Het beste van 2014: Boeken

Eén boek per week was in 2014 het streven bij mijn Reading Challenge op Good Reads. Het is niet gelukt, maar ik ben een eind gekomen. En, wat belangrijker is, ik heb in ieder geval weer een aantal juweeltjes gelezen. Wederom een goed leesjaar dus, met als toppers voor mij in willekeurige volgorde:

The Truth about the Harry Quebert Affair

Spannend tot op de laatste pagina: een moordmysterie waarbij de volledige ontrafeling doorloopt tot aan het einde. Het verhaal speelt zich af in een klein dorpje en heeft als uitgangspunt de vriendschap tussen een succesvol auteur, Marcus Goldman, en zijn vroegere mentor Harry Quebert. Als bij deze laatste op het terrein het dode lichaam ontdekt wordt van een jaren geleden verdwenen meisje, wordt hij verdachte van moord. Goldman doet er alles aan om de onschuld van Quebert te bewijzen, terwijl hij de situatie tevens gebruikt om zijn eigen in het slop geraakte schrijverscarriere nieuw leven in te blazen. Een heerlijk boek van schrijver Joël Dicker, wat ik het liefst in één ruk uitgelezen had.

Photo Booth a Biography

Allereest scoort dit boek natuurlijk hoog in de categorie originaliteit. Wie bedenkt het immers om een biografie te schrijven over fotohokjes? Meags Fitgerald deed het, en wist er een bijzonder mooi project van te maken. Photo Booth a Biography beschrijft naast de geschiedenis van het fotohokje ook de zoektocht van de auteur naar deze geschiedenis. Deze twee lijnen weet Fitzgerald mooi af te wisselen waardoor het boeiend blijft. Daarnaast is het boek prachtig getekend en vormgegeven. Een indrukwekkend staaltje werk wat tot het einde toe interessant blijft, miet in de laatste plaats door de oprechte passie van de auteur die op elke pagina doorklinkt.

Trillium

Trillium is een graphic novel van Jeff Lemire, dat oorspronkelijk verscheen als 8-delige comic-serie. Ik ben op zich al een fan van het werk van Lemire, maar wat dit boek extra bijzonder maakt is het spelen met tijd en ruimte. Iets toegankelijker dan eerder werk van Lemire, maar wel in de voor de auteur zo kenmerkende tekenstijl. Indrukwekkend.

The Terrorist's Son: A Story of Choice

Met de aanslag op Charlie Hebdo nog zeer vers in het geheugen des te relevanter, dit verhaal van de zoon van een terrorist. Achter elke terrorist bevindt zich immers een kring van familie en vrienden die hier niet om gevraagd hadden, maar hard geraakt worden door de acties van hun vader/moeder/broer/zus/vriend. Zak Ebrahim is de zoon van één van de verantwoordelijken voor de aanslagen op het WTC in New York in de jaren '90. Hij beschrijft de impact op het gezin, maar vooral ook de manier waarop zijn kijk op zijn vader langzaamaan verandert. Een interessant kijkje in het leven van een jongen die naast vele onschuldige Amerikanen net zo goed het slachtoffer werd van de gruweldaden van zijn vader. The Terrorist's Son werd uitgegeven in de TED boekenreeks en volgde op een TED talk die Ebrahim eerder hield.

The Interestings

Dit lijvige boek van Meg Wolitzer beschrijft het wel en wee van een vriendengroep die ontstaat tijdens een zomerkamp. Dit kamp maakt diepe indruk op de groep tieners en bepaalt voor een deel de verdere keuzes die er in de verschillende levens gemaakt worden. Interessant aan dit boek is het karakter van de hoofdpersoon, dat nogal wat menselijke tekortkomingen blijkt te kennen. The Interestings is een lekker leesbaar boek wat ondanks de weinig schokkende verhaallijnen toch blijft boeien. Fijn leesvoer voor vakanties en/of lange vluchten.

Het beste van 2014: Films

In het kader van beter laat dan nooit, hier alsnog mijn ontbrekende 'Het beste van 2014'-lijstjes. Te beginnen met wat ik de beste films vond, in willekeurige volgorde:

Boyhood

Een film over een gewone jongen gefilmd over een tijdsspanne van twaalf jaar. Bijzonder is dat je de acteurs echt ouder ziet worden, wat het meest indrukwekkend is bij de kinderen die je op ziet groeien tot volwassenen. De kracht van het verhaal is dat er geen grote dramatische wendingen zijn, het is zoals het is. Veelgestelde vraag is of de film ook zo bejubeld zou zijn als het tijdsaspect er niet in zou zitten. Ik vind die vraag weinig relevant. Het tijdsaspect zit erin en speelt een belangrijke rol, maar daarnaast is het ook een buitengewoon mooi en goed verteld verhaal. Terecht al vele malen bekroond dus wat mij betreft.

Interstellar

De donkere versie van het klassieke 'einde van de aarde-verhaal'. Geen standaard helden, maar echte mensen die op zoek gaan naar een kans op leven op een andere planeet als het einde van de aarde in zicht is. Egoïsme, idealisme en leugens spelen een belangrijke rol bij het verloop van het verhaal. Een extra plus voor de effecten, met name de vloedgolf op één van de planeten is zeer indrukwekkend.

Gone Girl

Het mooiste als je het boek niet kent want de wendingen die erin zitten zijn minstens de helft van het succes. Ik zag ze in ieder geval niet aankomen. Lijkt Gone Girl in eerste instantie een dertien in een dozijn film, in de loop van het verhaal kom je erachter dat dit zeker niet het geval is. Een van de verrassendste films van het jaar wat mij betreft.

Guardians of the Galaxy

Een superheldenfilm, maar niet zomaar een superheldenfilm. Guardians of the Galaxy weet actie en humor prima af te wisselen en ook nog de gevoelige snaar te raken. Want wees eerlijk, wie heeft er op het einde niet even moeten slikken? Een bijzondere film in zijn genre die het waard is om nog eens te kijken.

Whiplash

Allemachtig, wat een ervaring! In deze film over een muziekstudent en zijn leraar komt zoveel kracht en passie naar voren dat het af en toe bijna pijn doet om naar te kijken. Waanzinnige acteerprestaties en een zeer indrukwekkend verhaal. Misschien niet voor iedereen weggelegd, maar wat mij betreft de meest opvallende film van het jaar.

Het beste van 2014: Televisie

Het was een heerlijk televisiejaar met te veel goede series om bij te kunnen houden. Keuzes, keuzes dus. Het meest onder de indruk was ik van oude bekenden die na wat mindere seizoenen krachtig terugkwamen. En natuurlijk was er ook die ene nieuwe serie die alle andere nieuwe series naar de achtergrond verdreef. Het beste van 2014 op televisiegebied, in willekeurige volgorde:

Homeland seizoen 4

Is er nog wel een Homeland mogelijk na het afscheid van Brody aan het einde van seizoen 3, dat was de vraag waarmee velen aan dit seizoen begonnen. Het antwoord is ja, volmondig ja. Homeland seizoen 4 heeft eindelijk weer de onderhuidse spanning die het eerste seizoen zo indrukwekkend maakte. Carrie blijkt wederom een interessant genoeg karakter te zijn om een compleet seizoen te kunnen dragen. Dat de laatste aflevering dan wat aan de matte kant blijkt, het zij ze vergeven. Wat er met Dana Brody is gebeurd komt overigens nergens ter sprake, en eerlijk gezegd: who cares.

Derek seizoen 2

Zelden heeft televisie mij zo ontroerd als de serie Derek. Al gaat Ricky Gervais ook in deze rol weer behoorlijk op het randje zitten, hij weet mij in deze rol als bejaardenhulp echt te raken. Soms schuurde het, soms werd ik tot tranen geroerd en bovenal was het vaak enorm grappig. Helaas heb ik (nog) geen berichten over een nieuw seizoen kunnen vinden. Wel over een special die net voor kerst uitgezonden zou zijn. Deze heb ik dus nog om naar uit te kijken.

Gotham

Met enige terughoudendheid begon ik aan deze serie, het leek me vooral iets voor echte comic fans. Na een goede twintig minuten was ik echter al helemaal om: Gotham is een prachtig gemaakte serie voor een breder publiek dan enkel comic book lezers. Gotham laat de beginjaren van Batman zien: de dood van Bruces ouders, het verval van de stad en het gevecht dat de politie hiertegen levert. Er worden door de afleveringen heen talloze verwijzingen gemaakt naar latere verhaallijnen, wat de serie voor de fans een feest van herkenning maakt. Als je deze verwijzingen mist doet dit echter niets af aan het verhaal. Dit kan prima op zichzelf staan. Bovenal is deze serie prachtig gefilmd waarbij met stijl en kleuren de comics nooit heel ver weg zijn. Meest geslaagde nieuwe serie van 2014 als je het mij vraagt.

New Girl seizoen 4

Het had niet veel gescheeld of we waren afgehaakt, eerlijk is eerlijk. New Girl seizoen 3 kon bij mij niet veel meer dan een flauwe glimlach ontlokken. Dit was dan vooral door de altijd even legendarische Schmidt. In september met het begin van seizoen 4 waaide er echter een nieuwe frisse wind. Het werd weer scherper en tegelijkertijd raakte het weer de gevoelige snaar. Het kon me eindelijk weer schelen wat er met de hoofdpersonen gebeurde, essentieel volgens mij om te blijven kijken. Gered van de ondergang dus, en hoe. New Girl is met stip één van de betere comedyseries van dit moment.

The Newsroom seizoen 3

Het laatste seizoen van wat een epische serie had kunnen zijn. Had moeten zijn wellicht. Alle ingrediënten voor een "nieuwe" West Wing leken immers aanwezig: de schrijver, het decor, de cast. Dit niveau heeft The Newsroom echter nooit bereikt wat mij betreft. Toch is er in dit laatste seizoen zeker mooie en goede televisie neergezet. Het verhaal over klokkenluiders en het beschermen van bronnen was actueel en relevant. De personages begonnen eindelijk wat meer diepgang te krijgen waarbij met name de vrouwen niet meer zo hysterisch waren. De dialogen waren scherp, snel en humorvol zoals we dat verwachten in een Aaron Sorkin serie. Op dit niveau had er van mij echt nog wel een vierde seizoen achteraan gemogen, maar helaas. Het was in ieder geval een waardig laatste seizoen.

Orange is the new black seizoen 2

Heerlijke smeuïge televisie over een jonge vrouw uit een goed milieu die in de vrouwengevangenis belandt. Dit door eigen schuld: ze koos ervoor om mee te werken aan een geld / drugstransport dat vervolgens niet goed afliep. Het heeft qua humor en scherpte overeenkomsten met de serie Weeds, van dezelfde makers, waarbij eveneens een vrouw uit een "normaal" milieu door eigen keuze aan de verkeerde kant van de lijn terecht komt met alle bizarre gevolgen van dien. Orange is the new black gaat echter verder op dramagebied waar Weeds nogal eens bleef hangen in absurdisme. Zeer geschikt voor binge watching.

Het beste van 2013: Lomografie

Zonder enige vorm van overdrijving kan ik toch wel zeggen dat de lomografie het afgelopen jaar een extra dimensie toegevoegd heeft aan mijn manier van fotograferen en de manier waarop ik om me heen kijk. Dit uit zich in talloze foto's, maar ook in een goed gevulde camera-kast en een mooie verzameling film in de koelkast. Vandaar een apart lijstje dit jaar voor de lomografie: een lijstje met camera's, film, en plaatsen waar ik vanwege de toevoeging van de analoge fotografie extra van genoten heb. In willekeurige volgorde:

Fujichrome



Het vinden en proberen van nieuwe film was voor mij dit jaar echt een ontdekkingsreis. Hierbij was ik van de verschillende soorten slidefilm van Fuji verreweg het meest onder de indruk. Of het nou Velvia, Provia of MS 100/1000 was, ik vond ze allen even spannend. Op 120 film vind ik de effecten het mooist, vooral het intens diepe blauw van Provia 100F en MS 100/1000 vind ik op dit formaat prachtig. Gelukkig heb ik inmiddels een aardig voorraadje opgebouwd want enkele varianten worden niet meer gemaakt. Aankomend jaar ga ik op zoek naar Fuji Astia en Sensia, twee soorten Fujichrome waar ik nog heel graag mee op pad wil.




LC-Wide

Mijn duurste camera uit mijn verzameling, maar wat is hij het waard. Afgelopen jaar heb ik hem veel gebruikt met slidefilm, maar eigenlijk vind ik hem met negatief film op zijn mooist. Haarscherp, met prachtige kleuren en natuurlijk met zijn enorme groothoeklens: de LC-Wide is een prachtige, prachtige camera.






Polen



Tijdens onze vakantie naar Polen kreeg ik de smaak van de analoge fotografie echt te pakken. Mijn Diana F+ had ik voorzien van een 35mm achterkant en Lomography CN 800 film, die mij gezien het gebrek aan licht in februari het meest geschikt leek. Het leverde wisselende foto's op, met resultaten waar ik aan moest wennen. De meest bijzondere foto's maakte ik in Auschwitz, waar de sneeuw oplichtte en de weinig aanwezige kleuren extra naar voren kwamen. Dit was tevens de eerste vakantie dat ik met slidefilm fotografeerde: ik kocht in de Lomography Gallery Store in Berlijn mijn eerste Fujichrome MS 100/1000 filmpje dat bij de overblijfselen van de muur nog steeds één van de beste foto's tot op de dag van vandaag opleverde.




Amsterdamse grachten



Welke camera of film er ook geprobeerd moet worden, de Amsterdamse grachten zijn een dankbaar en geslaagd decor. Wat lomografie voor mij zo waardevol maakt is dat ik honderd keer ergens gelopen kan hebben, maar met een camera op zak dingen zie die ik nooit eerder zag. Een extra dimensie dus aan alledaagse plaatsen, gebouwen en ja, grachten. Wat een voorrecht is het dan om op zo'n mooie plaats te wonen. Dat er nog maar veel mooie foto's van de grachten mogen volgen.




Los Angeles



Los Angeles is wat betreft licht en sfeer de ideale lomo-stad als je het mij vraagt. Onbegrijpelijk dan ook dat de beide Lomography Gallery Stores hier het afgelopen jaar de deuren moesten sluiten. Los Angeles heeft de oceaan, de architectuur en het prachtige typische licht dat Californië zo kenmerkt. Het enige waar je af en toe wel echt naar op zoek moet is kleur, zeker als je met slide film fotografeert.




Herfst



Poging nummer twee dit jaar om de herfst analoog te fotograferen. Vorig jaar kwamen de herfstkleuren op mijn foto's door mijn gebrekkige ervaring, de beperkte keus in camera's die ik toen nog had en de niet zo handige keus voor Redscale film niet echt uit de verf. Dit jaar heb ik het dan ook grootser aangepakt en risico's gespreid. Met vier camera's heb ik herfstfoto's gemaakt, op vijf verschillende soorten film. Aangenaam verrast was ik door de resultaten van de Belomo Vilia Auto met Rollei Crossbird film, evenals door de effecten van Lomography Slide X-Pro 200 film in de Holga. Het wachten is nog op de LC-Wide resultaten, deze moeten nog ontwikkeld worden. Hoewel ik daar natuurlijk hoge verwachtingen van heb, vind ik echter ook zonder die foto's mijn analoge herfst al geslaagd dit jaar. Het is nu wachten op de winter.

Het beste van 2013: Boeken

Het was een goed leesjaar: mijn voornemen om hier meer tijd aan te besteden ben ik ruimschoots nagekomen en dit heeft wat fijne ontspannen uurtjes opgeleverd. Ten opzichte van voorgaande jaren heb ik dit jaar aanzienlijk meer fictie gelezen. Zo komt Eggers dus weer in mijn lijstje terecht, maar ook oudere bekenden waar ik eindelijk de tijd voor genomen heb zoals Charles Bukowski. Natuurlijk mag non-fictie en de graphic novel niet ontbreken, als het aandeel van deze twee genres dit jaar wat bescheidener. Ook dit lijstje in willekeurige volgorde:

Mr Punumbra's 24 Hour Bookstore

Dit boek bevat alle ingrediënten voor een ouderwets avontuur: een oude boekwinkel, een jonge liefde en een heus geheim genootschap. Spannend en één op één verfilmbaar, dit heerlijke boek van Robin Sloan.

Marzi

Het einde van het communistische tijdperk door de ogen van de jonge Marzi. Zeer geslaagde graphic novel, met name door de geloofwaardige manier waarop het perspectief van de jonge Marzi weergegeven wordt. Extra interessant omdat ik in het tijdperk dat Marzi schetst ongeveer dezelfde leeftijd had als de hoofdpersoon. Fraai gedaan door Marzena Sowa en Sylvain Savoia.

Quiet

Krachtig boek van Susan Cain over de de waarde van introverte mensen in een extraverte samenleving. In een wereld waarin profilering en zichtbaarheid als essentieel worden beschouwd is dit een verfrissend andere invalshoek. Een feest van herkenning voor iedereen die hiermee worstelt, maar vooral waardevol voor mensen die geïnteresseerd zijn in het aanboren van potentieel wat voorheen wellicht over het hoofd gezien werd.

The Road to Los Angeles

Eén van vier boeken van schrijver John Fante over zijn alterego Arturo Bandini. Het boek werd bij mij onder de aandacht gebracht door een verkoper in Skylight Bookstore in Los Angeles. Dat Fante bewonderd werd door Bukowski is geen verrassing: ook Fante beheerst de kunst van het overtuigend beschrijven van een zogenaamde nietsnut. Het is rauw, direct en schijnbaar moeiteloos geschreven, wat het boek in elke tijd te plaatsen maakt. Fante was hiermee zijn tijd te ver vooruit: het in 1936 geschreven The Road to Los Angeles bleef aanvankelijk op de plank liggen, en werd pas in 1985 uitgegeven na zijn dood.

Post Office

Onvermijdelijke kost na het lezen van Hollywood, dit eerste boek van Charles Bukowski over zijn alterego Henri Chinaski uit 1971. Wat Post Office voor mij bijzonder maakt is de briljante wijze waarop Bukowski de handel en wandel van de hoofdpersoon beschrijft: levendig, pretentieloos en tijdloos. Misschien niet aan iedereen besteed, maar ik heb ervan genoten en kijk uit naar het lezen van de rest van Bukowski's oeuvre.

The Circle

Dave Eggers doet weer waar hij het best in is: een beklemmend boek schrijven dat precies de vinger op de zere plek legt van de tijdsgeest waarin we leven. In The Circle beschrijft Eggers het verloop van de carrière van een jonge vrouw die bij een google-achtig bedrijf gaat werken. The Circle houdt er twijfelachtige ideeën op na over privacy en vrijheid, die verontrustend genoeg nog helemaal niet zo ver van de huidige realiteit af liggen. Een heerlijk boek dat spannend blijft tot de laatste pagina.

(Her)ontdekt in 2013

Was in 2012 lomografie nog één van de ontdekkingen met mijn Diana F+, in 2013 kwamen er talloze camera's bij en werd lomografie een vast onderdeel van mijn bezigheden. Verder was 2013 een jaar waarin zowel door Europa als door Amerika gereisd werd, en er weer de nodige films, muziek en boeken langskwamen. Daarbij was er vooral hernieuwde waardering voor oude bekenden. Dit levert een mooi lijstje met (her)ontdekkingen op, de (her)ontdekkingen van 2013:

Cross Processing



Ooit zal iemand per ongeluk zijn diarolletje in C41 hebben laten ontwikkelen, de chemicaliën die bedoeld zijn voor negatief film. En ooit zal iemand heel positief verrast zijn geweest door de extreme resultaten die dit op kan leveren. Nu doen we het in ieder geval bewust en experimenteren we er massaal op los met allerlei soorten diafilm. Het is nog lang niet gemakkelijk om echt een mooi resultaat te krijgen, maar juist die uitdaging maakt het spannend. Want soms, dan haal je je foto's op en dan zit er dat ene fantastische plaatje bij waarop kleuren, contrasten en andere effecten precies kloppen. Om vervolgens geen idee te hebben hoe dat zo gelukt is.

Warschau



Niet de meest voor de hand liggende stad om te bezoeken, maar wel meer dan de moeite waard. In Warschau ligt de geschiedenis op straat, is deze nog ongepolijst onderdeel van het dagelijks leven. De rauwe overblijfselen van oorlog en communisme zijn zowel zichtbaar als voelbaar, maar tegelijkertijd wordt er ook flink geïnvesteerd in moderne nieuwe architectuur. Een dynamische, optimistische stad in opmars die je eigenlijk moet gaan zien voordat alle ruwe kanten zijn gladgestreken.

J.D. Salinger

Het begon al eerder met het herlezen van The Catcher In The Rye, waar ik zwaar van onder de indruk raakte. Dit jaar kwam J.D. Salinger opnieuw bij mij in het vizier door het zien van de documentaire Salinger in de Arclight in Los Angeles en het verschijnen van de gelijknamige biografie. Al was er duidelijk heel veel aan te merken op J.D. Salinger als persoon, ik raakte nog meer geïntrigeerd dan ik al was. Vervolgens las ik Nine Stories, één van de weinige boeken die Salinger uitgegeven heeft naast The Catcher. Al deden de verhalen me inhoudelijk weinig, ik vond ze meer dan meesterlijk geschreven. Ik kan dan ook niet wachten totdat de tot nu toe ongepubliceerde teksten van Salinger uitgegeven gaan worden.

Plants vs Zombies

Eindelijk kwam dan de opvolger van deze hit die ik op drie platformen meerdere keren uitspeelde. Aanmerkelijk lastiger dan het eerste deel, maar daarom niet minder leuk. Hier ga ik nog lang plezier van hebben.

Muse

Zondermeer het beste concert wat ik dit jaar zag: Muse in Ziggodome was de perfecte combinatie van muzikaal en visueel spektakel. Ook op Blu-ray komt dit concert prima tot zijn recht. Bijzonder jammer is wel de manier waarop deze Blu-ray is uitgegeven: zo'n kartonnen cd-hoesje met twee schijfjes is in deze tijd echt te mager.

History

De naam van deze zender doet vermoeden dat hier enkel documentaires of anderszins educatieve historische programma's te zien zijn. Het grote succes van deze zender komt echter uit een andere hoek, namelijk die van de reality. Het afgelopen jaar genoot ik van Pawn Stars, American Restoration, Storage Wars en Counting Cars. Van allemaal heb ik heus ergens wel een keer wat opgestoken, maar het is vooral hele ontspannen televisie waar je uren naar kunt kijken.

Instant fotografie

De polaroid ken ik eigenlijk vooral uit de cafés, waar kleine Pakistaanse(?) mannen met de verkoop van rozen en polaroidfoto's de kost probeerden te verdienen. Ik weet niet of dit nog steeds gebeurt, je zou denken dat met de komst van de camera's in iedere telefoon dit een uitstervend iets zou zijn. In de Lomografie is de instant fotografie echter in opmars: zowel voor LC-A / Wide en de Diana F+ is er een instant achterkant beschikbaar waarmee je je camera omtovert tot een Instant Camera. Het is geen gemakkelijke manier van fotograferen, maar juist doordat de foto er direct uitkomt wel een hele fijne afwisseling naast het fotograferen op film die eerst ontwikkeld moet worden. Met kerst kreeg ik de dit jaar uitgekomen Fuji Instax Neo Classic, die ik nog uitgebreid uit ga proberen. Wordt vervolgd.

Het beste van 2013: Televisie

Het afgelopen jaar hebben we in verhouding veel comedy gekeken. Deels kwam dit door tijdgebrek, maar daarnaast is het ook heerlijk ontspannend tijdverdrijf. Verder was het vooral het jaar waarin Game of Thrones van successerie naar megahype ging en we op de valreep verrast werden door een Nederlandse kwaliteitsserie. Ook dit lijstje in willekeurige volgorde:

The Goldbergs

Op het eerste gezicht de zoveelste serie over een 'All American Family', maar al snel blijkt dit slechts de buitenkant. De serie is losjes gebaseerd op de jeugd van de maker en staat bol van de zelfspot. Gesitueerd in de jaren '80 is het een feest van herkenning voor iedereen die zelf opgroeide in deze jaren. Inclusief cassettebandjes, grote kleurige oorbellen en beenwarmers. Grappig is dat er op het einde af en toe stukjes home-made video langskomen van de oorspronkelijke familie Goldberg.

House of Cards

Deze serie over de Amerikaanse politiek levert hypnotiserende televisie op. Macht en corruptie voeren de boventoon en het vreemde is dat ik ergens ook nog hoopte dat de hoofdpersoon, een meesterlijke rol van Kevin Spacey, er mee weg zou komen. Niet goed voor het mensbeeld dus, maar wat een meeslepend drama. In februari komt seizoen twee, dat Netflix net als het eerste seizoen in één keer online zal zetten.

Game of Thrones

De enige serie waar ik voor thuis bleef het afgelopen jaar, wekenlang elke maandagavond op HBO NL. The Red Wedding was wellicht de meest schokkende episode in een grote serie ooit en doet je afvragen wat er nu nog kan komen. We gaan het zien vanaf maart 2014 als een nieuw seizoen van Game of Thrones van start gaat.

How I Met Your Mother

Eindelijk is het dan zover: het seizoen waarin we de moeder te zien krijgen waar al acht seizoenen naartoe gewerkt werd. Het gehele seizoen speelt zich af in de dagen voor de bruiloft van Barney en Robin, een best gewaagde keuze die heel goed uitpakt. We zijn er nog niet helemaal doorheen, maar dit laatste seizoen verdient zeker nu al een plaats in dit lijstje. Barney is weer legendarisch en al weten we dan nu wie de moeder is, het blijft spannend hoe het nu echt afloopt met de vriendengroep.

The Big Bang Theory

Terug van weggeweest, want in het vorige seizoen waren we bijna afgehaakt. Het lijntje tussen leuk en te flauw voor woorden blijkt af en toe toch wel heel dun. Sheldon is weer als vanouds onhebbelijk en Amy vult zijn verhaallijn heerlijk aan. Dat de rest een beetje als behang dient, daar kan ik prima mee leven.

The Sound of Music

Live op de Amerikaanse televisie met Carrie Underwood in de hoofdrol als gouvernante Maria. Bij een dergelijke legendarische cult film natuurlijk vragen om een berg kritiek, en die was er ook, maar ik heb genoten. Af en toe was het wel even schakelen omdat ze de oorspronkelijke musical als basis hadden genomen in plaats van de wereldberoemde film, maar dit vond ik uiteindelijk vooral een plus. De kritiek dat Carrie geen briljant actrice is kan ik ergens wel onderschrijven, maar het heeft mij niet gestoord. Het was een knappe productie met een hoog nostalgisch gehalte. Een must see voor elke Sound of Music fan.

Penoza

Wat een groot deel van Nederland al lang wist weten wij nu ook: Penoza is een fantastische serie. In krap anderhalve dag keken we het hele eerste seizoen weg en het tweede seizoen ligt al op ons te wachten. Met name Monic Hendricx is fantastisch als hoofdpersoon Carmen. Beste serie die ik ooit op de Nederlandse televisie zag.

Het beste van 2013: Films

Het einde van het jaar nadert en ook ik waag me weer aan het maken van lijstjes. Niet omdat ik het beter weet of de beste smaak zou hebben, maar omdat ik het leuk vind om terug te kijken op al het goede, mooie en leuke dat we gezien, gelezen en ervaren hebben in het afgelopen jaar. Persoonlijke lijstjes dus, om te beginnen met films waarvan ik genoten heb. In willekeurige volgorde:

Lee Daniels' The Butler

Niet alleen het prachtige verhaal over de butler die diende onder vele presidenten, maar tegelijkertijd een indrukwekkend overzicht van een stuk Amerikaanse geschiedenis. Groots, meeslepend en Oscarwaardig.

Instructions not included

Deze Spaanstalige Mexicaanse film was afgelopen zomer een megahit in Amerika. Het verhaal over de losbandige Valentin die op een dag een kind in zijn schoot geworpen krijgt van een van zijn vele oude liefdes, weet alle emoties wel zo'n beetje te raken. De humor is niet altijd helemaal mijn kopje thee, maar dat werd ruimschoots goedgemaakt door de keren dat het ook voor mij vol in de roos was. Onbegrijpelijk dat deze in Nederland het grote publiek nog niet gevonden heeft.

Rush

Het verhaal over de rivaliteit tussen Fomule 1 coureurs James Hunt en Niki Lauda. Ondanks dat ik wel ongeveer wist wat er ging gebeuren, toch spannend en meeslepend. Chris Hemsworth als James Hunt is goed, Daniel Brühl als Niki Lauda is fenomenaal. Hij weet in de rol van de arrogante, onhebbelijke Lauda toch sympathie te winnen en te ontroeren.

The World's End

Zonder enige voorkennis het leukst: van een verhaal over mannen en vriendschap naar een bizar avontuur waarin over de top nog maar het begin is.

The Great Gatsby

Nee, Leonardo Dicaprio was wellicht niet de beste keuze om een zonderlinge, teruggetrokken rijkaard te spelen, maar daar kon hij ook niets aan doen. The Great Gatsby blijft een prachtig verhaal, en de 2013 verfilming zorgt voor bijpassend visueel spektakel. De schitterende art deco stijl draagt hier zeker aan bij.

The Conjuring

Eigenlijk hou ik helemaal niet van horrorfilms. Ik vind ze vaak ranzig en het voortdurende schrik-effect maakt me vooral onrustig. The Conjuring daarentegen leverde het bewijs dat het ook anders kan: oprecht doodeng, maar zonder dat het inboet op het verhaal. Inplaats van dat ik weg wilde kijken bleven mijn ogen aan het scherm gekluisterd. Zondermeer de griezeligste film die ik ooit zag

(Her)ontdekt in 2012

Hoe leuk is het om elk jaar weer nieuwe dingen te doen, te zien en te ontdekken. Of het nu een nieuwe winkel is, een nieuw genre boeken of simpelweg een nieuwe route richting het werk. Nieuwe dingen blijven zorgen voor creativiteit, inspiratie en energie. Natuurlijk kan dit ook een herontdekking zijn, die voelt als een nieuwe ontdekking. Goed kijken dus, en open blijven staan voor nieuwe ervaringen. Zolang ik nog moet schrappen om een lijstje samen te kunnen stellen gaat het goed denk ik.

5. Mexx

Voor de categorie vrouwen die H&M een beetje ontgroeid is, Miss Etam te provinciaals vindt en de Bijenkorfmerken te truttig, was de keuze behoorlijk beperkt de laatste jaren. Natuurlijk hebben we Esprit en s.Oliver, maar het houdt niet over. Des te gelukkiger ben ik met de terugkomst van Mexx in het straatbeeld. Kleurig, zwierig en met een eigen Mexx-pas. Een welkome terugkeer die hopelijk succesvol zal blijken te zijn.

4. Young Adult boeken

Een genre dat ook in Nederland steeds meer voet aan de grond krijgt, maar dat ik vooral uit Amerika ken. Misschien omdat het daar al veel gangbaarder is dat dit genre zowel door jeugd als door volwassenen gewaardeerd wordt. The Fault in Our Stars, Everyday, The Future of Us: stuk voor stuk prachtige, puur geschreven boeken die ik iedereen aan kan raden.

3. Pinterest

Hoe ontspannend is het om te scrollen door duizenden foto's van de mooiste plekken op aarde, of van de meest kleurrijke, of van de vreemdste. Het is leuk om mooie vondsten te (re)pinnen en zo een prachtige verzameling te maken. Daarnaast is het leuk om gerepind te worden, want dat voelt toch een beetje alsof iemand je vertelt dat je iets moois hebt gevonden. Of een goede smaak hebt. Extra leuk is dit natuurlijk als het een eigen foto betreft. Verslavend tijdverdrijf.

2. Floaten

In de categorie ontspannend scoort deze huizenhoog: drijven in een cabine met zout water, denkend aan helemaal niets. Ik was van te voren bang dat ik me zou gaan vervelen of dat ik zou gaan malen, maar de ontspanning komt als vanzelf. Voor herhaling vatbaar.

1. Lomografie



Al kende ik het verschijnsel lomografie al iets langer, in 2012 heb ik het echt ontdekt en me eigen gemaakt. Het meest aantrekkelijke aan lomografie vind ik niet eens zozeer het anders fotograferen, maar meer het anders gaan kijken. De wereld ziet er kleurrijker, boeiender en zachter uit door de ogen van een lomograaf. Inmiddels hebben we een Diana F+, een Spinner 360 en een Lomokino in ons bezit en er valt nog een hele wereld te ontdekken.

Het beste van 2012: Televisieseries

6. The Newsroom

Hoe graag had ik het eerste seizoen van deze HBO serie op naam van Aaron Sorkin op een eerste plaats gezet. Maar The Newsroom is er gewoon nog niet. De setting is perfect, maar de hoofdpersonages ontbreekt het nog aan diepgang en geloofwaardigheid. De grootste valkuil vind ik het slapstickgehalte: dan haak ik echt af. Maar als de dialogen zijn zoals ze moeten zijn: scherp, razendsnel, vol pit en humor, dan laat de serie zien hoeveel potentie er in zit.

5. Modern Family

Deze zogenaamde \'mockumentary\', zo genoemd vanwege de onderonsjes met de camera, is vanaf het eerste seizoen in 2009 al een groot succes. Het sterke aan deze serie vind ik dat er geen enkel slecht personage in zit. Al blijft Ed O\'Neill als Jay Pritchett zonder twijfel de held van het geheel.

4. Nashville

Een rijke familie, twee concurrerende zangeressen met een generatieconflict, en daarnaast ook nog een politiek strijdtoneel: Nashville heeft alles in zich om het nieuwe Dallas te worden. Jammer genoeg blijft zowel het verhaal als de emotie net te veel aan het oppervlak. Dit maakt precies het verschil tussen een soapy serie en meeslepend drama. De muziek geeft er zeker een extra dimensie aan en de soundtrack is fijn luistervoer.

3. The Neighbors

Een stevig potje zelfkritiek kan ik vaak wel waarderen en dat is precies wat deze serie doet. Op een humoristische manier wordt er vanaf de grootste afstand die maar kan, vanuit de blik van een alien, naar Amerika gekeken. Hier ontstaan hilarische situaties door. De eerste aflevering is even wennen, maar daarna wordt het beter en beter.

2. Homeland seizoen 2

Niet zo goed als het eerste seizoen, maar nog steeds reuze spannend en intrigerend. Reikhalzend kijk ik al uit naar het derde seizoen om te zien wat dit Carry en Brody gaat brengen. De serie heeft wel een draai nodig, want voortborduren op de eerste twee seizoenen is niet genoeg vrees ik.

1. Borgen

Eenmaal gewend aan het Deens vond ik deze serie echt verslavend goed. Zo geloofwaardig, en daardoor misschien ook wel zo indrukwekkend. Ik ben bang dat het er echt zo aan toe gaat, ook in Nederland. En misschien wel erger. Vanaf maart gaan we zien hoe het Birgitte verder vergaat.