Lomography Konstruktor

Ruim een jaar geleden kwam Lomography met één van de meest orginele camera's tot nu toe wat mij betreft: de Lomography Konstruktor. Het bijzondere aan deze spiegelreflex camera is dat je hem koopt als bouwpakketje. Met behulp van een schroevendraaier, een handleiding en een hoop geduld zet je deze camera zelf in elkaar voordat je ermee kunt fotograferen. Behalve dat dit leuk is, geeft het je ook inzicht in hoe analoge fotografie ook alweer werkte. Het is een leuke, zij het wel tijdrovende ervaring. Ik ben dan ook blij dat ik hier hulp bij had van mijn zus, die haar reputatie als zeer precies en geduldig meer dan waar maakte. Om de Konstruktor goed in elkaar te zetten heb je deze eigenschappen zelf nodig, of iemand naast je nodig die deze bezit. De talloze piepkleine onderdeeltjes en schroefjes vragen om de nodige discipline en precisie. We haalden geen snelheidsrecord, maar hadden de camera met een paar uur toch goed in elkaar gezet. Het is daarna echter een verre van toegankelijke camera om mee te gaan fotograferen. Het duurde de nodige tijd voor ik goed door had hoe het afdrukken en doordraaien precies in zijn werk ging. Dit mede omdat we de camera erg strak in elkaar gezet hadden en het doordraaien erg stroef ging/gaat. Het duurde dan ook even voordat ik mijn eerste rolletje volgeschoten had. Zien wat ik nu eigenlijk in beeld had was een andere uitdaging. Ik was dan ook niet verbaasd dat bij de uiteindelijke foto's wat mensen (deels) onthoofd bleken. Je moet best wat afstand nemen blijkt nu wil je hetgeen je voor je ziet goed in beeld krijgen. Over de scherpte ben ik niet heel erg te spreken. Ik vind dat de foto's die met een redelijke afstand genomen zijn best wat beter hadden gekund. De kleuren daarentegen vallen me niets tegen. Ik heb een Lomography CN 800 rolletje gebruikt, iets wat goed blijkt te passen bij deze camera. Over het geheel genomen ben ik er nog niet helemaal uit. Je moet er even de tijd voor nemen om uit te vinden wat, naast het zelf in elkaar zetten, echt de lol van deze camera is denk ik. Iets wat ik in de loop van het najaar verder ga onderzoeken. Wordt vervolgd.

Een duidelijk voorbeeld van niet in beeld krijgen wat ik had gedacht, Hoge Veluwe, augustus 2014



Bij deze foto vind ik het opvallend wat deze camera met diepte doet: bedenk dat mijn ouders niet heel veel schelen in lengte, terwijl er hier een groot verschil lijkt te zijn, Veluwe, augustus 2014



De kleuren ben ik heel tevreden over, Kröller Müller, augustus 2014

Fuji Velvia 100 (2)

Zoals het me tijd kost om camera's te leren kennen, zo kost het me ook tijd om film te leren kennen. Een nieuwe combinatie is altijd weer een verrassing, al kan ik wel zeggen dat ik inmiddels de camera's en de soorten film steeds beter aanvoel en weet toe te passen. Zo werd mijn eerste rolletje met Velvia 100 in de LC-Wide heel oranje, maar leerde ik wel wat er wanneer ongeveer kon gebeuren. Een stuk beter voorbereid dan ik met het eerste rolletje was, begon ik zo aan een nieuwe Velvia 100 in de LC-Wide. Ik schoot dit rolletje vol in Rotterdam en Amsterdam. In Rotterdam was de lucht niet erg blauw, wat maakte dat er weinig contrasten waren qua kleur. Dat neemt niet weg dat bovenstaande foto van het station in Rotterdam een topper is geworden. Bescheiden qua kleur, en wat doet die lens aan de randen toch prachtige dingen. Foto's in Amsterdam werden door het mooie weer en het gebruik van groen in de foto juist weer heel fel en contrastrijk. Ik ga steeds meer van deze film houden. Een volgende keer ga ik hem proberen in een andere camera. Kijken wat een nieuwe combinatie oplevert. Gelukkig is dit één van de diafilms van Fuji die nog wel gemaakt wordt, al is hij dan lastig te verkrijgen en verre van goedkoop. We hoeven in ieder geval nog lang niet zonder.

Het groen van de bomen en het blauw van de lucht in de hoek maken voor mij deze foto zeer geslaagd. Natuurlijk in combinatie met de fantastische hoek waarmee de LC-Wide het gebouw van het Gemeentearchief in beeld brengt, Amsterdam, april 2014



Het ochtendlicht maakt de blauwe lucht in Zaandam roze en laat de bomen gifgroen worden, Zaandam, april 2014



En blauw en oranje in één foto, een bijzonder effect genomen op de Prinsengracht, april 2014

Fuji Astia 100F

Eén van de rolletjes die nog op mijn verlanglijstje stond was de Fuji Astia 100F. Dit is een diarol die zich, net als de Velvia en de Provia, uitstekend leent voor cross processing. De Astia wordt echter helaas niet meer gemaakt door Fuji, waardoor je maar net het geluk moet hebben ertegenaan te lopen. Dit was in maart het geval in de Lomography Gallery Store in New York. Ik nam er meteen maar twee mee. Achteraf bezien een beetje misplaatste zuinigheid, want sindsdien heb ik de rolletjes nergens meer gezien. Geen idee dus wanneer ik ze nogmaals tegen een aanvaardbare prijs kan kopen. Evengoed ben ik blij met de twee rollen, waarvan ik er nu één gebruikt heb. Mijn verwachting was dat de foto's knap roze zouden worden, zoals die op Velvia-film erg oranje kunnen zijn. Hoe aangenaam verrast was ik dan ook toen dit erg mee bleek te vallen. Het effect had meer weg van een Tungsten film, die overigens ook wel roze kan worden, maar die met een beetje geluk knappe contrasten geeft. Ik kreeg dit effect door de combinatie van de Astia film en de La Sardina. Nu werd dit, ondanks de uitermate geslaagde foto's op de Astia film, toch de laatste rol met deze La Sardina. Vanaf het begin heb ik het gedeelte onscherp op de foto's te groot gevonden, en ik heb de camera nu dan ook omgeruild voor een ander exemplaar. De volgende rol Astia zal ik denk ik in de LC-A+ stoppen. Of in de LC-Wide. Of in de nieuwe La Sardina.. Ja, twee rollen van deze relatief zeldzame film was misplaatste zuinigheid. Maar ja, nu hou ik wat te wensen. En wat te zoeken..

Mooi hoe blauw de lucht wordt met deze film, Haarlem, mei 2014



Rechts scherp, links zwaar onscherp: bij deze foto komt het toevallig wel erg mooi uit. Wat ik verder erg geslaagd vind is wat de Astia film doet met de kleur van de bakstenen, Haarlem, mei 2014



Ook hier is de makke van mijn eerste La Sardina goed te zien, maar komt het ook niet heel slecht uit. Mooi vind ik de kleur groen van het gras inclusief de scherpte van het beeld daar, De Rijp, mei 2014

Lomography avant la lettre

Voordat we digitaal gingen fotograferen was de analoge fotografie het beste wat we konden doen. Perfecte foto's maken was het doel, eigenlijk hetzelfde als wat velen nu digitaal nastreven. Licht, compositie, scherpte, alles moest kloppen. We maakten immers maar een beperkt aantal foto's: als we tijdens een vakantie twee of drie rolletjes volschoten dan was dit al reuze wild. Al die analoge foto's, of liever nog, al die negatieven krijgen met de negatievenscanners van tegenwoordig een heel nieuwe dimensie. Het grappige is dat ik die foto's die we toen als verre van perfect beschouwden en soms niet eens afgedrukt werden, nu heel interessant en vaak ook mooi vind. Als ik ze nu met één van mijn Lomography camera's zou maken zou ik met een aantal foto's buitengewoon gelukkig zijn. En daarom wil ik ze hier laten zien. Omdat ze vroeger door mij als verloren beschouwd werden, en ik ze bij nader inzien het aanzien meer dan waard vind. Ik geloof dat ik ze, met uitzondering van bovenstaande, zelf gemaakt heb. Met mijn plastic camera die ik op mijn achtste voor mijn eerste communie had gekregen. Helemaal zeker weet ik dit overigens niet, maar eigenlijk is het ook niet zo relevant. Ik kan niet wachten om uit te zoeken wat er nog meer aan negatieven bewaard gebleven is, want dit is slechts een willekeurige greep. Uit de kist van mijn moeder, gescand en onbewerkt:

Perfectie werd hier duidelijk nagestreefd en ik geloof ook wel dat ik deze foto altijd wel mooi gevonden heb. Genomen tijdens een wintervakantie in Duitsland. Opvallend vind ik hoe weinig korrelig deze foto is



Dit is zo'n foto die je digitaal nooit zou kunnen maken en ik betwijfel of ik hem destijds op waarde heb geschat. Nu vind ik hem in ieder geval prachtig



Het is dat ik zeker weet dat het niet zo is, anders zou ik werkelijk denken dat deze foto cross-processed zou zijn. De kleuren knallen in ieder geval als een x-pro diarol

Lomochrome Purple XR 100-400 (2)

Een paar maanden geleden werd dan eindelijk de langverwachte 35mm versie van de Lomochrome Purple XR 100-400 film bij me bezorgd. Vorig jaar juni had deze eigenlijk al beschikbaar moeten zijn, maar tegenvallende kwaliteit maakte dat de tweede batch van deze bijzondere film meerdere keren uitgesteld werd. En toen hij dus eindelijk binnenkwam, toen was het winter. Geen blad aan de boom, geen groen te bekennen. En dat terwijl de grootste lol van de Lomochrome Purple ligt in het groen wat verandert in knallend paars. Al kostte het de nodige moeite, ik besloot dus te wachten op de lente. In april was het zover, toen ik het restrolletje van de vakantie in maart volgeschoten had, was er in de LC-Wide ruimte voor een nieuw experiment. Ik begon op de eerste officiële Koningsdag. We hebben een complete ronde Vondelpark gelopen, wat uiteraard veel groen opleverde, maar ook mooie contrasten met alle in oranje gehulde mensen. Had ik op mijn eerste (120mm) Lomochrome rolletje wellicht te weinig paars weten te fabriceren, de Vondelpark foto's hebben dit in overvloed. Vervolgens ben ik naar Zaandijk geweest om foto's te maken van de Zaanse Schans. Hier is het paars iets meer in balans, maar ook nog steeds nadrukkelijk aanwezig. Jammer dat het die dag niet heel zonnig was, de combinatie van paarse grond en een turquoise lucht had wellicht nog mooier geweest. Toch ben ik ook over deze foto's best tevreden. Een beetje kansloos was wel dat ik de helft van het rolletje met de verkeerde afstand geschoten heb door onoplettendheid. Hierdoor zijn deze foto's helaas niet scherp geworden. Maar ja, het is analoog, het is lomografie, het hoort erbij.

Een zonovergoten grasveld in het Vondelpark op Koningsdag. Blij met de combinatie van oranje en verschillende tinten paars, april 2014



Meer kleur op deze foto van de vrijmarkt in het Vondelpark, april 2014



Lomoselfie op Koningsdag bij het Stedelijk Museum. Aangenaam verrast door de subtiele kleuren op deze foto, april 2014



Prachtige kleuren op de Zaanse schans, mei 2014



Meer molens op de Zaanse Schans, mei 2014

High Line NYC

Van bovengrondse metrolijn, naar hypermodern park: dat is de High Line op de lower west side van New York. Uitgestrekt over 1,6 kilometer loopt dit smalle park van Gansevoort Street naar 30th Street. In korte tijd is het uitgegroeid tot één van de grootste toeristische trekpleisters en niet voor niets. Hoewel aan het laatste gedeelte nog gewerkt wordt, is de High Line sinds 2009 een heerlijk stuk New York waar je kunt wandelen, zitten en over de straten uit kunt kijken. Stad, park en spoorlijn lopen in elkaar over en vormen samen een uniek geheel waarvandaan je een hele andere blik op de stad hebt. Nu moet ik eerlijk zeggen dat wij de High Line op een prachtige dag troffen. Dat droeg zeker bij aan de fijne ervaring. Het was koud, maar de lucht was strakblauw en de zon scheen sterk genoeg om onderweg te kunnen gaan zitten en van het uitzicht te genieten. Daarbij was het niet al te druk. Ik kan me zo voorstellen dat het in de lente/zomer echt file lopen kan zijn. Aan de andere kant is het er dan wel een stuk groener, want voor de begroeiing hoefden we het nu niet te doen.

Uitzicht richting het Empire State Building, New York, maart 2014 (digitaal)



Het wandelpad van de High Line gefotografeerd met de LC-Wide, New York, maart 2014

Kodak Ektachrome E200

Wat is het toch jammer dat er nog maar zo weinig diafilm wordt gemaakt. Fuji film is één van de weinige bedrijven die dit nog doet, al heeft ook dit bedrijf al behoorlijk wat varianten van zijn lijstje geschrapt. De rest is vrees ik slechts een kwestie van tijd. Kodak zat al eerder in zwaar weer en Kodak diafilm wordt dan ook al een behoorlijke tijd niet meer gemaakt. Dit maakt Kodak diafilm nog lastiger te krijgen dan Fuji diafilm en in het slechtste geval ook nog prijziger. Je bent aangewezen op platformen als Ebay, waar soms werkelijk woekerprijzen worden gevraagd voor film waarvan je niet eens weet of deze bijvoorbeeld wel fatsoenlijk gekoeld bewaard is geweest. Waar je ook op moet letten is dat Kodak soorten film heeft gemaakt die in chemicaliën ontwikkeld moeten worden die niet meer gemaakt worden, de zogenaamde Kodachrome varianten. Met deze rolletjes kun je dus echt niet zoveel meer, behalve ze als zwart/wit laten ontwikkelen geloof ik, maar daar koop je natuurlijk geen diafilm voor. Het blijft dus een risico, maar af en toe worden er toch nog steeds betaalbare Kodak diarolletjes aangeboden. Zo kocht ik drie prachtige Kodak Ektachrome E200 rolletjes, op goed geluk via Ebay. En prachtig zijn ze. Ektachrome staat voor blauwer dan blauw en knappe contrasten. Ik kan niet anders dan heel blij zijn met bijna elke foto op het rolletje. Waarbij ik wel een groot verschil zie tussen de foto's die ik nog in Amerika nam, en de foto's die ik vervolgens in Amsterdam nam op hetzelfde rolletje. De Amsterdamse foto's zijn veel groener dan de Amerikaanse, licht speelt hierbij denk ik de belangrijkste rol. Ik ben in ieder geval blij dat ik nog twee van deze rolletjes heb, die zeker samen met de LC-Wide voor spectaculair mooie foto's gaan zorgen.

Blauw, blauwer, blauwst: dit is waar ik zo van houd bij Ektachrome film, vooral als er wel iets van wolken zijn voor het contrast, Washington, maart 2014



Zonder enige twijfel mijn favoriete foto van dit rolletje: de rode deur springt er zo prachtig uit, afgemaakt met de prachtige plukkerige overgang van het wit naar het blauw in de lucht, Washington, maart 2014



Feller licht met minder blauw in de lucht maakt de foto duidelijk groener. Dit zie je terugkomen in de kleuren van dit gebouw, gefotografeerd in de tuinen van het Rijksmuseum, Amsterdam, april 2014



Deze foto van het Museumplein is op een vreemde manier zelfs overbelicht geraakt. Hierdoor lijkt het alsof het Rijksmuseum oplost in de lucht. Ik vind het een bijzonder beeld, maar vraag me wel af wat ik moet doen om dit te voorkomen. Misschien toch maar wat onderbelichten een volgende keer? Liever laat ik het licht, de dag, de omgeving en de film gewoon hun gang gaan. Maar dan zal ik moeten accepteren dat dit het resultaat kan zijn, Amsterdam, april 2014

Agfa Clack

De Agfa Clack is een camera waar ik al langere tijd in geïnteresseerd was. Ik vond de vorm mooi, en zoals bij meer camera's uit de jaren '60 sprak de eenvoud me heel erg aan. Geen ingewikkelde instellingen, draaiknopjes en schuifjes, maar gewoon klik klak en klaar. Ik zou hiermee ook zomaar de herkomst van de naam van de Agfa Clack en zijn broer de Agfa Click verklaard kunnen hebben. Ik denk namelijk niet dat daar een heel veel diepere gedachtes achter zitten. Toen ik er eentje zag op Ebay voor 3 euro (normaal 30-40) kon ik de verleiding niet weerstaan. Het zou dan waarschijnlijk niet het meest gave exemplaar zijn, maar ik zou eindelijk kunnen kijken waar de Agfa Clack toe in staat zou zijn. Het eerste waar ik door verrast werd, was toch nog door het robuuste formaat. Ik kende de voorkant van de camera van de foto's, maar had me niet gerealiseerd dat hij bijna een blokachtige vorm zou hebben. Het tweede wat ik van te voren niet wist, was dat de foto's geschoten worden op 9x6 formaat. Als vergelijking: de meeste 120mm camera's hebben negatieven van 6x6, wat inhoudt dat je twaalf foto's op een rolletje kunt maken. Met het formaat van de Agfa Clack is dat teruggebracht naar slechts negen. Het maken van de foto's is technisch in ieder geval niet lastig (clack en klaar), maar inschatten wat er nou op de foto's komt blijkt dat des te meer. De zoeker is niet heel scherp en het voelt alsof je maar een slag in de ruimte doet. Wat achteraf bezien een uitdaging blijkt is om de foto's scherp te krijgen. Dat is me in een aantal gevallen van het eerste rolletje om de een of andere reden niet gelukt, terwijl ik toch echt wel gewoon stilgestaan heb. Iets om bij volgende filmpjes extra goed op te letten. Maar goed, er zijn gelukkig vooral positieve ervaringen te melden, die de Agfa Clack een waardevolle aanwinst voor mijn verzameling maakt. Oordeel zelf:

De allereerste foto met de Agfa Clack: haarscherp en prachtig van kleur. Wat wel en niet op de foto zou komen voelde als een gok en bleek minder te zijn dan ik hoopte, Zaandam april 2014



Scherp in het midden, iets waziger aan de randen: zo zie ik mijn foto's graag. Wat deze foto van het station in Zaandam voor mij vooral bijzonder maakt zijn de kleuren. Ik heb met een regulier Lomography CN 400 rolletje geschoten en ben erg gelukkig met de roodachtige warme tinten die ik eigenlijk niet in deze mate ken van deze film. Ik schrijf het dan ook graag toe aan de combinatie met de Agfa Clack, Zaandam april 2014



Ook deze foto van de tuinen bij het Rijksmuseum vind ik prachtig van kleur geworden. Ik ben ook helemaal niet ontevreden over hoe hij omgaat met lastige lichtomstandigheden. Het contrast tussen zon en schaduw was hier namelijk vrij groot, iets wat de camera aardig in balans weet te houden, Amsterdam april 2014



De warme kleuren komen op deze foto van het Rijksmuseum wederom mooi tot zijn recht. Jammer dat de foto niet scherp is, terwijl daar eigenlijk geen reden voor lijkt te zijn, Amsterdam april 2014

Lincoln Memorial @lomografie

Op het einde van de National Mall bevindt zich het enorme Lincoln Memorial. Het is voor mij vooral bekend als achtergrond bij grote manifestaties. Het is daarmee niet alleen een imposant bouwwerk, maar ook een plek die een rol heeft gespeeld bij belangrijke momenten in de Amerikaanse geschiedenis. Denk aan de beelden van Martin Luther King die zijn beroemde speech maakte, waarbij het Lincoln Memorial een prachtig decor vormde. Behalve dat de trappen heel fotogeniek zijn, evenals het uitzicht richting het Washington Monument, is ook het enorme beeld van Lincoln een imposante verschijning. Iedereen moet er dan ook mee op de foto, dus als je zelf deze foto ook wilt dan moet je of een beetje brutaal zijn, of een hoop geduld hebben. Dit jaar troffen we het Lincoln Memorial op een bijzonder koude dag. Het bijzondere daaraan was dat er hier en daar nog wat sneeuw lag. Dit gaf zeker op diafilm een extra mooi effect. Maar eigenlijk kun je met dit gebouw niet misgaan, welke camera of film je ook gebruikt:

Vooraanblik van het Lincoln Memorial met de Holga 120N op Fuji Velvia 100F, maart 2014



De National Mall vanaf de trappen van het Lincoln Memorial met de Holga 120N op Fuji Velvia 100F, maart 2014



Blik tussen de pilaren met de LC-Wide op Fuji Velvia 50, maart 2014



Het Lincoln Memorial vanaf de zijkant met sneeuw op het grasveld met de LC-Wide op Fuji Velvia 50, maart 2014

Lomography Horizon Kompakt

De Horizon Kompakt is een camera die eigenlijk vanaf het begin van mijn kennismaking met Lomography al op mijn verlanglijstje staat. Het duurde echter tot afgelopen maart voordat hij bovenaan het lijstje kwam en we hem eindelijk, met behulp van een welverdiende pluim, aangeschaft hebben. De prijs is dan ook inderdaad één van de redenen waarom we er zo lang mee gewacht hadden: de Lomograhy Horizon Kompakt kost 249 euro, toch een hoop geld. Maar voor dat geld krijg je wel wat. De Lomography Horizon Kompakt is een beest van een camera. Hij is zwaar, lomp en lijkt onder alle omstandigheden te kunnen presteren. Wat deze camera zo bijzonder maakt is de bewegende lens. Bij het maken van de foto beweegt deze in hoog tempo van links naar rechts, waarmee hij een hoek van 120 graden pakt. Je beeld wordt op deze manier uiteraard vervormd, iets waar je aan moet wennen en van moet houden. Ik vind het prachtig. Ook de nacht-stand is zeer indrukwekkend. De lens beweegt dan in een trager tempo en pakt, zolang je de camera maar goed stil houdt, verbazingwekkend goed de omgeving op. Bewegende objecten zoals auto's geven hierbij een extra mooi effect. Mijn enige kanttekening bij deze camera is dat hij de neiging heeft tot overbelichten. Aangezien wij niet de kans hadden gehad om te testen voordat we naar Amerika gingen, werden we hier enigszins door verrast toen we de rolletjes ontwikkelden. Had ik het eerder geweten had ik wellicht voor tragere film gekozen. Al met al ben ik erg onder de indruk van deze camera en kan ik niet wachten om er nog meer mee te experimenteren.

Erg onder de indruk van één van de eerste probeersels met de Horizon Kompakt bij nacht, Manhattan NYC, maart 2014



Een duidelijk voorbeeld van het overbelichten van deze camera. Een rolletje van 400 iso had prima moeten kunnen onder deze omstandigheden. Het effect vind ik evengoed wel erg mooi, National Mall Washington, maart 2014



Op deze foto komt de 120 graden hoek mooi tot zijn recht in de vertekening van de trappen, Lincoln Memorial Washington, maart 2014



Eén van de eerste foto's die ik maakte met de Horizon Kompakt, genomen op de nachtstand 's ochtends vroeg op het Leidseplein. Hoe het effect van wazig naar haarscherp is ontstaan is me een raadsel, iets wat deze foto één van mijn favoriete tot nu toe met deze camera maakt, Amsterdam, maart 2014

Diana Baby 110 @NYC

Eén van de toestellen die standaard in mijn tas zit is de Diana Baby 110. Het formaat speelt hier uiteraard een rol bij, maar ik ben ook steeds meer gaan houden van de rafelige, korrelige en kleurrijke beeldjes. In New York bleek deze camera extra goed tot zijn recht te komen: letterlijk alle foto's gemaakt in New York met de Diana Baby 110 vind ik prachtig, en dat is natuurlijk best bijzonder. Maakt dat ik mij afvraag waarom nou juist deze camera met deze film zo'n goede match bleek met New York. Veel plaatsen en beelden in New York zijn iconisch en zelfs bijna abstract weergegeven nog steeds herkenbaar. Denk aan de skyline van Manhattan, de Brooklyn Bridge, het Empire State Building: allemaal beelden die tot in perfectie al gefotografeerd zijn en waar nog lastig iets aan toe te voegen is. Misschien is het juist daarom zo geslaagd om het vanuit de minst perfecte hoek te proberen. De Diana Baby 110 maakt, zeker in combinatie met slide film, immers verre van (technisch) perfecte foto's. De essentie blijft over: de vormen, de kleuren en het effect van het licht. Ik kan hier echt van genieten:

Uitzicht op Manhattan vanaf Brooklyn, maart 2014



De Brooklyn Bridge gefotografeerd vanaf de Brooklyn kant, maart 2014



Times Square op een donkere, koude dag. De slidefilm haalt de kleuren prachtig naar voren en brengt de rest naar de achtergrond, maart 2014



Mijn favoriet: Empire State Building gefotografeerd langs Madison Square Garden. Door het licht verdwijnen alle details en blijft alleen de essentie over, maart 2014

Redscale BeLomo Etude (Etyud)

Inmiddels heb ik al behoorlijk wat foto's op Redscale film gemaakt en het blijft me intrigeren. De ene foto natuurlijk wat beter gelukt dan de ander, maar er zitten zeker bijzondere plaatjes tussen. Het enige wat me nog niet gelukt was, was hetgeen waar het me eigenlijk om ging: het bruine vintage-achtige effect. Mijn foto's werden rood, of oranje, of iets wat daar op leek. Vintage bruin was echter nog heel ver te zoeken. Een camera die me zou helpen dit te bereiken was de BeLomo Etude had ik zo bedacht. Die heeft van zichzelf al wat de neiging tot overbelichten, dus dit zou weleens een goede combinatie kunnen zijn. En zo ging ik dus op pad, met de BeLomo Etude en een rolletje Lomography Redscale XR 50-200. Ik had gelijk, al zeg ik het zelf. Ik heb verschillende manieren van fotograferen geprobeerd en al valt er nog veel aan te verbeteren, voor het eerst kom ik een beetje in de buurt van wat ik al die tijd beoogd had.

Ik ben begonnen met een gewone foto, enkele afdruk in redelijk zonnig weer:



Vervolgens ben ik in Den Helder, op een knap bewolkte dag, met dubbels bezig geweest:



Tenslotte ben ik gaan experimenteren met de sluitertijd. Ik heb hierbij gevarieerd van twee tot wel acht seconden. Niet perfect, maar vintage bruin komt steeds dichterbij:





Nog lang niet uitgeëxperimenteerd dus met Redscale, het nadenken wordt over de volgende succesvolle combinatie en werkwijze. Wordt vervolgd.

Fuji Provia 100F

Ergens in de zomer had ik een Fuji Provia 100F rolletje in mijn Poolse Ami66 gedaan. Het verrassende scherpe effect van de plastic lens van de Ami66 leek me een mooie combinatie met een Fujichrome rol. Nu heeft de Ami66 één groot gebrek: de achterkant wil er nog weleens spontaan vanaf vallen doordat de schuifjes aan de zijkant nogal gemakkelijk bewegen. Dit gebeurde dus ook in dit geval: halverwege het rolletje viel de achterkant eraf en in mijn ogen was de film afgeschreven. Er meteen uit halen kon ik niet over mijn hart verkrijgen dus bleef het toestel staan, met een rolletje dat ik als verloren beschouwde. Uiteindelijk vond ik het toch zonde om er helemaal niets meer mee te doen, dus pakte ik een paar weken geleden de camera weer op, schoot het rolletje verder vol en bracht dit alsnog weg. Wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Ja, er waren wat opnames verpest, maar er zaten ook een aantal prachtige plaatjes op die ik niet had willen missen. En ik had gelijk: de Ami66 is een prachtige combinatie met een Fujichrome film, in dit geval met de Provia 100F. Alleen die achterkant, daar moet ik toch echt wat op verzinnen.

Zomer in Amsterdam met de Ami66 en Fuji Provia 100F, juli 2013



Een half jaar later dan de eerste opnames op deze rol, vooral onder de indruk van de scherpe lijnen en het heldere contrast, januari 2014



Ik kan me niet meer herinneren wanneer of waar in Amsterdam ik deze foto heb gemaakt. Ik denk dat het een zonsondergang is, maar het zou ook een zonsopgang kunnen zijn. Het resultaat is in ieder geval indrukwekkend

La Sardina en Fritz the Blitz

Wanneer je analoog wilt fotograferen is de winter niet de meest optimale periode. Korte dagen, weinig licht: de meeste analoge camera's kunnen er maar slecht mee overweg. Helemaal als de winter zich meer gedraagt als een druilerige herfst zoals dit jaar het geval is. De dagen met zon zijn spaarzaam en worden helaas over het algemeen vanuit kantoor aanschouwd. Tegen de tijd dat het tijd is om huiswaarts te gaan is de duisternis alweer ingevallen en de kans op een mooie foto voorbij. Om van de nood maar een deugd te maken heb ik daarom de camera's met flits maar eens uit de kast gehaald. Te beginnen met La Sardina in combinatie met Fritz the Blitz. Fritz the Blitz is de meest krachtige flitser die Lomography te bieden heeft en zou licht in donkere dagen moeten brengen. Er zitten vier plastic kapjes bij om kleureffecten te geven aan je lichtflits. Om te beginnen heb ik binnen maar eens wat foto's gemaakt, iets wat ik analoog sowieso weinig doe.

Elmo met La Sardina en een geel filter voor de flits, december 2013



Het blijkt helemaal niet zo gemakkelijk te zijn om een foto scherp te krijgen met weinig licht, zelfs met het sterke licht van de flitser. Het overgrote deel van de foto's werd dan ook zwaar onscherp. Een ander punt van binnen fotograferen met flits betreft de afstand. Buiten komt dit meestal wel redelijk goed, maar binnen blijkt het toch wel essentieel te zijn om deze enigszins in te schatten en in te stellen. Ook hierdoor zijn er aardig wat foto's anders geworden dan ik gehoopt had. Om het woord 'mislukt' maar niet te gebruiken. Alhoewel het tegengestelde ook voor kan komen: van onderstaande foto binnen in het station van Antwerpen had ik heel weinig verwacht. Lastige lichtbronnen, wisselende afstanden en over het geheel knap donker, maar La Sardina lukte het, samen met de flits:

Antwerpen Centraal met La Sardina zonder filter voor de flits, december 2013




En soms, soms dan wordt een foto precies zoals je hem voor je ziet. We liepen dit steegje aanvankelijk rustig voorbij tot ik stopte en me besefte dat ik een potentieel prachtig plaatje had gezien. Teruggelopen, foto gemaakt en tot mijn verbazing werd hij precies zoals ik me voorgesteld had.

Antwerpen in de regen met La Sardina en een geel filter voor de flits, december 2013




Ik blijf de voorkeur geven aan zon, licht en kleur, maar voorlopig heb ik wel weer genoeg materiaal om verder mee door te experimenteren. En uiteindelijk wordt het vanzelf weer lente.

Lomography Fisheye Baby 110

Naast de Lomography Diana Baby 110, heb ik sinds een tijdje ook de fisheye-variant: de Lomography Fisheye Baby 110. De aantrekkingskracht zit hem ook hier in de eerste plaats in het formaat: het is een mini-camera die bijna kleiner is dan het 110mm filmpje dat er in gaat. Het hoge schattigheidsgehalte kan echter enigszins misleidend werken: het is nog lang niet gemakkelijk om hier een goede foto mee te maken. Ik ben gestart met Lomography Color Tiger film, één van de weinige soorten film die er überhaupt nog te krijgen is op dit formaat. Dit is een gewone negatief 200 iso film, om het mezelf niet meteen te lastig te maken. De lol van de fisheye is om rechte lijnen te fotograferen, maar niet iedere poging hiertoe leidt automatisch tot resultaat. Wanneer ik naar de resultaten kijk die ik dat ik toch wat ver van de objecten gestaan heb voor een groot(s) effect. Daarnaast is licht een issue. We hadden een werkelijk prachtige dag in Düsseldorf, weliswaar in beperkt winterlicht, maar toch vol zon. Viel dit licht echter weg, dan is het contrast direct groot. Jammer, daardoor zijn enkele foto's toch nog aan de donkere kant geworden, en is het contrast met de blauwe lucht net te groot. Ander puntje is dat ik blijkbaar een aantal keren niet goed doorgedraaid heb. Geen idee hoe dit kan en hoe dit te voorkomen, maar feit is dat het een aantal keren gebeurd is. Ik ben benieuwd wat deze camera met de Lomography Peacock X-Pro 110 film doet, maar daarmee wacht ik toch maar even tot de lentezon.

Het contrast tussen wel in de zon en niet in de zon is groot, Düsseldorf, december 2013



Prachtige kleuren, maar helaas blijkbaar niet goed doorgedraaid, Düsseldorf, december 2013



Bij zonsondergang gemaakt in Zaandam. Hier zie je dat hij toch wel heel veel licht nodig heeft, want zo donker was het echt nog niet, Zaandam, december 2013

Kodak Ektachrome E100SW

Eén van de leukste dingen van Lomography vind ik het experimenteren met verschillende soorten film. Hierbij staan de zogenaamde slide-films nog steeds bovenaan mijn lijstje. De extreme resultaten vind ik iedere keer weer heel erg leuk en spannend. Afgelopen december kocht ik bij de Four Corner Store vijf rolletjes Kodak Ektachrome E100SW. Deze film is aanzienlijk lastiger te verkrijgen dan diverse Fuji-varianten omdat Kodak al geruime tijd helaas geen slide-film meer maakt. De vijf rolletjes die ik binnenkreeg hadden dan ook een houdbaarheidsdatum van ergens in 2004. Dit heeft echter geen negatieve invloed gehad op de kwaliteit. Van de twaalf foto's die ik nam met de Holga op deze film vind ik pakweg de helft prima, en de andere helft echt fantastisch. Ik ben dus heel gelukkig met de resultaten. Het blauw is zo intens, en ook tegen de zon in blijven de kleuren en contrasten overeind. Het mooiste vind ik het warme bruin/rood in de foto's, iets wat bij veel slide-film te weinig naar voren komt wat mij betreft. Fijn dat ik nog vier rollen in de koeling heb liggen. Het wachten is nu op weer zo'n prachtige dag als we in Düsseldorf hadden.

Het warme geel/bruin vind ik op deze foto echt prachtig, Düsseldorf, december 2013



Nog een foto waar de kleuren prachtig knallen, Düsseldorf, december 2013



Recht tegen de zon in levert mooie contrasten met nog steeds hetzelfde diepe blauw, Düsseldorf, december 2013



Iets ander licht levert een iets diepere kleur blauw, Düsseldorf, december 2013

Het beste van 2013: Lomografie

Zonder enige vorm van overdrijving kan ik toch wel zeggen dat de lomografie het afgelopen jaar een extra dimensie toegevoegd heeft aan mijn manier van fotograferen en de manier waarop ik om me heen kijk. Dit uit zich in talloze foto's, maar ook in een goed gevulde camera-kast en een mooie verzameling film in de koelkast. Vandaar een apart lijstje dit jaar voor de lomografie: een lijstje met camera's, film, en plaatsen waar ik vanwege de toevoeging van de analoge fotografie extra van genoten heb. In willekeurige volgorde:

Fujichrome



Het vinden en proberen van nieuwe film was voor mij dit jaar echt een ontdekkingsreis. Hierbij was ik van de verschillende soorten slidefilm van Fuji verreweg het meest onder de indruk. Of het nou Velvia, Provia of MS 100/1000 was, ik vond ze allen even spannend. Op 120 film vind ik de effecten het mooist, vooral het intens diepe blauw van Provia 100F en MS 100/1000 vind ik op dit formaat prachtig. Gelukkig heb ik inmiddels een aardig voorraadje opgebouwd want enkele varianten worden niet meer gemaakt. Aankomend jaar ga ik op zoek naar Fuji Astia en Sensia, twee soorten Fujichrome waar ik nog heel graag mee op pad wil.




LC-Wide

Mijn duurste camera uit mijn verzameling, maar wat is hij het waard. Afgelopen jaar heb ik hem veel gebruikt met slidefilm, maar eigenlijk vind ik hem met negatief film op zijn mooist. Haarscherp, met prachtige kleuren en natuurlijk met zijn enorme groothoeklens: de LC-Wide is een prachtige, prachtige camera.






Polen



Tijdens onze vakantie naar Polen kreeg ik de smaak van de analoge fotografie echt te pakken. Mijn Diana F+ had ik voorzien van een 35mm achterkant en Lomography CN 800 film, die mij gezien het gebrek aan licht in februari het meest geschikt leek. Het leverde wisselende foto's op, met resultaten waar ik aan moest wennen. De meest bijzondere foto's maakte ik in Auschwitz, waar de sneeuw oplichtte en de weinig aanwezige kleuren extra naar voren kwamen. Dit was tevens de eerste vakantie dat ik met slidefilm fotografeerde: ik kocht in de Lomography Gallery Store in Berlijn mijn eerste Fujichrome MS 100/1000 filmpje dat bij de overblijfselen van de muur nog steeds één van de beste foto's tot op de dag van vandaag opleverde.




Amsterdamse grachten



Welke camera of film er ook geprobeerd moet worden, de Amsterdamse grachten zijn een dankbaar en geslaagd decor. Wat lomografie voor mij zo waardevol maakt is dat ik honderd keer ergens gelopen kan hebben, maar met een camera op zak dingen zie die ik nooit eerder zag. Een extra dimensie dus aan alledaagse plaatsen, gebouwen en ja, grachten. Wat een voorrecht is het dan om op zo'n mooie plaats te wonen. Dat er nog maar veel mooie foto's van de grachten mogen volgen.




Los Angeles



Los Angeles is wat betreft licht en sfeer de ideale lomo-stad als je het mij vraagt. Onbegrijpelijk dan ook dat de beide Lomography Gallery Stores hier het afgelopen jaar de deuren moesten sluiten. Los Angeles heeft de oceaan, de architectuur en het prachtige typische licht dat Californië zo kenmerkt. Het enige waar je af en toe wel echt naar op zoek moet is kleur, zeker als je met slide film fotografeert.




Herfst



Poging nummer twee dit jaar om de herfst analoog te fotograferen. Vorig jaar kwamen de herfstkleuren op mijn foto's door mijn gebrekkige ervaring, de beperkte keus in camera's die ik toen nog had en de niet zo handige keus voor Redscale film niet echt uit de verf. Dit jaar heb ik het dan ook grootser aangepakt en risico's gespreid. Met vier camera's heb ik herfstfoto's gemaakt, op vijf verschillende soorten film. Aangenaam verrast was ik door de resultaten van de Belomo Vilia Auto met Rollei Crossbird film, evenals door de effecten van Lomography Slide X-Pro 200 film in de Holga. Het wachten is nog op de LC-Wide resultaten, deze moeten nog ontwikkeld worden. Hoewel ik daar natuurlijk hoge verwachtingen van heb, vind ik echter ook zonder die foto's mijn analoge herfst al geslaagd dit jaar. Het is nu wachten op de winter.

Fuji Velvia 100

Voordat ik met een rolletje aan de slag ga, check ik tegenwoordig eerst op Lomography.nl hoe het andere mensen vergaan is met de betreffende film. Op de site van Lomography staan duizenden en duizenden foto's, waarin het als ze een beetje fatsoenlijk getagd zijn fijn snuffelen is. Zo was ik dus al aardig voorbereid op een mogelijk effect van de slide film Fuji Velvia 100 op 35mm: het zou zo maar eens behoorlijk roze danwel oranje kunnen worden. Ik hoopte op een iets bescheidener effect en gokte erop dat Los Angeles de beste achtergrond voor deze film zou vormen. Zoals men zo vaak zegt: hoop is uitgestelde teleurstelling en al weet ik niet of ik nou echt heel erg teleurgesteld was, bescheiden was het effect in in ieder geval niet. Sommige foto's zijn werkelijk knal oranje, terwijl andere wat meer roze zijn geworden. Op een enkeling komt er iets paarsachtigs bij de lucht tevoorschijn, maar dit is helaas maar sporadisch. Zo blauw en knallend als de Fuji Velvia 50 in mijn Diana F+ was, zo oranje/roze werd de Fuji Velvia 100 in mijn LC-Wide. Nu heb ik ook nog een Fuji Velvia 100 op 120mm formaat liggen en ik kan haast niet wachten om te gaan kijken wat die gaat doen in mijn Diana F+ of in mijn Holga. Helaas is de Hollandse herfst hier niet direct het meest aangewezen seizoen voor. Het is of te donker, of de herfstkleuren zullen verdwijnen zoals ze dat vorig jaar deden op Redscale film. Dat zou zonde zijn. Wellicht op een mooie winterdag, en anders wordt het vanzelf weer lente. Film is geduldig, en ik als het moet ook wel.

Een voorbeeld van een foto die knaloranje is geworden, Downtown Los Angeles, september 2013



Meer contrast in het Los Angeles Memorial Coliseum, waar de kleuren een pittig effect krijgen, het groene gras groenig en de lucht blauwig blijft, Los Angeles, september 2013



Deze foto van het metrostation op de hoek van Vine en Sunset is mijn favoriet van dit rolletje: ook hier is groen aanwezig in de palmbomen evenals blauw in de lucht. Daarbij vind ik de compositie mooi, Los Angeles, september 2013

La Sardina

Ik moet zeggen dat ik mezelf zo langzamerhand toch wel behoorlijk ervaren vind op het gebied van de lomografie. Ik weet inmiddels heel aardig wat het effect is bij bepaalde weertypes, afstanden, fotorolletjes en bij diverse camera's. Ik ging dan ook met een gezonde dosis zelfvertrouwen op pad afgelopen zomer met mijn toen nieuwe La Sardina camera. De Sardina heeft de vorm van een sardientjesblikje en geldt als een instapmodel voor mensen die met lomografie willen beginnen. Er gaan reguliere 35mm rolletjes in en er zitten geen rare instelmogelijkheden op die het je lastig zouden kunnen maken. De Uitmarkt was een prachtige gelegenheid om een rolletje vol te schieten en ik had er alle vertrouwen in dat dit mooie plaatjes op zou gaan leveren. Bij het ophalen van de foto's was ik echter heftig teleurgesteld. Ik voelde mij zoals ik mij in het begin met de Diana F+ had gevoeld: al die mooie beelden die ik in mijn hoofd had hadden zich niet vertaald naar de foto's en de grens tussen lekker alternatief en simpelweg mislukt werd ruimschoots overschreden. De meeste foto's waren vreselijk onscherp, dat is eigenlijk het voornaamste wat mis was gegaan. Ik kan echter niet helemaal verklaren hoe dit nou kwam. Sommige foto's waren wel scherp, sommige waren op een klein gedeelte scherp, er lijkt geen peil op te trekken. Ik heb dus maar het enige gedaan wat ik kon doen, namelijk nog een rolletje volgeschoten, om er net als met de Diana F+ gaandeweg van te leren. Deze foto's moeten nog ontwikkeld worden, dus ik wacht weer even vol spanning af. De Sardina en ik hebben elkaar in ieder geval nog niet helemaal gevonden, maar als we elkaar beter leren kennen gaat dit vast helemaal goed komen. Wordt vervolgd.

Toegegeven: Jeroen was een stuk succesvoller dan ik met dit eerste rolletje van de Sardina. Zo maakte hij deze foto op het Museumplein, augustus 2013



In verhouding tot de rest van het rolletje is deze foto verbazend scherp. Het effect van het minder scherp worden links op de foto vind ik hier wel geslaagd, augustus 2013



Met objecten heel dichtbij kan de Sardina prima uit de voeten, ook door Jeroen gemaakt trouwens, augustus 2013



Bij deze foto vind ik het verschil tussen wel scherp en niet scherp ook heel mooi gelukt, al was het niet bewust zo gedaan, augustus 2013

LomoChrome Purple XR 100-400

Bij analoge fotografie is de associatie met oude fototoestellen snel gelegd. Dat maakt het echter nog lang niet ouderwets. Dit geldt zeker voor het bedrijf achter lomografie. Innovatie en creativiteit nemen daar een zeer belangrijke plaats in. Lomography komt dan ook geregeld met nieuwe, originele producten voor liefhebbers van experimentele analoge fotografie. Een sprekend voorbeeld hiervan is de LomoChrome Purple XR 100-400 film, die begin dit jaar aangekondigd werd. De eerste rollen konden in juli in gebruik worden genomen. Ook ik bestelde in deze eerste batch en zo kon ook ik deze zomer aan de slag met deze bijzondere film. LomoChrome Purple XR 100-400 film is een "gewone" negatief film, al zou je dat niet direct zeggen gezien het extreme effect. Mijn eerste rolletje schoot ik vol met mijn Diana F+. Het was lastig om voldoende kleurcontrast te vinden. Deze foto's werden mede hierdoor meer turquoise dan het verwachte paars. Ik had ook niet direct door dat ik groen nodig had in mijn foto's om het paarse effect te krijgen. De tweede rol stopte ik in mijn op dat moment spiksplinter nieuwe Holga.
Ik nam deze vervolgens mee naar American Football. Daar zou ik zowel kleurcontrast als voldoende groen vinden om de purple film volledig tot zijn recht te laten komen had ik bedacht. Ik gebruikte deze middag zowel de normale lens als de widelens die ik erbij had gekregen. Deze zou een donkere kring op de foto's geven, maar helaas merkte ik dat pas bij ontwikkeling van de foto's. Had ik het eerder geweten had ik wellicht andere keuzes gemaakt. De foto's werden in ieder geval paars, maar ze knalden toch minder dan ik gehoopt had. Evengoed natuurlijk wel een fantastisch vreemd effect om al die spelers op dat paarse veld te zien. Na twee rollen heb ik vooral het gevoel dat ik nog meer moet experimenteren om alles uit deze film te halen wat er in zit. Gelukkig is er nog een bestelling met 35mm film onderweg. Ik verheug me nu al op de combinatie van de LC-Wide en de purple film dus laat maar komen.

Veel turquoise, weinig paars, Kampen, augustus 2013



Elmo, binnen genomen met flits, Amsterdam, augustus 2013



Kleur is hier slechts subtiel aanwezig, Amsterdam, augustus 2013



USC vs Utah State met de Holga 120N, LA Memorial Coliseum, september 2013



Nogmaals USC vs Utah State, maar hier door de widelens van de Holga, september 2013