Pawn Stars

"I'm Rick Harrison, and this is my pawn shop. I work here with my Old Man and my son, "Big Hoss." Everything in here has a story - and a price. One thing I've learned after 21 years: You never know what is gonna come through that door."
Dit is hoe elke aflevering van het succesvolle Pawn Stars begint, het best bekeken programma op History. Pawn Stars is een realityshow die opgenomen wordt in Las Vegas, in de World Famous Gold & Silver Pawn Shop. Het is wat ik een guilty pleasure show noem: het is fijne televisie waar je niet te diep bij na hoeft te denken. Daarbij heeft het ook een beetje het Tussen Kunst en Kitsch- effect: je hoopt dat er een keer een klant door die deur komt die zich totaal niet bewust is van de enorme waardevolle schat die hij of zij in handen heeft. Daar houdt overigens ook iedere vergelijking op, want zo oubollig als TKEK is, zo smeuïg is Pawn Stars. Het heeft humor, het heeft tempo en kijkt zo lekker weg. Tijdens één van onze bezoeken aan Las Vegas moeten we haast wel langs de World Famous Gold & Silver Pawn Shop gelopen zijn: het is een winkel gesitueerd aan Las Vegas Blvd, niet ver van de Stratosphere Tower. Een Pawn Shop is echter een bekend gezicht in het straatbeeld van Las Vegas, en ik kan niet zeggen dat speciaal deze winkel me opgevallen is. Bij een volgende reis naar Las Vegas zullen we als fanatieke Pawn Stars kijkers de winkel zeker een bezoekje brengen. Al is het maar voor de foto.

Cajun Justice

Reality shows zijn al lang niet meer nu nieuw. De tijden dat we onze ogen uitkeken naar het wel en wee van de gemiddelde Nederlander danwel Amerikaan liggen dan ook al een poosje achter ons. De enige manier om het nog een beetje spraakmakend te krijgen lijkt het opschroeven van de aso-factor. Hoe erger mensen zich misdragen, hoe meer mensen er over praten. Of het daar nu ook direct boeiend van wordt valt zwaar te bezien. Ook aso-gedrag gaat vanzelf een keer vervelen. Nee, om echt wat nieuws te brengen zal er iets verder gekeken moeten worden. Daarvoor zullen zenders op zoek moeten naar unieke figuren, zoals we die zagen bij Die Ludolfs en natuurlijk onze eigen Jan Stam. De Amerikaanse zender A&E lijkt hierin gelaagd te zijn met de nieuwe reality show Cajun Justice. Het is letterlijk ver gezocht: Cajun Justice speelt zich af in de moerassen van Terrebonne Parish, Louisiana. We maken kennis met de plaatselijke sheriff en zijn mensen, die proberen het gebied veilig te houden. Het is een enorm uitgestrekt gebied dat ze bestrijken, met alligators, illegale drugs- en voodoopraktijken. Het lijkt een eigen wet te volgen en het is bijna niet voor te stellen dat dit ook een deel is van het grote Amerika. Het is dat we in 2011 in de buurt zijn geweest en een zogenaamde swamptour hebben gedaan in Louisiana, daardoor kan ik me nog enigszins een beeld vormen bij het gebied waar dit zich afspeelt. Hoe prachtig de omgeving ook is, het zijn de verhalen over de mensen en over hun aanvaringen met de wet die Cajun Justice interessant maken, en bij tijden hilarisch. De kritiek op de show tot nu toe is dat het allemaal verre van accuraat is en dat het een nogal gekleurd beeld wegzet van Terrebonne Parish. Persoonlijk denk ik dat je niet naar dit programma kunt kijken zonder dit te weten. Het is zeer vermakelijke televisie over een bijzonder stukje Amerika, niets meer en niets minder.

Mandy op eigen benen

Vast onderdeel in Man bijt hond is de real life docu-soap over unieke, bijzondere en soms juist weer heel gewone mensen. Deze prachtige portretjes gaan soms een heel eigen leven leiden, zoals in het geval van de Veermannetjes, maar meestal vormen ze een afgerond geheel wat precies goed is. In februari was het de beurt aan Mandy. Mandy heeft een verstandelijke beperking en we zien haar in de aanloop naar het verhuizen naar een woongroep. We volgen Mandy bij een zelfstandigheidscursus en zien hoe zij voor het eerst (meerdere malen omdat ze het zo leuk vindt!) de sleutel van haar eigen apartement omdraait. Ze is bijzonder aanstekelijk in haar lach en enthousiasme, wat het een hoog feel-good gehalte geeft. Het was zo leuk om te zien hoe zij alles ervaart en naar de wereld kijkt. Ik heb er met heel veel plezier naar gekeken en vind het eigenlijk jammer dat het alweer voorbij is. Ik ben echt fan van Mandy geworden en haar dagboek. Toch hoop ik dat het hierbij blijft, want van uitmelking gaat niemand beter worden en Mandy in de laatste plaats. Mandy op eigen benen, ik wens haar het allerbeste!

ZO! Magazine

Over het algemeen vind ik dit niet het aangewezen platform om te schrijven over iets persoonlijks als kanker en alles wat daarbij komt kijken. Zonder kritiek te willen hebben op anderen die er veel steun aan kunnen hebben om op een blog over hun ziekte te spreken, houd ik dit liever in de privésfeer. Voor het blad ZO! Magazine maak ik hierop een uitzondering, omdat dit blad het volgens mij verdient om zoveel mogelijk aandacht te krijgen. ZO! Magazine is een nieuw tijdschrift, het eerste publiekstijdschrift over leven met en na kanker. Het is fraai vorm gegeven en gaat moeilijke onderwerpen niet uit de weg. Zo staat er in dit eerste nummer een interview met een stel waarvan de vrouw ziek was over de invloed van de ziekte op hun relatie. Ook is er aandacht voor uiterlijke verzorging, zoals je in een glossy kunt verwachten, maar dan toegespitst op problemen die je bij de behandeling van kanker zou kunnen krijgen. Gelukkig niet op de 'in your face' manier, maar op een veel subtieler en praktischer vlak. Zo wordt er onder andere gesproken over crèmes tegen droge huid omdat eventuele bestraling ook een aanslag op je huid kan zijn. Het gaat niet perse over 'waar vind ik een leuke pruik' of iets in die geest, iets waar ik in ieder geval niet op zou zitten te wachten. Voor veel mensen is kanker een hele enge ver-van-hun-bed-show en ik hoop dat het dat nog lang voor ze zal blijven. Toch kan ik iedereen aanraden om je er enigszins in te verdiepen, want het is statistisch bijna onmogelijk dat je er helemaal niet mee te maken krijgt in je omgeving. ZO! Magazine bevat prettig leesbare artikelen die het onderwerp op een nuchtere manier benaderen. Iedereen kan er zeker iets van leren en misschien kan het juist wel wat angst wegnemen. Een mooi initiatief en ik hoop dan ook dat ze dit voort kunnen zetten.