Het beste van 2014: Televisie

Het was een heerlijk televisiejaar met te veel goede series om bij te kunnen houden. Keuzes, keuzes dus. Het meest onder de indruk was ik van oude bekenden die na wat mindere seizoenen krachtig terugkwamen. En natuurlijk was er ook die ene nieuwe serie die alle andere nieuwe series naar de achtergrond verdreef. Het beste van 2014 op televisiegebied, in willekeurige volgorde:

Homeland seizoen 4

Is er nog wel een Homeland mogelijk na het afscheid van Brody aan het einde van seizoen 3, dat was de vraag waarmee velen aan dit seizoen begonnen. Het antwoord is ja, volmondig ja. Homeland seizoen 4 heeft eindelijk weer de onderhuidse spanning die het eerste seizoen zo indrukwekkend maakte. Carrie blijkt wederom een interessant genoeg karakter te zijn om een compleet seizoen te kunnen dragen. Dat de laatste aflevering dan wat aan de matte kant blijkt, het zij ze vergeven. Wat er met Dana Brody is gebeurd komt overigens nergens ter sprake, en eerlijk gezegd: who cares.

Derek seizoen 2

Zelden heeft televisie mij zo ontroerd als de serie Derek. Al gaat Ricky Gervais ook in deze rol weer behoorlijk op het randje zitten, hij weet mij in deze rol als bejaardenhulp echt te raken. Soms schuurde het, soms werd ik tot tranen geroerd en bovenal was het vaak enorm grappig. Helaas heb ik (nog) geen berichten over een nieuw seizoen kunnen vinden. Wel over een special die net voor kerst uitgezonden zou zijn. Deze heb ik dus nog om naar uit te kijken.

Gotham

Met enige terughoudendheid begon ik aan deze serie, het leek me vooral iets voor echte comic fans. Na een goede twintig minuten was ik echter al helemaal om: Gotham is een prachtig gemaakte serie voor een breder publiek dan enkel comic book lezers. Gotham laat de beginjaren van Batman zien: de dood van Bruces ouders, het verval van de stad en het gevecht dat de politie hiertegen levert. Er worden door de afleveringen heen talloze verwijzingen gemaakt naar latere verhaallijnen, wat de serie voor de fans een feest van herkenning maakt. Als je deze verwijzingen mist doet dit echter niets af aan het verhaal. Dit kan prima op zichzelf staan. Bovenal is deze serie prachtig gefilmd waarbij met stijl en kleuren de comics nooit heel ver weg zijn. Meest geslaagde nieuwe serie van 2014 als je het mij vraagt.

New Girl seizoen 4

Het had niet veel gescheeld of we waren afgehaakt, eerlijk is eerlijk. New Girl seizoen 3 kon bij mij niet veel meer dan een flauwe glimlach ontlokken. Dit was dan vooral door de altijd even legendarische Schmidt. In september met het begin van seizoen 4 waaide er echter een nieuwe frisse wind. Het werd weer scherper en tegelijkertijd raakte het weer de gevoelige snaar. Het kon me eindelijk weer schelen wat er met de hoofdpersonen gebeurde, essentieel volgens mij om te blijven kijken. Gered van de ondergang dus, en hoe. New Girl is met stip één van de betere comedyseries van dit moment.

The Newsroom seizoen 3

Het laatste seizoen van wat een epische serie had kunnen zijn. Had moeten zijn wellicht. Alle ingrediënten voor een "nieuwe" West Wing leken immers aanwezig: de schrijver, het decor, de cast. Dit niveau heeft The Newsroom echter nooit bereikt wat mij betreft. Toch is er in dit laatste seizoen zeker mooie en goede televisie neergezet. Het verhaal over klokkenluiders en het beschermen van bronnen was actueel en relevant. De personages begonnen eindelijk wat meer diepgang te krijgen waarbij met name de vrouwen niet meer zo hysterisch waren. De dialogen waren scherp, snel en humorvol zoals we dat verwachten in een Aaron Sorkin serie. Op dit niveau had er van mij echt nog wel een vierde seizoen achteraan gemogen, maar helaas. Het was in ieder geval een waardig laatste seizoen.

Orange is the new black seizoen 2

Heerlijke smeuïge televisie over een jonge vrouw uit een goed milieu die in de vrouwengevangenis belandt. Dit door eigen schuld: ze koos ervoor om mee te werken aan een geld / drugstransport dat vervolgens niet goed afliep. Het heeft qua humor en scherpte overeenkomsten met de serie Weeds, van dezelfde makers, waarbij eveneens een vrouw uit een "normaal" milieu door eigen keuze aan de verkeerde kant van de lijn terecht komt met alle bizarre gevolgen van dien. Orange is the new black gaat echter verder op dramagebied waar Weeds nogal eens bleef hangen in absurdisme. Zeer geschikt voor binge watching.

Derek

In 2013 verscheen een nieuwe serie van Ricky Gervais op Netflix met de naam Derek. Derek is misschien wel het mooiste wat Ricky Gervais ooit gemaakt heeft. Het is wederom een zogenaamde 'mockymentary', wat zoveel wil zeggen dat het lijkt op reality-tv waarbij de hoofdpersonen af en toe tegen de camera praten. Dezelfde stijl als The Office dus, Gervais' eerdere succes serie. Wat Derek echter nog sterker heeft dan The Office is het schrijnende van de situaties, en tegelijkertijd het ontroerende. Derek is een wat aparte man, gespeeld door Gervais zelf, die werkt in een verpleeghuis. Waar nu precies zijn beperkingen liggen wordt nooit echt expliciet, en doet ook eigenlijk niet echt terzake. Hij is een kleurrijke persoonlijkheid, een beetje naïef en vooral overtuigd van het gegeven dat je beter een goed mens kan zijn, dan wat dan ook. Derek gaat om de personen en hun kleine mooie verhalen. Ik kon binnen één aflevering zowel hardop lachen als tot tranen geroerd worden. Sommige mensen vinden het deprimerende televisie, mij heeft Derek diep geraakt. Een bijzondere serie met een heel bijzondere hoofdpersoon. Ik kijk zeker uit naar een volgend seizoen.

The Wonder Years

Deze week vond ik na lang zoeken eindelijk de serie The Wonder Years. Niet op DVD of Blu-ray, maar op Netflix, de on demand schatkamer van (oude) televisieseries. The Wonder Years is me als serie altijd bijgebleven, meer dan andere series. De opgroeiende Kevin en Winnie in het Amerika van de jaren '60-'70 spraken voor mij enorm tot de verbeelding. De serie liep op de Amerikaanse televisie van '88 tot '93 en laat het wel en wee zien van het gezin Arnold. Eén van de redenen waarom het mij zo aansprak is denk ik dat ik in de uitzendperiode ongeveer dezelfde leeftijd had als hoofdpersonen Kevin en Winnie. Het voelde als het ware of ik samen met hen opgroeide, al speelde de serie dan eind jaren '60. Dat maakte niets uit, zoals zoveel coming of age verhalen is ook dit verhaal tijdloos. Een andere reden waarom het me zo aansprak was dat ik me toen al erg aangetrokken voelde door Amerika en de Amerikaanse cultuur. Deze komt juist in het jaren '60 decor prachtig tot zijn recht. De grote vraag in 2014 was natuurlijk of de serie nog om aan te zien zou zijn. Gelukkig kan ik zeggen dat dit tot nu toe beslist niet tegenvalt. Op de beeldkwaliteit valt natuurlijk van alles aan te merken, maar de serie zelf blijft voor mij stevig overeind. Ik ben nu drie afleveringen onderweg in het eerste seizoen en verheug me op de vele uren van The Wonder Years die nog voor me liggen.

Het beste van 2013: Televisie

Het afgelopen jaar hebben we in verhouding veel comedy gekeken. Deels kwam dit door tijdgebrek, maar daarnaast is het ook heerlijk ontspannend tijdverdrijf. Verder was het vooral het jaar waarin Game of Thrones van successerie naar megahype ging en we op de valreep verrast werden door een Nederlandse kwaliteitsserie. Ook dit lijstje in willekeurige volgorde:

The Goldbergs

Op het eerste gezicht de zoveelste serie over een 'All American Family', maar al snel blijkt dit slechts de buitenkant. De serie is losjes gebaseerd op de jeugd van de maker en staat bol van de zelfspot. Gesitueerd in de jaren '80 is het een feest van herkenning voor iedereen die zelf opgroeide in deze jaren. Inclusief cassettebandjes, grote kleurige oorbellen en beenwarmers. Grappig is dat er op het einde af en toe stukjes home-made video langskomen van de oorspronkelijke familie Goldberg.

House of Cards

Deze serie over de Amerikaanse politiek levert hypnotiserende televisie op. Macht en corruptie voeren de boventoon en het vreemde is dat ik ergens ook nog hoopte dat de hoofdpersoon, een meesterlijke rol van Kevin Spacey, er mee weg zou komen. Niet goed voor het mensbeeld dus, maar wat een meeslepend drama. In februari komt seizoen twee, dat Netflix net als het eerste seizoen in één keer online zal zetten.

Game of Thrones

De enige serie waar ik voor thuis bleef het afgelopen jaar, wekenlang elke maandagavond op HBO NL. The Red Wedding was wellicht de meest schokkende episode in een grote serie ooit en doet je afvragen wat er nu nog kan komen. We gaan het zien vanaf maart 2014 als een nieuw seizoen van Game of Thrones van start gaat.

How I Met Your Mother

Eindelijk is het dan zover: het seizoen waarin we de moeder te zien krijgen waar al acht seizoenen naartoe gewerkt werd. Het gehele seizoen speelt zich af in de dagen voor de bruiloft van Barney en Robin, een best gewaagde keuze die heel goed uitpakt. We zijn er nog niet helemaal doorheen, maar dit laatste seizoen verdient zeker nu al een plaats in dit lijstje. Barney is weer legendarisch en al weten we dan nu wie de moeder is, het blijft spannend hoe het nu echt afloopt met de vriendengroep.

The Big Bang Theory

Terug van weggeweest, want in het vorige seizoen waren we bijna afgehaakt. Het lijntje tussen leuk en te flauw voor woorden blijkt af en toe toch wel heel dun. Sheldon is weer als vanouds onhebbelijk en Amy vult zijn verhaallijn heerlijk aan. Dat de rest een beetje als behang dient, daar kan ik prima mee leven.

The Sound of Music

Live op de Amerikaanse televisie met Carrie Underwood in de hoofdrol als gouvernante Maria. Bij een dergelijke legendarische cult film natuurlijk vragen om een berg kritiek, en die was er ook, maar ik heb genoten. Af en toe was het wel even schakelen omdat ze de oorspronkelijke musical als basis hadden genomen in plaats van de wereldberoemde film, maar dit vond ik uiteindelijk vooral een plus. De kritiek dat Carrie geen briljant actrice is kan ik ergens wel onderschrijven, maar het heeft mij niet gestoord. Het was een knappe productie met een hoog nostalgisch gehalte. Een must see voor elke Sound of Music fan.

Penoza

Wat een groot deel van Nederland al lang wist weten wij nu ook: Penoza is een fantastische serie. In krap anderhalve dag keken we het hele eerste seizoen weg en het tweede seizoen ligt al op ons te wachten. Met name Monic Hendricx is fantastisch als hoofdpersoon Carmen. Beste serie die ik ooit op de Nederlandse televisie zag.

Ray Donovan

Under the Dome mag dan de grote kijkcijferhit zijn van deze zomer in Amerika op CBS, ook de zender Showtime heeft deze zomer een knaller met het ietwat donkere Ray Donovan. Op 30 juni kende deze twaalfdelige serie zijn premiere, en als ik Wikipedia mag geloven was dit meteen de best bekeken Showtime premiere ooit. Hoofdpersoon is, het zal geen verrassing zijn, Ray Donovan. Hij werkt als ´fixer´ voor een groot advocatenbureau dat vooral rijke en beroemde klanten heeft. Is er ergens een probleem dan komt Ray op de proppen. Op niet al te subtiele wijze weet hij het meestal wel weer op te lossen, waarbij hij zelf dikwijls niet gespaard blijft. Een aanzienlijk deel van de serie wordt in beslag genomen door de familie perikelen van Ray. Hij komt uit een ingewikkeld gezin, waarbij zijn vader (gespeeld door Jon Voight) veruit de meest kleurrijke persoon is. Ray Donovan is intrigerend, spannend en zowel humoristisch als tragisch. Niet Under the Dome, maar Ray Donovan is voor mij de televisieverrassing van deze zomer. Fijn dat ook deze serie een tweede seizoen krijgt in 2014.

Under the Dome

Het is dè grote televisiehit van deze zomer in Amerika: het op CBS uitgezonden Under the Dome. De serie is gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen King, dat verscheen in 2009. Het verhaal speelt zich af in het kleine plaatsje Chester's Mill in Maine. Op een dag wordt men geconfronteerd met een gigantische koepel die het dorp afsluit voor de rest van de wereld. De koepel is transparant, maar schijnbaar onverwoestbaar. We zien vervolgens hoe de plaatselijke politie, de bevolking en een aantal toevallige passanten omgaan met deze situatie. Uiteraard komen er wat onverkwikkende zaken naar boven, want er speelt in dit dorp meer dan vanaf de buitenkant lijkt. Ik vond dat de serie hoopvol van start ging. Het gegeven was best origineel en er werden wat interessante personages neergezet. Kortom, genoeg om een tijdje te boeien. Wat me echter al snel tegen ging staan was het gebrekkige acteren. Sommige karakters werden ronduit stuntelig neergezet. Ik geloof trouwens dat dit minstens zo veel met het script te maken heeft als met de prestatie van de acteurs. Daarbij waren de reacties en gedragingen van de personages heel onevenwichtig, om het woord ongeloofwaardig maar niet te gebruiken. Dus nee, ik was niet heel erg onder de indruk van Under the Dome, al loont het wel om te blijven kijken: het wordt beter. Toch zie ik niet waar heel Amerika zo gek van is. Het zal aan mij liggen. In het najaar overigens te zien bij ik meen SBS6 en in Amerika goed voor een tweede seizoen.

Community Seizoen 1

Community, de sitcom over een groep studenten op een community college gaat inmiddels al aan zijn vijfde seizoen beginnen. Wij hebben echter pas net het eerste seizoen achter de rug en dat smaakt naar meer! Community speelt zich dus af op een zogenaamd community college, genaamd Greendale. Dit is een prachtig en geloofwaardig decor om de meest absurde mensen bij elkaar te zetten. Een klas Spaans brengt de hoofdpersonen ertoe een studiegroep op te richten. Deze studiegroep studeert niet alleen samen, maar groeit uit tot een hechte vriendengroep met de meest uiteenlopende personen. Jonge schoolverlaters, een gescheiden moeder, een uit zijn ambt gezette advocaat, een oudere student: van elke smaak zit er wel iemand in de groep. Wat deze serie voor mij tot een succes maakt is dat ze niet bang zijn om op het randje te gaan zitten met lastige onderwerpen als racisme of religie. Daarbij is er een flinke dosis absurditeit waarbij af en toe zwaar over de top gegaan wordt. Het is een feel good serie waarbij ik regelmatig hardop moet lachen, en die mij bijna doet verlangen naar een jaartje community college. Seizoen twee heeft de dvd-speler inmiddels ook gevonden.

House of Cards

Als je nog gelooft in idealistische, eerlijke politici en dit graag zo wilt houden, dan is House of Cards niets voor je. Zelden zag ik een serie met zoveel manipulatie, egoïsme en machtsmisbruik. House of Cards is gebaseerd op de gelijknamige Britse miniserie en gesitueerd in de Amerikaanse politiek. Hoofdpersoon is Frank Underwood, meesterlijk neergezet door Kevin Spacey. Als lid van het congres heeft hij grote ambities met name voor zichzelf. Hij is getrouwd met Claire, gespeeld door Robin Wright, die een grote non-profit organisatie leidt. Samen hebben ze een bijzonder en gecompliceerd huwelijk. Aan de ene kant lijkt het soms koud, aan de andere kant lijkt het een ijzersterk team. Frank is een man met een plan die razendsnel kan schakelen en voor niets of niemand terug deinst. Dit maakt de serie heel gewaagd: de hoofdpersoon is op zijn zachtst gezegd een heel onaangenaam mens, niet iemand waarmee je je graag identificeert. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik hoopte dat hij zijn doel zou bereiken, al werd die loyaliteit naarmate het seizoen vorderde wel zwaar op de proef gesteld. Wat House of Cards extra bijzonder en gewaagd maakt, is dat het gehele seizoen in één keer op Netflix geplaatst werd. Dit was nog niet eerder gedaan op deze manier. Ik kijk nu al uit naar een tweede seizoen. Gelukkig is dit in productie.

Borgen seizoen 3

Wat heb ik genoten van de eerste twee seizoenen van Borgen, en wat heb ik uitgekeken naar het derde en tegelijk ook laatste seizoen. En nu is het voorbij. In iets meer dan een week hebben we de laatste tien afleveringen gekeken. Het begon zeer sterk met een Birgitte die haar plek gevonden heeft buiten de politiek. Chique baan in het bedrijfsleven, relatie met een goed uitziende architect, gelukkige kinderen en een fijne omgang met haar ex-man: alles lijkt perfect. Toch mist ze het politieke bestaan, temeer omdat de koers die "haar" middenpartij kiest steeds minder bij haar past. Ze kiest voor een comeback in de politiek, misschien wel idealistischer en strijdlustiger dan ooit. Het levert een turbulent seizoen op waarin niet alleen met Birgitte veel gebeurt, maar ook met de personages om haar heen. Halverwege het seizoen dacht ik naar het beste seizoen ooit te kijken. Ik vond niet alleen de problemen van het politieke stelsel weer prachtig weergegeven, ook de kritiek op "moderne" journalistiek vond ik heel treffend. Dat gevoel ebde echter weg in de laatste twee afleveringen. De schrijvers hebben er voor gekozen om ieder verhaallijntje helemaal af te maken, iets wat van mij echt niet gehoeven had. Sterker nog, ik vond het afbreuk doen aan de serie. Van mij hadden er wel een aantal zaken in het midden mogen blijven, had de volledige laatste aflevering misschien wel niet gehoeven. Jammer, want het is en blijft één van de meest indrukwekkende series ooit gemaakt.

Game of Thrones seizoen 3

Vaste tijden om naar programma's te kijken met momenten dat je werkelijk ergens voor thuisbleef: ik kan me het al bijna niet meer voorstellen. De televisieavond is er eentje 'on demand' geworden, en we kijken meestal een serie als heel seizoen direct achter elkaar. Game of Thrones bracht daar dit jaar verandering in. Waren de eerste twee seizoenen al groots en meeslepend, in het derde seizoen is de serie uitgegroeid tot wereldwijde hype. En niet voor niets. Het is episch drama met voor ieder wat wils: sterke vrouwen, stevige moordpartijen en bovenal een prachtig verhaal. Dit seizoen bleven wij er voor thuis. Tien maandagen lang was het om half 9 ouderwets samen op de bank klaarzitten voor de televisie, voor een nieuwe aflevering. Overigens wel op HBO-NL, dus zonder reclame of andere hinderlijke onderbrekingen. Want hype of niet, met onderbrekingen ga ik niet kijken. En nu is het wachten op seizoen vier. Gelukkig valt er over seizoen drie nog genoeg na te praten. Beste serie van het jaar.

Hollywood

Het duurde maar liefst zes seizoenen voordat ik door had dat het hoofdpersonage uit de televisieserieCalifornication, Hank Moody, een link had met Charles Bukowski en diens beroemde hoofdpersoon Hank Chinaski. Die weer gebaseerd was op zijn eigen persoon. Ik zou als excuus kunnen brengen dat ik Hollywood van Charles Bukowski niet gelezen had, maar dat is eigenlijk geen excuus. Dat maakt het alleen maar erger eigenlijk, want als fanatieke lezer en Amerika-fan had ik die allang in mijn verzameling moeten hebben. Gelukkig ben ik niet iemand die erg veel ontleent aan het kunnen aangeven van literaire of cinematische verwijzingen. Het had echter wel wat toegevoegd aan de kijkervaring van Californication als ik Hollywood eerder had gelezen, dat moet toch wel gezegd. Want wat is Hollywood een heerlijk boek, ik heb er echt van genoten. Beter laat dan nooit zal ik maar zeggen. Het voelt als Hollywood, het ademt Hollywood. Al kom ik er slechts enkele dagen per jaar en is het boek al bijna 25 jaar oud, toch is er zoveel herkenning. De lucht, de geuren, alles wordt bijna tastbaar. Daarbij is het ook nog eens een heel smeuïg boek, wetende dat een groot deel echt zo gebeurd is bij de totstandkoming van de film Barfly, de belangrijkste verhaallijn in het boek. Die ik nu dus ook nog moet gaan zien ja, om vervolgens wellicht het boek nog eens te lezen. En Californication nog eens te kijken. Maar goed, daarvan blijkt nog een nieuw seizoen te komen, dus dat is alvast geregeld.

Het beste van 2012: Televisieseries

6. The Newsroom

Hoe graag had ik het eerste seizoen van deze HBO serie op naam van Aaron Sorkin op een eerste plaats gezet. Maar The Newsroom is er gewoon nog niet. De setting is perfect, maar de hoofdpersonages ontbreekt het nog aan diepgang en geloofwaardigheid. De grootste valkuil vind ik het slapstickgehalte: dan haak ik echt af. Maar als de dialogen zijn zoals ze moeten zijn: scherp, razendsnel, vol pit en humor, dan laat de serie zien hoeveel potentie er in zit.

5. Modern Family

Deze zogenaamde \'mockumentary\', zo genoemd vanwege de onderonsjes met de camera, is vanaf het eerste seizoen in 2009 al een groot succes. Het sterke aan deze serie vind ik dat er geen enkel slecht personage in zit. Al blijft Ed O\'Neill als Jay Pritchett zonder twijfel de held van het geheel.

4. Nashville

Een rijke familie, twee concurrerende zangeressen met een generatieconflict, en daarnaast ook nog een politiek strijdtoneel: Nashville heeft alles in zich om het nieuwe Dallas te worden. Jammer genoeg blijft zowel het verhaal als de emotie net te veel aan het oppervlak. Dit maakt precies het verschil tussen een soapy serie en meeslepend drama. De muziek geeft er zeker een extra dimensie aan en de soundtrack is fijn luistervoer.

3. The Neighbors

Een stevig potje zelfkritiek kan ik vaak wel waarderen en dat is precies wat deze serie doet. Op een humoristische manier wordt er vanaf de grootste afstand die maar kan, vanuit de blik van een alien, naar Amerika gekeken. Hier ontstaan hilarische situaties door. De eerste aflevering is even wennen, maar daarna wordt het beter en beter.

2. Homeland seizoen 2

Niet zo goed als het eerste seizoen, maar nog steeds reuze spannend en intrigerend. Reikhalzend kijk ik al uit naar het derde seizoen om te zien wat dit Carry en Brody gaat brengen. De serie heeft wel een draai nodig, want voortborduren op de eerste twee seizoenen is niet genoeg vrees ik.

1. Borgen

Eenmaal gewend aan het Deens vond ik deze serie echt verslavend goed. Zo geloofwaardig, en daardoor misschien ook wel zo indrukwekkend. Ik ben bang dat het er echt zo aan toe gaat, ook in Nederland. En misschien wel erger. Vanaf maart gaan we zien hoe het Birgitte verder vergaat.

Grey's Anatomy seizoen 7

Wat betreft Grey's Anatomy lopen we altijd een beetje achter de troepen aan. We kijken zo'n seizoen namelijk het liefst op dvd, zodat we zo veel en zo vaak kunnen kijken als we willen. We zijn alleen niet bereid om hier de hoofdprijs voor te betalen, dus we wachten altijd een tijdje totdat de box wat in prijs gedaald is. Er is immers altijd genoeg te kijken en het is ook niet zo dat je in het dagelijks leven met spoilers te maken krijgt met betrekking tot Grey's. Dat was misschien in de eerste paar seizoenen nog zo, maar ik heb het gevoel dat iedereen inmiddels deze serie op zijn eigen tijd kijkt, waardoor er weinig over gesproken wordt en de kans dat je een verhaallijn te vroeg hoort klein is. Als we dan eenmaal kijken, dan jagen we zo'n seizoen er wel in no-time doorheen: deze keer in ik geloof amper twee weken. De artsen in opleiding in Seattle Grace zijn inmiddels volwassen geworden en het datingstadium ruim voorbij. In seizoen 7 gaat het om echte verbintenissen, zwangerschappen en serieuze blikken naar de toekomst. Centraal staat het onderzoek van Shepherd naar Alzheimer, een ziekte waar Meredith en Webber uiteraard persoonlijk betrokken zijn vanwege Meredith's moeder. Ingewikkelder wordt het als Webbers vrouw Adele ook tekenen begint te vertonen van deze slopende ziekte. Integriteit, professionaliteit en gevoel gaan hier door elkaar lopen wat grote gevolgen kan hebben voor zowel het onderzoek als het ziekenhuis. Uitzonderlijk in dit seizoen is de zogenaamde 'musical-aflevering'. Ik ben hier geen fan van. Ze hebben er weliswaar voor gekozen om alleen de acteurs te laten zingen die ook daadwerkelijk heel goed konden zingen, maar dan nog vond ik het grotendeels ongemakkelijk. Het zal een kwestie van smaak zijn, maar mij deed het weinig. Desalniettemin is het een sterk seizoen, waar Meredith haar zeurderige kant grotendeels achter zich heeft gelaten en zich met echte dillema's bezig houdt. We wachten rustig op seizoen 8.

Borgen

De afgelopen drie weken stond ons volledige televisieschema in het teken van de Deense serie Borgen. We zagen twee seizoenen, in totaal twintig uur, van wat misschien wel één van de meest hoogstaande en meeslepende series ooit zal blijken te zijn. Alles draait om Birgitte Nyborg, leider van de Middenpartij, die vrij onverwacht minister president van Denemarken wordt. De problemen waar ze vervolgens tegenaan loopt zijn voor Nederlanders ook heel herkenbaar: kleine partijen die dwarsliggen, machtsgrepen in de coalitie, profilering in de pers en de enorme tol die het politieke bestaan eist. Zo idealistisch als Birgitte begint aan haar avontuur, zo door de wol geverfd is ze twee seizoenen later. Regelmatig schoot het door mijn hoofd dat dit het verhaal van Femke Halsema had kunnen zijn, had zij partijleider geweest van een iets grotere partij. De overeenkomsten tussen de vrouwen zijn groot: charismatisch, intelligent, betrokken, idealistisch en beiden zijn politieke dieren. Hoe verder we echter in de serie kwamen, hoe meer ik me bedacht dat het misschien wel goed is dat dit Halsema bespaard is gebleven. Politieke macht houdt uiteindelijk niemand helemaal zuiver en eist meer dan goed voor iemand is. In twee seizoenen ziet Nyborg haar huwelijk stranden, haar beste vriend een beroerte krijgen en haar dochter psychiatrisch patient worden. Daarnaast doet ze compromissen waar ze vroeger niet eens over na had willen denken. Het doet mij dus niet dromen over een politieke carriere, maar het is wel prachtige, prachtige televisie van hoge kwaliteit. In maart 2013 volgt het derde, en voor zover het er nu uitziet meteen ook laatste seizoen. Een Amerikaanse remake schijnt ook in de maak te zijn.

GCB

We hebben er weer een nieuwe comedyserie bij: een soort Desperate Housewives, maar dan in Texas. Gebaseerd op het semi-autobiografische boek Good Christian Bitches van Kim Gatlin werd deze serie in eerste instantie onder dezelfde naam gepresenteerd. Later werd dit, om begrijpelijke redenen, Good Christian Belles, of ook wel GCB. Het verhaal draait om Amanda, die als weduwe terugkeert in haar geboorteplaats, nadat haar man verongelukt is samen met zijn maîtresse. Haar man blijkt een miljoenenoplichter te zijn geweest en Amanda blijft achter met niets. Vandaar dat ze samen met haar tienerkinderen intrekt bij haar moeder, die nog steeds tot de high society van Dallas behoort. Amanda wordt geconfonteerd met haar voormalige klasgenoten, waar ze niet altijd even aardig voor blijkt te zijn geweest. Ze wil hier nu absoluut anders mee omgaan, zeker nu ze zelf een tienerdochter heeft, maar ze is haar streken nog niet helemaal verleerd. Amanda heeft nog steeds een scherp kantje, al weet ze dit nu wel meestal voor een goed doel in te zetten. GCB is grappig, maar wat mij betreft nog niet overtuigend. Ik vind de serie het sterkst als er een donkere kant aangeboord wordt, tegen het absurde aan. Helaas wil de balans ook nog weleens de andere kant op slaan: dan vervalt het in slapstick. Dat zijn de momenten dat ik een beetje afhaak. Het is dus nog even afwachten welke kant het opgaat. Voorlopig is het zeker vermakelijk en ik ben dan ook benieuwd of er na dit eerste (korte) seizoen een tweede komt.

Het Beste van 2011: Televisieseries

1. Treme seizoen 1

Deze HBO serie over de wijk Treme in New Orleans in de nasleep van Katrina is zo goed dat de mensen van New Orleans er zelf ook helemaal gelukkig mee zijn. Tenminste, als ik onze tourguide uit New Orleans mag geloven. In Treme speelt New Orleans de hoofdrol: een stad vol pijn, maar ook vol passie en hoop. Een serie met een prachtig verhaal en die natuurlijk barst van de muziek. Met onder andere John Goodman en de Nederlandse Michiel Huisman.

2. Spooks seizoen 10

Na tien seizoenen nemen we afscheid van Spooks en uiteindelijk dus ook afscheid van één van de mooiste televisiepersonages ooit: sir Harry Pearce. Het is een waardig slot van een fantastische serie, al had ik Harry wellicht een betere toekomst gegund.

3. Homeland seizoen 1

Deze nieuwe serie is absoluut de verrassing van dit najaar. Hij is spannend, heeft boeiende personages en laat tegelijkertijd een scherp tijdsbeeld zien van Amerika en zijn veiligheidsdiensten na 9/11. Het seizoen sluit af met een extra lange aflevering, en nu maar hopen dat er een tweede seizoen in zit.

4. The Kennedys

Deze serie laat een prachtig beeld zien van de beroemde familie Kennedy, waarbij de nadruk ligt op het presidentschap van Jack Kennedy. Ik heb het controversiële er echt niet in kunnen vinden, ik heb er vooral erg van genoten. Dat er nog maar veel van dit soort series mogen volgen.

5. Fringe seizoen 3

In seizoen 2 raakte ik af en toe een beetje de draad kwijt met de verhalen over de ene wereld en over de alternatieve wereld, maar in seizoen 3 is de balans hierin volledig hersteld wat mij betreft. John Noble is daarbij weer weergaloos als Walter Bishop en ook Joshua Jackson heeft in zijn rol als Peter Bishop zijn draai helemaal gevonden en Pacey voorgoed van zich afgeschud. Seizoen 4 is intussen ook al in volle gang dus we kunnen nog even vooruit met deze bijzondere serie.

6. The Big Bang Theory

Niet elke aflevering is even fantastisch, maar een personage als Sheldon maakt ieder moment in deze serie de moeite waard. Hij is zo grappig, eigenwijs en op zijn eigen manier bijzonder dat het meer dan verdiend is dat acteur Jim Parsons overladen is met prijzen voor deze rol. In januari werd bekend dat er nog minstens drie seizoenen bijkomen, wat het totaal op zeven zou brengen.

2 Broke Girls

Het begon zo veelbelovend: één volkse serveerster en één door een failliete vader aan de grond geraakt rijkeluismeisje die samen in een diner werken en samen een cupcake bedrijfje willen gaan starten. De eerste afleveringen van 2 Broke Girls kenmerkten zich door de geestige scherpe dialogen en de start van wat een leuke rode draad zou kunnen worden: het samen opzetten van een cupcake bakery. Het volkse meisje, Max, bljkt echter al binnen een paar afleveringen meer plat dan scherp en haar kleine hartje ligt al veel te snel dicht aan het oppervlak. De ander, Caroline, went idioot snel aan het leven aan de rand van de maatschappij wat iedere vorm van eventuele maatschappijkritiek bijvoorbaat al wegvaagt. Een comedyserie hoeft natuurlijk ook niet perse maatschappij kritisch te zijn, maar als je voor een dergelijk actuele achtergrond kiest zou het een extra dimensie kunnen zijn die wat toe zou kunnen voegen. Ik vind sowieso comedy het best als het een beetje pijn doet, als het af en toe steekt. De setting van 2 Broke Girls was hier ideaal voor, maar deze kans laten de makers volledig liggen. Hierdoor is helaas de serie inmiddels naar een zeer bedenkelijk niveau gedaald, waarin de hoofdpersonen me niet (meer) weten te boeien. Jammer.

The Pacific

Als je op de één of andere manier nog een romantisch beeld zou hebben van oorlog, dan is je dat na het kijken van de 2010 HBO serie The Pacific wel vergaan. Deze serie, van dezelfde makers als de serie Band of Brothers uit 2001, laat de meest rauwe kant van oorlog zien. De kant die gaat over waanzin, over situaties die alle verbeelding te boven gaan en alles en iedereen kapot maakt. De oorlog in de Pacific is voor mij geen erg bekende. Op school werd toch voornamelijk aandacht besteed aan het Europese deel van WOII, en kwamen de veldslagen die elders in de wereld gevoerd waren maar terloops aan bod. Dit terwijl er in de Pacific gruwelijk gevochten is en er vele jonge jongens hun dood gevonden hebben. De serie The Pacific laat dit zien aan de hand van de verhalen van drie mariniers. Het is hard, en soms ronduit pijnlijk om te zien wat oorlog met mensen kan doen. Ondanks de prachtige tropische achtergrond lijken sommige scenes zich eerder in de hel af te spelen. Het levert gruwelijke, maar ik ben bang toch ook heel realistische beelden op. De tiendelige serie is gebaseerd op memoires van oud-mariniers en eindigt dan ook met hoe het de mannen die het overleefd hebben uiteindelijk nog vergaan is. Erg indrukwekkend en een waardige aanvullig op het succesvolle Band of Brothers.

The Kennedys

Amerika mag dan geen koningshuis hebben, het heeft wel vooraanstaande families die zich royalty wanen: rijk, machtig en tot de verbeelding sprekend. De familie Kennedy is daar waarschijnlijk het bekendste voorbeeld van. Ondanks dat er veel op deze familie valt aan te merken, behoort de familie Kennedy in Amerika ongetwijfeld tot één van de heilige huisjes van de natie. Je zou dan ook denken dat iedereen op de banken zou staan van enthousiasme bij de komst van een dramaserie geheel gewijd aan het verhaal van deze familie. Dit bleek echter niet het geval. De serie werd onbedoeld controversieel toen er problemen kwamen rond de uitzending. Historici spraken van 'karaktermoord' naar aanleiding van vroege versies van scripts, de History Channel wilde het niet uitzenden en er zou sprake zijn van inmenging van Kennedys die tegen uitzending zouden zijn. Mij, als Europeaan, doet de controverse als vreselijk overtrokken aan. Misschien is het beeld van JFK wat er geschetst wordt inderdaad niet altijd even flattererend, maar er werd niets verteld wat ik nog niet wist. De rol wordt fantastisch neergezet door Greg Kinnear, bijgestaan door Katie Holmes die een gelijkwaardige prestatie neerzet met haar vertolking van Jackie. Het is een prachtige serie geworden, waar ik ruim acht uur ademloos naar gekeken heb. Uiteindelijk is de serie bekroond met vier Emmy Awards en heeft daarmee alsnog de waardering gekregen die het verdient. Van mij had het twee keer zo lang mogen zijn, ik had er nog veel meer van willen zien. Misschien dat het nog te vroeg is voor een dergelijke serie rond de Clintons met Hillary nog in de Amerikaanse regering, maar ik kan niet wachten tot er een dergelijke serie over de Bushes wordt gemaakt. Geen heilig huisje misschien, maar gemaakt op dit niveau wel potientieel geweldige televisie.

New Girl

Er zijn veel nieuwe comedyseries dit jaar, waarvan New Girl er één is die het lijkt te gaan halen. Dat komt niet door het originele gegeven, want dat valt nogal tegen: meisje gaat weg bij vriend en trekt als huisgenoot in bij drie mannen die ze van te voren niet kent. Een beetje in de traditie van Friends, behalve dan dat het een stukje pittiger en scherper is. Dit komt niet in de laatste plaats door actrice Zooey Deschanel, die leuk en knap een grappige en ietwat neurotische Jess neerzet. Vooralsnog lijkt de serie nog erg te steunen op Deschanel, maar beetje bij beetje komt de chemie tussen de andere karakters ook meer uit de verf. New Girl heeft onze lijst gehaald, maar had van te voren door de charmante en talentvolle Deschanel eigenlijk ook al een plusje. Om me echt te overtuigen is er uiteindelijk wel meer nodig.