Plants vs Zombies

Eens in de zoveel tijd dan vind ik weer eens zo'n game die me helemaal in beslag kan nemen. Deze keer heet hij Plants vs Zombies, een spel dat het midden houdt tussen strategie, puzzelen en (lichte) actie. PopCap Games is al eerder met juweeltjes gekomen als Bejeweled en Peggle, spelletjes die even eenvoudig als verslavend bleken te zijn. Datzelfde geldt voor hun nieuwste uitgave, het briljante Plants vs Zombies. Het doel van het spel is je huis te beschermen tegen een groep zombies die langzaam dichterbij komt. Je doet dit door planten en bloemen neer te zetten die allemaal een specifieke eigenschap hebben waarmee ze de zombies te lijf kunnen gaan. De uitdaging is om voldoende planten te kweken op het juiste moment met de juiste eigenschappen en deze strategisch neer te zetten. Frusterende factoren hierbij zijn de verschillende attributen die de zombies meenemen, of het dag of nacht is en de ondergrond waarop je de planten moet zetten. Uiteindelijk unlock je steeds meer verschillende planten en is het de kunst de juiste combinatie planten te kiezen als 'wapens' om de zombies te bestrijden. Helemaal goed, helemaal leuk en te spelen op onder andere PC, XBox Arcade en iPhone.

LEGO Harry Potter

Ook Harry Potter heeft eraan moeten geloven: sinds een tijdje heeft ook hij een LEGO-versie van zichzelf. In digitale vorm dan, deze LEGO Harry Potter speelt de hoofdrol in het nieuwste deel van de succesvolle LEGO gamereeks voor onder andere Xbox360. Eerder hebben we Starwars al met LEGO-figuurtjes mogen spelen, en ook Rock Band in LEGO vorm was wat mij betreft erg geslaagd. De spellen kenmerken zich in eerste instantie door de laagdrempeligheid, humor en een leuke multiplayer. Mede hierdoor worden de spellen nogal eens door vriend/vriendin samen gespeeld. Hierbij kwam meteen een zwakte van het spel naar boven: de cameravoering is statisch waardoor je soms niet ziet wat je aan het doen bent. Bovendien liep je soms bij je medespeler onbedoeld uit beeld of vertraagde je je medespeler door bijvoorbeeld ergens te blijven staan. Dit heeft voor veel frustraties gezorgd in menig relatie, vandaar dat er in deze nieuwe versie gebruik gemaakt wordt van een flexibel splitscreen. Het is niet ideaal, maar het helpt. Het voorkomt echter niet dat het soms makkelijker en beter voor de sfeer is dat één van de twee even alleen verder speelt. Tegenwoordig lijkt het niet meer de vraag of je relatie IKEA-bestendig is, maar of je relatie een LEGO-game aankan. Tactisch gebruik maken van de drop-in en drop-out functie lijkt hierbij de sleutel..

2010: het jaar van Green Day

Begin juni kwam het nieuwste deel van de Rock Band serie op de markt: Rock Band Green Day. Vernieuwend? Nee. Maar dat lijkt eigenlijk ook niet het uitgangspunt van Rock Band op dit moment. Eens in de zoveel tijd komt er een uitbreiding van de Rock Band liedjes collectie en daar word je, afhankelijk van je muzieksmaak, al dan niet blij van. Ik ben eigenlijk vooral sinds het album Dookie (1994) een Green Day fan en vind het dus geweldig om deze nummers mee te kunnen rammelen op mijn gitaar. De nummers lenen zich ook prima om hard mee te zingen en om er flink op los te drummen. Het regent overigens niet direct achievements zodra je het spel gestart hebt. Hiervoor zul je toch moeten laten zien dat je een doorgewinterde Rock Band speler bent. Geen probleem, met de liedjes van Green Day is dat meer dan leuk.



De Green Day versie van Rock Band was niet het enige Green Day moment van de afgelopen tijd. Eerder dit jaar is American Idiot The Musical in premiere gegaan op Broadway. Nu lijkt de muziek van Green Day in eerste instantie niet erg musicalachtig. Daarbij denk ik namelijk eerder aan meeslepende, dramatische balads of overdonderende koren. Het is de makers echter uitstekend gelukt om de muziek geschikt te maken voor Broadway en tegelijkertijd in ere te houden. Deze musical is niet vergelijkbaar met successen als Mama Mia, waar liedjes als omlijsting gebruikt worden bij een losstaand verhaal. Het in 2004 uitgebrachte album American Idiot vertelt zelf al een verhaal en een wens om dit op het toneel te brengen is er vanaf het begin geweest. De pers heeft vooralsnog gemengd gereageerd. Wel waren er twee Tony Awards (Best Lighting Design en Best Scenic Design) en één Tony nominatie voor beste musical. Het plan ligt er om later in het jaar naar de voorstelling te gaan dus een echte impressie volgt nog. Voor nu moeten we het nog even doen met de trailer:

American Idiot The Musical

Rapala Fishing Frenzy

Alle grote titels die verschijnen op Xbox komen bij ons thuis over het algemeen wel langs en al ben ik vaak onder de indruk van de kwaliteit, echt verbazen doen ze me zelden. Voor de kleinere titels is vaak onvoldoende tijd en onvoldoende plek in de kast, dus het hangt vaak af van toeval of die ooit onze Xbox halen. Het was dan ook toeval wat de titel Rapala Fishing Frenzy bij ons bracht: voor 10 euro gevonden en zo de moeite van het proberen waard. Hoe je het ook wendt of keert, het is weer eens wat anders. Ik bedoel, een vis-game, wie bedenkt zoiets? Voor het gemak begin ik maar met de quickplay. Het kost in het begin wat moeite om het vissen onder de knie te krijgen, met name het inhalen omdat ik niet gezien had dat je daar de LT voor moest gebruiken en de vis er keer op keer vandoor ging. Deze game heeft dus al meer agressie opgeroepen dan menig shooter, over games en geweld gesproken.. De quickplay heb ik nu dus onder controle, het wordt tijd om mee te gaan doen aan een toernooi. Ik betwijfel of het me lang blijft boeien, maar het ziet er in ieder geval best goed uit en op saaiere momenten is er natuurlijk altijd een goede reden om even door te spelen. Inderdaad: er kunnen nog achievements gehaald worden.

Guitar Hero: Van Halen

De nieuwste uitgave in de Guitar Hero reeks is de derde die speciaal aan een band gewijd is: Guitar Hero Van Halen. Mij spreekt op zich Van Halen helemaal niet zo aan. Ik heb er even over na moeten denken of ik voor deze muziek te oud of juist te jong was (te jong blijkt na het zien van de jaartallen bij de nummers), of dat het gewoon mijn smaak niet is. Van alles een beetje denk ik, maar voor Guitar Hero is dit helemaal niet van belang. Van Halen blijkt namelijk lekkere muziek om te spelen te hebben gemaakt, logisch en prettig recht toe recht aan. De game bevat ook zogenaamde gastoptredens van onder ander Blink182 en Judas Priest, zodat er genoeg variatie is. Helemaal leuk dus, al is het natuurlijk wel meer van hetzelfde. Weer moet je steden vrijspelen, en weer is er de achievementfrustratie van mijn kant. Ik vind mezelf namelijk een niet onverdienstelijk Guitar Hero speler: ik speel op medium alles redelijk makkelijk op 5 sterren. De achievements zijn echter voornamelijk weggelegd voor de expert-speler. Hier moet ik mijn beperkingen onder ogen zien: dat gaat niet gebeuren. Met vier knoppen gaat het me prima af, maar die vijfde kunnen mijn hersenen niet verwerken. Niveau hard is dus al een probleem, expert is een brug te ver. Guitar Hero heeft er in ieder geval weer een leuk deel bij waar ik me zeker wat uren mee ga vermaken. Een beetje jaloers ben ik wel op mensen die het zo kunnen: