Diana F+ Experiment

Hoe meer camera's ik bij me draag, hoe meer ruimte dit me geeft om te experimenteren. Zo had ik afgelopen vakantie (maart) de Holga bij me voor de dromerige 120mm foto's, wat mij de mogelijkheid gaf om de Diana F+ anders in te zetten. Nu kun je experimenteren met filmformaat, met lens en met film, of je kunt het allemaal tegelijk doen.. Of dit laatste nu een goed idee was valt nog te bezien, maar ik ging er wel voor. Mijn Diana F+ kreeg voor het eerst sinds een jaar zijn 35mm back weer eens opgeklikt. Ik combineerde dit met mijn nieuwe Diana+ Premium Glazen Lens en met Lomography X-Pro Slide 200 film. Op zich allemaal geen onbekenden, maar met name met de glazen lens en de 35mm back had ik nog weinig gedaan, laat staan in deze samenstelling. Ik zal eerlijk zijn: het was geen doorslaand succes. Op zich vind ik de combinatie van de Lomography X-Pro Slide 200 film en de Diana F+ een heel gelukkige. Met andere camera's (zoals de LC-Wide) wil deze film nog weleens (te) blauw/groen uitvallen wat mij betreft. In de Diana F+ blijven de kleuren heel goed overeind. Het korrelige doet me denken aan de Lomography Peacock 110 film, maar dan minder extreem. Even wennen, maar zeker niet onaangenaam. De grootste teleurstelling zat hem in de glazen lens. Of liever gezegd: mijn kunsten met de glazen lens. Het is me bijzonder slecht gelukt om hetgeen ik voor me had goed in beeld te krijgen. Te hoog, te laag, of veel te weinig. Ik ben blijkbaar toch wel heel erg gewend geraakt aan het fotograferen met een groothoek, en de Diana+ Premium Glazen Lens heeft alles, behalve dat. Het is dus al duidelijk wat het volgende Diana F+ project wordt: gewoon weer op 120mm, op kleuren negatief en met de glazen lens. Eens kijken wat hij echt kan. Of eigenlijk dus: wat ik er echt mee kan. Wordt vervolgd.

Ik kreeg duidelijk minder in beeld dan ik verwacht had, en nam de foto ook nog eens te laag, New York, maart 2014



Of ik nam de foto te hoog, en ook hier kwam veel minder in beeld dan ik gedacht had, Boston, maart 2014



Over deze foto, genomen in de Krijtberg in Amsterdam, ben ik aanzienlijk meer te spreken. Hier zie ik de gelijkenis met de Lomography Peacock film heel sterk, Amsterdam, mei 2014



Eerlijk gezegd was dit misschien wel de foto waar ik het minst van verwacht had, en misschien juist daarom ben ik zo blij met dit resultaat. Nogmaals in de Krijtberg, Amsterdam, mei 2014

Kodak Ektachrome E200

Wat is het toch jammer dat er nog maar zo weinig diafilm wordt gemaakt. Fuji film is één van de weinige bedrijven die dit nog doet, al heeft ook dit bedrijf al behoorlijk wat varianten van zijn lijstje geschrapt. De rest is vrees ik slechts een kwestie van tijd. Kodak zat al eerder in zwaar weer en Kodak diafilm wordt dan ook al een behoorlijke tijd niet meer gemaakt. Dit maakt Kodak diafilm nog lastiger te krijgen dan Fuji diafilm en in het slechtste geval ook nog prijziger. Je bent aangewezen op platformen als Ebay, waar soms werkelijk woekerprijzen worden gevraagd voor film waarvan je niet eens weet of deze bijvoorbeeld wel fatsoenlijk gekoeld bewaard is geweest. Waar je ook op moet letten is dat Kodak soorten film heeft gemaakt die in chemicaliën ontwikkeld moeten worden die niet meer gemaakt worden, de zogenaamde Kodachrome varianten. Met deze rolletjes kun je dus echt niet zoveel meer, behalve ze als zwart/wit laten ontwikkelen geloof ik, maar daar koop je natuurlijk geen diafilm voor. Het blijft dus een risico, maar af en toe worden er toch nog steeds betaalbare Kodak diarolletjes aangeboden. Zo kocht ik drie prachtige Kodak Ektachrome E200 rolletjes, op goed geluk via Ebay. En prachtig zijn ze. Ektachrome staat voor blauwer dan blauw en knappe contrasten. Ik kan niet anders dan heel blij zijn met bijna elke foto op het rolletje. Waarbij ik wel een groot verschil zie tussen de foto's die ik nog in Amerika nam, en de foto's die ik vervolgens in Amsterdam nam op hetzelfde rolletje. De Amsterdamse foto's zijn veel groener dan de Amerikaanse, licht speelt hierbij denk ik de belangrijkste rol. Ik ben in ieder geval blij dat ik nog twee van deze rolletjes heb, die zeker samen met de LC-Wide voor spectaculair mooie foto's gaan zorgen.

Blauw, blauwer, blauwst: dit is waar ik zo van houd bij Ektachrome film, vooral als er wel iets van wolken zijn voor het contrast, Washington, maart 2014



Zonder enige twijfel mijn favoriete foto van dit rolletje: de rode deur springt er zo prachtig uit, afgemaakt met de prachtige plukkerige overgang van het wit naar het blauw in de lucht, Washington, maart 2014



Feller licht met minder blauw in de lucht maakt de foto duidelijk groener. Dit zie je terugkomen in de kleuren van dit gebouw, gefotografeerd in de tuinen van het Rijksmuseum, Amsterdam, april 2014



Deze foto van het Museumplein is op een vreemde manier zelfs overbelicht geraakt. Hierdoor lijkt het alsof het Rijksmuseum oplost in de lucht. Ik vind het een bijzonder beeld, maar vraag me wel af wat ik moet doen om dit te voorkomen. Misschien toch maar wat onderbelichten een volgende keer? Liever laat ik het licht, de dag, de omgeving en de film gewoon hun gang gaan. Maar dan zal ik moeten accepteren dat dit het resultaat kan zijn, Amsterdam, april 2014

Agfa Clack

De Agfa Clack is een camera waar ik al langere tijd in geïnteresseerd was. Ik vond de vorm mooi, en zoals bij meer camera's uit de jaren '60 sprak de eenvoud me heel erg aan. Geen ingewikkelde instellingen, draaiknopjes en schuifjes, maar gewoon klik klak en klaar. Ik zou hiermee ook zomaar de herkomst van de naam van de Agfa Clack en zijn broer de Agfa Click verklaard kunnen hebben. Ik denk namelijk niet dat daar een heel veel diepere gedachtes achter zitten. Toen ik er eentje zag op Ebay voor 3 euro (normaal 30-40) kon ik de verleiding niet weerstaan. Het zou dan waarschijnlijk niet het meest gave exemplaar zijn, maar ik zou eindelijk kunnen kijken waar de Agfa Clack toe in staat zou zijn. Het eerste waar ik door verrast werd, was toch nog door het robuuste formaat. Ik kende de voorkant van de camera van de foto's, maar had me niet gerealiseerd dat hij bijna een blokachtige vorm zou hebben. Het tweede wat ik van te voren niet wist, was dat de foto's geschoten worden op 9x6 formaat. Als vergelijking: de meeste 120mm camera's hebben negatieven van 6x6, wat inhoudt dat je twaalf foto's op een rolletje kunt maken. Met het formaat van de Agfa Clack is dat teruggebracht naar slechts negen. Het maken van de foto's is technisch in ieder geval niet lastig (clack en klaar), maar inschatten wat er nou op de foto's komt blijkt dat des te meer. De zoeker is niet heel scherp en het voelt alsof je maar een slag in de ruimte doet. Wat achteraf bezien een uitdaging blijkt is om de foto's scherp te krijgen. Dat is me in een aantal gevallen van het eerste rolletje om de een of andere reden niet gelukt, terwijl ik toch echt wel gewoon stilgestaan heb. Iets om bij volgende filmpjes extra goed op te letten. Maar goed, er zijn gelukkig vooral positieve ervaringen te melden, die de Agfa Clack een waardevolle aanwinst voor mijn verzameling maakt. Oordeel zelf:

De allereerste foto met de Agfa Clack: haarscherp en prachtig van kleur. Wat wel en niet op de foto zou komen voelde als een gok en bleek minder te zijn dan ik hoopte, Zaandam april 2014



Scherp in het midden, iets waziger aan de randen: zo zie ik mijn foto's graag. Wat deze foto van het station in Zaandam voor mij vooral bijzonder maakt zijn de kleuren. Ik heb met een regulier Lomography CN 400 rolletje geschoten en ben erg gelukkig met de roodachtige warme tinten die ik eigenlijk niet in deze mate ken van deze film. Ik schrijf het dan ook graag toe aan de combinatie met de Agfa Clack, Zaandam april 2014



Ook deze foto van de tuinen bij het Rijksmuseum vind ik prachtig van kleur geworden. Ik ben ook helemaal niet ontevreden over hoe hij omgaat met lastige lichtomstandigheden. Het contrast tussen zon en schaduw was hier namelijk vrij groot, iets wat de camera aardig in balans weet te houden, Amsterdam april 2014



De warme kleuren komen op deze foto van het Rijksmuseum wederom mooi tot zijn recht. Jammer dat de foto niet scherp is, terwijl daar eigenlijk geen reden voor lijkt te zijn, Amsterdam april 2014

Lomography Horizon Kompakt

De Horizon Kompakt is een camera die eigenlijk vanaf het begin van mijn kennismaking met Lomography al op mijn verlanglijstje staat. Het duurde echter tot afgelopen maart voordat hij bovenaan het lijstje kwam en we hem eindelijk, met behulp van een welverdiende pluim, aangeschaft hebben. De prijs is dan ook inderdaad één van de redenen waarom we er zo lang mee gewacht hadden: de Lomograhy Horizon Kompakt kost 249 euro, toch een hoop geld. Maar voor dat geld krijg je wel wat. De Lomography Horizon Kompakt is een beest van een camera. Hij is zwaar, lomp en lijkt onder alle omstandigheden te kunnen presteren. Wat deze camera zo bijzonder maakt is de bewegende lens. Bij het maken van de foto beweegt deze in hoog tempo van links naar rechts, waarmee hij een hoek van 120 graden pakt. Je beeld wordt op deze manier uiteraard vervormd, iets waar je aan moet wennen en van moet houden. Ik vind het prachtig. Ook de nacht-stand is zeer indrukwekkend. De lens beweegt dan in een trager tempo en pakt, zolang je de camera maar goed stil houdt, verbazingwekkend goed de omgeving op. Bewegende objecten zoals auto's geven hierbij een extra mooi effect. Mijn enige kanttekening bij deze camera is dat hij de neiging heeft tot overbelichten. Aangezien wij niet de kans hadden gehad om te testen voordat we naar Amerika gingen, werden we hier enigszins door verrast toen we de rolletjes ontwikkelden. Had ik het eerder geweten had ik wellicht voor tragere film gekozen. Al met al ben ik erg onder de indruk van deze camera en kan ik niet wachten om er nog meer mee te experimenteren.

Erg onder de indruk van één van de eerste probeersels met de Horizon Kompakt bij nacht, Manhattan NYC, maart 2014



Een duidelijk voorbeeld van het overbelichten van deze camera. Een rolletje van 400 iso had prima moeten kunnen onder deze omstandigheden. Het effect vind ik evengoed wel erg mooi, National Mall Washington, maart 2014



Op deze foto komt de 120 graden hoek mooi tot zijn recht in de vertekening van de trappen, Lincoln Memorial Washington, maart 2014



Eén van de eerste foto's die ik maakte met de Horizon Kompakt, genomen op de nachtstand 's ochtends vroeg op het Leidseplein. Hoe het effect van wazig naar haarscherp is ontstaan is me een raadsel, iets wat deze foto één van mijn favoriete tot nu toe met deze camera maakt, Amsterdam, maart 2014

Redscale BeLomo Etude (Etyud)

Inmiddels heb ik al behoorlijk wat foto's op Redscale film gemaakt en het blijft me intrigeren. De ene foto natuurlijk wat beter gelukt dan de ander, maar er zitten zeker bijzondere plaatjes tussen. Het enige wat me nog niet gelukt was, was hetgeen waar het me eigenlijk om ging: het bruine vintage-achtige effect. Mijn foto's werden rood, of oranje, of iets wat daar op leek. Vintage bruin was echter nog heel ver te zoeken. Een camera die me zou helpen dit te bereiken was de BeLomo Etude had ik zo bedacht. Die heeft van zichzelf al wat de neiging tot overbelichten, dus dit zou weleens een goede combinatie kunnen zijn. En zo ging ik dus op pad, met de BeLomo Etude en een rolletje Lomography Redscale XR 50-200. Ik had gelijk, al zeg ik het zelf. Ik heb verschillende manieren van fotograferen geprobeerd en al valt er nog veel aan te verbeteren, voor het eerst kom ik een beetje in de buurt van wat ik al die tijd beoogd had.

Ik ben begonnen met een gewone foto, enkele afdruk in redelijk zonnig weer:



Vervolgens ben ik in Den Helder, op een knap bewolkte dag, met dubbels bezig geweest:



Tenslotte ben ik gaan experimenteren met de sluitertijd. Ik heb hierbij gevarieerd van twee tot wel acht seconden. Niet perfect, maar vintage bruin komt steeds dichterbij:





Nog lang niet uitgeëxperimenteerd dus met Redscale, het nadenken wordt over de volgende succesvolle combinatie en werkwijze. Wordt vervolgd.

Fuji Provia 100F

Ergens in de zomer had ik een Fuji Provia 100F rolletje in mijn Poolse Ami66 gedaan. Het verrassende scherpe effect van de plastic lens van de Ami66 leek me een mooie combinatie met een Fujichrome rol. Nu heeft de Ami66 één groot gebrek: de achterkant wil er nog weleens spontaan vanaf vallen doordat de schuifjes aan de zijkant nogal gemakkelijk bewegen. Dit gebeurde dus ook in dit geval: halverwege het rolletje viel de achterkant eraf en in mijn ogen was de film afgeschreven. Er meteen uit halen kon ik niet over mijn hart verkrijgen dus bleef het toestel staan, met een rolletje dat ik als verloren beschouwde. Uiteindelijk vond ik het toch zonde om er helemaal niets meer mee te doen, dus pakte ik een paar weken geleden de camera weer op, schoot het rolletje verder vol en bracht dit alsnog weg. Wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Ja, er waren wat opnames verpest, maar er zaten ook een aantal prachtige plaatjes op die ik niet had willen missen. En ik had gelijk: de Ami66 is een prachtige combinatie met een Fujichrome film, in dit geval met de Provia 100F. Alleen die achterkant, daar moet ik toch echt wat op verzinnen.

Zomer in Amsterdam met de Ami66 en Fuji Provia 100F, juli 2013



Een half jaar later dan de eerste opnames op deze rol, vooral onder de indruk van de scherpe lijnen en het heldere contrast, januari 2014



Ik kan me niet meer herinneren wanneer of waar in Amsterdam ik deze foto heb gemaakt. Ik denk dat het een zonsondergang is, maar het zou ook een zonsopgang kunnen zijn. Het resultaat is in ieder geval indrukwekkend

Lomography Fisheye Baby 110

Naast de Lomography Diana Baby 110, heb ik sinds een tijdje ook de fisheye-variant: de Lomography Fisheye Baby 110. De aantrekkingskracht zit hem ook hier in de eerste plaats in het formaat: het is een mini-camera die bijna kleiner is dan het 110mm filmpje dat er in gaat. Het hoge schattigheidsgehalte kan echter enigszins misleidend werken: het is nog lang niet gemakkelijk om hier een goede foto mee te maken. Ik ben gestart met Lomography Color Tiger film, één van de weinige soorten film die er überhaupt nog te krijgen is op dit formaat. Dit is een gewone negatief 200 iso film, om het mezelf niet meteen te lastig te maken. De lol van de fisheye is om rechte lijnen te fotograferen, maar niet iedere poging hiertoe leidt automatisch tot resultaat. Wanneer ik naar de resultaten kijk die ik dat ik toch wat ver van de objecten gestaan heb voor een groot(s) effect. Daarnaast is licht een issue. We hadden een werkelijk prachtige dag in Düsseldorf, weliswaar in beperkt winterlicht, maar toch vol zon. Viel dit licht echter weg, dan is het contrast direct groot. Jammer, daardoor zijn enkele foto's toch nog aan de donkere kant geworden, en is het contrast met de blauwe lucht net te groot. Ander puntje is dat ik blijkbaar een aantal keren niet goed doorgedraaid heb. Geen idee hoe dit kan en hoe dit te voorkomen, maar feit is dat het een aantal keren gebeurd is. Ik ben benieuwd wat deze camera met de Lomography Peacock X-Pro 110 film doet, maar daarmee wacht ik toch maar even tot de lentezon.

Het contrast tussen wel in de zon en niet in de zon is groot, Düsseldorf, december 2013



Prachtige kleuren, maar helaas blijkbaar niet goed doorgedraaid, Düsseldorf, december 2013



Bij zonsondergang gemaakt in Zaandam. Hier zie je dat hij toch wel heel veel licht nodig heeft, want zo donker was het echt nog niet, Zaandam, december 2013

Het beste van 2013: Lomografie

Zonder enige vorm van overdrijving kan ik toch wel zeggen dat de lomografie het afgelopen jaar een extra dimensie toegevoegd heeft aan mijn manier van fotograferen en de manier waarop ik om me heen kijk. Dit uit zich in talloze foto's, maar ook in een goed gevulde camera-kast en een mooie verzameling film in de koelkast. Vandaar een apart lijstje dit jaar voor de lomografie: een lijstje met camera's, film, en plaatsen waar ik vanwege de toevoeging van de analoge fotografie extra van genoten heb. In willekeurige volgorde:

Fujichrome



Het vinden en proberen van nieuwe film was voor mij dit jaar echt een ontdekkingsreis. Hierbij was ik van de verschillende soorten slidefilm van Fuji verreweg het meest onder de indruk. Of het nou Velvia, Provia of MS 100/1000 was, ik vond ze allen even spannend. Op 120 film vind ik de effecten het mooist, vooral het intens diepe blauw van Provia 100F en MS 100/1000 vind ik op dit formaat prachtig. Gelukkig heb ik inmiddels een aardig voorraadje opgebouwd want enkele varianten worden niet meer gemaakt. Aankomend jaar ga ik op zoek naar Fuji Astia en Sensia, twee soorten Fujichrome waar ik nog heel graag mee op pad wil.




LC-Wide

Mijn duurste camera uit mijn verzameling, maar wat is hij het waard. Afgelopen jaar heb ik hem veel gebruikt met slidefilm, maar eigenlijk vind ik hem met negatief film op zijn mooist. Haarscherp, met prachtige kleuren en natuurlijk met zijn enorme groothoeklens: de LC-Wide is een prachtige, prachtige camera.






Polen



Tijdens onze vakantie naar Polen kreeg ik de smaak van de analoge fotografie echt te pakken. Mijn Diana F+ had ik voorzien van een 35mm achterkant en Lomography CN 800 film, die mij gezien het gebrek aan licht in februari het meest geschikt leek. Het leverde wisselende foto's op, met resultaten waar ik aan moest wennen. De meest bijzondere foto's maakte ik in Auschwitz, waar de sneeuw oplichtte en de weinig aanwezige kleuren extra naar voren kwamen. Dit was tevens de eerste vakantie dat ik met slidefilm fotografeerde: ik kocht in de Lomography Gallery Store in Berlijn mijn eerste Fujichrome MS 100/1000 filmpje dat bij de overblijfselen van de muur nog steeds één van de beste foto's tot op de dag van vandaag opleverde.




Amsterdamse grachten



Welke camera of film er ook geprobeerd moet worden, de Amsterdamse grachten zijn een dankbaar en geslaagd decor. Wat lomografie voor mij zo waardevol maakt is dat ik honderd keer ergens gelopen kan hebben, maar met een camera op zak dingen zie die ik nooit eerder zag. Een extra dimensie dus aan alledaagse plaatsen, gebouwen en ja, grachten. Wat een voorrecht is het dan om op zo'n mooie plaats te wonen. Dat er nog maar veel mooie foto's van de grachten mogen volgen.




Los Angeles



Los Angeles is wat betreft licht en sfeer de ideale lomo-stad als je het mij vraagt. Onbegrijpelijk dan ook dat de beide Lomography Gallery Stores hier het afgelopen jaar de deuren moesten sluiten. Los Angeles heeft de oceaan, de architectuur en het prachtige typische licht dat Californië zo kenmerkt. Het enige waar je af en toe wel echt naar op zoek moet is kleur, zeker als je met slide film fotografeert.




Herfst



Poging nummer twee dit jaar om de herfst analoog te fotograferen. Vorig jaar kwamen de herfstkleuren op mijn foto's door mijn gebrekkige ervaring, de beperkte keus in camera's die ik toen nog had en de niet zo handige keus voor Redscale film niet echt uit de verf. Dit jaar heb ik het dan ook grootser aangepakt en risico's gespreid. Met vier camera's heb ik herfstfoto's gemaakt, op vijf verschillende soorten film. Aangenaam verrast was ik door de resultaten van de Belomo Vilia Auto met Rollei Crossbird film, evenals door de effecten van Lomography Slide X-Pro 200 film in de Holga. Het wachten is nog op de LC-Wide resultaten, deze moeten nog ontwikkeld worden. Hoewel ik daar natuurlijk hoge verwachtingen van heb, vind ik echter ook zonder die foto's mijn analoge herfst al geslaagd dit jaar. Het is nu wachten op de winter.

La Sardina

Ik moet zeggen dat ik mezelf zo langzamerhand toch wel behoorlijk ervaren vind op het gebied van de lomografie. Ik weet inmiddels heel aardig wat het effect is bij bepaalde weertypes, afstanden, fotorolletjes en bij diverse camera's. Ik ging dan ook met een gezonde dosis zelfvertrouwen op pad afgelopen zomer met mijn toen nieuwe La Sardina camera. De Sardina heeft de vorm van een sardientjesblikje en geldt als een instapmodel voor mensen die met lomografie willen beginnen. Er gaan reguliere 35mm rolletjes in en er zitten geen rare instelmogelijkheden op die het je lastig zouden kunnen maken. De Uitmarkt was een prachtige gelegenheid om een rolletje vol te schieten en ik had er alle vertrouwen in dat dit mooie plaatjes op zou gaan leveren. Bij het ophalen van de foto's was ik echter heftig teleurgesteld. Ik voelde mij zoals ik mij in het begin met de Diana F+ had gevoeld: al die mooie beelden die ik in mijn hoofd had hadden zich niet vertaald naar de foto's en de grens tussen lekker alternatief en simpelweg mislukt werd ruimschoots overschreden. De meeste foto's waren vreselijk onscherp, dat is eigenlijk het voornaamste wat mis was gegaan. Ik kan echter niet helemaal verklaren hoe dit nou kwam. Sommige foto's waren wel scherp, sommige waren op een klein gedeelte scherp, er lijkt geen peil op te trekken. Ik heb dus maar het enige gedaan wat ik kon doen, namelijk nog een rolletje volgeschoten, om er net als met de Diana F+ gaandeweg van te leren. Deze foto's moeten nog ontwikkeld worden, dus ik wacht weer even vol spanning af. De Sardina en ik hebben elkaar in ieder geval nog niet helemaal gevonden, maar als we elkaar beter leren kennen gaat dit vast helemaal goed komen. Wordt vervolgd.

Toegegeven: Jeroen was een stuk succesvoller dan ik met dit eerste rolletje van de Sardina. Zo maakte hij deze foto op het Museumplein, augustus 2013



In verhouding tot de rest van het rolletje is deze foto verbazend scherp. Het effect van het minder scherp worden links op de foto vind ik hier wel geslaagd, augustus 2013



Met objecten heel dichtbij kan de Sardina prima uit de voeten, ook door Jeroen gemaakt trouwens, augustus 2013



Bij deze foto vind ik het verschil tussen wel scherp en niet scherp ook heel mooi gelukt, al was het niet bewust zo gedaan, augustus 2013

The Normal Heart

Op 3 augustus zagen wij in het De La Mar Theater de voorstelling The Normal Heart. Het was een laatste moment beslissing, en dat we gingen op de dag van de Gay Pride in Amsterdam was in ons geval toeval. Het gaf er wel een extra dimensie aan: nadat er weer uitbundig gezamenlijk gevierd was dat we allemaal kunnen zijn wie we willen zijn, viel een voorstelling over de begintijd van HIV en AIDS in New York extra rauw op ons dak. The Normal Heart stamt uit 1985 en vertelt het grotendeels autobiografische verhaal van Ned Weeks. Ned is een activist die er alles aan doet om HIV onder de aandacht te krijgen. Hij ziet de ziekte in hoog tempo om zich heen grijpen in New York, maar ziet tegelijkertijd dat niemand er iets aan lijkt te doen. Homoseksueel zijn is in veel gevallen nog steeds een taboe, laat staan een enge "homo-ziekte", zoals HIV en AIDS in de beginjaren werden gezien. De Nederlandse uitvoering werd niet vernederlandst, en dat was fijn. De namen bleven Amerikaans en ook het decor bleef New York. Het was best een behoorlijke zit, maar het was boeiend van het begin tot het einde. De personages waren meer dan geloofwaardig, evenals de levendige dialogen. Het verhaal was aangrijpend, maar niet tranentrekkend. Er werd precies genoeg verteld, zonder ergens dik aan te zetten. Ik was zeer onder de indruk van deze voorstelling. Jammer dat hij maar zo kort speelde, ik had het veel mensen gegund om deze prachtige voorstelling te zien.

Fujichrome T64

Fujichrome T64 is een slide film die eigenlijk ontworpen was om binnen bij zogenaamd tungsten licht te gebruiken. Op deze manier kon je natuurlijke kleuren krijgen bij het fotograferen met lamplicht. Wanneer je deze film echter buiten gebruikt en laat crossen, dan kun je spectaculaire kleureffecten krijgen. Deze hebben niets te maken met natuurlijke kleuren, het zullen eerder roze, paarse en/of contrasterende kleuren zijn. Voorspellen wat er precies gaat gebeuren is lastig. Zelfs nu ik een rolletje volgeschoten heb, vind ik het nog lastig te bepalen bij welk licht of bij welke kleuren wat gaat gebeuren. Geen gemakkelijke film om mee te werken als je het mij vraagt, maar als hij zijn werk doet, dan is hij ook echt geweldig. Vooral de ArtZuid foto's zijn meer dan geslaagd, al deden ze niet allemaal wat ik verwachtte.

Centraal Station Amsterdam: weinig kleurcontrasten dus hier overheersen de roze tinten, juni 2013



ArtZuid: blauw en groen komen hier al meer naar voren terwijl het object overwegend oranje is geworden, juni 2013



ArtZuid: met name de lucht vind ik prachtig. Dat het object op deze foto van zichzelf al roze was speelt geen rol, juni 2013



ArtZuid: knallende kleuren alom, deze vind ik echt fantastisch, juni 2013

ArtZuid 2013

Nu woon ik al heel wat jaren in Amsterdam, maar het bestaan van ArtZuid is me in al die tijd toch echt ontgaan. Des te leuker om het nu te ontdekken zal ik maar zeggen. Elke twee jaar wordt er in Amsterdam Zuid, met name rond de Apollolaan, een tentoonstelling neergezet met een groot aantal kunstwerken. De route erlangs loopt vanuit het Vondelpark helemaal naar Amsterdam Zuid WTC. Een hele wandeling dus, maar zeer de moeite waard. Bovendien hoef je ook niet alles in één keer te doen, want de kunstwerken blijven enkele maanden staan. Natuurlijk vind ik niet alles even mooi of indrukwekkend, maar veel van de werken zijn op zijn minst interessant. En, niet onbelangrijk, ze lenen zich er erg goed voor om te fotograferen. Hier wat foto's die ik met mijn Diana F+ nam, op Lomography X-Pro Slide 200 film.

Deze werken staan in het water voor het Rijksmuseum en kleuren prachtig bij de omgeving, Amsterdam, juni 2013



De kleurcontrasten van dit werk doen het prachtig om x-pro film, zeker in combinatie met de lucht en het gras er omheen, Amsterdam, juni 2013



Geduldig zat ik te wachten op meer zon voor grotere contrasten, maar uiteindelijk is het de oranje band die de extra dimensie aan deze foto geeft en de kleuren in elkaar over laat lopen, Amsterdam, juni 2013

Lomography Redscale 100

In het najaar had ik mijn eerste ervaringen met redscale lomografie. Ik koos toen voor de Lomography Redscale XR 50-200 film, die ik vooral heel erg donker vond. Ik leerde het effect wel waarderen, maar helemaal tevreden was ik er niet mee. Toen ik een Lomography Redscale 100 rolletje in handen kreeg, vond ik het tijd om het nog eens te proberen. Ik was voorbereid op de mogelijkheid dat het donker zou kunnen worden, dus ik koos voor zonnige dagen, fotografeerde midden op de middag en zelfs recht tegen de zon in. Ik hoopte dan ook echt dat de foto's lichter zouden worden. Ik wilde dat ze meer richting een gelige/bruine tint zouden gaan inplaats van gedrenkt te zijn in een dieprode donkerte. Ze werden inderdaad wat lichter, maar niet in de mate die ik gehoopt had. Het werd nog steeds erg rood, en daar waar het lichter werd werd het meer oranje. Daarbij werd het filmpje te losjes opgerold tijdens het terugdraaien wat flinke lichtlekken opleverde. Dat ik het rolletje verwisseld heb op een zonnig terras heeft daarbij zeker niet geholpen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik die lichtlekken wel oke vind. Ik zou ze niet op iedere film willen hebben, maar ze lijken mooi in de foto's te passen, al zijn ze knap overheersend. Al met al ben ik niet ontevreden, maar redscale staat nog steeds niet bovenaan mijn lijstje. Ik blijf er een dubbel gevoel bij hebben.

Mooi effect: de vlekken van het lichtlek gaan over in de wolken, Amsterdam, juni 2013



Deze was ook mooi geweest zonder vlekken. Vooral het contrast van de wolken vind ik erg geslaagd, Amsterdam, juni 2013



Al is hij nog steeds donker, de tinten zijn al wel meer waar ik op hoopte, Pannerden, juni 2013



Donker maar met prachtige lichtvlekken, of lightleaks, Pannerden, juni 2013

Kroningsdag @lomografie

Was het nou koninginnedag, koningsdag of kroningsdag? Omdat ik wellicht nog maar een enkele keer de kans heb om een dag zo te noemen wordt het maar kroningsdag. Ik heb het natuurlijk over 30 april 2013, de dag dat Willem-Alexander tot koning gekroond werd. Het is inderdaad alweer een paar weken geleden, maar dat heb je nu eenmaal als de foto's eerst nog ontwikkeld moeten worden. Dan loop je iets achter de feiten aan. Gelukkig had ik op het moment zelf wel gewoon mijn telefoon bij me waarmee ik live-beelden direct door kon sturen naar Facebook en de rest van de wereld. Waarom zou je er immers anders tussen gaan staan? Geen foto geen bewijs. En ertussen stond ik. Het was in eerste instantie helemaal niet mijn bedoeling om me naar de Dam te begeven. Ik wilde alleen even naar buiten om wat sfeer te proeven voordat bij ons voor in de straat de boel weer vol zou staan. Er was 's ochtends echter helemaal geen sfeer in de stad, want iedereen bleek op de Dam te staan. Voordat ik het wist stond ik er ook , en als je er dan toch bent dan blijf je natuurlijk ook even kijken. Ondanks het gegeven dat ik niet zoveel met het koningshuis heb was het toch wel bijzonder om er te zijn. Het was allemaal heel ontspannen, heel ongedwongen, en er waren natuurlijk mogelijkheden te over om foto's te maken. Bovenstaande foto maakte ik met mijn Diana F+ op Fujichrome film, die de kenmerkende kleurcontrasten opleverde. Onderstaande foto's met de LC-Wide, met X-Pro Slide film.

De menigte gefotografeerd richting het Damrak, 30 april 2013



Links de nieuwe koning op het balkon, maar beter zichtbaar op de grote schermen, 30 april 2013



Een paar uur later was het voor de deur weer gewoon de koninginnedag zoals we die al jaren kennen, 30 april 2013

LC-Wide

Sinds een aantal weken ben ik in het bezit van een Lomo LC-Wide camera. Hoe langer ik met Lomografie bezig was, hoe meer het gevoel kwam dat ik ook een 'echte' Lomo-camera wilde hebben. Hiermee bedoel ik dus een camera van de LC-familie, de camera waar het voor Lomografie ooit mee begon. Ik merkte dat online met name de foto's gemaakt met de LC-Wide me aantrokken. Door de grote hoek van de lens lijken de foto's diepte te krijgen, een effect dat vooral naar voren komt bij het fotograferen van rechte hoeken. De keuze tussen de LC-A en de LC-Wide was dus snel gemaakt, ondanks het niet geringe prijsverschil. Het is sowieso één van de duurdere camera's uit het Lomography-assortiment, maar daar krijg je dan ook wat voor. Het beeld is prachtig, de lichtmeter een prettig hulpmiddel en de reikwijdte van de lens is echt spectaculair. Eerder liet ik al foto's zien die met de LC-Wide op x-pro slide film gemaakt waren. Ik gebruikte echter ook al Lomography CN 800 iso en 400 iso. De camera is klein, handzaam en zit consequent in mijn tas. Hij doet daarmee de eerste Lomography-regel meer dan eer aan: take your camera everywhere you go. Zondermeer mijn favoriet op het moment.

De Herengracht, april 2013



De Amstel vanaf de Blauwbrug, april 2013



Het Leidseplein bij zonsopkomst, april 2013

Lomography X-Pro Slide 200

Er valt veel onder te brengen onder de noemer Lomography: als het maar analoog is dan ben je al een heel eind. Daarbij is de lol wel dat je houdt van verrassingen, en je je van te voren dus niet al te druk maakt over het te verwachten resultaat. Toch zijn er foto's die we eerder als typisch lomografisch zouden bestempelen dan andere. Dit heeft vooral te maken met de kleuren, wat vervolgens weer te maken heeft met het ontwikkelproces. Ik maakte hier voor het eerst zelf kennis mee toen ik mijn Diana F+ voorzien had van een Fujichrome MS 100/1000 rolletje. Deze werd vervolgens via crossprocessing ontwikkeld, wat betekent dat de film die eigenlijk diafilm was, behandeld werd als een gewoon negatief filmpje. Het merk Lomography heeft zelf ook zogenaamde slide-film en het werd na mijn zeer geslaagde poging met de Fujichromefilm hoog tijd om deze eens te proberen. Ik koos voor de Lomography X-Pro Slide 200 ISO 35mm. Ik deed deze in mijn LC-Wide, mijn nieuwste en op dit moment meest geliefde lomocamera. Het effect is verbluffend: groene, gele, blauwe tinten in combinatie met een soort korreligheid die de foto's een heel speciale uitstraling geven. Net als bij de Fujichromefilm zie je wel dat je contrasten nodig hebt om tot een optimaal effect te komen. Veel licht en een diepblauwe lucht, het liefst met wat wolkjes, geven het beste resultaat. Dat neemt niet weg dat ik de foto van de naderende metro ook spectaculair vind. Het is dus vooral een kwestie van proberen, laten ontwikkelen, kijken en nog meer proberen. Voor een eerste rolletje ben ik in ieder geval zeer tevreden!

Jeroen in de Jordaan, Amsterdam, april 2013



Straatkunst in de Jordaan, Amsterdam, april 2013



Naderende metro bij halte Weesperplein, Amsterdam, april 2013

Fujichrome MS 100/1000

Lomografie is niet alleen experimenteren met camera's, maar ook met film. Zo probeerde ik eerder al wat de combinatie van een Lomography XR 50-200 120mm film met mijn Diana F+ zou brengen. Het was niet wat ik ervan verwacht had, maar uiteindelijk wist ik dit wel te waarderen. Toegegeven: hiervoor moest ik wel eerst afscheid nemen van de beelden zoals ik die in mijn hoofd had van hoe de foto's volgens mij hadden moeten worden. Beter nog is het om dat soort verwachtingen helemaal niet meer te hebben. Dan is het verrassingseffect des te groter en kan de foto gewoon op zichzelf staan. In de Lomography Gallery Store in Berlijn kochten wij puur op de gok twee Fujichrome MS 100/1000 rolletjes. Deze 120mm film is zogenaamde slidefilm die vervolgens via crossprocessing ontwikkeld wordt. Dit geeft knallende blauwe kleuren en felle contrasten, wat spectaculaire foto's op kan leveren. De Fujichrome MS 100/1000 stelt hierin niet teleur, integendeel. Met name de blauwe lucht werd diepblauw en bij het tegen de zon in fotograferen kwamen er diepgele en groenige tinten. De combinatie met mijn Diana F+ werkt uitstekend en ik ben dan ook blij dat ik meteen twee rolletjes gekocht had. Overigens is deze film ook verkrijgbaar bij de Lomography Gallery Store in Amsterdam.

Eastside Gallery, Berlijn, maart 2013



Kurfürstendamm, Berlijn, maart 2013



Fontein bij het American Hotel, Amsterdam, maart 2013

Amsterdam op Redscale

Toen ik de resultaten van mijn eerste redscale rolletje ophaalde, had ik mijn tweede rolletje al voor meer dan de helft volgeschoten. Ik kon dus geen rekening meer houden met de resultaten van het eerste rolletje en met de lessen die ik daar van leerde. De kans dat ook deze foto's donkerrood zouden zijn en niet weer zouden geven wat ik aanvankelijk voor ogen had was levensgroot. Geen herfstkleuren in het Vondelpark of op het Kleine Gartmanplantsoen dus, maar wat het dan wel ging worden dat was natuurlijk de vraag. Des te verbluffender vond ik het resultaat. Het is een beetje spookachtig, het Vondelpark lijkt wel in brand te staan. Op het Museumplein is er een blauwe gloed in gekomen en ook de City Bioscoop krijgt een heel andere dimensie met deze film. Het laatste redscale rolletje bewaar ik voor een hele zonnige en dus lichte gelegenheid, maar desalniettemin ben ik erg blij met deze Amsterdamse herfstfoto's.

Het oude Filmmuseum in het Vondelpark, najaar 2012



Het beeld van Vondel in het Vondelpark, najaar 2012



De City Bioscoop aan het Kleine Gartmanplantsoen, najaar 2012



I Amsterdam op het Museumplein, najaar 2012

Vuurwerk @lomografie

Speciaal voor het fotograferen van het vuurwerk met oud & nieuw had Jeroen een Fuji Superia 1600 fotorolletje voor me meegenomen. Nu had ik hier nog helemaal geen ervaring mee. Niet met het fotograferen bij weinig licht, niet met het fotograferen met een 1600 ISO lichtgevoeligheid en niet met het spelen met sluitertijden. Het werd dus één groot experiment. Zoals zo vaak bij experimenten mislukt er een aanzienlijk deel. Van de 36 foto's die ik op het rolletje geschoten heb zijn er nog geen tien het aanzien waard. Maar juist die vuurwerkfoto's, daar waar het allemaal om ging, daar zaten twee waanzinnige treffers bij. Hoe ik deze precies gemaakt heb weet ik niet meer, maar dat doet er eigenlijk ook niet zoveel toe. Het zijn twee prachtige foto's geworden waarvan ik niet verwacht had dat ik ze met mijn Diana F+ zou kunnen maken.

Vuurwerk in Amsterdam, 1 januari 2013

Fisheye Kerst @lomografie

Afgelopen augustus kreeg ik niet alleen een Diana F+ camera, ik kreeg de hele set met alles erop en eraan. Al heb ik intussen aardig wat geëxperimenteerd met alle lenzen en hulpstukken, ik heb bij lange na nog niet alles geprobeerd. Ik had al eerder met een fisheyecamera foto's gemaakt, zie één van mijn eerste stukjes over Lomografie, vandaar dat de fisheye lens niet de eerste was die ik perse uit wilde proberen. Maar rond de feestdagen was de fisheye lens dan toch aan de beurt. Met een Lomography 120 mm 400 ISO rolletje in mijn toestel, was ik klaar om de fisheye lens te proberen. Ik had de fisheye zoeker er niet op gezet, waardoor het wel lastig was om te bepalen wat er op de foto ging komen. Ik had bijvoorbeeld het idee dat ik verder in zou zoomen dan achteraf bezien het geval bleek te zijn. Maar goed, dat is natuurlijk tegelijkertijd ook de lol van lomografie. Het leverde een aantal heel aardige foto's op, waarvan de foto van de ijsbaan op het Leidseplein toch wel mijn favoriet is:

Kerstman op de hoek van de Leidsekruisstraat en de Lijnbaansgracht, december 2012



De ijsbaan op het Leidseplein, december 2012



Ook de patatzaak bij de Dam was in kerstsfeer, december 2012