Fuji Provia 100F

Ergens in de zomer had ik een Fuji Provia 100F rolletje in mijn Poolse Ami66 gedaan. Het verrassende scherpe effect van de plastic lens van de Ami66 leek me een mooie combinatie met een Fujichrome rol. Nu heeft de Ami66 één groot gebrek: de achterkant wil er nog weleens spontaan vanaf vallen doordat de schuifjes aan de zijkant nogal gemakkelijk bewegen. Dit gebeurde dus ook in dit geval: halverwege het rolletje viel de achterkant eraf en in mijn ogen was de film afgeschreven. Er meteen uit halen kon ik niet over mijn hart verkrijgen dus bleef het toestel staan, met een rolletje dat ik als verloren beschouwde. Uiteindelijk vond ik het toch zonde om er helemaal niets meer mee te doen, dus pakte ik een paar weken geleden de camera weer op, schoot het rolletje verder vol en bracht dit alsnog weg. Wat ben ik blij dat ik dit gedaan heb. Ja, er waren wat opnames verpest, maar er zaten ook een aantal prachtige plaatjes op die ik niet had willen missen. En ik had gelijk: de Ami66 is een prachtige combinatie met een Fujichrome film, in dit geval met de Provia 100F. Alleen die achterkant, daar moet ik toch echt wat op verzinnen.

Zomer in Amsterdam met de Ami66 en Fuji Provia 100F, juli 2013



Een half jaar later dan de eerste opnames op deze rol, vooral onder de indruk van de scherpe lijnen en het heldere contrast, januari 2014



Ik kan me niet meer herinneren wanneer of waar in Amsterdam ik deze foto heb gemaakt. Ik denk dat het een zonsondergang is, maar het zou ook een zonsopgang kunnen zijn. Het resultaat is in ieder geval indrukwekkend

WZFO Ami 66

Mijn Diana F+ mag dan een nieuwe camera zijn, het model is dat niet. Het is oorspronkelijk een remake van een camera uit de jaren '60 uit Hong Kong. De aantrekkingskracht zit in het plastic: het is licht en de plastic lens zorgt voor dromerige resultaten. De Diana was natuurlijk niet de enige plastic camera ooit gemaakt. Zo wordt mijn Belomo Etyud (Etude) de Russische Diana genoemd: eveneens van plastic en staat ook garant voor dromerige plaatjes. Al zoekende naar gelijksoortige camera's op internet stuitte ik op de Ami 66 van de Poolse fabrikant WZFO. Niet zo verrassend wordt deze camera ook wel de Poolse Diana genoemd. Dat zegt denk ik vooral iets over de populariteit van de Diana, maar natuurlijk ook over het type camera. Het mooiste aan de Ami 66 vind ik het stippen motief bij de lens. Dat iemand dat echt bewust zo ontworpen heeft, geweldig! Verder is hij heerlijk lomp, heeft hij een plastic lens en gebruikt hij 120mm formaat film, toch wel mijn favoriete formaat. Het bleek echter nog niet zo gemakkelijk om aan een exemplaar te komen. Op Ebay zijn ze schaars en best prijzig, buiten Ebay leken ze onvindbaar. Een Poolse vriendin inschakelen leek de beste optie. En dat was het, want ik had het nog niet gevraagd of het was al bijna geregeld. Op de Poolse versie van Marktplaats bleek er voldoende aanbod en een maand later had ik mijn Ami 66 al in huis, inclusief het rode logo dat bij veel exemplaren verdwenen schijnt te zijn. Natuurlijk meteen een rolletje erin gedaan en de stad in gegaan om te testen. Hier zijn de eerste resultaten, geschoten op Lomography CN 100 film. Ik ben er heel tevreden over: de Ami 66 maakt scherpe foto's met pittige kleuren met wat vervaging naar de randen. Oordeel zelf:

Aangenaam verrast door de scherpte van de foto's, Noordzeekanaal, augustus 2013



Ook deze kenmerkt zich door de scherpte in het midden van de foto. Daarbij zijn de kleuren erg mooi doorgekomen, Spui, augustus 2013



Poging tot een double exposure komt minder goed uit de verf, maar dat kan ook komen omdat ik dit nog niet echt onder de knie heb, Vondelpark, augustus 2013



Lastig licht weet hij goed mee om te gaan en de kleuren blijven goed overeind, Oud-Zuid, augustus 2013