Lomochrome Purple XR 100-400 (2)

Een paar maanden geleden werd dan eindelijk de langverwachte 35mm versie van de Lomochrome Purple XR 100-400 film bij me bezorgd. Vorig jaar juni had deze eigenlijk al beschikbaar moeten zijn, maar tegenvallende kwaliteit maakte dat de tweede batch van deze bijzondere film meerdere keren uitgesteld werd. En toen hij dus eindelijk binnenkwam, toen was het winter. Geen blad aan de boom, geen groen te bekennen. En dat terwijl de grootste lol van de Lomochrome Purple ligt in het groen wat verandert in knallend paars. Al kostte het de nodige moeite, ik besloot dus te wachten op de lente. In april was het zover, toen ik het restrolletje van de vakantie in maart volgeschoten had, was er in de LC-Wide ruimte voor een nieuw experiment. Ik begon op de eerste officiële Koningsdag. We hebben een complete ronde Vondelpark gelopen, wat uiteraard veel groen opleverde, maar ook mooie contrasten met alle in oranje gehulde mensen. Had ik op mijn eerste (120mm) Lomochrome rolletje wellicht te weinig paars weten te fabriceren, de Vondelpark foto's hebben dit in overvloed. Vervolgens ben ik naar Zaandijk geweest om foto's te maken van de Zaanse Schans. Hier is het paars iets meer in balans, maar ook nog steeds nadrukkelijk aanwezig. Jammer dat het die dag niet heel zonnig was, de combinatie van paarse grond en een turquoise lucht had wellicht nog mooier geweest. Toch ben ik ook over deze foto's best tevreden. Een beetje kansloos was wel dat ik de helft van het rolletje met de verkeerde afstand geschoten heb door onoplettendheid. Hierdoor zijn deze foto's helaas niet scherp geworden. Maar ja, het is analoog, het is lomografie, het hoort erbij.

Een zonovergoten grasveld in het Vondelpark op Koningsdag. Blij met de combinatie van oranje en verschillende tinten paars, april 2014



Meer kleur op deze foto van de vrijmarkt in het Vondelpark, april 2014



Lomoselfie op Koningsdag bij het Stedelijk Museum. Aangenaam verrast door de subtiele kleuren op deze foto, april 2014



Prachtige kleuren op de Zaanse schans, mei 2014



Meer molens op de Zaanse Schans, mei 2014

Freedom Tower en 9/11 Memorial NYC

Waar vroeger de Twin Towers stonden, en waar we vervolgens jaren naar een bouwput hebben gekeken, daar bevinden zich nu de Freedom Tower en het 9/11 Memorial. Ruim tien jaar na de aanslagen op de Twin Towers begint het gebied eindelijk weer ergens op te lijken. De Freedom Tower is een indrukwekkende toren geworden, zo één waar je je hoofd voor in je nek moet leggen. Hij steekt ruim boven alles in zijn omgeving uit. Ik ben benieuwd of je er als toerist uiteindelijk ook op zal mogen. Het uitzicht zal immers spectaculair zijn. Dat is nu in ieder geval nog niet aan de orde. Al is het gebied nog niet helemaal opgeknapt, een groot gedeelte is nog steeds een bouwput, het 9/11 Memorial terrein is een indrukwekkend gedeelte geworden. De grote vierkante bassins doen recht aan de Twin Towers en aan alle mensen die hier omgekomen zijn. Het was wel weer even een gedoe om er te komen met online reserveren en security, maar uiteindelijk liep het allemaal gesmeerd en hebben we nergens lang hoeven wachten. Afgelopen week is ook het 9/11 Museum geopend, dus dit hebben we in maart nog niet kunnen bezoeken. Op het lijstje dan maar voor een volgende keer. Al zal het in de zomer wellicht (nog) drukker zijn dan het nu was, het 9/11 Memorial is een must-see als je in New York bent. Toegang is overigens gratis, maar er wordt wel een donatie van je verwacht.

De Freedom Tower door de lens van de Fisheye Baby 110, New York, maart 2014



Eén van de twee bassins van het 9/11 Memorial, New York, maart 2014

High Line NYC

Van bovengrondse metrolijn, naar hypermodern park: dat is de High Line op de lower west side van New York. Uitgestrekt over 1,6 kilometer loopt dit smalle park van Gansevoort Street naar 30th Street. In korte tijd is het uitgegroeid tot één van de grootste toeristische trekpleisters en niet voor niets. Hoewel aan het laatste gedeelte nog gewerkt wordt, is de High Line sinds 2009 een heerlijk stuk New York waar je kunt wandelen, zitten en over de straten uit kunt kijken. Stad, park en spoorlijn lopen in elkaar over en vormen samen een uniek geheel waarvandaan je een hele andere blik op de stad hebt. Nu moet ik eerlijk zeggen dat wij de High Line op een prachtige dag troffen. Dat droeg zeker bij aan de fijne ervaring. Het was koud, maar de lucht was strakblauw en de zon scheen sterk genoeg om onderweg te kunnen gaan zitten en van het uitzicht te genieten. Daarbij was het niet al te druk. Ik kan me zo voorstellen dat het in de lente/zomer echt file lopen kan zijn. Aan de andere kant is het er dan wel een stuk groener, want voor de begroeiing hoefden we het nu niet te doen.

Uitzicht richting het Empire State Building, New York, maart 2014 (digitaal)



Het wandelpad van de High Line gefotografeerd met de LC-Wide, New York, maart 2014

Kodak Ektachrome E200

Wat is het toch jammer dat er nog maar zo weinig diafilm wordt gemaakt. Fuji film is één van de weinige bedrijven die dit nog doet, al heeft ook dit bedrijf al behoorlijk wat varianten van zijn lijstje geschrapt. De rest is vrees ik slechts een kwestie van tijd. Kodak zat al eerder in zwaar weer en Kodak diafilm wordt dan ook al een behoorlijke tijd niet meer gemaakt. Dit maakt Kodak diafilm nog lastiger te krijgen dan Fuji diafilm en in het slechtste geval ook nog prijziger. Je bent aangewezen op platformen als Ebay, waar soms werkelijk woekerprijzen worden gevraagd voor film waarvan je niet eens weet of deze bijvoorbeeld wel fatsoenlijk gekoeld bewaard is geweest. Waar je ook op moet letten is dat Kodak soorten film heeft gemaakt die in chemicaliën ontwikkeld moeten worden die niet meer gemaakt worden, de zogenaamde Kodachrome varianten. Met deze rolletjes kun je dus echt niet zoveel meer, behalve ze als zwart/wit laten ontwikkelen geloof ik, maar daar koop je natuurlijk geen diafilm voor. Het blijft dus een risico, maar af en toe worden er toch nog steeds betaalbare Kodak diarolletjes aangeboden. Zo kocht ik drie prachtige Kodak Ektachrome E200 rolletjes, op goed geluk via Ebay. En prachtig zijn ze. Ektachrome staat voor blauwer dan blauw en knappe contrasten. Ik kan niet anders dan heel blij zijn met bijna elke foto op het rolletje. Waarbij ik wel een groot verschil zie tussen de foto's die ik nog in Amerika nam, en de foto's die ik vervolgens in Amsterdam nam op hetzelfde rolletje. De Amsterdamse foto's zijn veel groener dan de Amerikaanse, licht speelt hierbij denk ik de belangrijkste rol. Ik ben in ieder geval blij dat ik nog twee van deze rolletjes heb, die zeker samen met de LC-Wide voor spectaculair mooie foto's gaan zorgen.

Blauw, blauwer, blauwst: dit is waar ik zo van houd bij Ektachrome film, vooral als er wel iets van wolken zijn voor het contrast, Washington, maart 2014



Zonder enige twijfel mijn favoriete foto van dit rolletje: de rode deur springt er zo prachtig uit, afgemaakt met de prachtige plukkerige overgang van het wit naar het blauw in de lucht, Washington, maart 2014



Feller licht met minder blauw in de lucht maakt de foto duidelijk groener. Dit zie je terugkomen in de kleuren van dit gebouw, gefotografeerd in de tuinen van het Rijksmuseum, Amsterdam, april 2014



Deze foto van het Museumplein is op een vreemde manier zelfs overbelicht geraakt. Hierdoor lijkt het alsof het Rijksmuseum oplost in de lucht. Ik vind het een bijzonder beeld, maar vraag me wel af wat ik moet doen om dit te voorkomen. Misschien toch maar wat onderbelichten een volgende keer? Liever laat ik het licht, de dag, de omgeving en de film gewoon hun gang gaan. Maar dan zal ik moeten accepteren dat dit het resultaat kan zijn, Amsterdam, april 2014

Lincoln Memorial @lomografie

Op het einde van de National Mall bevindt zich het enorme Lincoln Memorial. Het is voor mij vooral bekend als achtergrond bij grote manifestaties. Het is daarmee niet alleen een imposant bouwwerk, maar ook een plek die een rol heeft gespeeld bij belangrijke momenten in de Amerikaanse geschiedenis. Denk aan de beelden van Martin Luther King die zijn beroemde speech maakte, waarbij het Lincoln Memorial een prachtig decor vormde. Behalve dat de trappen heel fotogeniek zijn, evenals het uitzicht richting het Washington Monument, is ook het enorme beeld van Lincoln een imposante verschijning. Iedereen moet er dan ook mee op de foto, dus als je zelf deze foto ook wilt dan moet je of een beetje brutaal zijn, of een hoop geduld hebben. Dit jaar troffen we het Lincoln Memorial op een bijzonder koude dag. Het bijzondere daaraan was dat er hier en daar nog wat sneeuw lag. Dit gaf zeker op diafilm een extra mooi effect. Maar eigenlijk kun je met dit gebouw niet misgaan, welke camera of film je ook gebruikt:

Vooraanblik van het Lincoln Memorial met de Holga 120N op Fuji Velvia 100F, maart 2014



De National Mall vanaf de trappen van het Lincoln Memorial met de Holga 120N op Fuji Velvia 100F, maart 2014



Blik tussen de pilaren met de LC-Wide op Fuji Velvia 50, maart 2014



Het Lincoln Memorial vanaf de zijkant met sneeuw op het grasveld met de LC-Wide op Fuji Velvia 50, maart 2014

Het beste van 2013: Lomografie

Zonder enige vorm van overdrijving kan ik toch wel zeggen dat de lomografie het afgelopen jaar een extra dimensie toegevoegd heeft aan mijn manier van fotograferen en de manier waarop ik om me heen kijk. Dit uit zich in talloze foto's, maar ook in een goed gevulde camera-kast en een mooie verzameling film in de koelkast. Vandaar een apart lijstje dit jaar voor de lomografie: een lijstje met camera's, film, en plaatsen waar ik vanwege de toevoeging van de analoge fotografie extra van genoten heb. In willekeurige volgorde:

Fujichrome



Het vinden en proberen van nieuwe film was voor mij dit jaar echt een ontdekkingsreis. Hierbij was ik van de verschillende soorten slidefilm van Fuji verreweg het meest onder de indruk. Of het nou Velvia, Provia of MS 100/1000 was, ik vond ze allen even spannend. Op 120 film vind ik de effecten het mooist, vooral het intens diepe blauw van Provia 100F en MS 100/1000 vind ik op dit formaat prachtig. Gelukkig heb ik inmiddels een aardig voorraadje opgebouwd want enkele varianten worden niet meer gemaakt. Aankomend jaar ga ik op zoek naar Fuji Astia en Sensia, twee soorten Fujichrome waar ik nog heel graag mee op pad wil.




LC-Wide

Mijn duurste camera uit mijn verzameling, maar wat is hij het waard. Afgelopen jaar heb ik hem veel gebruikt met slidefilm, maar eigenlijk vind ik hem met negatief film op zijn mooist. Haarscherp, met prachtige kleuren en natuurlijk met zijn enorme groothoeklens: de LC-Wide is een prachtige, prachtige camera.






Polen



Tijdens onze vakantie naar Polen kreeg ik de smaak van de analoge fotografie echt te pakken. Mijn Diana F+ had ik voorzien van een 35mm achterkant en Lomography CN 800 film, die mij gezien het gebrek aan licht in februari het meest geschikt leek. Het leverde wisselende foto's op, met resultaten waar ik aan moest wennen. De meest bijzondere foto's maakte ik in Auschwitz, waar de sneeuw oplichtte en de weinig aanwezige kleuren extra naar voren kwamen. Dit was tevens de eerste vakantie dat ik met slidefilm fotografeerde: ik kocht in de Lomography Gallery Store in Berlijn mijn eerste Fujichrome MS 100/1000 filmpje dat bij de overblijfselen van de muur nog steeds één van de beste foto's tot op de dag van vandaag opleverde.




Amsterdamse grachten



Welke camera of film er ook geprobeerd moet worden, de Amsterdamse grachten zijn een dankbaar en geslaagd decor. Wat lomografie voor mij zo waardevol maakt is dat ik honderd keer ergens gelopen kan hebben, maar met een camera op zak dingen zie die ik nooit eerder zag. Een extra dimensie dus aan alledaagse plaatsen, gebouwen en ja, grachten. Wat een voorrecht is het dan om op zo'n mooie plaats te wonen. Dat er nog maar veel mooie foto's van de grachten mogen volgen.




Los Angeles



Los Angeles is wat betreft licht en sfeer de ideale lomo-stad als je het mij vraagt. Onbegrijpelijk dan ook dat de beide Lomography Gallery Stores hier het afgelopen jaar de deuren moesten sluiten. Los Angeles heeft de oceaan, de architectuur en het prachtige typische licht dat Californië zo kenmerkt. Het enige waar je af en toe wel echt naar op zoek moet is kleur, zeker als je met slide film fotografeert.




Herfst



Poging nummer twee dit jaar om de herfst analoog te fotograferen. Vorig jaar kwamen de herfstkleuren op mijn foto's door mijn gebrekkige ervaring, de beperkte keus in camera's die ik toen nog had en de niet zo handige keus voor Redscale film niet echt uit de verf. Dit jaar heb ik het dan ook grootser aangepakt en risico's gespreid. Met vier camera's heb ik herfstfoto's gemaakt, op vijf verschillende soorten film. Aangenaam verrast was ik door de resultaten van de Belomo Vilia Auto met Rollei Crossbird film, evenals door de effecten van Lomography Slide X-Pro 200 film in de Holga. Het wachten is nog op de LC-Wide resultaten, deze moeten nog ontwikkeld worden. Hoewel ik daar natuurlijk hoge verwachtingen van heb, vind ik echter ook zonder die foto's mijn analoge herfst al geslaagd dit jaar. Het is nu wachten op de winter.

Cotswolds @lomografie

Een 'Area of Outstanding Natural Beauty', die officiële benaming hebben de Cotswolds gekregen, een heuvelachtig gebied in zuidwest Engeland. We maakten een dagtrip naar verschillende dorpjes in dit gebied vanuit Bristol, toen we daar eerder dit jaar in mei waren. Het is inderdaad prachtig: de typische stenen huizen, het glooiende landschap en de kronkelende weggetjes tussen de dorpjes zijn schilderachtig mooi. Jammer was dat het weer nogal tegenzat: het was regenachtig en grauw, waardoor de dorpjes Cirencester en Stroud voor mij niet helemaal uit de verf kwamen. In Bibury kregen we weliswaar ook een flinke bui in onze nek, maar mochten we ook even de zon zien. Precies genoeg om mijn Lomography X-Pro Slide tot zijn recht te laten komen met mijn Diana F+. Bovenstaande foto is overigens gemaakt met de LC-Wide, met een verlopen Fuji Superia 100 iso rolletje. De glinstering van de gevallen regen is nog zichtbaar op de daken van de kleine huisjes, iets wat de glazen lens van de LC-Wide prachtig oppakt. Het leuke aan Bristol en dus ook aan de Cotswolds omgeving is dat het eigenlijk heel dichtbij is, maar aanvoelt als een heel andere wereld. Om nog eens naar terug te gaan, dat is zeker.

Bibury Troutfarm, Diana F+, mei 2013



Knallende kleuren bij een voorzichtig doorbrekende zon, Bibury Troutfarm, Diana F+, mei 2013



Als je goed kijkt zie je een zwarte zwaan, Bibury Troutfarm, Diana F+, mei 2013

Stonehenge @lomografie

"Het is een teleurstelling die je zelf maar moet gaan ervaren", zo werd Stonehenge aan ons beschreven toen we aangaven daar graag heen te willen. Dat maakte mij eigenlijk alleen maar nieuwsgieriger. Ik zou er niet speciaal voor naar Engeland vliegen, maar als de gelegenheid zich voor zou doen, wilde ik er toch zeker heen. Het is vooral een iconische plaats, waarvan je al snel het gevoel hebt dat je die "gezien moet hebben". Het is een plaats die je op National Geographic ziet, over leest in boeken, kent van posters, en die zo terecht of onterecht tot de verbeelding spreekt. En zo werd het dus ook een heel toeristische plaats. Het ligt langs een snelweg, met een grote parkeerplaats ernaast voorzien van toiletten, souvenirswinkels en ja, een toegangspoortje. Om de route rond Stonehenge te mogen lopen moet je namelijk acht pond per persoon neertellen. Je krijgt daarbij toegang tot de onderdoorgang richting de beroemde stenen en de mogelijkheid om een audiotour te doen. Van dit laatste hebben we overigens geen gebruik gemaakt. En zo liepen we daar dus met talloze anderen in een grote boog om Stonehenge heen. We hadden daarbij denk ik nog de 'mazzel' dat het weer niet echt meewerkte, anders was het echt file lopen geweest denk ik. Of het uiteindelijk een teleurstelling was? Nee, want we waren hier wel zo ongeveer op voorbereid. Ik heb mooie foto's kunnen maken en, ook niet onbelangrijk, ik kan deze van mijn lijstje kruisen. Stonehenge: check.

Stonehenge Engeland, mei 2013 (LC-Wide, Fuji 100 iso expired)

Kroningsdag @lomografie

Was het nou koninginnedag, koningsdag of kroningsdag? Omdat ik wellicht nog maar een enkele keer de kans heb om een dag zo te noemen wordt het maar kroningsdag. Ik heb het natuurlijk over 30 april 2013, de dag dat Willem-Alexander tot koning gekroond werd. Het is inderdaad alweer een paar weken geleden, maar dat heb je nu eenmaal als de foto's eerst nog ontwikkeld moeten worden. Dan loop je iets achter de feiten aan. Gelukkig had ik op het moment zelf wel gewoon mijn telefoon bij me waarmee ik live-beelden direct door kon sturen naar Facebook en de rest van de wereld. Waarom zou je er immers anders tussen gaan staan? Geen foto geen bewijs. En ertussen stond ik. Het was in eerste instantie helemaal niet mijn bedoeling om me naar de Dam te begeven. Ik wilde alleen even naar buiten om wat sfeer te proeven voordat bij ons voor in de straat de boel weer vol zou staan. Er was 's ochtends echter helemaal geen sfeer in de stad, want iedereen bleek op de Dam te staan. Voordat ik het wist stond ik er ook , en als je er dan toch bent dan blijf je natuurlijk ook even kijken. Ondanks het gegeven dat ik niet zoveel met het koningshuis heb was het toch wel bijzonder om er te zijn. Het was allemaal heel ontspannen, heel ongedwongen, en er waren natuurlijk mogelijkheden te over om foto's te maken. Bovenstaande foto maakte ik met mijn Diana F+ op Fujichrome film, die de kenmerkende kleurcontrasten opleverde. Onderstaande foto's met de LC-Wide, met X-Pro Slide film.

De menigte gefotografeerd richting het Damrak, 30 april 2013



Links de nieuwe koning op het balkon, maar beter zichtbaar op de grote schermen, 30 april 2013



Een paar uur later was het voor de deur weer gewoon de koninginnedag zoals we die al jaren kennen, 30 april 2013

LC-Wide

Sinds een aantal weken ben ik in het bezit van een Lomo LC-Wide camera. Hoe langer ik met Lomografie bezig was, hoe meer het gevoel kwam dat ik ook een 'echte' Lomo-camera wilde hebben. Hiermee bedoel ik dus een camera van de LC-familie, de camera waar het voor Lomografie ooit mee begon. Ik merkte dat online met name de foto's gemaakt met de LC-Wide me aantrokken. Door de grote hoek van de lens lijken de foto's diepte te krijgen, een effect dat vooral naar voren komt bij het fotograferen van rechte hoeken. De keuze tussen de LC-A en de LC-Wide was dus snel gemaakt, ondanks het niet geringe prijsverschil. Het is sowieso één van de duurdere camera's uit het Lomography-assortiment, maar daar krijg je dan ook wat voor. Het beeld is prachtig, de lichtmeter een prettig hulpmiddel en de reikwijdte van de lens is echt spectaculair. Eerder liet ik al foto's zien die met de LC-Wide op x-pro slide film gemaakt waren. Ik gebruikte echter ook al Lomography CN 800 iso en 400 iso. De camera is klein, handzaam en zit consequent in mijn tas. Hij doet daarmee de eerste Lomography-regel meer dan eer aan: take your camera everywhere you go. Zondermeer mijn favoriet op het moment.

De Herengracht, april 2013



De Amstel vanaf de Blauwbrug, april 2013



Het Leidseplein bij zonsopkomst, april 2013

Lomography X-Pro Slide 200

Er valt veel onder te brengen onder de noemer Lomography: als het maar analoog is dan ben je al een heel eind. Daarbij is de lol wel dat je houdt van verrassingen, en je je van te voren dus niet al te druk maakt over het te verwachten resultaat. Toch zijn er foto's die we eerder als typisch lomografisch zouden bestempelen dan andere. Dit heeft vooral te maken met de kleuren, wat vervolgens weer te maken heeft met het ontwikkelproces. Ik maakte hier voor het eerst zelf kennis mee toen ik mijn Diana F+ voorzien had van een Fujichrome MS 100/1000 rolletje. Deze werd vervolgens via crossprocessing ontwikkeld, wat betekent dat de film die eigenlijk diafilm was, behandeld werd als een gewoon negatief filmpje. Het merk Lomography heeft zelf ook zogenaamde slide-film en het werd na mijn zeer geslaagde poging met de Fujichromefilm hoog tijd om deze eens te proberen. Ik koos voor de Lomography X-Pro Slide 200 ISO 35mm. Ik deed deze in mijn LC-Wide, mijn nieuwste en op dit moment meest geliefde lomocamera. Het effect is verbluffend: groene, gele, blauwe tinten in combinatie met een soort korreligheid die de foto's een heel speciale uitstraling geven. Net als bij de Fujichromefilm zie je wel dat je contrasten nodig hebt om tot een optimaal effect te komen. Veel licht en een diepblauwe lucht, het liefst met wat wolkjes, geven het beste resultaat. Dat neemt niet weg dat ik de foto van de naderende metro ook spectaculair vind. Het is dus vooral een kwestie van proberen, laten ontwikkelen, kijken en nog meer proberen. Voor een eerste rolletje ben ik in ieder geval zeer tevreden!

Jeroen in de Jordaan, Amsterdam, april 2013



Straatkunst in de Jordaan, Amsterdam, april 2013



Naderende metro bij halte Weesperplein, Amsterdam, april 2013