Saving Mr Banks

Iedereen kent toch ergens wel de film Mary Poppins, of tenminste wat liedjes er uit. Ik heb hem in ieder geval meerdere keren gezien tijdens mijn jeugd. Niet zo vaak als The Sound of Music, die andere grote 'Julie Andrews-kraker', maar toch zeker een aantal keer. Hoe de film tot stand gekomen was wist ik echter helemaal niet en ik was dan ook aangenaam verrast dat hier een verhaal achter zat en dat hier nu dan een film over gemaakt was. In Saving Mr Banks wordt verteld hoe Walt Disney alle mogelijke moeite doet om de rechten te krijgen van Mary Poppins van auteur P.L. Travers. Hij heeft zijn kinderen ooit beloofd Mary Poppins naar het witte doek te brengen en is vastbesloten deze belofte na te komen. Pamela Travers blijkt echter niet zomaar afstand te hebben willen doen van haar karakter Mary Poppins. Wat volgt is een ontroerend mooie film, met een wereldrol van Emma Thompson als Pamela Travers. Onbegrijpelijk dat zij hier geen Oscarnominatie voor heeft gekregen. Voor mijn 'Het Beste van'-lijstje is deze film zeker wel genomineerd, wat de stand al op twee fantastische films in 2014 brengt.

Philomena

Het jaar 2014 is nog maar goed drie weken onderweg en het belooft nu al een goed filmjaar te worden. Sterker nog: ik zou al weleens wat films gezien kunnen hebben die in mijn 'Het Beste van 2014'-lijstje gaan komen. De film Philomena zou daar zomaar eens tussen kunnen staan. In deze film gaat Philomena, meesterlijk neergezet door Judi Dench, samen met journalist Martin Sixsmith, een prachtige rol van Steve Coogan, op zoek naar haar zoon Anthony. Ze heeft Anthony vijftig jaar daarvoor als tiener gekregen en moest toezien hoe de nonnen hem lieten adopteren door een Amerikaanse familie. Het verhaal is gebaseerd op het boek The Lost Child of Philomena Lee, geschreven door journalist Martin Sixsmith die het waargebeurde verhaal van deze adoptie opschreef. Wat de film bijzonder maakte voor mij is de combinatie van humor en drama, en de ingetogen manier waarop dit gedaan is. Het is een ontroerende, respectvolle film die volkomen terecht voor vier Oscars genomineerd is.

Make Yourself Happy

Als ik zo zou kunnen tekenen en schrijven als Lucy Knisley, dan zou ik ook van elke vakantie een boek maken. Van elke gebeurtenis wel, of inderdaad, misschien ook wel van elke non-gebeurtenis. Dat maakt het echter nog niet interessant voor iedereen om te lezen, hoe charmant wellicht ook weergegeven. Ik heb deze "kritiek" al vaker op Lucy Knisley geuit, en ik ga het ook weer doen met betrekking tot haar 2010 boek Make Yourself Happy. Laat ik beginnen met het positieve dat, laat daar geen onduidelijkheid over bestaan, gelukkig weer ruimschoots de overhand heeft. Knisley heeft in deze verzameling van korte comics een fijn geluid waarbij de stijl die ik zo kan waarderen weer prima tot zijn recht komt. Het leest als een trein en is zeer ontspannend. Ik zou alleen zo graag eens zien dat die frisse blik die Knisley duidelijk heeft iets meer naar buiten gericht zou zijn, inplaats van naar binnen. Het gaat weer over Lucy, Lucy en Lucy. Zou ze haar eigen rol iets minder groot maken en meer ruimte geven aan de buitenwereld, dan zou het wat mij betreft een stuk interessanter worden. Ik blijf zeggen dat het deels te maken heeft met volwassen worden, maar dat wordt dan zo onderhand nu wel eens tijd. Met zo'n talent als zij heeft moet meer kunnen, daar ben ik nog steeds van overtuigd. Neemt niet weg dat Make Yourself Happy weer prettig leesvoer is en ik uitkijk naar haar volgende boek.

Brain on Fire

Wakker worden in een ziekenhuisbed, vastgebonden met om haar pols een bandje met 'flight risk', dit is hoe Susannah Cahalan zich het dieptepunt van haar geheimzinnige ziekte herinnert waar ze in 2009 door getroffen werd. Het begon met vage klachten, die snel overgingen in paranoïde gedrag, gevolgd door epileptische aanvallen. New York Post reporter Cahalan schreef er drie jaar later een fantastisch boek over met de naam Brain on Fire. Ze is op onderzoek gegaan om uit te vinden wat er nu precies gebeurd is. Haar belangrijkste drijfveer hierbij was om de gaten in haar geheugen te vullen. Dit heeft geresulteerd in een precies verslag van alle gebeurtenissen. Het is enorm meeslepend en daarmee een boek dat weg leest als een thriller. Cahalan beschrijft niet alleen haar eigen ervaringen, maar ook het pad dat de doktoren aflegden om uiteindelijk tot de juiste diagnose te komen. Het verhaal is hiermee vaak zakelijk en inhoudelijk. Voor emoties is in Brain on Fire ook ruimte, maar deze worden net zo objectief beschreven als de rest van het verhaal. Persoonlijk viel mij dit pas op toen ik in een recensie op Goodreads de teleurstelling van een lezer teruglas die meer drama had verwacht. Zij vond Cahalan te koel, voelde teveel emotionele afstand. Blijkbaar spreekt deze manier van beschrijven mij wel erg aan, want ik had de emoties niet bepaald gemist. Ik vond het vooral ongelofelijk interessant en tegelijkertijd reuze verontrustend dat dit ieder gezond mens zou kunnen overkomen. Een heel interessant boek dus, dat ook nog eens erg erg goed geschreven is. Verwacht alleen geen 'Waargebeurde woensdagavondfilm', voor wie nog weet wat dat was.

Marzi

Marzi is de eerste graphic novel van Marzena Sowa in samenwerking met haar partner Sylvain Savola. Het is een zogenaamd 'coming of age' verhaal waarin hoofdpersoon Marzi vertelt over haar leven in het Polen van de jaren '80. Geboren in 1979 groeit Marzi op in de laatste tien jaar van het communisme in Polen. Sowa beschrijft dit vanuit de ogen van een kind: over lege winkels, maar ook over de schaamte om met een stapel rollen toiletpapier over straat te moeten als deze weer eens voorradig zijn. Het sterke aan dit boek vind ik dat alles is benaderd vanuit de dagelijkse belevingswereld van een kind. Het probleem dat je hebt met drie vriendinnen die al dan niet met elkaar willen spelen is voor de kleine Marzi minstens zo belangrijk als de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl. Rode draad vormt het naderende einde van het communisme, iets wat Marzi met name merkt wanneer ook haar vader deelneemt aan een grote staking. Goed opgezet in kleine verhaaltjes, mooi geschreven en zeker zo mooi getekend. Eén van de indrukwekkendste boeken die ik dit jaar las.

The girl in the green sweater

Ik kocht The girl in the green sweater in Warschau, tijdens ons bezoek aan Polen afgelopen februari. Die hele reis werden we herinnerd aan de gevolgen van WOII: het meest natuurlijk door ons bezoek aan Auschwitz, maar ook in de steden Krakau en Warschau is deze geschiedenis nog voelbaar aanwezig. Verhalen over en uit die tijd maakten het nog levendiger en het lezen van The girl in the green sweater droeg daar zeker aan bij. Dit waargebeurde verhaal speelt zich af in Lvov, waar net als in andere grote steden de Joden gedwongen werden om in een ghetto te leven. Daar bleef het echter niet bij, uiteindelijk moest er gevlucht worden om te ontsnappen aan het nazi-regime, iets wat maar weinigen lukte. De familie van de Joodse Krystyna maakte de keuze om het riool in te vluchten. Uiteindelijk verbleven ze daar maar liefst veertien maanden. Niet iedereen bracht het tot een goed einde, maar Krystyna en haar familie wisten op deze manier de oorlog te overleven. Het is niet het best geschreven boek ooit. In het begin kost het dan ook even wat moeite om erin te komen. Het is met name irritant als iets gebracht wordt als een nieuw feit, terwijl het even daarvoor ook al genoemd is. Je zou denken dat een schrijver af en toe even terugleest wat hij of zij al geschreven heeft. Maar naar mate het boek vordert werd ik steeds meer het aangrijpende verhaal in getrokken, waardoor de soms wat haperende schrijfstijl naar de achtergrond verdween. Ik vond het een indrukwekkend boek, dat maar weer eens duidelijk maakte wat we elkaar aan kunnen doen en hoe belangrijk het is om dit niet te vergeten.

Always looking up

Het komt eigenlijk nauwelijks voor dat ik een boek bewust wegleg met de bedoeling het niet verder te lezen. Het komt weleens voor dat ik afgeleid word door een ander boek en dat een boek blijft liggen met een kaartje ergens halverwege het boek. Het is dan nog steeds wel mijn bedoeling om het ooit uit te lezen, maar over het algemeen komt dat er dan niet meer van. Always looking up van Michael J. Fox belandde in de zeldzame eerste categorie. Ik ben tot bladzijde 78 gekomen, en realiseerde me toen dat ik echt geen zin meer had om door te lezen. Toen ik het kocht had ik wel zin in een fijn en optimistisch boek. Het is immers niet niks om in een ijdele wereld als de entertaiment geconfronteerd te worden met Parkinson en ik bewonder hoe hij hiermee naar buiten getreden is. Ik had graag gelezen over de kracht en inspiratie die hem ertoe brengt om elke dag zijn bed uit te komen en zijn bijdrage te leveren. Always looking up gaat inderdaad over zijn bijdrage aan het onderzoek naar de ziekte, maar de inspiratie is ver te zoeken. Voor mij zijn het vooral neuzelverhaaltjes over zijn toch wel financieel bevoorrechte bestaan en die boeien me echt niet zo. Hij heeft vooraan gestaan bij de Tour de France omdat hij Lance Armstrong kent, tja. Hij heeft langere tijd in een villa in Frankrijk doorgebracht, het zal wel. Nergens komt het echt verder dan de oppervlakte en dat is jammer. Ik vermoed namelijk nog steeds dat Michael J. Fox wel degelijk een inspirerend persoon is. Misschien dat dit verderop in het boek aan bod komt, of schrijft hij nog eens een boek waarin het beter uit de verf komt. Always looking up verdwijnt hier in ieder geval in de kast, dus ik zal het niet weten.

Look me in the eye

Terwijl we tegenwoordig kinderen bij de minste of geringste afwijking van de zogenaamde standaard al een diagnose plus een etiket meegeven, kwamen we zo'n dertig jaar geleden niet veel verder dan dat kinderen in sommige gevallen als raar werden bestempeld. Zo kon het ook gebeuren dat John Robison pas op zijn veertigste de diagnose Asperger te horen kreeg, nadat hij al jaren op zoek was geweest naar de reden voor zijn anders voelen. Dit was het moment dat er eindelijk heel veel puzzle stukjes op zijn plek vielen. Hij schreef hierover het indrukwekkende Look me in the eye, het verhaal van Robisons leven tot dan toe. En wat voor leven. Het begint met een lastige jeugd in een problematisch gezin. Hij doet wel zijn best om zich aan te passen aan zijn omgeving, maar normale dingen zoals het maken van vrienden gaat hem maar moeizaam af. School wordt ook geen succes en zodra het kan pakt hij zijn spullen en gaat weg. Zijn omzwervingen brengen hem overal en nergens. Als hij echt in contact met zijn talenten komt, brengt hem dat op gegeven moment zelfs op tour met Kiss als de man van de special effects. De kracht van het boek is niet dat het over iemand met Asperger gaat, maar dat het door iemand met Asperger geschreven is. John schrijft zoals hij is, met de beperkingen en wonderlijkheden die Asperger met zich meebrengt. Zo vertelt hij vrij uitgebreid over technische zaken, zoals het sleutelen aan auto's. Dit is iets waar hij in uitblinkt en waar hij helemaal in op kan gaan. Aan de andere kant vertelt hij vrij emotieloos en tussen neus en lippen door dat zijn eerste huwelijk stukgelopen is ergens in de loop van de tijd. Het zou heel normaal zijn om dat even uit te leggen, maar dit gebeurt maar heel sumier. Juist deze afwijkende insteek maakt het boek heel bijzonder en geeft het een speciale dimensie. Het boek verdient het om zorgvuldig gelezen te worden, de meerwaarde zit in dingen die niet of nauwelijks benoemd worden. Een bijzonder boek van een bijzonder iemand. Voor wie na het boek nog een ander perspectief op het verhaal wil is er nog het boek Running with Scissors van Augusten Burroughs, de jongere broer van Robison.