Het beste van 2014: Televisie

Het was een heerlijk televisiejaar met te veel goede series om bij te kunnen houden. Keuzes, keuzes dus. Het meest onder de indruk was ik van oude bekenden die na wat mindere seizoenen krachtig terugkwamen. En natuurlijk was er ook die ene nieuwe serie die alle andere nieuwe series naar de achtergrond verdreef. Het beste van 2014 op televisiegebied, in willekeurige volgorde:

Homeland seizoen 4

Is er nog wel een Homeland mogelijk na het afscheid van Brody aan het einde van seizoen 3, dat was de vraag waarmee velen aan dit seizoen begonnen. Het antwoord is ja, volmondig ja. Homeland seizoen 4 heeft eindelijk weer de onderhuidse spanning die het eerste seizoen zo indrukwekkend maakte. Carrie blijkt wederom een interessant genoeg karakter te zijn om een compleet seizoen te kunnen dragen. Dat de laatste aflevering dan wat aan de matte kant blijkt, het zij ze vergeven. Wat er met Dana Brody is gebeurd komt overigens nergens ter sprake, en eerlijk gezegd: who cares.

Derek seizoen 2

Zelden heeft televisie mij zo ontroerd als de serie Derek. Al gaat Ricky Gervais ook in deze rol weer behoorlijk op het randje zitten, hij weet mij in deze rol als bejaardenhulp echt te raken. Soms schuurde het, soms werd ik tot tranen geroerd en bovenal was het vaak enorm grappig. Helaas heb ik (nog) geen berichten over een nieuw seizoen kunnen vinden. Wel over een special die net voor kerst uitgezonden zou zijn. Deze heb ik dus nog om naar uit te kijken.

Gotham

Met enige terughoudendheid begon ik aan deze serie, het leek me vooral iets voor echte comic fans. Na een goede twintig minuten was ik echter al helemaal om: Gotham is een prachtig gemaakte serie voor een breder publiek dan enkel comic book lezers. Gotham laat de beginjaren van Batman zien: de dood van Bruces ouders, het verval van de stad en het gevecht dat de politie hiertegen levert. Er worden door de afleveringen heen talloze verwijzingen gemaakt naar latere verhaallijnen, wat de serie voor de fans een feest van herkenning maakt. Als je deze verwijzingen mist doet dit echter niets af aan het verhaal. Dit kan prima op zichzelf staan. Bovenal is deze serie prachtig gefilmd waarbij met stijl en kleuren de comics nooit heel ver weg zijn. Meest geslaagde nieuwe serie van 2014 als je het mij vraagt.

New Girl seizoen 4

Het had niet veel gescheeld of we waren afgehaakt, eerlijk is eerlijk. New Girl seizoen 3 kon bij mij niet veel meer dan een flauwe glimlach ontlokken. Dit was dan vooral door de altijd even legendarische Schmidt. In september met het begin van seizoen 4 waaide er echter een nieuwe frisse wind. Het werd weer scherper en tegelijkertijd raakte het weer de gevoelige snaar. Het kon me eindelijk weer schelen wat er met de hoofdpersonen gebeurde, essentieel volgens mij om te blijven kijken. Gered van de ondergang dus, en hoe. New Girl is met stip één van de betere comedyseries van dit moment.

The Newsroom seizoen 3

Het laatste seizoen van wat een epische serie had kunnen zijn. Had moeten zijn wellicht. Alle ingrediënten voor een "nieuwe" West Wing leken immers aanwezig: de schrijver, het decor, de cast. Dit niveau heeft The Newsroom echter nooit bereikt wat mij betreft. Toch is er in dit laatste seizoen zeker mooie en goede televisie neergezet. Het verhaal over klokkenluiders en het beschermen van bronnen was actueel en relevant. De personages begonnen eindelijk wat meer diepgang te krijgen waarbij met name de vrouwen niet meer zo hysterisch waren. De dialogen waren scherp, snel en humorvol zoals we dat verwachten in een Aaron Sorkin serie. Op dit niveau had er van mij echt nog wel een vierde seizoen achteraan gemogen, maar helaas. Het was in ieder geval een waardig laatste seizoen.

Orange is the new black seizoen 2

Heerlijke smeuïge televisie over een jonge vrouw uit een goed milieu die in de vrouwengevangenis belandt. Dit door eigen schuld: ze koos ervoor om mee te werken aan een geld / drugstransport dat vervolgens niet goed afliep. Het heeft qua humor en scherpte overeenkomsten met de serie Weeds, van dezelfde makers, waarbij eveneens een vrouw uit een "normaal" milieu door eigen keuze aan de verkeerde kant van de lijn terecht komt met alle bizarre gevolgen van dien. Orange is the new black gaat echter verder op dramagebied waar Weeds nogal eens bleef hangen in absurdisme. Zeer geschikt voor binge watching.

Nothing Can Possibly Go Wrong

De graphic novel Nothing Can Possibly Go Wrong is ontstaan uit een samenwerking tussen Prudence Shen en Faith Erin Hicks. Het is een typisch highschoolverhaal: geef een populaire sportjongen, een nerd en een aantal cheerleaders een gezamenlijk doel en klaar zijn we. Het had een aflevering van Glee kunnen zijn. Dat neemt niet weg dat het lekker wegleest, een prima boodschap heeft en ook best origineel blijft. Voor iedereen die van graphic novels houdt en van luchtige tienerverhalen, want behalve een zijlijntje over gescheiden ouders is er weinig diepgang in dit boek. En in dit geval is dat helemaal prima.

Make Yourself Happy

Als ik zo zou kunnen tekenen en schrijven als Lucy Knisley, dan zou ik ook van elke vakantie een boek maken. Van elke gebeurtenis wel, of inderdaad, misschien ook wel van elke non-gebeurtenis. Dat maakt het echter nog niet interessant voor iedereen om te lezen, hoe charmant wellicht ook weergegeven. Ik heb deze "kritiek" al vaker op Lucy Knisley geuit, en ik ga het ook weer doen met betrekking tot haar 2010 boek Make Yourself Happy. Laat ik beginnen met het positieve dat, laat daar geen onduidelijkheid over bestaan, gelukkig weer ruimschoots de overhand heeft. Knisley heeft in deze verzameling van korte comics een fijn geluid waarbij de stijl die ik zo kan waarderen weer prima tot zijn recht komt. Het leest als een trein en is zeer ontspannend. Ik zou alleen zo graag eens zien dat die frisse blik die Knisley duidelijk heeft iets meer naar buiten gericht zou zijn, inplaats van naar binnen. Het gaat weer over Lucy, Lucy en Lucy. Zou ze haar eigen rol iets minder groot maken en meer ruimte geven aan de buitenwereld, dan zou het wat mij betreft een stuk interessanter worden. Ik blijf zeggen dat het deels te maken heeft met volwassen worden, maar dat wordt dan zo onderhand nu wel eens tijd. Met zo'n talent als zij heeft moet meer kunnen, daar ben ik nog steeds van overtuigd. Neemt niet weg dat Make Yourself Happy weer prettig leesvoer is en ik uitkijk naar haar volgende boek.

Fortunately, The Milk

Afgelopen september waren we bij The Golden Apple op Melrose Avenue, een comicbook store die vast op ons programma staat bij een bezoek aan Los Angeles. Zoals altijd als we bij een comicbook store zijn probeerde Jeroen iets voor me te vinden waarvan hij dacht dat het me aan zou spreken. Deze keer zocht hij Fortunately, The Milk, het nieuwste boek van Neil Gaiman voor me uit. Zelf zie ik het soms niet direct, maar na aanschaf blijkt Jeroen vaak een juiste inschatting te hebben gemaakt. Zo ook bij dit bescheiden boekje van Neil Gaiman, dat hij maakte samen met artiest Skottie Young. Fortunately, The Milk begint met twee kinderen waarvan de moeder naar een congres moet en de vader een paar dagen het huishouden over moet nemen. Als bij het ontbijt blijkt dat er geen melk meer is voor over de cereal staat vader direct op om een nieuwe fles te halen bij de winkel op de hoek. Zijn terugkomst laat echter nogal op zich wachten, en als hij dan eindelijk thuiskomt vertelt hij zijn kinderen over een fantastisch avontuur waar hij in verzeild was geraakt. Het is zo vlot verteld, fantasierijk en humorvol dat ik het boek in één ruk uitlas. Dit niet in de laatste plaats door de illustraties van Skottie Young. Het is een spontaan sprookje zoals een spontaan sprookje zou moeten zijn: spannend, geïnspireerd, magisch en met een goede afloop. Fortunately, The Milk is een heerlijk, heerlijk boek.

Radiator Days

In 2008 publiceerde Lucy Knisley Radiator Days, een bundel met losse comics die ze in de loop van de tijd gemaakt had. Journal comics zag ik ze ergens genoemd worden, waarschijnlijk gebasseerd op het dagboekachtige karakter van enkele van de verhalen. Ik weet niet of Knisley blij moet zijn met een dergelijk label, al dekt het wel de lading van een groot deel van de verhalen. De kracht van de comics is dat ze amusant en geestig zijn en zoals altijd leuk en goed getekend. Het linke aan het kiezen van het autobiografische en deze vorm is dat je dan wel iets te vertellen moet hebben. En dat is echt niet constant het geval. Wat mij tegenstaat in dit werk is dus eigenlijk hetzelfde wat mij tegenstond in haar boek French Milk wat ik twee jaar geleden las. Het is niet zo interessant. En dat is jammer en onnodig want Knisley beschikt wel degelijk over de kwaliteiten om een verhaal te vertellen. In een aantal stukken zie ik dit gelukkig al wel meer naar voren komen. Ik heb Radiator Days met bijzonder veel plezier gelezen, maar kijk toch echt uit naar het moment dat Knisley echte onderwerpen bij de kop gaat nemen. Je kunt niet eeuwig jong, zoekend en veelbelovend zijn. Zij heeft alles in zich om over deze schaduw heen te stappen, dus ik kan alleen maar hopen dat ze dit snel doet. Nu heb ik toen ik Radiator Days kocht, naast een artwork ook nog een recenter boek van haar aangeschaft dat nog ongelezen in de kast staat. Hopelijk verrast ze me nu al.

Scott Pilgrim vs. the World

Scott Pilgrim vs. the world is gebaseerd op de zesdelige comicbook reeks Scott Pilgrim van Bryan Lee O'Malley, waarvan de delen verschenen tussen 2004 en juli 2010. Scott is een 23-jarige Canadese jongen die speelt in een band en verliefd wordt op Ramona. Om met haar te kunnen zijn moet hij haar zeven kwade exen verslaan, een uitdaging die hij aangaat zonder dat hij zich dit echt goed beseft. In flitsende beelden zien we vervolgens hoe Scott het ene na het andere stripboekachtige figuur verslaat in bizarre duels. Een nadeel van verhalen die voor een dergelijke vastomlijnde structuur kiezen is dat deze de overhand kan krijgen. Je weet als kijker bij ex nummer zoveel hoever je bent in het verhaal en hoeveel er dus nog komen. Mij persoonlijk verveelt dit en ik ga als het verhaal niet boeiender wordt dan dat al snel af zitten te tellen. Gelukkig had Scott Pilgrim wel iets meer te bieden. De stijl bleef dicht bij die van een comicbook wat de film zeker grappig en origineel maakte. Of Michael Cera de juiste keuze was voor de hoofdrol is zeer de vraag. Cera is bekend om zijn ietwat klungelige, maar aandoenlijke rollen en zet als Scott een vergelijkbaar type neer. Hier kwam veel kritiek op van fans, al was de pers hier over het algemeen wel positief over. Of dit de reden is dat de film vooralsnog tegenvallende resultaten boekt valt niet te zeggen. Tijdens het openingsweekend moest hij concurreren met The Expendables en met Eat Pray Love, en bracht in ieder geval veruit het minst op van de drie. In Nederland is Scott Pilgrim vs. the world nog niet uitgebracht. Hier moeten we nog wachten tot januari.

Sweet Tooth: Out of the Deep Woods

In 2009 startte comicbook schrijver Jeff Lemire aan de reeks Sweet Tooth. Sweet Tooth speelt zich af in een post apocalyptische wereld. Een aantal jaren voordat het verhaal begint is de mensheid getroffen door een pandemie. De kinderen die na deze ramp geboren worden blijken hierdoor rare mix-vormen te zijn van mens en dier. Zo ook Gus, de hoofdpersoon. Gus is nog een kind en woont alleen met zijn vader diep in de bossen. Zijn vader probeert hem op deze manier te beschermen, want er wordt jacht gemaakt op kinderen zoals Gus. Op het moment dat zijn vader overlijdt weet Gus niet meer wat te doen. Als er iemand komt die zegt hem te zullen helpen, dan besluit hij deze persoon te vertrouwen en datgene te doen wat zijn vader hem altijd verboden had: het bos te verlaten. Het is een donker verhaal, iets wat versterkt wordt door de grove tekenstijl en de donkere kleuren. Zoals meerdere post apocalyptische verhalen die er de laatste tijd verschenen zijn, denk aan de BBC serie Survivors, is Sweet Tooth niet optimistisch of anderszins hoopgevend. De kijk op de mensheid is duister, en alleen voor onschuldige kinderen is er nog hoop lijkt het wel. Out of the Deep Woods bundelt de eerste vijf afleveringen van Sweet Tooth. Toch voelt het tot het einde van deze bundeling als een verhaal dat nog op gang moet komen. Pas op de laatste pagina, als het volgende deel wordt ingezet, heb ik het gevoel dat het verhaal vorm begint te krijgen. Als losse boekjes zal ik dit niet snel lezen, vooral omdat het eens per maand een klein stukje van het verhaal principe me niet ligt. Naar de volgende bundeling ben ik wel nieuwsgierig, al hoop ik wel dat het tempo dan iets omhoog gaat. In Captivity heet het tweede deel en zal verschijnen in het komende najaar.

Kick-ass

De film Kick-ass is een parodie op het superheldengenre en gebaseerd op de gelijknamige comic. Kick-ass is het verhaal van een hele gewone, beetje nerdachtige jongen die superheld wil zijn. Hij bestelt een pak via e-bay en gaat in het geheim de straat op om superhelden-acties te doen. Bij zijn eerste zogenaamde heldendaad belandt hij echter al zwaar gewond in het ziekenhuis. Hij ontdekt vervolgens dat hij niet de enige is die zich in een superheldenkostuum door de stad beweegt. Hij ontmoet Hitgirl, een twaalfjarig meisje dat getraind is om te vechten en te doden, en haar vader. Samen lopen ze in een val van degenen waarop Hitgirl en haar vader wraak proberen te nemen, met alle gevolgen van dien. De film volgt de comic aardig, maar is wel een stuk toegankelijker. In de film valt het buitensporige en prachtig gefilmde geweld gedeeltelijk te rechtvaardigen door een emotionele reden op te voeren voor het gedrag van Hitgirl en haar vader. In de comic wordt het gedrag enkel bepaald door de karakters zelf. Hierdoor is de comic een stuk rauwer, maar wellicht ook realistischer. Ik heb om de film erg gelachen, en ook voor mensen die niet erg veel met superheldenfilms hebben is hij erg geslaagd. De comic is weliswaar eveneens een pardodie en ijzersterk, maar meer voor de liefhebber. Het is nu wachten op een volgend deel, iets dat er ongetwijfeld komt.

America jr

Een klein stadje hoort van de een op de andere dag door een administratieve fout niet meer bij de Verenigde Staten. Opnieuw onderdeel worden van Amerika is een tijdrovende aangelegenheid en als tussen oplossing roepen de bewoners een nieuwe staat uit: America jr. Dit brengt natuurlijk allerlei problemen met zich mee zoals het maken van een grondwet, het kiezen van een president en van een volkslied. Ook blijkt een van de bewoners te dienen in het Amerikaanse leger, wat nu eigenlijk niet meer kan omdat dit buitenland is geworden. America jr is een charmant boek, leuk getekend en humoristisch. Het verhaal komt echter pas op gang als het alweer bijna eindigt: bij de verkiezing van de nieuwe president. Het wachten is op deel 2.

Bo Obama

Je zal maar de hond zijn van Barack Obama en met de familie Obama in het Witte Huis mogen wonen. Dan ben je direct de beroemdste hond van dit moment. Bij deze status hoort sinds september ook een eigen comic. Naast de reeksen Female Force, over vrouwelijke invloedrijke personen, en Political Power, over mannelijke invloedrijke personen, heeft Blue Water Comics onder Puppy Power de titel Bo Obama uitgebracht. Bo is zelf de verteller en leidt ons rond in het Witte Huis. Hij geeft een kleine geschiedenisles en laat zijn voorgangers in het Witte Huis de revue passeren. Verder doet Bo scherpe observaties als:'35 bathrooms? why so many when they have a perfectly good lawn to use?'. Je bent er met een klein kwartiertje doorheen, maar wat een vreselijk charmant boekje. De volgende die een eigen deel krijgt in de reeks Female Force is Ellen DeGeneres, gepland in maart 2010. Hiermee komt ze in het rijtje van onder andere Michelle Obama, Hillary Clinton, Princess Diana en Oprah Winfrey.