Zeitoun

Schrijver Dave Eggers leerde de familie Zeitoun kennen bij een eerder McSweeney's project, genaamd Voices from the Storm waarin slachtoffers van orkaan Katrina hun verhaal doen. Ook de familie Zeitoun kreeg te maken met de gevolgen van deze natuurramp en deelde hun ervaringen. Dave Eggers besloot vervolgens een heel boek te wijden aan het verhaal van deze familie en publiceerde in 2009 het inmiddels breed geroemde Zeitoun. Abdulrahman Zeitoun, een in Syrië geboren Amerikaan, was eigenaar van een schilders- en bouwbedrijf in New Orleans. Als de orkaan nadert besluit hij, zoals hij eerder ook deed, in de stad te blijven om op zijn bezittingen te passen. Zijn vrouw Kathy, een Amerikaanse die zich tot de Islam heeft bekeerd, gaat met de kinderen richting Baton Rouge, waar ze bij familie verblijft. Zeitoun ziet de stad onderlopen en trekt er in de dagen na de orkaan met zijn kano op uit om hulp te bieden waar hij kan. Ondertussen wordt de stad steeds spookachtiger en gevaarlijker, plunderingen en geweld nemen hand over hand toe. Als Zeitoun aangezien wordt voor plunderaar wordt hij gearresteerd en neemt het verhaal een wending die doet denken aan de boeken van Kafka. Hij lijkt al zijn rechten kwijt te zijn en wordt behandeld als terrorist. Bewijzen dat hij niets kwaads in de zin had blijkt een praktisch onmogelijke opgave. Het boek Zeitoun is een schokkend verhaal over angst, racisme en heel veel verkeerde keuzes van de heersende orde. Het laat zien hoe een modern en vrij land als Amerika blunderde in tijden van nood en zich in de greep liet nemen door haat en vooroordelen. Mijn eerste ingeving na het lezen van dit boek was een forse afkeer voor de Amerikaanse reactie, maar wanneer je er dieper over nadenkt gaat wat er hier gebeurde veel verder dan dat. Dit is wat er gebeurt wanneer angst voor bevolkingsgroepen de overhand krijgt, dit is het gevolg van onbegrip en haatzaaierij. Over de hele wereld maakt men zich hier schuldig aan, dit is zeker niet alleen een Amerikaans probleem. Voor de zoveelste keer zeggen we nu met zijn allen: 'dit nooit meer', maar we weten ook dat het tegen beter weten in is. Zeitoun is een buitengewoon indrukwekkend boek, dat jammer genoeg nog heel lang actueel zal blijven.

She's out of my league

Hoe kan een perfecte 10 nou vallen op een 5? Om deze vraag draait het in She's out of my league. De mooie Molly laat haar telefoon op het vliegveld bij de beveiliging liggen en komt zo in contact met beveiligingsmedewerker Kirk. Kirk zorgt dat zij haar telefoon terugkrijgt. Hij kan het haast niet geloven als Molly hem vervolgens werkelijk leuk blijkt te vinden. Deze film moet het niet hebben van de diepzinnige verhaallijn want deze is buitengewoon voorspelbaar. Deze film wordt gedragen door de acteurs en door de dialogen. Samen maken zij er een charmante film van die wellicht niet heel lang blijft hangen, maar wel goed is voor een fijne zondagmiddag. Of alle zondagmiddagen om ons heen even gezellig bleven na het zien van deze film was overigens nog maar de vraag, aangezien de meest gehoorde opmerking bij het naar buiten lopen 'wat denk je dat ik ben?' leek te zijn. Een grappig bijverschijnsel van een film die dergelijke oppervlakkigheid juist op de hak wilde nemen.

De gedroomde finale

Eén van de dingen die dit seizoen van American Idol een beetje 'sleepy' maakten, om met Randy Jackson's woorden te spreken, was dat het verschil tussen de beste twee en de rest wel erg groot is. Dit was al duidelijk vanaf de eerste live-show, waardoor de afvalrace een weinig schokkende werd. Ook het afvallen van Casey deze week was dus geen verrassing, de verrassing was eerder dat hij er nog steeds was. Eindelijk zijn we dan aangekomen bij de zogenaamde kippenvelmomenten, de momenten waarop de kandidaten alles geven en werkelijk indrukwekkende prestaties neerzetten. Team Lee of Team Chrystal dus, het prachtige duet dat ze samen deden vorige week maakt de keuze er niet gemakkelijker op:



Om er maar vooral voor te zorgen dat Amerika niet van het spoor zou gaan en in een vlaag van verstandsverbijstering toch nog 'goldie locks' naar de finale zou laten gaan, oftewel Casey, werd deze week voor Lee het beproefde 'Halleluja' uit de kast getrokken door Simon Cowell. Een gegarandeerd succes in iedere talentshow, Lisa won er hier al eens X-Factor mee, en ook Lee weet het indrukwekkend neer te zetten:



Dit trekt mij definitief in de richting van Team Lee, mede door het emotionele filmpje van het concert dat hij 'thuis' in Chicago gaf. Prachtig hoe die jongen zijn tranen inslikte en verder zong: ultieme emo-televisie zoals alleen Amerikanen die kunnen maken: (met name vanaf 3:00 minuten)



Het was een lange rit, maar liefst 41 uitzendingen hebben we er inmiddels op zitten, maar het einde is in zicht. Ik ben klaar voor de grote finale! Go Lee!

Sha-la-lie met de smurfen en het WK voetbal

Je zou het bijna vergeten naast alle aandacht voor de komende verkiezingen en de voorbereidingen van het WK voetbal, maar ergens volgende week zal ook nog het Songfestival plaats vinden. Sieneke is er in ieder geval klaar voor laat Cornald Maas via Twitter weten. Ondanks de keelontsteking heeft ze zojuist een verrassend goede repetitie achter de rug. 'Plus een toporgel' twittert Maas, dit terwijl eerdere berichten aangaven dat een draaiorgel te zwaar zou zijn voor het podium. Sha-la-lie, zo slecht dat het zomaar eens kans zou kunnen maken, dat is overwegend de mening in Nederland. Volgens de bookmakers maakt Nederland echter geen schijn van kans. Misschien dat we met de smurfenversie meer succes zouden hebben:



Ook smurfen in de versie van de Mosselman van Sha-la-lie. Ik dacht dat we in de jaren '90 alweer afscheid genomen hadden van deze happy-hardcore, maar het blijkt nog te bestaan. Wordt Sha-la-lie hier dan beter van?



Voor deze WK-versie heb ik geen goed woord over: de zang is niet eens zuiver, de tekst is zo mogelijk nog slechter dan die van het origineel en ja, ook hier smurfen:



Is het liedje dan zo volledig kansloos? Ja, in de huidige versie wel als je het mij vraagt. Maar het had echt beter en eigentijdser gekund. Zie hier de versie van Paul de Leeuw, ondanks de slechte kwaliteit van het filmpje veruit de beste optie:

Linchpin

Linchpin is het meest recente boek van Seth Godin, de auteur van onder andere Purple Cow, The Dip en Tribes. In Linchpin legt Godin uit hoe we onszelf onmisbaar kunnen maken binnen een organisatie. Nog steeds is het in veel bedrijven zo dat de werkzaamheden gestructureerd worden als ware het lopende band werk. Hierdoor kan iedereen elke baan uitvoeren op dezelfde manier, iets wat een hoge mate van continuïteit, maar ook voorspelbaarheid met zich meebrengt. De wereld is echter ingrijpend veranderd in de afgelopen honderd jaar, evenals het bedrijfsleven. Meer en meer steken begrippen als authenticiteit de kop op. Godin houdt een gepassioneerd pleidooi voor het omarmen hiervan, van datgene wat je bijzonder maakt. Hij beschrijft de meerwaarde van het geven, van het tonen van originaliteit, ook of misschien wel juist als daar niet om gevraagd wordt. Wordt een kunstenaar, in welk opzicht dan ook luidt zijn devies. Linchpin is hierdoor een enorm optimistisch en inspirerend boek geworden. Zeker als het je niet helemaal lukt om je aan te passen aan de stroperige en politiek ingewikkelde omgeving waarin je werkt is Linchpin een heerlijk boek. Het stimuleert je om je creativiteit en zelfs je anders-zijn te gebruiken, zelfs als dit betekent dat een aantal mensen je wellicht raar zal vinden. Het zal je uiteindelijk daar brengen waar je wilt zijn, op een plek waar je meerwaarde gewaardeerd zal worden en zich uit zal betalen. De schrijfstijl van Linchpin is wel even wennen. De hoofdstukken zijn nogal fragmentarisch en springen soms van de hak op de tak. Dit is even wennen, maar houdt het leestempo wel lekker hoog. Luister hier wat auteur Seth Godin zelf te zeggen heeft over zijn boek:

Being human seizoen 1

Met Being Human komt de BBC alweer met een prachtige serie. De serie draait om een weerwolf, een vampier en een geest. Met zijn drieën wonen ze in het huis waar Annie, de geest, is overleden. Ze doen hun best om zo menselijk mogelijk te zijn. Dit doen ze door zo min mogelijk op te vallen en hun anders-zijn strak onder controle te houden. Natuurlijk lukt dit niet altijd en worden ze voor persoonlijke uitdagingen geplaatst. Being human doet me een beetje denken aan de Amerikaanse serie Angel, maar is een stuk soberder. De special effects zijn ingetogen en worden slechts spaarzaam ingezet. In de zes afleveringen die het eerste seizoen telt zijn de hoofdpersonen vooral bezig met het zoeken naar balans in hun situatie en naar zichzelf. Voor een volgens seizoen ligt alles open, iedere mogelijke verhaallijn kan nog ingezet worden. Hierin ligt natuurlijk ook een risico, want het schrijven van een echte verhaallijn is nog heel zo gemakkelijk niet. Veel series hebben niet voor niets een tegenvallend tweede seizoen. Met Being Human kan het nog alle kanten op. De BBC heeft in ieder geval wederom een prachtserie gemaakt en ik kijk zondermeer uit naar het vervolg.

Aftellen

Het is American Idol de afgelopen twee weken niet echt gelukt om mijn aandacht volledig terug te krijgen. Het afscheid van Siobhan Magnus twee weken geleden was weinig verrassend, evenals de daaropvolgende uitschakeling van Aaron Kelly. Toegegeven, ik had verwacht dat Casey eerder zou gaan dan Aaron na het bedroevende optreden van vorige week, maar het publiek heeft hem blijkbaar het voordeel van de twijfel gegund. Dat Siobhan maar een beperkte groep aansprak en dus de eindstreep niet zou halen was al eerder duidelijk. Ik vind het persoonlijk ook niet erg bevorderlijk voor je image als je fans in de zaal besmeurd onder het nep-bloed in beeld komen. Aanhaken bij de vampierrage kan een tactiek zijn geweest, maar voor mij bevestigde het enkel dat die Siobhan een beetje raar was, misschien zelfs wel een beetje creepy. Het wordt nu tijd om te gaan kiezen: wordt het team Lee deWijze of team Crystal Bowersox. Lee vind ik als artiest interessanter. Zijn wisselende uitstraling en soms tegenvallende optredens zouden hem echter weleens op kunnen breken. Als hij goed is dan is hij ook meteen briljant, maar hij kan er ook nog weleens flink naast zitten. Crystal is constanter in haar optredens, maar begint een beetje te vervelen. Daarbij komt dat zij maar moeizaam contact maakt met het publiek. Ze doet hier wel ontzettend haar best voor, maar dit geeft het soms iets onoprechts wat mij betreft. Het wordt een finale om naar uit te kijken, maar de weg er naar toe is inmiddels wel een lange gebleken. Hier het laatste optreden van Aaron Kelly:

50 succesmodellen

'Als je twijfelt of dit boek iets voor jou is, dan is het zeker iets voor jou'. Met deze uitspraak op de buitenkant van 50 succesmodellen liet ik mij overhalen het te kopen. Niet dat ik me werkelijk afvroeg of dit boek iets voor mij zou zijn. Ik ben dol op modellen dus zeker op een boek volledig gevuld met modellen. Nee, wat ik mij afvroeg was of het heb-gehalte van dit boek niet vele malen hoger lag dan de leesbaarheid. Voor een bladerboekje vond ik hem toch wat aan de dure kant. Maar goed, de aantrekkingskracht van dit hebbe-boekje bleek te groot om hem te laten liggen en dan is de aankoop per definitie een goede beslissing. 50 succesmodellen oogt als een klein moleskine notitieboekje, inclusief een lintje dat fungeert als bladwijzer. Het bevat veelal modellen uit de moderne managementliteratuur, kort toegelicht met simpele voorbeelden. Het leuke aan modellen vind ik dat ze je het gevoel geven dat de meest complexe vraagstukken terug te brengen zijn naar overzichtelijke en beinvloedbare situaties. Het vraagt echter wel om iets meer uitleg en diepgang om een model te snappen en goed toe te kunnen passen dan de paar zinnen die er hier aan besteed worden. Simpel vind ik prima, maar hier is simpel tot een kunst verheven. Het openbarende aha-moment dat de meeste modellen zo intrigerend maakt blijft hierdoor voor mij achterwege. Zo is 50 succesmodellen uiteindelijk dus meer een naslagwerkje voor mensen die de stof al ergens in hun hoofd hebben zitten, dan een werkelijke toevoeging aan de managementliteratuur. Het had van mij abstracter gemogen en met wat meer diepgang, maar verder blijft het een geweldig leuk boekje. Het zal het ongetwijfeld goed doen als welkoms-, afscheids- of promotiecadeautje in menig bedrijf.

Koninginnedag voor je deur

Onder ieder liedje kan een house-dreun, dat is na een aantal uren Koninginnedag rond het Leidseplein wel duidelijk. Af en toe wordt er afgewisseld met wat Nederlandse meedreuners en wat ge-la-la-la. Het is niet mijn feest, maar als we de stad niet verlaten, dan zijn we wel een dag veroordeeld tot dit gedreun. Zeventien jaar geleden stond ik precies op deze plaats zelf voor het eerst een Amsterdamse Koninginnedag te vieren. Het radio 538-spektakel was toen nog veel kleiner en vond plaats op het water voor café la Bastille. Als 16-jarige had ik samen met een vriendinnetje de bus genomen naar Amsterdam, de goedkoopste en makkelijkste manier om daar vanuit de provincie te komen. Het was ook toen razend druk, maar het was een fantastische dag. Daar denk ik dan ook vooral aan, terwijl ik even via een open raam naar beneden kijk en enigszins weggeblazen word door de keiharde muziek. Net zoals de menigte die hier nu voor de deur staat te springen, realiseerde ik me toen niet dat er nog weleens mensen boven dit feestgedruis zouden kunnen wonen. Het is ook maar één dag in het jaar Koninginnedag, dus ik zal er verder niet over zeuren, maar ik zal wel blij zijn als het weer voorbij is. Na vijf keer Vivaaaaaa Hollandia weet ik het echt wel. Het dicht houden van de ramen helpt ook maar matig tegen de constante dreun en zelf naar buiten gaan is na een uur of 2 's middags een vrij kansloze missie. Nu maar hopen dat alle feestvierders naar Lodewijk Asscher hebben geluisterd en hun rommel straks opruimen. Als ik zo eens naar beneden kijk dan geloof ik daar niet zo in, maar het levert voorlopig wel weer een mooi plaatje op:

McSweeney's postcards

McSweeney's is waarschijnlijk het meest bekend als uitgever van het maandblad The Believer, McSweeney's quarterly en de DVD's met korte films die verschijnen onder de naam Wholphin. Vooral van de laatste twee ben ik fan, al zal ik niet ontkennen dat ik er de ene keer meer mee heb dan de andere keer. Soms begrijp ik er helemaal niets van, en soms vind ik het regelrecht briljant. Origineel is het altijd; achter deze uitgeverij zit een zeldzame groep leuke creatieve mensen. Niet alles van deze in San Francisco gevestigde uitgever is altijd even gemakkelijk te vinden in Nederland, dus des te leuker is het als je spontaan wat van ze tegenkomt. McSweeney's Greetings from the ocean's sweaty face is een box met 100 kaarten en is vorig jaar mei uitgekomen in Nederland. De box is, zoals ik gewend ben van McSweeney's, prachtig vormgegeven. De 100 kaarten zijn gerangschikt op thema, met kleine tabblaadjes om ze van elkaar te onderscheiden. De kaarten bevatten kunst, veelal bekend van eerdere McSweeney's uitgaven. Veel te mooi eigenlijk om op te sturen, maar ook te mooi om er niets mee te doen. Nog steeds verkrijgbaar in ieder geval, ook in Nederland, maar het is een stuk goedkoper (en leuker!) om een abonnement bij McSweeney's te nemen. Dan krijg je dit soort dingen eens in de zoveel tijd opgestuurd. Altijd weer een verrassing wat je dan in je brievenbus gaat aantreffen..

De herontdekking van Het Achterhuis

Het overgrote deel van Nederland zal ergens in zijn of haar jeugd Het Achterhuis van Anne Frank gelezen hebben. Het is een deel van onze opvoeding in Nederland, evenals een bezoek aan het Anne Frank Huis. Dit jaar is het boek extra in het nieuws omdat het Anne Frank Huis 50 jaar bestaat. Hoe belangrijk dit stukje geschiedenis is, begon ik pas te snappen toen ik volwassen werd. Toen ik zelf een jaar of elf, twaalf was, las Het Achterhuis als een spannend boek zich afspelend in een tijd die ver achter ons lag en erg tot de verbeelding sprak. De Tweede Wereldoorlog was vooral een onderdeel van de geschiedenisles. De wetenschap dat mijn grootouders deze bewust hebben meegemaakt deed aan die beleving weinig af. Grootouders zijn immers oude mensen in de ogen van een twaalfjarige en dat die de oorlog meegemaakt hebben is dan helemaal niet zo'n bevreemdende gedachte. Nu tijd steeds relatiever wordt realiseer ik me dat de oorlog helemaal niet zo lang geleden is. Des te meer indruk maakt het verhaal van Anne Frank nu. Inplaats van het te lezen heb ik onlangs geluisterd naar het verhaal door middel van het in 2007 uitgegeven luisterboek. Op deze uitgave leest Carice van Houten in ruim zeven uur het Achterhuis. Voor het eerst hoorde ik pas echt hoe prachtig geschreven het is. Anne Frank was een erg getalenteerde schrijver in wording, iets wat ik niet zag toen ik het voor het eerst las. Het is niet alleen het verhaal van een ondergedoken Joodse familie, het is ook een van de mooiste coming to age verhalen die ik ken. Nog niet eerder had ik op die manier naar het verhaal gekeken. Het bleek zoveel meer lagen te hebben dan ik er als kind in zag. Dat het voorgelezen wordt, prachtig gedaan door van Houten, maakt het nog veel indringender en persoonlijker. Ik heb Het Achterhuis werkelijk herontdekt, en na ernaar geluisterd te hebben ga ik het zeker ook nog eens lezen.

American Idol in midseason dip

De afgelopen twee weken hebben we, niet erg verrassend, afscheid genomen van Katie Stevens, Andrew Garcia en Tim Urban. Ze deden hun ding en dat was op gegeven moment niet meer goed genoeg. Het werd al weken aangekondigd door de jury en zo gebeurde het ook. American Idol begint een wekelijkse herhaling van zetten te worden met weinig verrassende uitslagen. Het lijkt al min of meer bepaald dat de eindstrijd zal zijn tussen Lee en Chrystal, de rest verzandt nogal eens in karaoke-achtige optredens en dat zal ze voortijdig de kop gaan kosten. Van Siobhan Magnus kan weliswaar niet gezegd worden dat ze karaoke-achtig is, maar ook haar einde is in zicht nu ze al weken de connectie met het publiek en de jury kwijt lijkt te zijn. Haar reactie dat ze vooral zichzelf wil zijn valt te prijzen, maar haar zeurderige toontje waarop begint te vervelen. Bovendien is het wel het publiek dat bepaalt. Met week in week uit vergelijkbare optredens weet de jury nog maar amper wat ze nog moet toevoegen aan eerder commentaar. Yo Randy begint te lijken op een plaat die blijft hangen (Yo man, yo listen up man, yo man), Ellen Degeneres blijft iedereen leuk vinden, ook Kara Dioguardi blijft van iedereen een fan maar geeft ondertussen steevast volstrekt tegenstrijdige adviezen en Simon, die blijft gewoon zichzelf en zegt eigenlijk steeds minder. De kandidaten proberen wel te variëren in hun optredens, maar zijn hierin terughoudend omdat het ze gemakkelijk het laagste aantal stemmen op kan leveren als het verkeerd valt. Ondertussen lijken de kandidaten niet erg mee te willen werken aan emotionele verhalen die het programma smeuïger moeten maken. De al enkele weken geleden weggestemde Didi Benami ging niet in op Ryan Seacrests aanmoedigingen iets te zeggen over haar overleden vriendin en ook het verhaal dat Chrystal Bowersox uit het programma had willen stappen blijkt vooral door American Idol zelf de wereld in te zijn geholpen. Dat er iets moet gebeuren om de komende zes weken nog boeiend te houden lijkt me duidelijk, maar ik geloof niet dat het Shania-thema van vanavond de oplossing is. Eigenlijk gaf Tim Urban nog de meeste swung aan het programma, maar die is afgelopen week weggestemd.

Wie redt Lindsay Lohan nog?

Het is inmiddels misschien wel de langstdurende meltdown uit de showbizz ooit: aan de soap rond Lindsay Lohan lijkt maar geen einde te komen. Wie haar volgt op Twitter kan live getuige zijn van haar uitbarstingen en uitglijers. Deze week ging ze uitgebreid tekeer over haar vader Michael Lohan, die, ook in de pers natuurlijk, te kennen heeft gegeven dat hij zich zorgen maakt over zijn jongste dochter Ali, die bij Lindsay inwoont. Ook verstopte ze deze week menig tijdslijn met al haar #teamLindsay retweets waar geen einde aan leek te komen. Deze waren als ik het goed begreep, ze kan heel wazig zijn, een reactie op kritiek van Perez Hilton, de valse blogger die Lindsay vaak moet hebben in zijn kritische stukjes. Lohan is dan ook een gemakkelijke prooi. Vader en moeder gedragen zich als white trash, voornamelijk uit op het geld en de bijbehorende levensstandaard van hun dochter. Alles verloopt via de media en alles is ook zichtbaar in de media. Door drank beïnvloede emotionele uitspattingen zijn geen uitzondering bij Lohan en de wereld is daar nu al jaren deelgenoot van. Halina Reijn noemde enkele weken geleden het volgen van Lohan op Twitter een surrealistische ervaring. Deze week deed ze daar een stapje bovenop door zich af te vragen wie Lindsay nog gaat redden. Een paar weken op het oerhollandse platteland zouden wellicht kunnen helpen volgens Reijn. Van dat laatste ben ik niet zo zeker, maar dat het pijnlijk is om te zien hoe een talentvolle, jonge actrice zichzelf de vernieling in helpt daar ben ik het mee eens. Wanneer je naar Britney Spears kijkt zou je denken dat er enigszins hoop is, al zal die ook nooit weten hoe het is om met beide benen op de grond te staan. Het is triest, maar hoe je het ook wendt of keert, volkomen zelf gecreëerd. En je blijft het toch volgen, als een ongeluk waar geen einde aan komt. Zie hier de twitterpagina van Lindsay Lohan voor de nieuwsgierigen die haar nog niet volgen.

Kick-ass

De film Kick-ass is een parodie op het superheldengenre en gebaseerd op de gelijknamige comic. Kick-ass is het verhaal van een hele gewone, beetje nerdachtige jongen die superheld wil zijn. Hij bestelt een pak via e-bay en gaat in het geheim de straat op om superhelden-acties te doen. Bij zijn eerste zogenaamde heldendaad belandt hij echter al zwaar gewond in het ziekenhuis. Hij ontdekt vervolgens dat hij niet de enige is die zich in een superheldenkostuum door de stad beweegt. Hij ontmoet Hitgirl, een twaalfjarig meisje dat getraind is om te vechten en te doden, en haar vader. Samen lopen ze in een val van degenen waarop Hitgirl en haar vader wraak proberen te nemen, met alle gevolgen van dien. De film volgt de comic aardig, maar is wel een stuk toegankelijker. In de film valt het buitensporige en prachtig gefilmde geweld gedeeltelijk te rechtvaardigen door een emotionele reden op te voeren voor het gedrag van Hitgirl en haar vader. In de comic wordt het gedrag enkel bepaald door de karakters zelf. Hierdoor is de comic een stuk rauwer, maar wellicht ook realistischer. Ik heb om de film erg gelachen, en ook voor mensen die niet erg veel met superheldenfilms hebben is hij erg geslaagd. De comic is weliswaar eveneens een pardodie en ijzersterk, maar meer voor de liefhebber. Het is nu wachten op een volgend deel, iets dat er ongetwijfeld komt.

Hell-O

Glee is terug, en hoe! De eerste aflevering kreeg als titel 'Hell-O' mee, direct verwijzend naar de opdracht die de Glee-leden krijgen van Will Shuester, indirect natuurlijk naar het terugkeren van de succesvolle serie op de televisie. De verhaallijn wordt in een vliegende vaart opgepakt. Emma en Will beginnen hun relatie en eindigen deze ook meteen weer, ditzelfde geldt voor Rachel en Finn. Hiermee wordt het speelveld schoon geveegd en kunnen er weer een heleboel verrassingen plaats gaan vinden. Geen langdradige wel-niet-bijna romances, maar snelle wendingen die alles mogelijk maken en het geheel luchtig en tegelijkertijd spannend houden. Veel muziek natuurlijk in deze eerste aflevering, muziek rond het thema 'hello'. Prachtig is vooral het duet van Rachel met nieuwkomer Jesse St.James, hilarisch is Rachels gezongen reactie op Finns afwijzing. Genoeg geslaagde muziek om toe te voegen aan de steeds verder uitdijende Glee soundtrack. Nu is het uitkijken naar de volgende uitzending (gisteravond in Amerika uitgezonden) rond de liedjes van Madonna. Zin in!

De 'save' van het seizoen is voor Michael Lynche

Nu er nog negen kandidaten over zijn bij American Idol worden de onderlinge verschillen kleiner en wordt het dus met de week spannender wie er moet vertrekken. Opvallend vind ik dat er bijzonder sterk per optreden beoordeeld wordt. Hierdoor kan een kanshebber uitgeschakeld worden bij één minder optreden en iemand die overall oke presteert buiten de gevarenzone blijven. Maak je de vergelijking met een sportwedstrijd dan is deze manier van beoordelen terecht, zoek je echt naar de meest getalenteerde artiest dan werkt dit minder. Misschien dat om deze reden door American Idol ook wel de 'save' in het leven geroepen is. Eens per seizoen mag de jury een kandidaat in het programma houden ondanks het feit dat diegene in de betreffende week de minste stemmen heeft gekregen van het publiek. Deze week was het voor de jury het moment om deze 'save' in te zetten. Michael Lynche nam een risico met een minder aansprekend nummer en werd genadeloos afgestraft. De jury nam de voor iedereen begrijpelijke beslissing om Michael te laten blijven. Hij is niet alleen een kleurrijk persoon, maar heeft ook tot en met deze week uitstekend gepresteerd. Het was sowieso een verwarrende week te noemen wat betreft de prestaties. Ging de eindstrijd vorige week nog tussen Chrystal en Lee wat mij betreft, deze week kwamen Casey en zelfs Katie ijzersterk naar voren. Tim Urban is de joker geworden en wordt door jurylid Randy Jackson (Yo-yo-yo Randy) tegenwoordig in een eigen categorie beoordeeld. Hij bleef echter buiten de gevarenzone, waardoor zijn uitschakeling verder weg lijkt dan ooit. Aankomende week gaan we in met dezelfde negen kandidaten als de afgelopen week en gaan we kijken of Michael alsnog weg moet of dat de jury hem terecht de 'save' heeft toegekend.

Lin Yu Chun als de nieuwe Susan Boyle

In Taiwan doet Lin Yu Chun mee aan een Idols-achtige zangwedstrijd en brengt daar eenzelfde effect teweeg als Susan Boyle dat eerder in Engeland deed. Lin Yu Chun voldoet namelijk niet aan het standaard beeld van een mooie jongen, maar kan zingen zoals maar weinigen dat kunnen. Ook dit lijkt een tragisch verhaal te zijn met veel pesterijen en eenzaamheid, en een volhardend geloof in de eigen zangkwaliteiten. Aan de zangkwaliteiten twijfelt ook niemand, Lin Yu Chun zet een loepzuivere uitvoering neer van I Will Always Love You en doet hiermee iedereen versteld staan. Het lijkt echter nu al een verhaal dat niet goed af kan lopen. Nu is het natuurlijk niet gezegd dat deze jongen in eenzelfde fragiele mentale toestand verkeert als Susan Boyle. Wellicht bezit hij een sterker relativeringsvermogen en een realistisch zelfbeeld. Dat lijkt me nog helemaal geen gemakkelijke opgave wanneer je optreden wereldwijd door miljoenen mensen bekeken is en er mensen om je heen gaan darren die geld in je zien. Het risico een gimmick te worden is zo levensgroot dat ik er een ongemakkelijk gevoel van krijg. Dat neemt niet weg dat het een indrukwekkend optreden is en de moeite van het bekijken meer dan waard is:

Met de zon komt het zomerdrankje

De rosé, alhoewel nog steeds razend populair, werd enkele jaren geleden bruut ingehaald door de Prosecco als het zomerdrankje voor bij de ondergaande zomerzon. De Italiaanse bubbeltjeswijn verscheen in grote aantallen in de supermarkten en werd de afgelopen jaren steeds breder omarmd. Nu de zon weer is verschenen en het alweer aardig aangenaam is op de terrassen komt de vraag naar typische zomerdrankjes weer op gang. Een beetje Prosecco-moe en altijd in voor iets nieuws kom ik dit jaar terecht bij de Vinho Verde. Deze Portugese groene wijn is frisser dan de Prosecco, heeft een lager alcoholpercentage en is net als de Prosecco enigszins mousserend. Trendwatchers tipten deze wijn vorig jaar al als zomerhit, maar al heb ik hem vorige zomer al wel gedronken in een Portugees restaurant, van een hit was nog geen sprake. Wat mij betreft mag de trend dit jaar in ieder geval doorzetten, ik vind de Vinho Verde een mooie en lekkere opvolger van de rosé en de Prosecco. Daarnaast was ik vorig jaar erg gecharmeerd van het nieuwe en veel uitbundiger in de markt gezette Jillz. Deze sprankelende cider wordt aangeboden in mooie, best hippe flesjes die in alles doen denken aan de zomer. Verder is het fris, fruitig en heeft het ook een niet te hoog alcoholpercentage. Met name in de warme zomerzon is dat laatste wel zo prettig. Het drankje leek echter wat te lijden onder een identiteitscrisis. Het staat in de supermarkt bij de bieren, ver verwijderd van de wijn, de mixjes en de aperitieven. Jillz lijkt me beter tot zijn recht komen bij de laatste groep, voor iemand die op zoek is naar bier lijkt me Jillz geen alternatief. Vinho Verde en Jilzz dus wat mij betreft, en dat het maar een mooie warme zomer mag worden.

Zombieland

Ik kan niet zeggen dat ik een enorme zombiefilmfan ben, of horrorfan in zijn algemeenheid. Vaak vind ik de ranzigheid te veel overheersen en niet erg functioneel. Zombieland barst ook van de ranzigheid, maar gaat zo ver over de top dat het weer grappig wordt. In Zombieland gaan de vier hoofdrolspelers, waarvan we de namen niet leren kennen, samen op zoek naar een zombie-vrije omgeving. Amerika is overvallen door een soort virus dat iedereen in zombies doet veranderen en de paar overlevenden die er zijn proberen uit te zoeken hoe nu verder te gaan en te blijven overleven. Columbus, door de anderen genoemd naar de plaats waar hij vandaan komt, is een soort Michael Cera achtige jongen die optrekt met de eveneens naar zijn woonplaats vernoemde Tallahassee. Tallahassee, een redelijk briljante rol van Woody Harrelson, is een over de top personage dat onbehouwen tekeer gaat en als belangrijkste doel heeft het vinden van Twinkies. Samen komen ze twee zusjes tegen waar ze aanvankelijk nogal wat vertrouwensproblemen mee hebben. De meiden zijn op weg naar een pretpark bij Los Angeles, omdat ze gehoord hadden dat dit een zombie-vrije omgeving zou zijn. Natuurlijk is dit laatste niet het geval en terwijl ze gevlucht zijn in een attractie krijgt de timide Columbus de kans om de meiden te redden. De film is, zoals vaak in dit genre, volledig over de top maar daarin wel geslaagd, iets wat ik minder vaak het geval vind. Ik heb erg gelachen om Zombieland. Ik weet niet of ik echt zit te wachten op een sequel, waar natuurlijk sprake van is, maar deze film kan ik in ieder geval aanraden.

The Unit seizoen 4

Na het een beetje kreupele seizoen 3 zijn we direct doorgestapt in het vierde seizoen van The Unit, in de hoop dat het niveau dat we gewend waren uit de eerste twee seizoen weer opgepakt zou worden. Het seizoen start ontzettend sterk, de actie is spectaculair en de verhaallijn die ingezet wordt is groots. Ging het in eerdere seizoen vaak om los van elkaar staande missies, in dit seizoen is gekozen voor een overkoepelend verhaal. Hierbij komt de president in gevaar, moeten er aanslagen in Amerika zelf voorkomen worden en zijn veel dingen niet zoals ze lijken. Niet alleen de mannen van The Unit komen hierbij in gevaar, voor het eerst worden de vrouwen ook in de missies betrokken. Al is het maar omdat ze moeten verhuizen en met nieuwe identiteiten verder moeten. Daarbij krijgen ze ook actief met de missies te maken en blijken ze wat te hebben meegekregen van de ijskoude zenuwen van hun mannen. Toch is het allemaal wat veel. Er ontstaan gedurende het seizoen steeds meer losse eindjes die blijven hangen, het verhaal wordt wat warrig en er zijn wat problemen met continuïteit. Ook is het niet duidelijk wat sommige personages komen doen in de serie. De nieuwe liefde van 'Betty Blue' wordt met veel omhaal binnengebracht in het verhaal, maar blijft daarna als verhaallijn ergens hangen. Misschien dat daar nog plannen mee waren in een volgend, afgeblazen, seizoen en had het dan meer diepgang gekregen. Nu was ze een zinloos personage dat niets toevoegde. Dit laatste seizoen van The Unit had een ijzersterke start, maar werd hier en daar helaas chaotisch en onaf. Het eindigde echter ook weer ijzersterk en het is jammer dat we geen volgend seizoen meer krijgen. Toch een gemis.

Een overkill van ruiten met sterretjes

Laat ik beginnen met te zeggen dat ik geen auto heb. Ik heb dus ook niet overmatig veel verstand van autoruiten en sterretjes en alles wat daarbij komt kijken. Je hoeft volgens mij ook geen doorgewinterde autokenner te zijn om te merken dat de frequentie van de autoruitreclames op televisie volstrekt niet in verhouding staat tot het aantal keren in je leven dat je zo iemand daadwerkelijk nodig hebt. En dan nog lijkt me dat als je een keer wat aan je autoruit hebt, je even naar je plaatselijke garage gaat of even het woord autoruit googlet. Er is dus werkelijk geen enkele zinnige reden aan te wijzen dat wij nu al maanden overspoeld worden door reclames voor autoruitreparaties. Carglass spant wel de kroon, je kunt geen avond televisie kijken zonder deze te zien. In iedere versie van de Carglass reclame zit wel iets stompzinnigs, het zij in de zogenaamde verhaallijn, het zij in het taalgebruik, het zij in de uitvoering. Zo is daar de reclame met de man die op zijn werk staat met een barstje in zijn ruit en die geen meter meer durft te rijden. Gelukkig kan hij na 24 uur al geholpen worden...waar is die man in de tussentijd dan geweest? Is hij op zijn werk gebleven, is hij door een collega thuisgebracht? Hoe is hij de volgende dag weer naar zijn werk gegaan? Niet logisch en helemaal niet zo klantvriendelijk als die medewerker ons wil laten geloven.. En dan de zin: de hars wordt ingespoten en binnen 30 minuten ziet u niets van het resultaat.. Ik mag toch hopen dat ik het resultaat WEL zie en dat het sterretje dus verdwenen is! Ik snap gewoon niet dat er blijkbaar zoveel geld beschikbaar is voor zoveel reclames op prime-time. Maar goed, dat is een keuze van zo'n bedrijf. Maak dan in ieder geval wel professionele reclames die kloppen, en voorkom een overkill. Ik wil niet nadenken over autoruiten, en wil al helemaal niet zo'n deuntje dat de hele dag in mijn hoofd blijft nadreunen..Carglass repareert, carglass vervangt..

Glee, Gleeker, Gleekst

Glee was, zoals eerder gezegd, absoluut de grootste verrassing van het afgelopen televisieseizoen. Er wordt dan ook al tijden halsreikend uitgekeken naar de voortzetting van hun eerste seizoen, over iets minder dan een week. Het succes van Glee is volgens mij vooral te verklaren door de ietwat absurde, maar altijd positieve insteek. Het is feelgood-televisie zonder dat het gezapig wordt, High School Musical voor volwassenen. Door de muziekkeuze wordt er een hele brede doelgroep aangesproken. Muziek uit verschillende decennia wordt helemaal 2010 gemaakt en gemixt met muziek van nu. Hierbij worden zelfs de meest tacky liedjes acceptabel gemaakt. Intussen willen steeds meer artiesten meewerken aan het programma, slechts een enkeling heeft te kennen gegeven dat zijn liedjes niet door het Glee-team onder handen genomen mogen worden. Behalve naar de muziek kijk ik ook erg uit naar nieuwe afleveringen van Sue's Corner. Sue Sylvester, de totaal over-de-top trainer van de Cheerleaders in Glee, heeft een eigen onderdeel als commentator op de lokale televisie en geeft hier op weinig subtiele wijze haar kijk op de wereld. Ze is soms ronduit grof, maar vooral hilarisch:



Waar de meeste 'Gleeks' ook erg naar uitkijken is de zogenaamde Madonna-aflevering waarover al maanden gespeculeerd wordt. Het lijkt echt te gaan gebeuren, 20 april zal deze uitgezonden gaan worden. Als iemand liedjes heeft gemaakt geschikt voor Glee dan is het Madonna wel, dus dit moet haast wel een megasucces worden. Glee is zondermeer de meest originele nieuwe serie, het wachten is op het moment dat deze ook in Nederland opgepikt gaat worden. Al gaan de echte Gleeks daar natuurlijk niet op wachten! Hier nogmaals een voorproefje om alvast in de stemming te komen:

Paranormal Activity

Samen op de bank vind ik films over het algemeen niet snel echt eng, maar deze film wist mij in al zijn eenvoud toch echt een verhoogde hartslag te bezorgen. Paranormal Activity is een lowbudget film die volledig vanuit de hand gefilmd is, waardoor het heel authentiek lijkt. Hoofdrolspeler Micah en zijn vriendin Katie ervaren vreemde dingen in hun nieuwe huis, iets waar Katie in eerdere huizen al vaker last van heeft gehad. Micah koopt een camera om vast te leggen wat er gebeurt als ze slapen of afwezig zijn. Er blijkt een demonachtig iets in hun huis te zijn wat zich met name 's nachts laat zien en horen. De slaapkamerscenes zijn echt heel creepy, vooral omdat ze het gevoel geven dat dit bij iedereen thuis had kunnen zijn gefilmd. Zeker in het begin van de film had ik een sterk 'is dit nou echt of niet gevoel', wat het gevoel van creepy sterk aanwakkerde. Als we verder komen in het verhaal wordt het steeds absurder, en daarmee ook ongeloofwaardiger. Ik moet eerlijk toegeven dat ik dit wel prettig vond, de film neemt wat meer afstand van de realiteit wat mij uiteindelijk toch nog met een rustig gevoel naar bed liet gaan. Ik zou bijna blij worden dat wij, wonend in een appartement, in ieder geval de buren de schuld kunnen geven bij het horen van vreemde geluiden. Dit was zonder twijfel de engste film die ik ooit gezien heb. Zeker een aanrader, maar niet om alleen op de bank te kijken. Zie hier de trailer:

Edge of darkness

Mel Gibson speelt Thomas Craven, een politieagent die zijn dochter verliest bij een schietpartij voor zijn deur. Aanvankelijk wordt gedacht dat de kogel voor hem was bedoeld, maar naarmate de tijd vordert wordt steeds duidelijker dat zijn dochter het doelwit was. Craven gaat zelf op onderzoek uit en ontdekt waar zijn dochter Emma in verwikkeld was geraakt. Edge of darkness is weliswaar spannend en onderhoudend, het heeft hier en daar toch ook wel een hoog Jack Bauer gehalte. Hiermee bedoel ik dat het door Craven gebruikte geweld soms wat buitensporig is en wat veel voor een eenmansactie. Van mij had het meer een psychologische thriller mogen zijn en deed het geweld afbreuk aan het verhaal en aan de geloofwaardigheid. Ik denk dat ik deze film als psychologische thriller sterker had gevonden, het verhaal leende zich hier ook voor. Evengoed een geslaagde film, maar niet eentje die blijft hangen.

Exit Didi Benami

Het zat er al een paar weken aan te komen, maar deze week werd het realiteit: de Idol-droom van Didi Benami is voorbij. Samen met Katie Stevens en Tim Urban zat ze bij degenen die de minste stemmen hadden gekregen. Hierbij zie je de invloed van het stemsysteem weer waarbij niet altijd de zwakste schakel moet vertrekken en de stem van het publiek grillig kan zijn. Tim Urban is de underdog van dit jaar en zal net afdoende stemmen krijgen zolang de jury hem neer blijft halen. Hij ondergaat het commentaar van de jury lachend omdat hij simpelweg geniet van het feit dat hij nog in het programma zit. Hij realiseert zich zeker dat hij niet de sterkste zanger is en vindt het prachtig dat hij week na week mag optreden voor een miljoenenpubliek. Jurylid Kara DioGuardi begrijpt helemaal niets van zijn houding, verwijt hem de show niet serieus te nemen en trekt zelfs zijn intellect in twijfel als ze hem meerdere keren vraagt of hij haar wel begrijpt. Dit zegt echter meer over haar gebrek aan relativeringsvermogen dan over Tim's intellect. Die jongen snapt het beter dan wie dan ook en geniet van zijn 15 minutes of fame. Didi reageert met eenzelfde soort relativering als ze de show moet verlaten. Week na week kreeg zij te horen dat ze moest zoeken naar de artiest die ze wilde zijn, op zoek moest naar zichzelf. Deze week kreeg ze te horen dat ze zichzelf juist had verlaten, ze was de Didi die aan het begin van het programma als een singer/songwriter zoveel indruk had gemaakt ergens kwijtgeraakt in de loop van de weken. Het lijkt mij duidelijk dat dit meer aan de jury heef gelegen dan aan Didi, jammer dat de jury ook hier over weinig zelfreflectie en zelfkritiek beschikt. Ik denk daarom ook dat het goed is dat Didi er op dit moment uit gaat, voordat ze helemaal op een dwaalspoor gaat. Met het nummer waarmee ze afscheid nam liet weer eens zien wat haar een plek bezorgde in dit programma en wat haar hopelijk een mooie carrière gaat bezorgen. Ik kijk uit naar haar eerste cd. Ik heb een filmpje van een eerder optreden in American Idol op YouTube gevonden en ik hoop dat ze deze laten staan. Hier is 'Terrified', geschreven door Kara DioGuardi, gezongen door Didi Benami: