El Capitan Theatre

Ondanks het feit dat ik een echte film-fan ben en al sinds 2003 geregeld in Los Angeles kom, was het er nooit van gekomen om naar het beroemde El Capitan Theatre te gaan. Deze bioscoop, prominent aanwezig op Hollywood Boulevard, bestaat al sinds 1926 en komt uit dezelfde koker als het Egyptian Theatre en het wereldberoemde Grauman Chinese Theatre. De reden dat ik er nog niet eerder was geweest houdt voornamelijk verband met de films die hier getoond worden. El Capitan wordt geexploiteerd door Walt Disney en draait dus uitsluitend Disney films. Ik heb hier niets tegen, maar als ik in Amerika ben staan deze over het algemeen niet bovenaan mijn lijstje. Dit jaar kwam daar verandering in toen het zwaar gehypte John Carter in El Capitan ging draaien. Die wilden we toch zien en waarom dan niet in El Capitan. De eerste indruk binnen was zeker indrukwekkend. Het deed me denken aan de stijl van het in 1921 geopende Tuschinski, een stijl waar ik wel van houd. Om er helemaal een feest van te maken kozen we voor de VIP-optie. Dit bleek echter nogal teleurstellend. Voor tien euro extra mochten we op gereserveerde rijen in het midden van de zaal plaatsnemen en kregen we een flesje drinken en een emmer popcorn. Die plaatsen in het midden van de zaal waren natuurlijk prachtig, ware het niet dat er verder maar een handjevol mensen aanwezig was waardoor het rendement van onze luxe plaatsen minimaal was. Het was ook niet dat het luxere stoelen waren of zo, het ging echt alleen om de plaats in de zaal. Als echte film-fan moet je El Capitan zeker een keer gezien hebben, maar als we het hebben over aanbod en kwaliteit zijn er in Hollywood veel betere opties. Hij kan in ieder geval van mijn lijstje, dat is zeker wat waard.

El Capitan, klaar voor een première, maart 2009

Hollywood Sign

Eerlijk gezegd weet ik niet zoveel van het Hollywood Sign. Ik weet dat er ooit Hollywoodland stond en ik weet dat Hugh Hefner een aantal jaren geleden veel geld heeft betaald om de letters te redden, maar daar houdt het ook wel op. Het Hollywood Sign valt natuurlijk in de categorie grote Amerikaanse symbolen. Bekende beelden die bijzonder zijn als je ze voor het eerst met eigen ogen kunt zien. Voor mij is het niet opgehouden bij die eerste keer. Voor mij voelt het vergelijkbaar met het zien van de zee: als we vroeger op exceptioneel mooie dagen de rit richting het strand ondernamen, was de eerste blik op de zee altijd een magische. Al kom ik er nu wat vaker, ik heb dat nog steeds op het moment dat we de duinen over lopen en de zee zichtbaar wordt. Datzelfde gevoel heb ik dus nog iedere keer bij het zien van het Hollywood Sign, bij de eerste blik erop als we in Los Angeles arriveren. Dat je hem daarna vanuit elke hoek van Hollywood en ver daarbuiten constant kunt zien doet niets af aan dat eerste gevoel. De mooiste plek om het sign te fotograferen is verborgen in de Hollywood Hills en alleen te vinden wanneer je het volgende adres in je navigator intypt: 3000 Canyon Lake Drive. Via een wirwar van weggetjes word je dan omhoog geleid naar een punt waarop je niet alleen de Hollywood letters prachtig ziet, maar ook een fantastisch uitzicht over de stad hebt. Zonder auto kun je het beste de DASH bus nemen, voor nog geen 50 cent vanaf de hoek Sunset en Vermont, naar Griffith Observatory. Vanaf daar heb je ook een prachtig uitzicht op het Hollywood Sign en tevens een adembenemend uitzicht op de stad.

De eerste keer dat ik het Hollywood Sign zag, september 2003

Op goed geluk de Hollywood Hills ingereden, met dit als beste resultaat, juni 2004

Je kunt niet vaak genoeg dezelfde foto maken, maart 2007

En nog een keer, maart 2008

Vanaf de Griffith Observatory, januari 2010

Beter dan op 3000 Canyon Lake Drive wordt het niet, maart 2012

Pink's Hotdogs

Het zijn Amerika's beroemdste hotdogs, en daarmee misschien wel meteen ook de beroemdste hotdogs in de wereld: Pink's hotdogs, sinds 1939 al te koop vlakbij de hoek van Melrose en La Brea in Los Angeles. Pink's wordt genoemd in reisgidsen als de plek om een keer te snacken en tegelijkertijd als een gelegenheid om celebrities te spotten. Pink's is namelijk niet alleen de beste in hun soort, het is ook nog eens de plaats om gezien en gefotografeerd te worden. We waren er in de loop van de jaren al verschillende keren langs gelopen danwel gereden, maar de ellenlange wachttijd, de keerzijde van het succes, deed ons keer op keer besluiten deze belevenis uit te stellen. Des te blijer waren we dus toen we dit jaar langsliepen en de rij, ons inziens, binnen de perken was. Het ging deze keer dan echt gebeuren: we gingen een hotdog eten bij Pink's. Ik koos de wat mij de meest authentieke hotdog leek: de chilidog. Die naam had ik zo vaak gehoord in series, films etc. dat me dat een logische keuze leek. Als ik iets dieper had nagedacht had ik kunnen bedenken wat dit in zou houden. Ik kreeg namelijk een enorme hotdog met een nog grotere berg chili, oftewel bonensmurrie, er bovenop. Gelukkig had ik niet voor de cheese-variant gekozen, deze kon voorzien in ontbijt, lunch en avondeten ineen. De eerste vijf minuten was ik bezig met het eten van mijn chili, want om het geheel in één keer in mijn mond te proppen had een beschamende bende opgeleverd die ik mijn omgeving en mezelf niet aan wilde doen. Eerst de bonen dus en daarna eindelijk de hotdog, daar waar we voor gekomen waren. Hij was zeker lekker en in zijn soort zelfs erg goed, maar uiteindelijk was het toch niet echt meer dan een hotdog. De belevenis was natuurlijk wel de moeite waard, en ondanks dat we er geen beroemdheden gespot hebben, kan hij toch van het lijstje. Wij hebben een hotdog gegeten bij Pink's, check.

Januari 2010: de rij liep slingerend naar achteren over de parkeerplaats en de wachttijd was minimaal 1 1/2 uur



Maart 2012: daar staan we dan eindelijk, in de rij bij Pink's



Dit zijn ze dan, Pink's hotdogs!



En nu zien hoe ik dit een beetje beschaafd naar binnen krijg...

Madame Tussauds

Het idee van Madame Tussauds is overal hetzelfde, alleen de afgebeelde personen zijn natuurlijk aangepast aan de omgeving of het land. Te duur, erg toeristisch, maar wat levert het een leuke plaatjes op:

The Hollywood Museum

Vandaag besloten we het rustig aan te doen en in de buurt van ons hotel te blijven. Nu hoeft dat niet perse saai te zijn, aangezien ons hotel zich bevindt aan de achterkant van het Kodak Theatre. Er is dus meer dan genoeg te doen op minimale loopafstand. Het Hollywood Museum is zoiets waar je talloze keren langsloopt, maar er eigenlijk nooit toe komt om er wat beter naar te kijken, laat staan om er naar binnen te gaan. Met de bon van Mel's Drive-in, waar we ontbeten hadden, bleken we 3 dollar korting te krijgen op de toegang dus vandaag was een uitstekende gelegenheid om dit museum eens te bekijken. Het eerste gedeelte van het museum vond ik nogal groezelig. Veel oude prullaria uit films, zoals brillen en lipsticks, werden in glazen vitrines tentoongesteld. Het was veel en rommelig. De foto's uit het begin van de twintigste eeuw van Hollywood vond ik interessanter. De oude auto's, de lege straten en veel gebouwen die er nu nog staan maar nu min of meer wegvallen tussen alle grote, moderne gebouwen die er in de loop der tijd bij gekomen zijn. In de rest van het museum aandacht voor zowel oude en nieuwe films, geïllustreerd door originele kleding, attributen en een enkele auto. In de kelder was de cel van Hannibal Lecter nagebouwd en lag de nadruk op griezelfilms. Al met al de moeite waard, al vond ik de toegangsprijs aan de pittige kant met 15 dollar per persoon.