Ruzzle

Je hebt twee soorten online-spelletjes in het casual gaming: spelletjes waarbij je direct tegen iemand speelt, en spelletjes die je alleen speelt. Bij de tweede categorie kan het wel zo zijn dat je af en toe iemand nodig hebt om verder te komen, maar in principe speel je alleen. Bij de eerste categorie, waarbij je dus direct tegen iemand speelt, ben je afhankelijk van wie er nog meer hetzelfde spelletje wil spelen. Je kunt het jezelf hierbij natuurlijk gemakkelijk maken en met een random iemand spelen, maar als je met een bekende wilt spelen kost het iets meer afstemming. Zo kon het gebeuren dat ik maanden geleden een periode lang het woordspelletje Ruzzle met een aantal mensen speelde, toen een tijd niet, en vervolgens met een paar anderen de draad weer opgepakt heb. Bij Ruzzle is het de bedoeling om in een vierkant van letters in twee minuten tijd zoveel mogelijk woorden te vormen. Je speelt drie rondes tegen elkaar, en degene met de meeste punten wint uiteraard. Lange woorden maken loont hierbij enorm, maar hoeveelheid kan je redden wanneer de lange woorden niet lukken. Het is daarbij maar goed dat er geen strafpunten zijn voor woorden die niet bestaan. In dat geval zou ik af en toe weleens in de negatieve cijfers kunnen belanden. Zeker als ik de Engelse versie speel, ondanks mijn behoorlijke woordenschat toch best een stuk lastiger dan de Nederlandse. Afwisselen tussen de Engelse en de Nederlandse versie is daarbij een extra uitdaging die meestal niet goed uitpakt: dan duikt mijn score direct naar beneden. Grappig is ook dat ik 's ochtends voor werktijd toch zichtbaar minder scherp ben dan vroeg in de avond. Dit wil ook nog weleens net het verschil zijn tussen winnen en verliezen. Voorlopig vermaak ik me er in ieder geval weer een tijdje mee, totdat we weer doorstappen richting een ander (woord)spelletje.

Jelly Splash

Uiteindeljk is er voor mij dan toch een einde gekomen aan Candy Crush. Ik ben gekomen tot level 317, en daar hield het voor mij op. Hoe enorm veel dit soort spelletjes ook op elkaar lijken, af en toe wil je toch weer even iets nieuws. Facebook bracht mij bij Jelly Splash, een nieuwe variant in het blokjes draaien/tikken/slepen genre. Het is grafisch geen hoogstandje en inhoudelijk verre van vernieuwend. Het doet echter wat het moet doen en ik vermaak me er voorlopig nog prima mee. Natuurlijk heeft ook dit spelletje weer frustratielevels waar je langer over doet dan gemiddeld. Zo zit ik nu alweer een aantal dagen vast in level 103 en is de oplossing nog niet in zicht. Extra uitdaging is dat ik na vijf pogingen nu echt moet stoppen, want doordat niet de hele wereld massaal naar dit spel is overgestapt krijg ik maar sporadisch nieuwe levens aangereikt. Bij nader inzien is dit misschien ook wel een voordeel. Er zit toch weer iets verslavends in en het is fijn om tijd over te houden voor andere dingen.

(Her)ontdekt in 2013

Was in 2012 lomografie nog één van de ontdekkingen met mijn Diana F+, in 2013 kwamen er talloze camera's bij en werd lomografie een vast onderdeel van mijn bezigheden. Verder was 2013 een jaar waarin zowel door Europa als door Amerika gereisd werd, en er weer de nodige films, muziek en boeken langskwamen. Daarbij was er vooral hernieuwde waardering voor oude bekenden. Dit levert een mooi lijstje met (her)ontdekkingen op, de (her)ontdekkingen van 2013:

Cross Processing



Ooit zal iemand per ongeluk zijn diarolletje in C41 hebben laten ontwikkelen, de chemicaliën die bedoeld zijn voor negatief film. En ooit zal iemand heel positief verrast zijn geweest door de extreme resultaten die dit op kan leveren. Nu doen we het in ieder geval bewust en experimenteren we er massaal op los met allerlei soorten diafilm. Het is nog lang niet gemakkelijk om echt een mooi resultaat te krijgen, maar juist die uitdaging maakt het spannend. Want soms, dan haal je je foto's op en dan zit er dat ene fantastische plaatje bij waarop kleuren, contrasten en andere effecten precies kloppen. Om vervolgens geen idee te hebben hoe dat zo gelukt is.

Warschau



Niet de meest voor de hand liggende stad om te bezoeken, maar wel meer dan de moeite waard. In Warschau ligt de geschiedenis op straat, is deze nog ongepolijst onderdeel van het dagelijks leven. De rauwe overblijfselen van oorlog en communisme zijn zowel zichtbaar als voelbaar, maar tegelijkertijd wordt er ook flink geïnvesteerd in moderne nieuwe architectuur. Een dynamische, optimistische stad in opmars die je eigenlijk moet gaan zien voordat alle ruwe kanten zijn gladgestreken.

J.D. Salinger

Het begon al eerder met het herlezen van The Catcher In The Rye, waar ik zwaar van onder de indruk raakte. Dit jaar kwam J.D. Salinger opnieuw bij mij in het vizier door het zien van de documentaire Salinger in de Arclight in Los Angeles en het verschijnen van de gelijknamige biografie. Al was er duidelijk heel veel aan te merken op J.D. Salinger als persoon, ik raakte nog meer geïntrigeerd dan ik al was. Vervolgens las ik Nine Stories, één van de weinige boeken die Salinger uitgegeven heeft naast The Catcher. Al deden de verhalen me inhoudelijk weinig, ik vond ze meer dan meesterlijk geschreven. Ik kan dan ook niet wachten totdat de tot nu toe ongepubliceerde teksten van Salinger uitgegeven gaan worden.

Plants vs Zombies

Eindelijk kwam dan de opvolger van deze hit die ik op drie platformen meerdere keren uitspeelde. Aanmerkelijk lastiger dan het eerste deel, maar daarom niet minder leuk. Hier ga ik nog lang plezier van hebben.

Muse

Zondermeer het beste concert wat ik dit jaar zag: Muse in Ziggodome was de perfecte combinatie van muzikaal en visueel spektakel. Ook op Blu-ray komt dit concert prima tot zijn recht. Bijzonder jammer is wel de manier waarop deze Blu-ray is uitgegeven: zo'n kartonnen cd-hoesje met twee schijfjes is in deze tijd echt te mager.

History

De naam van deze zender doet vermoeden dat hier enkel documentaires of anderszins educatieve historische programma's te zien zijn. Het grote succes van deze zender komt echter uit een andere hoek, namelijk die van de reality. Het afgelopen jaar genoot ik van Pawn Stars, American Restoration, Storage Wars en Counting Cars. Van allemaal heb ik heus ergens wel een keer wat opgestoken, maar het is vooral hele ontspannen televisie waar je uren naar kunt kijken.

Instant fotografie

De polaroid ken ik eigenlijk vooral uit de cafés, waar kleine Pakistaanse(?) mannen met de verkoop van rozen en polaroidfoto's de kost probeerden te verdienen. Ik weet niet of dit nog steeds gebeurt, je zou denken dat met de komst van de camera's in iedere telefoon dit een uitstervend iets zou zijn. In de Lomografie is de instant fotografie echter in opmars: zowel voor LC-A / Wide en de Diana F+ is er een instant achterkant beschikbaar waarmee je je camera omtovert tot een Instant Camera. Het is geen gemakkelijke manier van fotograferen, maar juist doordat de foto er direct uitkomt wel een hele fijne afwisseling naast het fotograferen op film die eerst ontwikkeld moet worden. Met kerst kreeg ik de dit jaar uitgekomen Fuji Instax Neo Classic, die ik nog uitgebreid uit ga proberen. Wordt vervolgd.

Candy Crush Level 147

Ik had de moed bijna opgegeven: na twee maanden vast te zitten in één enkel level had ik er echt geen zin meer in. Aan het aantal toegestuurde levens van Facebookvrienden lag het niet, evenmin aan het aantal toegestuurde extra zetten. Ik kwam er gewoon niet doorheen, terwijl het op zich helemaal geen gecompliceerd level leek. De enige troost was dat ik niet de enige leek te zijn. Ik zag meer mensen voor kortere of langere tijd stranden op dit punt. Des te frustrerender was het dan wel als ik weer iemand door zag gaan. Wat had hij/zij gedaan? Wat was het geheim? Toch maar boosters kopen? Maar dat weiger ik. Ik geef nog liever op dan dat ik hier serieus geld aan uit ga geven. Zelfs twee maanden frustratie heeft dat niet veranderd. Er leek dus een einde te zijn gekomen aan mijn Candy Crush verslaving.Tot ik even aan een vriend wilde laten zien in welke level ik al die tijd al vast zat, en ik er opeens door was. Hoe? Geen idee. Sommige mensen beweren heel goed te zijn in dit spel. Maar volgens mij is het nog steeds voor het overgrote deel pure mazzel. Voor de pechvogels die nog steeds vastzitten in level 147 hieronder een YouTube filmpje dat misschien hulp biedt. Ik denk het niet, maar ik vind het vooral reuze komisch dat iemand serieus een level van Candy Crush op YouTube zet. En dat er ook nog eens zoveel mensen naar kijken. Eén van de meest onbegrijpelijke hypes ooit, die duidelijk nog niet voorbij is.

Candy Crush Saga

Terwijl ik nog als een malle blokjes zat weg te tikken in Diamond Dash, was een groot deel van mijn Facebookvrienden alweer doorgegaan naar een nieuw tijdrovend spelletje. Candy Crush Saga heet het, en het wordt door maar liefst 54 van mijn 181 Facebookbekenden gespeeld. Het is niet het enige spelletje wat op dit moment gespeeld wordt gezien de vele andere spelverzoeken die ik krijg, maar het lijkt op dit moment wel het meest massaal gespeelde te zijn. Het is zo simpel als maar kan: het is een spel volgens het aloude blokjesdraai principe. Wat het leuk maakt is dat de levels soms best uitdagend zijn, maar ook weer niet te uitdagend. Met een aantal keren proberen kom je er echt wel doorheen. Wat verder leuk is, is dat je ziet in welk level alle anderen zitten en met hoeveel punten ze een level gehaald hebben. Waar je je vrienden echt bij nodig hebt is bij de overgang van episodes. Je hebt drie vrienden nodig om voorbij deze overgangen te komen. Dit stelde mij wel voor enig dilemma. Ik wil namelijk andere mensen in principe niet lastig vallen met het gegeven dat ik een spelletje speel. Dat er zo verschrikkelijk veel mensen zijn die dit spel nu spelen maakte dat ik me daar maar overheen zette. Ik stuurde dus toch verzoeken, maar alleen naar mensen die mij ook verzoeken stuurden. Die zouden het vast niet erg vinden en me helpen naar de volgende episode te gaan. Wat me echt tegenstaat aan dit spel is dat je zo vaak gevraagd wordt om ergens voor te betalen. Met name in de iPad-versie is dit het geval. Iedere speciale kracht kost geld, evenals extra levens die je niet van je vrienden hebt. Op de Facebookversie is dit iets minder, maar evengoed ook nog. Ik wil en ga geen geld betalen voor in-game zaken als boosters of levens. Als dat de enige manier wordt om een spel te kunnen spelen houdt het voor mij echt op. Maar goed, voorlopig kom ik met al mijn spelende Facebookbekenden een heel eind. Tot het volgende spel zeg maar.

Mindfeud

Wordfeud en Diamond Dash hebben wat mij betreft eindelijk een waardige opvolger waar ik echt plezier aan beleef. Eerlijk is eerlijk, Songpop heeft de wereld aardig in zijn greep gehad, maar mij heeft het niet lang kunnen boeien. Te snel, te weinig keuzemogelijkheden met betrekking tot de muzieksoort en wat het belangrijkste was: ik was er gewoon niet zo goed in. Zeg maar rustig dat ik er slecht in was. Aangezien ik niet van verliezen houd was de liefde tussen mij en Songpop dus snel over. Wat bij mij wel de verslavingssnaar heeft geraakt is het kleurige broertje van Wordfeud: Mindfeud. Maak je bij Wordfeud zo mooi mogelijke woordcombinaties, bij Mindfeud gaat het om symboolreeksen. Alles draait om zes symbolen in zes kleuren die je om en om net als bij Wordfeud op een bord legt. Nog meer dan bij Wordfeud is het de kunst om de x2 en x3 tegeltjes te raken, aangezien alle symbolen in basis evenveel punten waard zijn. Hierdoor is het moeilijker om op voorsprong te komen, en wellicht nog moeilijker om een achterstand in te halen. Natuurlijk is het afhankelijk van mijn medespelers hoe lang Mindfeud in de lucht blijft, maar voorlopig vermaak ik me er nog prima mee. Niet in de laatste plaats omdat ik er redelijk goed in ben en voorlopig nog vaker win dan verlies.

Diamond Dash Club

Al maak ik dan uitstapjes richting spelletjes als Bubble Blitz, val ik soms terug in Bejeweled Blitz en ben ik nog steeds trouw aan Wordfeud, het eerder besproken Diamond Dash houdt me evengoed nog steeds bezig. Het echt fanatieke is er intussen wel af moet ik zeggen. Ik ben nu in level 52 en heb al weken geen records meer gebroken. Ik had inmiddels gehoopt op een nieuwe magische kracht, of wellicht een nog originelere feature. Heel even was ik dan ook blij toen in mijn scherm de Diamond Dash Club verscheen. Dat klonk als een goed idee. De blijdschap was echter van zeer korte duur, want het blijkt om een club te gaan waarin je weliswaar onbeperkt levens krijgt, maar waar je 9,99 euro per maand voor moet betalen. Ik vind dat veel. Ik heb het van heel veel kanten proberen te benaderen, ook van de 'waarom moet alles gratis zijn'-kant, maar dan nog vind ik het veel. Zelfs XBOX-live kost geen 9,99 per maand. Ik hoop maar dat dit geen succes wordt, want als dit een precedent gaat scheppen voor komende Facebookspelletjes, dan zie ik het einde van dit genre snel naderen. Voor mij dan, want 9,99 euro per maand om een spelletje te spelen? No way. Vond ik bij mijn vorige stukje al dat het tegen een grens aan ging door geld voor extra levens te vragen, nu vind ik dat er een grens overschreden wordt. Althans, vragen kan altijd natuurlijk, maar voor mij gaat de lol er zo wel vanaf. Kom gewoon met een nieuwe, leuke magische kracht die je ouderwets kunt vrijspelen door je best te doen. Zo moeilijk is dat toch niet??

Bubble Blitz

Hoeveel tijd kun je nu helemaal kwijt zijn aan een spelletje dat maar één minuut duurt? Een hoop weet ik inmiddels uit ervaring. De 'play again' knop blijkt bijzonder moeilijk te weerstaan, iets wat opgeteld uiteindelijk een heleboel minuutjes kost. En ik ben niet de enige als ik mijn Facebook tijdslijn zo bekijk. Regelmatig worden er nieuwe levels behaald, magische krachten vrijgespeeld en records verbroken. Facebook heeft de onhebbelijke gewoonte om veel van dit soort informatie te publiceren zonder dat je hier direct erg in hebt. Je kunt dit grotendeels voorkomen door de 'share' knop te mijden, maar dan nog verschijnt er meer dan me soms lief is in de tijdslijn. Voordat je het weet wordt je Facebook-wall een soort van wall of shame, want trots ben ik natuurlijk niet op deze verslavende tijdsverspilling. Toch kan ik me af en toe niet beheersen om even een nieuwe variant aan te klikken. Na Bejeweled Blitz en Diamond Dash vond ik het wel weer tijd voor een spelletje waarin in ieder geval weer wat te behalen viel. Zo kwam ik terecht bij Bubble Blitz, de zoveelste variant op het overbekende balletjes schieten. De eerste frustratie momenten heb ik alweer gehad en de eerste twee verspilde uren zitten er ook alweer op. Nieuw of verrassend is het spel niet, maar verder voldoet het aan alle eisen. Of dit een blijver is weet ik nog niet. Voorlopig zitten er nog niet al te veel 'vrienden' in dit spel, en dat is misschien maar goed ook. Dat voorkomt wellicht dat er een competitie-element in komt. Willen winnen is immers het meest verslavende element van dit type spel. En van mezelf kan ik voorlopig nog wel winnen.

Diamond Dash (2)

Het is alweer twee maanden geleden dat ik mijn eerste stukje over Diamond Dash schreef. Inmiddels zit ik in level 45, heb ik drie magische krachten vrijgespeeld en lijkt het einde van deze (plaatselijke) hype nog niet in zicht. Het wordt echter wel steeds moeilijker om hogere scores te krijgen. Gelukkig is daar natuurlijk het weektoernooi waardoor de teller iedere week weer naar nul gaat, maar een alltime highscore wordt steeds lastiger te bereiken. Ik moet echt en een mega bom en een tijd bonus inzetten wil ik in de buurt kunnen komen. Deze week is daar de optie van de verfbom bijgekomen. Ik reageerde aanvankelijk heel enthousiast op deze nieuwe magische optie. Ik kreeg namelijk meteen vijf verfbommen om het te proberen, waardoor ik vijf spelletjes op rij deze kracht in kon zetten. Dit bleek echter geen standaard te zijn. Sterker nog: voor verfbommen heb je de spaarzame goudstaven nodig, twee om precies te zijn per verfbom. Dit staat helemaal niet in verhouding als je het mij vraagt. Zo'n staaf krijg je maar eens in de zoveel tijd als je een level omhoog gaat. Die zou toch meer waard moeten zijn dan een halve verfbom. Een manier om dit allemaal te omzeilen is door echte pegels er tegenaan te gooien. Ik kan bijna niet geloven dat er werkelijk mensen zijn die dit doen, maar je kunt dus werkelijk digitale muntjes en goudstaven voor het spelletje kopen met je creditcard. Dit is het punt waarop een spelletje echt ophoudt met leuk te zijn als je het mij vraagt. Dat er een verslavend aspect aan zo'n spelletje zit vind ik nog tot daarentoe. Dat is over het algemeen in mijn ogen nog wel onschuldig te noemen, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Maar als je er geld aan kunt verbrassen dan kom je op een hellend vlak als je niet oppast. Maar goed, daar ben je natuurlijk zelf bij. Ik kan me niet voorstellen wat er moet gebeuren om mij zover te brengen dat ik hiervoor naar de portemonnee grijp. Zelfs mijn zeer frustrerende wekelijkse tweede plaats krijgt dat niet voor elkaar.

Diamond Dash

Na Bejeweled Blitz en Wordfeud is er een relatief nieuw spelletje dat werkt op mijn verslavingsgevoeligheid voor casual games: Diamond Dash. Het gegeven is simpel en bijzonder weinig origineel, maar dat doet niets af aan het succes. Urenlang zit ik combinaties van drie blokjes of meer weg te klikken op de laptop, danwel weg te tikken op de iPad. Het is zelfs zo erg dat ik een uitzondering maak op een zware overtuiging die ik heb ten aanzien van het sturen van spelletjesverzoeken via Facebook. Over het algemeen kan ik me groen en geel ergeren aan de veelvuldige verzoeken van mensen om te komen helpen in hun tuin, café of wonderland, of aan verzoeken om iemand simpelweg aan bonuspunten te helpen. Bij Diamond Dash echter stuur ik levens dat het een lieve lust is en ontvang ik ze met evenveel plezier. Alleen met extra levens kun je namelijk iets langer doorspelen dan met de vijf hartjes die je standaard krijgt als je een spelletje start. Zonder vrienden ben je dus gedwongen om te wachten op nieuwe levens, met vrienden krijg je deze bij tijd en wijle cadeau. Het is fouter dan fout en druist tegen alles in waar ik in geloof, maar de blokjes zijn sterker dan alle bezwaren. Ik troost mezelf maar met de gedachte dat ik er alleen mensen mee lastig val die zelf ook spelen en dat uiteindelijk ook dit spel weer voorbij zal gaan. Zoals elke hype uiteindelijk weer voorbijgaat. Misschien dat ik de volgende maar even oversla..

Wat Jeroen deed de afgelopen week: De Beste Games Van 2011

Wat Jeroen deed de afgelopen week: De Beste Games Van 2011: Het einde van het jaar komt steeds dichterbij. Een van de leukste dingen van deze tijd zijn de verschillende top 10-lijstjes die overal ...

Plants vs Zombies

Eens in de zoveel tijd dan vind ik weer eens zo'n game die me helemaal in beslag kan nemen. Deze keer heet hij Plants vs Zombies, een spel dat het midden houdt tussen strategie, puzzelen en (lichte) actie. PopCap Games is al eerder met juweeltjes gekomen als Bejeweled en Peggle, spelletjes die even eenvoudig als verslavend bleken te zijn. Datzelfde geldt voor hun nieuwste uitgave, het briljante Plants vs Zombies. Het doel van het spel is je huis te beschermen tegen een groep zombies die langzaam dichterbij komt. Je doet dit door planten en bloemen neer te zetten die allemaal een specifieke eigenschap hebben waarmee ze de zombies te lijf kunnen gaan. De uitdaging is om voldoende planten te kweken op het juiste moment met de juiste eigenschappen en deze strategisch neer te zetten. Frusterende factoren hierbij zijn de verschillende attributen die de zombies meenemen, of het dag of nacht is en de ondergrond waarop je de planten moet zetten. Uiteindelijk unlock je steeds meer verschillende planten en is het de kunst de juiste combinatie planten te kiezen als 'wapens' om de zombies te bestrijden. Helemaal goed, helemaal leuk en te spelen op onder andere PC, XBox Arcade en iPhone.

iBubble voor iPad

Geen verslavender genre spelletjes dan het blokjes-draaien balletjes-schieten genre. Vooral onder vrouwen is dit type spel ongelofelijk populair, kijk alleen al naar het aantal vrouwen dat Bejeweled speelt op Facebook. Eerder schreef ik al over Jewel Quest, een PC-game van Denda waar niet alleen ik, maar ook mijn moeder zich uren mee heeft vermaakt. Blokjes draaien om setjes van drie of meer te maken, dat is eigenlijk alles wat je daar doet. Op mijn iPod Touch vond ik iBubble, een spel waarbij je gekleurde balletjes afschiet richting andere gekleurde balletjes. Het is even simpel als briljant en als je eenmaal begint ben je zo nog niet gestopt. Het is tijdrovend en dient geen enkel doel, behalve dan dat het ontspant. Al valt dit laatste soms ook nog te bezien, want als het niet lukt of als je niet snel genoeg de juiste kleur balletjes krijgt, heeft dit zeker de nodige agressieve neigingen tot gevolg. Ook de fase van iBubble ging gelukkig weer voorbij. Ik baalde van de tijd die het me kostte en kreeg ook steeds meer last van mijn pols, dus nam ik er enigszins met een bezwaard gevoel afscheid van. Toen wist ik niet dat het tijdelijk zou zijn, want terwijl ik mijn nieuwe iPad aan het inrichten was kon ik het toch niet laten: ik installeerde iBubble for iPad. Deze keer heb ik echter meteen de belofte aan mezelf gedaan me in te houden. Het ziet er naar uit dat het niet heel erg moeilijk wordt om me aan deze belofte te houden, want deze iBubble is vooralsnog niet zo verslavend als de iTouch versie. De balletjes zijn lomp en grof en de besturing is traag. Het blijft echter een briljant spel. Ter ontspanning dus, meer niet.

LEGO Harry Potter

Ook Harry Potter heeft eraan moeten geloven: sinds een tijdje heeft ook hij een LEGO-versie van zichzelf. In digitale vorm dan, deze LEGO Harry Potter speelt de hoofdrol in het nieuwste deel van de succesvolle LEGO gamereeks voor onder andere Xbox360. Eerder hebben we Starwars al met LEGO-figuurtjes mogen spelen, en ook Rock Band in LEGO vorm was wat mij betreft erg geslaagd. De spellen kenmerken zich in eerste instantie door de laagdrempeligheid, humor en een leuke multiplayer. Mede hierdoor worden de spellen nogal eens door vriend/vriendin samen gespeeld. Hierbij kwam meteen een zwakte van het spel naar boven: de cameravoering is statisch waardoor je soms niet ziet wat je aan het doen bent. Bovendien liep je soms bij je medespeler onbedoeld uit beeld of vertraagde je je medespeler door bijvoorbeeld ergens te blijven staan. Dit heeft voor veel frustraties gezorgd in menig relatie, vandaar dat er in deze nieuwe versie gebruik gemaakt wordt van een flexibel splitscreen. Het is niet ideaal, maar het helpt. Het voorkomt echter niet dat het soms makkelijker en beter voor de sfeer is dat één van de twee even alleen verder speelt. Tegenwoordig lijkt het niet meer de vraag of je relatie IKEA-bestendig is, maar of je relatie een LEGO-game aankan. Tactisch gebruik maken van de drop-in en drop-out functie lijkt hierbij de sleutel..

2010: het jaar van Green Day

Begin juni kwam het nieuwste deel van de Rock Band serie op de markt: Rock Band Green Day. Vernieuwend? Nee. Maar dat lijkt eigenlijk ook niet het uitgangspunt van Rock Band op dit moment. Eens in de zoveel tijd komt er een uitbreiding van de Rock Band liedjes collectie en daar word je, afhankelijk van je muzieksmaak, al dan niet blij van. Ik ben eigenlijk vooral sinds het album Dookie (1994) een Green Day fan en vind het dus geweldig om deze nummers mee te kunnen rammelen op mijn gitaar. De nummers lenen zich ook prima om hard mee te zingen en om er flink op los te drummen. Het regent overigens niet direct achievements zodra je het spel gestart hebt. Hiervoor zul je toch moeten laten zien dat je een doorgewinterde Rock Band speler bent. Geen probleem, met de liedjes van Green Day is dat meer dan leuk.



De Green Day versie van Rock Band was niet het enige Green Day moment van de afgelopen tijd. Eerder dit jaar is American Idiot The Musical in premiere gegaan op Broadway. Nu lijkt de muziek van Green Day in eerste instantie niet erg musicalachtig. Daarbij denk ik namelijk eerder aan meeslepende, dramatische balads of overdonderende koren. Het is de makers echter uitstekend gelukt om de muziek geschikt te maken voor Broadway en tegelijkertijd in ere te houden. Deze musical is niet vergelijkbaar met successen als Mama Mia, waar liedjes als omlijsting gebruikt worden bij een losstaand verhaal. Het in 2004 uitgebrachte album American Idiot vertelt zelf al een verhaal en een wens om dit op het toneel te brengen is er vanaf het begin geweest. De pers heeft vooralsnog gemengd gereageerd. Wel waren er twee Tony Awards (Best Lighting Design en Best Scenic Design) en één Tony nominatie voor beste musical. Het plan ligt er om later in het jaar naar de voorstelling te gaan dus een echte impressie volgt nog. Voor nu moeten we het nog even doen met de trailer:

American Idiot The Musical

Band Hero met Flogging Molly

Band Hero stond alweer een tijdje in de kast stof te vangen, maar nieuwe downloads krijgen mij zover de gitaar weer op te pakken. Deze nieuwe downloads zijn namelijk van niemand minder dan van de band Flogging Molly. Er is immers maar één ding leuker dan naar lekkere muziek luisteren, en dat is lekkere muziek maken. Althans, het idee hebben dat je dat doet want veel verder komt Band Hero natuurlijk niet. Op dit moment zijn er drie liedjes van Flogging Molly beschikbaar. Naar het schijnt volgen er meer liedjes om je op uit te leven, zo zou Drunken Lullabies als download komen voor Rockband, de concurrent van de Guitar/Band/DJ Hero reeks. Wat lijkt het mij leuk als je bij het kopen van een nieuwe cd van een band of zanger(es) een bonuscd zou krijgen met de Guitar Hero versies van de nummers, of codes om de nummers te kunnen downloaden. Wellicht dat dit de cd-verkoop ook weer wat op zou kunnen krikken. Het aanbod van downloads op Xbox Live is nu erg willekeurig en niet erg toegespitst op de smaak van de individuele consument. Niet op de mijne althans. Maar met Flogging Molly ben ik blij, daar geven wij graag 440 punten aan uit.

Sonic Sega All-Stars Racing

Sonic Sega All-Stars Racing is een race-game in de traditie van Mario-kart. Dus racen terwijl je bommetjes gooit, met samba-ballen gaat zwaaien of opeens op zijn kop rijdt. Alle Sega-figuren zijn beschikbaar om mee te racen in soms bijna hysterische decors. De game is bijzonder kleurrijk, niet te moeilijk en vooral erg leuk. Je kunt gewone races rijden, grand-prix, tijdraces en missies. Niet ingewikkeld, niet nieuw en ook niet zo heel erg origineel, maar wat mij betreft helemaal geslaagd. Natuurlijk zitten er wel wat frustratiepunten in, of missies die je niet zomaar in een keer haalt, maar daar hebben we dan nog een echte gamer voor in huis. Ik vermaak me voorlopig nog wel even!

Super Monkey Ball: Step & Roll

Monkey Ball staat bij mij vooral bekend om de frustratiefactor. Je moet er beheersing en geduld voor hebben, twee eigenschappen die ik maar mondjesmaat bezit. Toch is het ook een game waar ik blij van word. De aapjes zijn schattig, de muziek vrolijk en de levels zijn lekker fel gekleurd. Reden genoeg dus om het nieuwste deel Super Monkey Ball: Step & Roll eens even te proberen. Inderdaad, deze is compatible met het Balance Board en dat is dan natuurlijk ook de manier waarop ik hem ga spelen. Gelukkig heb ik de nodige balans-ervaring opgedaan met Wii Fit, maar dan nog blijkt het een lastige manier van aansturen. Er zit een behoorlijke vertraging tussen wat mijn hoofd denkt en wat mijn benen doen en de bewegingen zijn lastig om heel precies te maken. Het helpt merk ik als ik iets door de knieën ga en mijn handen op mijn bovenbenen leg, maar dat voorkomt niet dat ik al vrij snel een level meerdere keren over moet doen. Waar ik niets aan kan doen en wat echt irritant is, is de camera. Als ik maar iets op mijn hakken leun draait mijn aapje zich om en draait de camera volledig mee. Vervolgens zie je dus niet meer waar je heen moet. Als een level na tien keer nog niet gelukt is stap ik snel van het Balance Board omdat de neiging erop te gaan stampen te groot wordt. Hoogste tijd om de mini-games even te bekijken. Deze zijn echt heel leuk, maar ook lang niet altijd even makkelijk. Qua opzet zijn ze meer geschikt om met meerdere spelers te doen. Die bewaren we dus maar voor als er neefjes of nichtjes langskomen.
Zie hier de trailer voor deze game, die laat precies zien wat deze game leuk maakt:

Rapala Fishing Frenzy

Alle grote titels die verschijnen op Xbox komen bij ons thuis over het algemeen wel langs en al ben ik vaak onder de indruk van de kwaliteit, echt verbazen doen ze me zelden. Voor de kleinere titels is vaak onvoldoende tijd en onvoldoende plek in de kast, dus het hangt vaak af van toeval of die ooit onze Xbox halen. Het was dan ook toeval wat de titel Rapala Fishing Frenzy bij ons bracht: voor 10 euro gevonden en zo de moeite van het proberen waard. Hoe je het ook wendt of keert, het is weer eens wat anders. Ik bedoel, een vis-game, wie bedenkt zoiets? Voor het gemak begin ik maar met de quickplay. Het kost in het begin wat moeite om het vissen onder de knie te krijgen, met name het inhalen omdat ik niet gezien had dat je daar de LT voor moest gebruiken en de vis er keer op keer vandoor ging. Deze game heeft dus al meer agressie opgeroepen dan menig shooter, over games en geweld gesproken.. De quickplay heb ik nu dus onder controle, het wordt tijd om mee te gaan doen aan een toernooi. Ik betwijfel of het me lang blijft boeien, maar het ziet er in ieder geval best goed uit en op saaiere momenten is er natuurlijk altijd een goede reden om even door te spelen. Inderdaad: er kunnen nog achievements gehaald worden.

Guitar Hero: Van Halen

De nieuwste uitgave in de Guitar Hero reeks is de derde die speciaal aan een band gewijd is: Guitar Hero Van Halen. Mij spreekt op zich Van Halen helemaal niet zo aan. Ik heb er even over na moeten denken of ik voor deze muziek te oud of juist te jong was (te jong blijkt na het zien van de jaartallen bij de nummers), of dat het gewoon mijn smaak niet is. Van alles een beetje denk ik, maar voor Guitar Hero is dit helemaal niet van belang. Van Halen blijkt namelijk lekkere muziek om te spelen te hebben gemaakt, logisch en prettig recht toe recht aan. De game bevat ook zogenaamde gastoptredens van onder ander Blink182 en Judas Priest, zodat er genoeg variatie is. Helemaal leuk dus, al is het natuurlijk wel meer van hetzelfde. Weer moet je steden vrijspelen, en weer is er de achievementfrustratie van mijn kant. Ik vind mezelf namelijk een niet onverdienstelijk Guitar Hero speler: ik speel op medium alles redelijk makkelijk op 5 sterren. De achievements zijn echter voornamelijk weggelegd voor de expert-speler. Hier moet ik mijn beperkingen onder ogen zien: dat gaat niet gebeuren. Met vier knoppen gaat het me prima af, maar die vijfde kunnen mijn hersenen niet verwerken. Niveau hard is dus al een probleem, expert is een brug te ver. Guitar Hero heeft er in ieder geval weer een leuk deel bij waar ik me zeker wat uren mee ga vermaken. Een beetje jaloers ben ik wel op mensen die het zo kunnen: