Het beste van 2013: Lomografie

Zonder enige vorm van overdrijving kan ik toch wel zeggen dat de lomografie het afgelopen jaar een extra dimensie toegevoegd heeft aan mijn manier van fotograferen en de manier waarop ik om me heen kijk. Dit uit zich in talloze foto's, maar ook in een goed gevulde camera-kast en een mooie verzameling film in de koelkast. Vandaar een apart lijstje dit jaar voor de lomografie: een lijstje met camera's, film, en plaatsen waar ik vanwege de toevoeging van de analoge fotografie extra van genoten heb. In willekeurige volgorde:

Fujichrome



Het vinden en proberen van nieuwe film was voor mij dit jaar echt een ontdekkingsreis. Hierbij was ik van de verschillende soorten slidefilm van Fuji verreweg het meest onder de indruk. Of het nou Velvia, Provia of MS 100/1000 was, ik vond ze allen even spannend. Op 120 film vind ik de effecten het mooist, vooral het intens diepe blauw van Provia 100F en MS 100/1000 vind ik op dit formaat prachtig. Gelukkig heb ik inmiddels een aardig voorraadje opgebouwd want enkele varianten worden niet meer gemaakt. Aankomend jaar ga ik op zoek naar Fuji Astia en Sensia, twee soorten Fujichrome waar ik nog heel graag mee op pad wil.




LC-Wide

Mijn duurste camera uit mijn verzameling, maar wat is hij het waard. Afgelopen jaar heb ik hem veel gebruikt met slidefilm, maar eigenlijk vind ik hem met negatief film op zijn mooist. Haarscherp, met prachtige kleuren en natuurlijk met zijn enorme groothoeklens: de LC-Wide is een prachtige, prachtige camera.






Polen



Tijdens onze vakantie naar Polen kreeg ik de smaak van de analoge fotografie echt te pakken. Mijn Diana F+ had ik voorzien van een 35mm achterkant en Lomography CN 800 film, die mij gezien het gebrek aan licht in februari het meest geschikt leek. Het leverde wisselende foto's op, met resultaten waar ik aan moest wennen. De meest bijzondere foto's maakte ik in Auschwitz, waar de sneeuw oplichtte en de weinig aanwezige kleuren extra naar voren kwamen. Dit was tevens de eerste vakantie dat ik met slidefilm fotografeerde: ik kocht in de Lomography Gallery Store in Berlijn mijn eerste Fujichrome MS 100/1000 filmpje dat bij de overblijfselen van de muur nog steeds één van de beste foto's tot op de dag van vandaag opleverde.




Amsterdamse grachten



Welke camera of film er ook geprobeerd moet worden, de Amsterdamse grachten zijn een dankbaar en geslaagd decor. Wat lomografie voor mij zo waardevol maakt is dat ik honderd keer ergens gelopen kan hebben, maar met een camera op zak dingen zie die ik nooit eerder zag. Een extra dimensie dus aan alledaagse plaatsen, gebouwen en ja, grachten. Wat een voorrecht is het dan om op zo'n mooie plaats te wonen. Dat er nog maar veel mooie foto's van de grachten mogen volgen.




Los Angeles



Los Angeles is wat betreft licht en sfeer de ideale lomo-stad als je het mij vraagt. Onbegrijpelijk dan ook dat de beide Lomography Gallery Stores hier het afgelopen jaar de deuren moesten sluiten. Los Angeles heeft de oceaan, de architectuur en het prachtige typische licht dat Californië zo kenmerkt. Het enige waar je af en toe wel echt naar op zoek moet is kleur, zeker als je met slide film fotografeert.




Herfst



Poging nummer twee dit jaar om de herfst analoog te fotograferen. Vorig jaar kwamen de herfstkleuren op mijn foto's door mijn gebrekkige ervaring, de beperkte keus in camera's die ik toen nog had en de niet zo handige keus voor Redscale film niet echt uit de verf. Dit jaar heb ik het dan ook grootser aangepakt en risico's gespreid. Met vier camera's heb ik herfstfoto's gemaakt, op vijf verschillende soorten film. Aangenaam verrast was ik door de resultaten van de Belomo Vilia Auto met Rollei Crossbird film, evenals door de effecten van Lomography Slide X-Pro 200 film in de Holga. Het wachten is nog op de LC-Wide resultaten, deze moeten nog ontwikkeld worden. Hoewel ik daar natuurlijk hoge verwachtingen van heb, vind ik echter ook zonder die foto's mijn analoge herfst al geslaagd dit jaar. Het is nu wachten op de winter.

Fuji Velvia 100

Voordat ik met een rolletje aan de slag ga, check ik tegenwoordig eerst op Lomography.nl hoe het andere mensen vergaan is met de betreffende film. Op de site van Lomography staan duizenden en duizenden foto's, waarin het als ze een beetje fatsoenlijk getagd zijn fijn snuffelen is. Zo was ik dus al aardig voorbereid op een mogelijk effect van de slide film Fuji Velvia 100 op 35mm: het zou zo maar eens behoorlijk roze danwel oranje kunnen worden. Ik hoopte op een iets bescheidener effect en gokte erop dat Los Angeles de beste achtergrond voor deze film zou vormen. Zoals men zo vaak zegt: hoop is uitgestelde teleurstelling en al weet ik niet of ik nou echt heel erg teleurgesteld was, bescheiden was het effect in in ieder geval niet. Sommige foto's zijn werkelijk knal oranje, terwijl andere wat meer roze zijn geworden. Op een enkeling komt er iets paarsachtigs bij de lucht tevoorschijn, maar dit is helaas maar sporadisch. Zo blauw en knallend als de Fuji Velvia 50 in mijn Diana F+ was, zo oranje/roze werd de Fuji Velvia 100 in mijn LC-Wide. Nu heb ik ook nog een Fuji Velvia 100 op 120mm formaat liggen en ik kan haast niet wachten om te gaan kijken wat die gaat doen in mijn Diana F+ of in mijn Holga. Helaas is de Hollandse herfst hier niet direct het meest aangewezen seizoen voor. Het is of te donker, of de herfstkleuren zullen verdwijnen zoals ze dat vorig jaar deden op Redscale film. Dat zou zonde zijn. Wellicht op een mooie winterdag, en anders wordt het vanzelf weer lente. Film is geduldig, en ik als het moet ook wel.

Een voorbeeld van een foto die knaloranje is geworden, Downtown Los Angeles, september 2013



Meer contrast in het Los Angeles Memorial Coliseum, waar de kleuren een pittig effect krijgen, het groene gras groenig en de lucht blauwig blijft, Los Angeles, september 2013



Deze foto van het metrostation op de hoek van Vine en Sunset is mijn favoriet van dit rolletje: ook hier is groen aanwezig in de palmbomen evenals blauw in de lucht. Daarbij vind ik de compositie mooi, Los Angeles, september 2013

Space Shuttle Endeavour

Toen we in september 2012 door downtown Los Angeles liepen merkten we dat er iets aan de hand was. Er liepen opvallend veel mensen op straat en er heerste een soort van opgewonden sfeer. Toen we mensen meermalen naar boven zagen kijken werd het tijd om te vragen wat er te zien viel. Op dat moment nog niets naar het bleek, maar er werd met spanning gewacht op de Space Shuttle Endeavour die op een vliegtuig een rondje over de stad zou maken om zijn laatste rustplaats in Los Angeles te vinden. Het was niet alleen op straat een drukte van belang, ook op de daken van kantoorgebouwen, op balkons en bovenop City Hall hadden zich groepen mensen verzameld. De meeste mensen die er stonden werkten in de buurt en waren naar buiten gelopen met hun telefoons en iPads. Wij waren als toeristen beter uitgerust met onze camera's en ook een videocamera, wat ons direct populair maakte bij de mensen om ons heen. We hoefden uiteindelijk niet lang te wachten: we waren onbewust precies op het juiste tijdstip gearriveerd en werden na een minuut of tien al beloond. Terwijl de menigte klapte en juichte werden we getrakteerd op een prachtig beeld: de Endeavour die laag over de stad gevlogen werd, als afscheid na bewezen diensten. Na één rondje en de nodige foto's liepen we door naar City Hall, onze oorspronkelijke bestemming. City Hall is gratis te bezoeken en terwijl we bovenop naar buiten liepen konden we ons geluk bijna niet geloven: daar kwam de Endeavour voor een extra rondje en wat hadden we een prachtig uitzicht.

De Endeavour vanaf City Hall, Los Angeles, september 2012



In oktober 2012 is de Endeavour via de grond vervoerd naar zijn eindbestemming: het California Science Center. Wat had ik dit graag ook live gezien. De stad was er letterlijk en figuurlijk van ondersteboven en het moet zeer indrukwekkend zijn geweest. Wij moesten het echter doen met de foto's op het nieuws:



In september 2013 hebben we de Endeavour bezocht in het California Science Center, een boeiend museum in het Exposition Park in Los Angeles. Van het museum hebben we echter niet zo heel veel gezien, we waren onderweg naar het Los Angeles Memorial Coliseum voor een Football wedstrijd en wilden 'slechts' de Space Shuttle van dichtbij zien. Hij staat nu in een hangar en je kunt er zowel omheen als onderdoor lopen. Het is een machtig mooi gezicht en een bezoek zeker waard. Er zijn plannen om hem uiteindelijk rechtop te zetten, zoals voor de lancering, maar hiervoor moet eerst nog wat geld ingezameld en verbouwd worden. Tegen die tijd gaan we nog wel een keer kijken denk ik.

Hier sta ik in het California Science Center bij de Endeavour, september 2013

Fortunately, The Milk

Afgelopen september waren we bij The Golden Apple op Melrose Avenue, een comicbook store die vast op ons programma staat bij een bezoek aan Los Angeles. Zoals altijd als we bij een comicbook store zijn probeerde Jeroen iets voor me te vinden waarvan hij dacht dat het me aan zou spreken. Deze keer zocht hij Fortunately, The Milk, het nieuwste boek van Neil Gaiman voor me uit. Zelf zie ik het soms niet direct, maar na aanschaf blijkt Jeroen vaak een juiste inschatting te hebben gemaakt. Zo ook bij dit bescheiden boekje van Neil Gaiman, dat hij maakte samen met artiest Skottie Young. Fortunately, The Milk begint met twee kinderen waarvan de moeder naar een congres moet en de vader een paar dagen het huishouden over moet nemen. Als bij het ontbijt blijkt dat er geen melk meer is voor over de cereal staat vader direct op om een nieuwe fles te halen bij de winkel op de hoek. Zijn terugkomst laat echter nogal op zich wachten, en als hij dan eindelijk thuiskomt vertelt hij zijn kinderen over een fantastisch avontuur waar hij in verzeild was geraakt. Het is zo vlot verteld, fantasierijk en humorvol dat ik het boek in één ruk uitlas. Dit niet in de laatste plaats door de illustraties van Skottie Young. Het is een spontaan sprookje zoals een spontaan sprookje zou moeten zijn: spannend, geïnspireerd, magisch en met een goede afloop. Fortunately, The Milk is een heerlijk, heerlijk boek.

LomoChrome Purple XR 100-400

Bij analoge fotografie is de associatie met oude fototoestellen snel gelegd. Dat maakt het echter nog lang niet ouderwets. Dit geldt zeker voor het bedrijf achter lomografie. Innovatie en creativiteit nemen daar een zeer belangrijke plaats in. Lomography komt dan ook geregeld met nieuwe, originele producten voor liefhebbers van experimentele analoge fotografie. Een sprekend voorbeeld hiervan is de LomoChrome Purple XR 100-400 film, die begin dit jaar aangekondigd werd. De eerste rollen konden in juli in gebruik worden genomen. Ook ik bestelde in deze eerste batch en zo kon ook ik deze zomer aan de slag met deze bijzondere film. LomoChrome Purple XR 100-400 film is een "gewone" negatief film, al zou je dat niet direct zeggen gezien het extreme effect. Mijn eerste rolletje schoot ik vol met mijn Diana F+. Het was lastig om voldoende kleurcontrast te vinden. Deze foto's werden mede hierdoor meer turquoise dan het verwachte paars. Ik had ook niet direct door dat ik groen nodig had in mijn foto's om het paarse effect te krijgen. De tweede rol stopte ik in mijn op dat moment spiksplinter nieuwe Holga.
Ik nam deze vervolgens mee naar American Football. Daar zou ik zowel kleurcontrast als voldoende groen vinden om de purple film volledig tot zijn recht te laten komen had ik bedacht. Ik gebruikte deze middag zowel de normale lens als de widelens die ik erbij had gekregen. Deze zou een donkere kring op de foto's geven, maar helaas merkte ik dat pas bij ontwikkeling van de foto's. Had ik het eerder geweten had ik wellicht andere keuzes gemaakt. De foto's werden in ieder geval paars, maar ze knalden toch minder dan ik gehoopt had. Evengoed natuurlijk wel een fantastisch vreemd effect om al die spelers op dat paarse veld te zien. Na twee rollen heb ik vooral het gevoel dat ik nog meer moet experimenteren om alles uit deze film te halen wat er in zit. Gelukkig is er nog een bestelling met 35mm film onderweg. Ik verheug me nu al op de combinatie van de LC-Wide en de purple film dus laat maar komen.

Veel turquoise, weinig paars, Kampen, augustus 2013



Elmo, binnen genomen met flits, Amsterdam, augustus 2013



Kleur is hier slechts subtiel aanwezig, Amsterdam, augustus 2013



USC vs Utah State met de Holga 120N, LA Memorial Coliseum, september 2013



Nogmaals USC vs Utah State, maar hier door de widelens van de Holga, september 2013

Hollywood and Highland Center

Het Hollywood and Highland Center is verre van de mooiste plaats in Los Angeles. Het is een winkelcentrum waar je lekkere milkshakes kunt kopen, naar de bioscoop kunt en een prima hapje kunt eten. Wat het zo aantrekkelijk maakt is de ligging: midden in de gekte van Hollywood Boulevard, met een goed uitzicht op het Hollywood Sign. Geen Los Angeles zonder een bezoekje aan het Hollywood and Highland Center dus. En, wat doe je als je daar dan toch bent? Juist, een foto maken. Soms bewust, soms wat minder bewust, maar feit is dat ik intussen al talloze keren ongeveer dezelfde foto maakte. Vooral de grote stenen olifant blijkt heel populair:

De eerste keer dat ik in Los Angeles was, september 2003

Het jaar dat we samen met de familie in Hollywood waren, maart 2007

Met El Capitan op de achtergrond, maart 2008

Het billboard diende als excuus om deze foto te maken, maart 2009

Hollywood and Highland in de kerstverlichting, dat is dan wel weer een goede reden om een foto te maken, december 2009

Bij de ondergaande zon, ik kon het niet laten, maart 2012

Omdat ik vond dat deze aan de verzameling niet mocht ontbreken: de analoge variant gemaakt met mijn Diana F+ camera, september 2012

Er moet toch wel een hele goede reden zijn, wil ik nog een keer een foto op deze plaats maken. Maar iets in me zegt dat ik die reden wel ga vinden. Zeker gezien het feit dat ik tot nu toe alleen in 2004 en in 2011 de verleiding heb weten te weerstaan..

Los Angeles @lomografie

Na een wat teleurstellende start met mijn Diana F+ fototoestel, had ik evengoed erg hoge verwachtingen van de foto's die ik op vakantie zou maken. Genoeg licht, genoeg kleuren en genoeg afwisseling om prachtige foto's te maken: het leek een garantie tot succes. Intussen ben ik vier rolletjes verder en een stuk realistischer. Ik heb prachtige foto's gemaakt, maar het overgrote deel is weinig indrukwekkend. Mijn grootste verrassing vond ik bovenstaande Spiderman foto, gemaakt op Melrose Avenue bij Golden Apple Comics. Echt ervan leren doe ik in dit geval echter niet, want ik heb geen flauw idee hoe ik dit gedaan heb. Gelukkig doet dit niets af aan het resultaat. Het lastigste is om te bepalen wat er nu echt op de foto gaat komen. Bij deze foto van Pentages Theatre is het goed gelukt om erop te krijgen wat ik wilde:



Bij deze foto, gemaakt op La Brea Avenue, had ik er graag wat meer op gehad. Dit gebouw is lelijk en vervallen en lijkt zo misplaatst zo midden in de stad. Het is bijna mooi in zijn lelijkheid, afgemaakt met het billboard dat niet toepasselijker had kunnen zijn:



Wat ik van de volgende foto had verwacht weet ik eigenlijk niet. Ik heb deze ook al meer dan eens digitaal gemaakt en dan is hij ook altijd enigszins teleurstellend. Ik had misschien gehoopt dat het lomo-effect iets toe zou voegen, maar wat er niet is kun je duidelijk ook niet fotograferen:



Het leukste van lomografie blijft het wegbrengen van het rolletje en de spanning bij het ophalen van de afdrukken. En de foto's, die zullen ook echt steeds beter worden. Daar ben ik nog steeds van overtuigd.

Angels Flight

Downtown Los Angeles heeft nooit heel hoog op ons lijstje gestaan bij het bezoeken van de stad. Er waren altijd wel andere gedeeltes waar we liever heen wilden en zo kwamen we er relatief weinig. Dit terwijl er best wat bestemmingen in downtown op onze to-do list stonden. Bij ons laatste bezoek aan LA hadden we dan ook voor de verandering een hele dag ingeruimd om in downtown rond te struinen. Angels Flight was hierbij onze eerste stop. Deze kortste trambaan ter wereld bestaat met tussenpozen al sinds 1901 en verbindt Hillstreet met het hoger gelegen Olivestreet. Het is een ritje van niets: het is zo voorbij en kost ook slechts 50 cent. Op het moment dat wij er waren was er vrijwel niemand, maar de lijn schijnt ook veel door mensen gebruikt te worden die in de omliggende kantoren werken. Het is een bijzonder gezicht deze tram tussen de moderne hoogbouw. Hij hoeft inderdaad niet bovenaan een lijstje te staan, maar als je in de buurt bent is het leuk om even te gaan kijken en natuurlijk even een ritje te maken. Van ons lijstje kan hij in ieder geval af.

Angels Flight in 1903 (foto van Wikipedia)

De ingang op Hillstreet, september 2012

In de tram, september 2012

El Capitan Theatre

Ondanks het feit dat ik een echte film-fan ben en al sinds 2003 geregeld in Los Angeles kom, was het er nooit van gekomen om naar het beroemde El Capitan Theatre te gaan. Deze bioscoop, prominent aanwezig op Hollywood Boulevard, bestaat al sinds 1926 en komt uit dezelfde koker als het Egyptian Theatre en het wereldberoemde Grauman Chinese Theatre. De reden dat ik er nog niet eerder was geweest houdt voornamelijk verband met de films die hier getoond worden. El Capitan wordt geexploiteerd door Walt Disney en draait dus uitsluitend Disney films. Ik heb hier niets tegen, maar als ik in Amerika ben staan deze over het algemeen niet bovenaan mijn lijstje. Dit jaar kwam daar verandering in toen het zwaar gehypte John Carter in El Capitan ging draaien. Die wilden we toch zien en waarom dan niet in El Capitan. De eerste indruk binnen was zeker indrukwekkend. Het deed me denken aan de stijl van het in 1921 geopende Tuschinski, een stijl waar ik wel van houd. Om er helemaal een feest van te maken kozen we voor de VIP-optie. Dit bleek echter nogal teleurstellend. Voor tien euro extra mochten we op gereserveerde rijen in het midden van de zaal plaatsnemen en kregen we een flesje drinken en een emmer popcorn. Die plaatsen in het midden van de zaal waren natuurlijk prachtig, ware het niet dat er verder maar een handjevol mensen aanwezig was waardoor het rendement van onze luxe plaatsen minimaal was. Het was ook niet dat het luxere stoelen waren of zo, het ging echt alleen om de plaats in de zaal. Als echte film-fan moet je El Capitan zeker een keer gezien hebben, maar als we het hebben over aanbod en kwaliteit zijn er in Hollywood veel betere opties. Hij kan in ieder geval van mijn lijstje, dat is zeker wat waard.

El Capitan, klaar voor een première, maart 2009

THREATS

THREATS is de eerste roman van Amelia Gray, een auteur bij velen al bekend van haar korte verhalen. Niet bij mij, toen ik THREATS bij Sky Light Books in Los Angeles zag liggen was dit mijn eerste kennismaking met deze schrijfster. Wat me aantrok in dit boek, beoordeeld op de achterflap, was het absurdistische en mysterieuze dat er van het verhaal uitging. Dit bleek een understatement. THREATS is een bijzonder en tegelijkertijd heel vreemd boek, niet in de laatste plaats door de voortreffelijke vertelstijl van Gray. Het vertelt over David, die op een onbekende manier zijn vrouw Franny is verloren. Er komen mensen over de vloer bij David die hier meer van willen weten en die opgeslokt worden in de absurde wereld van David. Dit boek geeft een onbestemd gevoel, maar trekt je tegelijkertijd constant het verhaal in. Het is een boek dat je in één ruk uit wilt lezen omdat het je niet los laat. Heel indrukwekkend, deze eerste roman van Amelia Gray. Dat er nog maar veel van dit soort hoogstandjes mogen volgen.



"Try to kiss me—see what happens to your lips!" In a video by Angeline Gragasin and Susan Yi, Amelia Gray reads from her forthcoming Threats while riding on a moped in L.A. (afkomstig van bookforum.com)

Hollywood Sign

Eerlijk gezegd weet ik niet zoveel van het Hollywood Sign. Ik weet dat er ooit Hollywoodland stond en ik weet dat Hugh Hefner een aantal jaren geleden veel geld heeft betaald om de letters te redden, maar daar houdt het ook wel op. Het Hollywood Sign valt natuurlijk in de categorie grote Amerikaanse symbolen. Bekende beelden die bijzonder zijn als je ze voor het eerst met eigen ogen kunt zien. Voor mij is het niet opgehouden bij die eerste keer. Voor mij voelt het vergelijkbaar met het zien van de zee: als we vroeger op exceptioneel mooie dagen de rit richting het strand ondernamen, was de eerste blik op de zee altijd een magische. Al kom ik er nu wat vaker, ik heb dat nog steeds op het moment dat we de duinen over lopen en de zee zichtbaar wordt. Datzelfde gevoel heb ik dus nog iedere keer bij het zien van het Hollywood Sign, bij de eerste blik erop als we in Los Angeles arriveren. Dat je hem daarna vanuit elke hoek van Hollywood en ver daarbuiten constant kunt zien doet niets af aan dat eerste gevoel. De mooiste plek om het sign te fotograferen is verborgen in de Hollywood Hills en alleen te vinden wanneer je het volgende adres in je navigator intypt: 3000 Canyon Lake Drive. Via een wirwar van weggetjes word je dan omhoog geleid naar een punt waarop je niet alleen de Hollywood letters prachtig ziet, maar ook een fantastisch uitzicht over de stad hebt. Zonder auto kun je het beste de DASH bus nemen, voor nog geen 50 cent vanaf de hoek Sunset en Vermont, naar Griffith Observatory. Vanaf daar heb je ook een prachtig uitzicht op het Hollywood Sign en tevens een adembenemend uitzicht op de stad.

De eerste keer dat ik het Hollywood Sign zag, september 2003

Op goed geluk de Hollywood Hills ingereden, met dit als beste resultaat, juni 2004

Je kunt niet vaak genoeg dezelfde foto maken, maart 2007

En nog een keer, maart 2008

Vanaf de Griffith Observatory, januari 2010

Beter dan op 3000 Canyon Lake Drive wordt het niet, maart 2012

Pink's Hotdogs

Het zijn Amerika's beroemdste hotdogs, en daarmee misschien wel meteen ook de beroemdste hotdogs in de wereld: Pink's hotdogs, sinds 1939 al te koop vlakbij de hoek van Melrose en La Brea in Los Angeles. Pink's wordt genoemd in reisgidsen als de plek om een keer te snacken en tegelijkertijd als een gelegenheid om celebrities te spotten. Pink's is namelijk niet alleen de beste in hun soort, het is ook nog eens de plaats om gezien en gefotografeerd te worden. We waren er in de loop van de jaren al verschillende keren langs gelopen danwel gereden, maar de ellenlange wachttijd, de keerzijde van het succes, deed ons keer op keer besluiten deze belevenis uit te stellen. Des te blijer waren we dus toen we dit jaar langsliepen en de rij, ons inziens, binnen de perken was. Het ging deze keer dan echt gebeuren: we gingen een hotdog eten bij Pink's. Ik koos de wat mij de meest authentieke hotdog leek: de chilidog. Die naam had ik zo vaak gehoord in series, films etc. dat me dat een logische keuze leek. Als ik iets dieper had nagedacht had ik kunnen bedenken wat dit in zou houden. Ik kreeg namelijk een enorme hotdog met een nog grotere berg chili, oftewel bonensmurrie, er bovenop. Gelukkig had ik niet voor de cheese-variant gekozen, deze kon voorzien in ontbijt, lunch en avondeten ineen. De eerste vijf minuten was ik bezig met het eten van mijn chili, want om het geheel in één keer in mijn mond te proppen had een beschamende bende opgeleverd die ik mijn omgeving en mezelf niet aan wilde doen. Eerst de bonen dus en daarna eindelijk de hotdog, daar waar we voor gekomen waren. Hij was zeker lekker en in zijn soort zelfs erg goed, maar uiteindelijk was het toch niet echt meer dan een hotdog. De belevenis was natuurlijk wel de moeite waard, en ondanks dat we er geen beroemdheden gespot hebben, kan hij toch van het lijstje. Wij hebben een hotdog gegeten bij Pink's, check.

Januari 2010: de rij liep slingerend naar achteren over de parkeerplaats en de wachttijd was minimaal 1 1/2 uur



Maart 2012: daar staan we dan eindelijk, in de rij bij Pink's



Dit zijn ze dan, Pink's hotdogs!



En nu zien hoe ik dit een beetje beschaafd naar binnen krijg...

Robeks

Hoe lekker ik het eten bij IHop ook vind, je voelt je aderen bijna dichtslibben van al die eieren, de bacon, de pancakes en de worstjes. Om een beetje in balans te blijven zoeken we dus ook nu en dan wat gezonders op. Bij Robeks vonden we supergezonde smoothies en sapjes. Op verzoek maken ze deze extra gezond met supplementen als vezels en vitaminen, waar je natuurlijk ook extra voor moet betalen. Overdrijven is ook een vak ja, maar daar zijn ze hier goed in. Het was vooral erg lekker.

The Griffith Observatory

Naar de Griffith Observatory ga je voornamelijk voor het spectaculaire uitzicht over Los Angeles. Het weer werkte ook nog eens mee en dat leverde schitterende foto´s op.







De enige sneeuw die wij hebben gezien, was ver ver weg:



In de omgeving van de Observatory schijn je ook prachtige stukken te kunnen lopen. Dit zou nu echter te inspannend zijn, dus hebben we ons maar heen en terug laten vervoeren. Er is altijd nog volgend jaar..