Het beste van 2014: Televisie

Het was een heerlijk televisiejaar met te veel goede series om bij te kunnen houden. Keuzes, keuzes dus. Het meest onder de indruk was ik van oude bekenden die na wat mindere seizoenen krachtig terugkwamen. En natuurlijk was er ook die ene nieuwe serie die alle andere nieuwe series naar de achtergrond verdreef. Het beste van 2014 op televisiegebied, in willekeurige volgorde:

Homeland seizoen 4

Is er nog wel een Homeland mogelijk na het afscheid van Brody aan het einde van seizoen 3, dat was de vraag waarmee velen aan dit seizoen begonnen. Het antwoord is ja, volmondig ja. Homeland seizoen 4 heeft eindelijk weer de onderhuidse spanning die het eerste seizoen zo indrukwekkend maakte. Carrie blijkt wederom een interessant genoeg karakter te zijn om een compleet seizoen te kunnen dragen. Dat de laatste aflevering dan wat aan de matte kant blijkt, het zij ze vergeven. Wat er met Dana Brody is gebeurd komt overigens nergens ter sprake, en eerlijk gezegd: who cares.

Derek seizoen 2

Zelden heeft televisie mij zo ontroerd als de serie Derek. Al gaat Ricky Gervais ook in deze rol weer behoorlijk op het randje zitten, hij weet mij in deze rol als bejaardenhulp echt te raken. Soms schuurde het, soms werd ik tot tranen geroerd en bovenal was het vaak enorm grappig. Helaas heb ik (nog) geen berichten over een nieuw seizoen kunnen vinden. Wel over een special die net voor kerst uitgezonden zou zijn. Deze heb ik dus nog om naar uit te kijken.

Gotham

Met enige terughoudendheid begon ik aan deze serie, het leek me vooral iets voor echte comic fans. Na een goede twintig minuten was ik echter al helemaal om: Gotham is een prachtig gemaakte serie voor een breder publiek dan enkel comic book lezers. Gotham laat de beginjaren van Batman zien: de dood van Bruces ouders, het verval van de stad en het gevecht dat de politie hiertegen levert. Er worden door de afleveringen heen talloze verwijzingen gemaakt naar latere verhaallijnen, wat de serie voor de fans een feest van herkenning maakt. Als je deze verwijzingen mist doet dit echter niets af aan het verhaal. Dit kan prima op zichzelf staan. Bovenal is deze serie prachtig gefilmd waarbij met stijl en kleuren de comics nooit heel ver weg zijn. Meest geslaagde nieuwe serie van 2014 als je het mij vraagt.

New Girl seizoen 4

Het had niet veel gescheeld of we waren afgehaakt, eerlijk is eerlijk. New Girl seizoen 3 kon bij mij niet veel meer dan een flauwe glimlach ontlokken. Dit was dan vooral door de altijd even legendarische Schmidt. In september met het begin van seizoen 4 waaide er echter een nieuwe frisse wind. Het werd weer scherper en tegelijkertijd raakte het weer de gevoelige snaar. Het kon me eindelijk weer schelen wat er met de hoofdpersonen gebeurde, essentieel volgens mij om te blijven kijken. Gered van de ondergang dus, en hoe. New Girl is met stip één van de betere comedyseries van dit moment.

The Newsroom seizoen 3

Het laatste seizoen van wat een epische serie had kunnen zijn. Had moeten zijn wellicht. Alle ingrediënten voor een "nieuwe" West Wing leken immers aanwezig: de schrijver, het decor, de cast. Dit niveau heeft The Newsroom echter nooit bereikt wat mij betreft. Toch is er in dit laatste seizoen zeker mooie en goede televisie neergezet. Het verhaal over klokkenluiders en het beschermen van bronnen was actueel en relevant. De personages begonnen eindelijk wat meer diepgang te krijgen waarbij met name de vrouwen niet meer zo hysterisch waren. De dialogen waren scherp, snel en humorvol zoals we dat verwachten in een Aaron Sorkin serie. Op dit niveau had er van mij echt nog wel een vierde seizoen achteraan gemogen, maar helaas. Het was in ieder geval een waardig laatste seizoen.

Orange is the new black seizoen 2

Heerlijke smeuïge televisie over een jonge vrouw uit een goed milieu die in de vrouwengevangenis belandt. Dit door eigen schuld: ze koos ervoor om mee te werken aan een geld / drugstransport dat vervolgens niet goed afliep. Het heeft qua humor en scherpte overeenkomsten met de serie Weeds, van dezelfde makers, waarbij eveneens een vrouw uit een "normaal" milieu door eigen keuze aan de verkeerde kant van de lijn terecht komt met alle bizarre gevolgen van dien. Orange is the new black gaat echter verder op dramagebied waar Weeds nogal eens bleef hangen in absurdisme. Zeer geschikt voor binge watching.

Het beste van 2013: Televisie

Het afgelopen jaar hebben we in verhouding veel comedy gekeken. Deels kwam dit door tijdgebrek, maar daarnaast is het ook heerlijk ontspannend tijdverdrijf. Verder was het vooral het jaar waarin Game of Thrones van successerie naar megahype ging en we op de valreep verrast werden door een Nederlandse kwaliteitsserie. Ook dit lijstje in willekeurige volgorde:

The Goldbergs

Op het eerste gezicht de zoveelste serie over een 'All American Family', maar al snel blijkt dit slechts de buitenkant. De serie is losjes gebaseerd op de jeugd van de maker en staat bol van de zelfspot. Gesitueerd in de jaren '80 is het een feest van herkenning voor iedereen die zelf opgroeide in deze jaren. Inclusief cassettebandjes, grote kleurige oorbellen en beenwarmers. Grappig is dat er op het einde af en toe stukjes home-made video langskomen van de oorspronkelijke familie Goldberg.

House of Cards

Deze serie over de Amerikaanse politiek levert hypnotiserende televisie op. Macht en corruptie voeren de boventoon en het vreemde is dat ik ergens ook nog hoopte dat de hoofdpersoon, een meesterlijke rol van Kevin Spacey, er mee weg zou komen. Niet goed voor het mensbeeld dus, maar wat een meeslepend drama. In februari komt seizoen twee, dat Netflix net als het eerste seizoen in één keer online zal zetten.

Game of Thrones

De enige serie waar ik voor thuis bleef het afgelopen jaar, wekenlang elke maandagavond op HBO NL. The Red Wedding was wellicht de meest schokkende episode in een grote serie ooit en doet je afvragen wat er nu nog kan komen. We gaan het zien vanaf maart 2014 als een nieuw seizoen van Game of Thrones van start gaat.

How I Met Your Mother

Eindelijk is het dan zover: het seizoen waarin we de moeder te zien krijgen waar al acht seizoenen naartoe gewerkt werd. Het gehele seizoen speelt zich af in de dagen voor de bruiloft van Barney en Robin, een best gewaagde keuze die heel goed uitpakt. We zijn er nog niet helemaal doorheen, maar dit laatste seizoen verdient zeker nu al een plaats in dit lijstje. Barney is weer legendarisch en al weten we dan nu wie de moeder is, het blijft spannend hoe het nu echt afloopt met de vriendengroep.

The Big Bang Theory

Terug van weggeweest, want in het vorige seizoen waren we bijna afgehaakt. Het lijntje tussen leuk en te flauw voor woorden blijkt af en toe toch wel heel dun. Sheldon is weer als vanouds onhebbelijk en Amy vult zijn verhaallijn heerlijk aan. Dat de rest een beetje als behang dient, daar kan ik prima mee leven.

The Sound of Music

Live op de Amerikaanse televisie met Carrie Underwood in de hoofdrol als gouvernante Maria. Bij een dergelijke legendarische cult film natuurlijk vragen om een berg kritiek, en die was er ook, maar ik heb genoten. Af en toe was het wel even schakelen omdat ze de oorspronkelijke musical als basis hadden genomen in plaats van de wereldberoemde film, maar dit vond ik uiteindelijk vooral een plus. De kritiek dat Carrie geen briljant actrice is kan ik ergens wel onderschrijven, maar het heeft mij niet gestoord. Het was een knappe productie met een hoog nostalgisch gehalte. Een must see voor elke Sound of Music fan.

Penoza

Wat een groot deel van Nederland al lang wist weten wij nu ook: Penoza is een fantastische serie. In krap anderhalve dag keken we het hele eerste seizoen weg en het tweede seizoen ligt al op ons te wachten. Met name Monic Hendricx is fantastisch als hoofdpersoon Carmen. Beste serie die ik ooit op de Nederlandse televisie zag.

Community Seizoen 1

Community, de sitcom over een groep studenten op een community college gaat inmiddels al aan zijn vijfde seizoen beginnen. Wij hebben echter pas net het eerste seizoen achter de rug en dat smaakt naar meer! Community speelt zich dus af op een zogenaamd community college, genaamd Greendale. Dit is een prachtig en geloofwaardig decor om de meest absurde mensen bij elkaar te zetten. Een klas Spaans brengt de hoofdpersonen ertoe een studiegroep op te richten. Deze studiegroep studeert niet alleen samen, maar groeit uit tot een hechte vriendengroep met de meest uiteenlopende personen. Jonge schoolverlaters, een gescheiden moeder, een uit zijn ambt gezette advocaat, een oudere student: van elke smaak zit er wel iemand in de groep. Wat deze serie voor mij tot een succes maakt is dat ze niet bang zijn om op het randje te gaan zitten met lastige onderwerpen als racisme of religie. Daarbij is er een flinke dosis absurditeit waarbij af en toe zwaar over de top gegaan wordt. Het is een feel good serie waarbij ik regelmatig hardop moet lachen, en die mij bijna doet verlangen naar een jaartje community college. Seizoen twee heeft de dvd-speler inmiddels ook gevonden.

30 Rock

Met een aflevering van een uur is er een einde gekomen aan de comedy 30 Rock. Na zeven seizoenen nemen we afscheid van Liz Lemon, Jack Donaghy en Kenneth Parcell. Deze serie van de hand van Tina Fey was er één van uitersten. Door de critici goed ontvangen, maar voor het echt grote publiek net een tikje te vreemd leek het wel. Het was absurd en hilarisch op een manier die niet door iedereen gewaardeerd werd. Voor mij was het juist die absurditeit die de serie zo aantrekkelijk maakte. Republikeinse Jack met zijn lesbische moeder, Kenneth met zijn plattelandswijsheden, Tracy met zijn diva-gedrag: de één was nog gekker dan de ander. En dan ook nog de geweldige cameo's: zo zagen we Condoleezza Rice, Al Gore en in de allerlaatste aflevering Nancy Pelosi. 30 Rock stopt op de enige manier die het kon stoppen: met het einde van hun eigen TGS. Natuurlijk moet een serie ermee ophouden voordat deze niet meer leuk is, maar ik vind het evengoed jammer. Want het was absoluut nog steeds ontzettend leuk.

Het beste van 2012: Televisieseries

6. The Newsroom

Hoe graag had ik het eerste seizoen van deze HBO serie op naam van Aaron Sorkin op een eerste plaats gezet. Maar The Newsroom is er gewoon nog niet. De setting is perfect, maar de hoofdpersonages ontbreekt het nog aan diepgang en geloofwaardigheid. De grootste valkuil vind ik het slapstickgehalte: dan haak ik echt af. Maar als de dialogen zijn zoals ze moeten zijn: scherp, razendsnel, vol pit en humor, dan laat de serie zien hoeveel potentie er in zit.

5. Modern Family

Deze zogenaamde \'mockumentary\', zo genoemd vanwege de onderonsjes met de camera, is vanaf het eerste seizoen in 2009 al een groot succes. Het sterke aan deze serie vind ik dat er geen enkel slecht personage in zit. Al blijft Ed O\'Neill als Jay Pritchett zonder twijfel de held van het geheel.

4. Nashville

Een rijke familie, twee concurrerende zangeressen met een generatieconflict, en daarnaast ook nog een politiek strijdtoneel: Nashville heeft alles in zich om het nieuwe Dallas te worden. Jammer genoeg blijft zowel het verhaal als de emotie net te veel aan het oppervlak. Dit maakt precies het verschil tussen een soapy serie en meeslepend drama. De muziek geeft er zeker een extra dimensie aan en de soundtrack is fijn luistervoer.

3. The Neighbors

Een stevig potje zelfkritiek kan ik vaak wel waarderen en dat is precies wat deze serie doet. Op een humoristische manier wordt er vanaf de grootste afstand die maar kan, vanuit de blik van een alien, naar Amerika gekeken. Hier ontstaan hilarische situaties door. De eerste aflevering is even wennen, maar daarna wordt het beter en beter.

2. Homeland seizoen 2

Niet zo goed als het eerste seizoen, maar nog steeds reuze spannend en intrigerend. Reikhalzend kijk ik al uit naar het derde seizoen om te zien wat dit Carry en Brody gaat brengen. De serie heeft wel een draai nodig, want voortborduren op de eerste twee seizoenen is niet genoeg vrees ik.

1. Borgen

Eenmaal gewend aan het Deens vond ik deze serie echt verslavend goed. Zo geloofwaardig, en daardoor misschien ook wel zo indrukwekkend. Ik ben bang dat het er echt zo aan toe gaat, ook in Nederland. En misschien wel erger. Vanaf maart gaan we zien hoe het Birgitte verder vergaat.

Go On

Eén van de nieuwe series die in september zijn gestart is de comedy Go On, met in de hoofdrol Matthew Perry. Perry speelt Ryan King, een sportverslaggever die zijn leven weer op de rails probeert te krijgen na het overlijden van zijn vrouw. Ryan sluit aan bij een hulpgroep die uit een bizarre combinatie van mensen bestaat die allemaal iets of iemand verloren hebben. Geen vrolijk gegeven, maar de serie weet een prettige toon te vinden. Het is luchtig genoeg, zonder plat te worden. Bij tijden is het zelfs hilarisch of juist ontroerend. Niet iedere aflevering is even geslaagd moet ik zeggen. Zeker in de eerste afleveringen moest ik erg wennen aan het karikaturale van de personages. Later zijn het juist die personages die het stukje absurditeit toevoegen wat het bij vlagen hilarisch maakt. Voorlopig lijkt er een seizoen van 22 afleveringen te komen en ook in Nederland is de serie al opgepikt: vanaf 2 december zal Go On te zien zijn op de zender Comedy Central. Niet bovenaan mijn lijstje, maar we blijven kijken.

The Neighbors

Deze ietwat absurde nieuwe comedyserie is voor mij de verrassing van het nieuwe televisieseizoen. Het gegeven is al bizar: een doodgewoon Amerikaans gezin komt in een buitenwijk te wonen die volledig bevolkt blijkt te zijn door aliens. Een bizar plot is echter nog lang geen garantie tot succes of zelfs maar tot iets grappigs. De aliens, die menselijke lichamen hebben aangenomen, geven echter een geweldig staaltje maatschappijkritiek door alles wat wij doen en normaal vinden vanaf de buitenkant te bekijken, te bekritiseren of over te nemen. Hilarisch is het als alien zoon Dick Butkus op zijn eerste Halloween verkleed gaat als Debbie Weaver, de menselijke buurvrouw, omdat hij begrepen had dat je als iemand moest gaan die je bewondert. Vervolgens doet hij impressies van haar die spot on zijn en tegelijkertijd elke 'normale' man-vrouw relatie in het belachelijke trekken. Bij de eerste aflevering vroeg ik me nog ernstig af hoe lang dit leuk kon zijn en waar het naar toe zou gaan. Inmiddels zien we dat elke aflevering nog grappiger is dan de vorige en er nog genoeg in de koker lijkt te zitten. Hopelijk denkt een aanzienlijk deel van Amerika er ook zo over en weten ze dit stukje zelfspot te waarderen. Wat mij betreft de leukste nieuwe serie van het seizoen.

GCB

We hebben er weer een nieuwe comedyserie bij: een soort Desperate Housewives, maar dan in Texas. Gebaseerd op het semi-autobiografische boek Good Christian Bitches van Kim Gatlin werd deze serie in eerste instantie onder dezelfde naam gepresenteerd. Later werd dit, om begrijpelijke redenen, Good Christian Belles, of ook wel GCB. Het verhaal draait om Amanda, die als weduwe terugkeert in haar geboorteplaats, nadat haar man verongelukt is samen met zijn maîtresse. Haar man blijkt een miljoenenoplichter te zijn geweest en Amanda blijft achter met niets. Vandaar dat ze samen met haar tienerkinderen intrekt bij haar moeder, die nog steeds tot de high society van Dallas behoort. Amanda wordt geconfonteerd met haar voormalige klasgenoten, waar ze niet altijd even aardig voor blijkt te zijn geweest. Ze wil hier nu absoluut anders mee omgaan, zeker nu ze zelf een tienerdochter heeft, maar ze is haar streken nog niet helemaal verleerd. Amanda heeft nog steeds een scherp kantje, al weet ze dit nu wel meestal voor een goed doel in te zetten. GCB is grappig, maar wat mij betreft nog niet overtuigend. Ik vind de serie het sterkst als er een donkere kant aangeboord wordt, tegen het absurde aan. Helaas wil de balans ook nog weleens de andere kant op slaan: dan vervalt het in slapstick. Dat zijn de momenten dat ik een beetje afhaak. Het is dus nog even afwachten welke kant het opgaat. Voorlopig is het zeker vermakelijk en ik ben dan ook benieuwd of er na dit eerste (korte) seizoen een tweede komt.

Wanderlust

Als George (Paul Rudd) en Linda (Jennifer Aniston) uit New York zonder werk komen te zitten en hun huis niet meer kunnen betalen, besluiten ze naar familie in Atlanta te gaan. Met frisse tegenzin, want de broer van George is een materialistische eikel van een vent, die het maar wat leuk vindt om zijn broertje in te peperen dat hij succesvoller is in het zakenleven. Groot is dan ook het contrast met de commune hippies waar ze onderweg ergens in de bossen per ongeluk op stuiten. Aangenaam verrast door alle ontspanning, liefde en geluk die daarvan uitgaat besluiten George en Linda om een tijdje te proberen of dat leven ze beter bevalt dan het leven dat ze tot dan toe geleid hebben. Dit scenario biedt iedere mogelijkheid om ieder cliché uit de kast te trekken, en dit gebeurt dan ook vol overgave. Daar waar het richting het absurde gaat vind ik er geslaagde stukken in zitten, daar waar het ronduit plat is slaat het wat mij betreft de plank mis. De scene waarin George zich voorbereidt op de vrije liefde met één van de medebewoners vond ik erger dan gênant, het was bijna te pijnlijk om naar te kijken. Toch was het over het geheel genomen een vermakelijke film. Een beetje vreemd, maar in ieder geval bij vlagen erg grappig.

The Graham Norton Show

Toegegeven, we zijn redelijk 'late to the party'. Eigenlijk pas net voor de zomer van dit jaar maakten wij kennis met The Graham Norton Show, terwijl deze al sinds 2007 uitgezonden wordt en al aan zijn tiende reeks bezig is. Maar evengoed een leuke ontdekking want wat is hij ontzettend geestig. Zoals hij een talkshow maakt lijkt het zo eenvoudig: simpel van opzet, luchtig en bovenal ontzettend grappig. Het helpt dat hij bij iedereen op zijn bank lijkt te kunnen krijgen. Afgelopen week zagen we onder andere Robin Williams en Jennifer Saunders. Eerder dit jaar had hij al Johnny Depp, Rickey Gervais en Cliff Richard in zijn programma. Het lijkt het programma te zijn wat Paul de Leeuw maar niet lijkt te kunnen maken de laatste jaren. Terwijl de Leeuw in zijn nieuwste programma hyper actief over zijn woorden struikelt en zijn draai niet lijkt te kunnen vinden, is Norton scherp, ontspannen en helemaal op zijn plaats in zijn programma. Wij slaan geen week meer over en kijken dit jaar nog uit naar onder andere gasten als Bradley Cooper, Salma Hayek en Antonio Banderas. En niet te vergeten natuurlijk naar de rode stoel, de enige echte gimmick in het programma, maar wel een briljante:

2 Broke Girls

Het begon zo veelbelovend: één volkse serveerster en één door een failliete vader aan de grond geraakt rijkeluismeisje die samen in een diner werken en samen een cupcake bedrijfje willen gaan starten. De eerste afleveringen van 2 Broke Girls kenmerkten zich door de geestige scherpe dialogen en de start van wat een leuke rode draad zou kunnen worden: het samen opzetten van een cupcake bakery. Het volkse meisje, Max, bljkt echter al binnen een paar afleveringen meer plat dan scherp en haar kleine hartje ligt al veel te snel dicht aan het oppervlak. De ander, Caroline, went idioot snel aan het leven aan de rand van de maatschappij wat iedere vorm van eventuele maatschappijkritiek bijvoorbaat al wegvaagt. Een comedyserie hoeft natuurlijk ook niet perse maatschappij kritisch te zijn, maar als je voor een dergelijk actuele achtergrond kiest zou het een extra dimensie kunnen zijn die wat toe zou kunnen voegen. Ik vind sowieso comedy het best als het een beetje pijn doet, als het af en toe steekt. De setting van 2 Broke Girls was hier ideaal voor, maar deze kans laten de makers volledig liggen. Hierdoor is helaas de serie inmiddels naar een zeer bedenkelijk niveau gedaald, waarin de hoofdpersonen me niet (meer) weten te boeien. Jammer.

Bossypants

Sommige boeken verkopen vooral goed omdat ze door een bekend iemand geschreven zijn. Wij vinden het immers over het algemeen nu eenmaal interessanter wat bekende mensen doen, dan wat onbekende mensen doen. Dit levert alleen niet per definitie goede boeken op. In tegendeel: vaak krijg je de indruk dat iemand in zijn top periode een boek wil publiceren om gebruik te maken van het momentum, maar dit eigenlijk op zo'n moment niet kan omdat hij of zij eigenlijk veel te druk is om een boek te schrijven. Uiteindelijk levert dit dus hele matige boeken op. Boeken die overigens meestal wel goed verkopen, dus wat dat betreft missie geslaagd. Als ik zeg dat dit gegeven bij het boek Bossypants van Tina Fey ook het geval is, dan doe ik een aanname, maar ik denk dat ik er niet echt ver naast zit. Wat ik wel kan zeggen is dat ik het in ieder geval oprecht niet zo'n goed boek vind. Voor zo'n talentvol comedian, schrijver en producent vind ik het zwaar onder de maat wat ze heeft afgeleverd. Voor mij hoeven boeken helemaal niet perse chronologisch of zelfs maar logisch te zijn, maar dit voelt als geheel een beetje bijeengeraapt. Natuurlijk is ze bij tijd en wijle geestig, maar het woord hilarisch zoals me op de achterflap beloofd wordt komt bij lange na niet bij me op. Inhoudelijk vond ik het stuk over haar 'Sarah Palin' periode in SNL het meest interessant, omdat ze daar tijdens het uitzenden van het programma natuurlijk niet veel over kwijt kon. Nu blijft ze echter ook nog redelijk aan de oppervlakte hierover. Fey moet in staat zijn om iets veel beters te schrijven dan dit en ik kan alleen maar hopen dat ze daar nog een echt tijd voor maakt.

New Girl

Er zijn veel nieuwe comedyseries dit jaar, waarvan New Girl er één is die het lijkt te gaan halen. Dat komt niet door het originele gegeven, want dat valt nogal tegen: meisje gaat weg bij vriend en trekt als huisgenoot in bij drie mannen die ze van te voren niet kent. Een beetje in de traditie van Friends, behalve dan dat het een stukje pittiger en scherper is. Dit komt niet in de laatste plaats door actrice Zooey Deschanel, die leuk en knap een grappige en ietwat neurotische Jess neerzet. Vooralsnog lijkt de serie nog erg te steunen op Deschanel, maar beetje bij beetje komt de chemie tussen de andere karakters ook meer uit de verf. New Girl heeft onze lijst gehaald, maar had van te voren door de charmante en talentvolle Deschanel eigenlijk ook al een plusje. Om me echt te overtuigen is er uiteindelijk wel meer nodig.

How to Be a Gentleman

Als het Kevin Dillon was geweest die als Johnny Drama een rol had gespeeld in een nieuwe sitcom met de naam How to Be a Gentleman, dan was dit misschien nog een grappig gegeven geweest. Helaas heeft het karakter Johnny dat Kevin Dillon zo succesvol neerzette in Entourage helemaal niets met deze nieuwe serie te maken. Het is gewoon Kevin Dillon in een nieuwe rol in een sitcom. En dat is niet genoeg. Waarmee ik niet wil zeggen dat deze acteur er eigenhandig verantwoordelijk voor is dat deze serie niet van de grond komt. De andere hoofdpersoon, gespeeld door David Hornsby, is wat mij betreft nog minder goed gelukt. Hij lijkt een Barney Stinson wannabe, maar dan niet grappig. Het is misschien jammer om een serie direct af te branden en deze geen tijd te gunnen om te groeien, maar ik vrees dat dit bij deze serie verspilde tijd zou zijn. Het is gewoon te flauw. Ik blijk niet de enige te zijn die er weinig aan vond. De ontvangst was in zijn algemeenheid zeer slecht te noemen, en de geplande dertien afleveringen zijn teruggebracht naar negen. Een tweede seizoen lijkt dan ook uitgesloten. Wij laten het bij deze ene aflevering.

Raising Hope seizoen 2

Aanvankelijk had ik mijn bedenkingen bij de serie Raising Hope. Toen het vorig jaar begon vond ik dat de grens tussen grappig en plat te vaak overschreden werd, met name in de eerste twee afleveringen. Dat werd echter snel heel veel beter en in de loop van het seizoen veranderde Raising Hope in één van de meest hilarische series van de Amerikaanse televisie. Gelukkig werd het programma tegelijkertijd ook nog buitengewoon goed bekeken, dit gaat immers niet altijd hand in hand, en kreeg het een tweede seizoen. Vorig week hebben we de eerste aflevering kunnen zien en deze was meteen helemaal goed. De jonge zanger Greyson Chance, bekend geworden door de Ellen show, speelde een jonge Jimmy die in een grijs verleden een talentvol muzikant bleek te zijn geweest. Uiteraard was er geen enkele mogelijkheid voor Jimmy om dit talent terug te vinden, maar de pogingen daartoe waren meer dan grappig. Raising Hope heeft wat mij betreft eenzelfde niveau bereikt als het door dezelfde schrijvers gemaakte My Name Is Earl. Dat belooft nog heel veel leuke televisie.

Date Night

Wat een feest moest dit worden: comedygiganten Steve Carell (The Office) en Tina Fey (30Rock) samen in één film. Het verhaal van Date Night is niet erg vernieuwend: Phil en Claire Foster, een echtpaar met een wat ingeslapen huwelijk, gaan uit eten in de stad. Wanneer blijkt dat ze maanden te voren hadden moeten reserveren om in een hip restaurant terecht te kunnen geven ze zich uit voor een stel dat wel een reservering heeft maar niet aanwezig lijkt te zijn. Dit stel blijkt echter in allerlei onfrisse zaken verwikkeld. Phil en Claire worden door de persoonsverwisseling meegesleurd in deze zaken met alle gevolgen van dien. Wat ik zo jammer vind aan dit soort films dat het niveau van de humor vaak af lijkt te moeten dalen naar een platvloersheid waar ik persoonlijk niet zo van hou. Dit kan een keuze zijn om een zo breed mogelijk publiek te bereiken. Het doet de film in mijn ogen echter geen goed en Carell en Fey hebben dit ook absoluut niet nodig. Het is dankzij deze twee topacteurs dat de film toch meer dan onderhoudend is en een aantal leuke momenten kent. Het lijkt mij voor een volgend project een goed idee als zowel Carell als Fey zich meer bemoeien met de inhoud en uitwerking. The Office en 30Rock vind ik namelijk vele malen leuker.

My Name is Earl seizoen 4

Het gegeven is al vier seizoenen even simpel als briljant: lowlife crimineel wint 100.000 dollar met een kraslot, wordt direct daarna overreden door een auto en raakt ervan overtuigd dat hij achtervolgd wordt door karma. De enige manier om hieraan te ontsnappen is om het goed te maken met alle mensen die hij onrecht heeft aangedaan. Hij maakt hiervoor een lijst en deze loopt als rode draad door de afleveringen. De personages, evenals het stadje waar het verhaal zich afspeelt, zijn enorm uitvergroot. Eigenlijk heeft iedereen een hoog tokki-gehalte, met Jaime Pressly als absolute uitschieter in de rol van Earl´s ex-vrouw Joy Turner. Na vier seizoenen moet ik er nog steeds om lachen, maar is de serie niet succesvol genoeg gebleken om nog verder voort te zetten. Het vierde seizoen is dus tevens het laatste, wat ik toch wel een gemis ga vinden. My Name is Earl is bizar, geestig en vooral erg ontspannend. Hier Gag Reel, afkomstig van de dvdbox van seizoen 4: