Diana F+ Experiment

Hoe meer camera's ik bij me draag, hoe meer ruimte dit me geeft om te experimenteren. Zo had ik afgelopen vakantie (maart) de Holga bij me voor de dromerige 120mm foto's, wat mij de mogelijkheid gaf om de Diana F+ anders in te zetten. Nu kun je experimenteren met filmformaat, met lens en met film, of je kunt het allemaal tegelijk doen.. Of dit laatste nu een goed idee was valt nog te bezien, maar ik ging er wel voor. Mijn Diana F+ kreeg voor het eerst sinds een jaar zijn 35mm back weer eens opgeklikt. Ik combineerde dit met mijn nieuwe Diana+ Premium Glazen Lens en met Lomography X-Pro Slide 200 film. Op zich allemaal geen onbekenden, maar met name met de glazen lens en de 35mm back had ik nog weinig gedaan, laat staan in deze samenstelling. Ik zal eerlijk zijn: het was geen doorslaand succes. Op zich vind ik de combinatie van de Lomography X-Pro Slide 200 film en de Diana F+ een heel gelukkige. Met andere camera's (zoals de LC-Wide) wil deze film nog weleens (te) blauw/groen uitvallen wat mij betreft. In de Diana F+ blijven de kleuren heel goed overeind. Het korrelige doet me denken aan de Lomography Peacock 110 film, maar dan minder extreem. Even wennen, maar zeker niet onaangenaam. De grootste teleurstelling zat hem in de glazen lens. Of liever gezegd: mijn kunsten met de glazen lens. Het is me bijzonder slecht gelukt om hetgeen ik voor me had goed in beeld te krijgen. Te hoog, te laag, of veel te weinig. Ik ben blijkbaar toch wel heel erg gewend geraakt aan het fotograferen met een groothoek, en de Diana+ Premium Glazen Lens heeft alles, behalve dat. Het is dus al duidelijk wat het volgende Diana F+ project wordt: gewoon weer op 120mm, op kleuren negatief en met de glazen lens. Eens kijken wat hij echt kan. Of eigenlijk dus: wat ik er echt mee kan. Wordt vervolgd.

Ik kreeg duidelijk minder in beeld dan ik verwacht had, en nam de foto ook nog eens te laag, New York, maart 2014



Of ik nam de foto te hoog, en ook hier kwam veel minder in beeld dan ik gedacht had, Boston, maart 2014



Over deze foto, genomen in de Krijtberg in Amsterdam, ben ik aanzienlijk meer te spreken. Hier zie ik de gelijkenis met de Lomography Peacock film heel sterk, Amsterdam, mei 2014



Eerlijk gezegd was dit misschien wel de foto waar ik het minst van verwacht had, en misschien juist daarom ben ik zo blij met dit resultaat. Nogmaals in de Krijtberg, Amsterdam, mei 2014

Freedom Tower en 9/11 Memorial NYC

Waar vroeger de Twin Towers stonden, en waar we vervolgens jaren naar een bouwput hebben gekeken, daar bevinden zich nu de Freedom Tower en het 9/11 Memorial. Ruim tien jaar na de aanslagen op de Twin Towers begint het gebied eindelijk weer ergens op te lijken. De Freedom Tower is een indrukwekkende toren geworden, zo één waar je je hoofd voor in je nek moet leggen. Hij steekt ruim boven alles in zijn omgeving uit. Ik ben benieuwd of je er als toerist uiteindelijk ook op zal mogen. Het uitzicht zal immers spectaculair zijn. Dat is nu in ieder geval nog niet aan de orde. Al is het gebied nog niet helemaal opgeknapt, een groot gedeelte is nog steeds een bouwput, het 9/11 Memorial terrein is een indrukwekkend gedeelte geworden. De grote vierkante bassins doen recht aan de Twin Towers en aan alle mensen die hier omgekomen zijn. Het was wel weer even een gedoe om er te komen met online reserveren en security, maar uiteindelijk liep het allemaal gesmeerd en hebben we nergens lang hoeven wachten. Afgelopen week is ook het 9/11 Museum geopend, dus dit hebben we in maart nog niet kunnen bezoeken. Op het lijstje dan maar voor een volgende keer. Al zal het in de zomer wellicht (nog) drukker zijn dan het nu was, het 9/11 Memorial is een must-see als je in New York bent. Toegang is overigens gratis, maar er wordt wel een donatie van je verwacht.

De Freedom Tower door de lens van de Fisheye Baby 110, New York, maart 2014



Eén van de twee bassins van het 9/11 Memorial, New York, maart 2014

Lincoln Memorial @lomografie

Op het einde van de National Mall bevindt zich het enorme Lincoln Memorial. Het is voor mij vooral bekend als achtergrond bij grote manifestaties. Het is daarmee niet alleen een imposant bouwwerk, maar ook een plek die een rol heeft gespeeld bij belangrijke momenten in de Amerikaanse geschiedenis. Denk aan de beelden van Martin Luther King die zijn beroemde speech maakte, waarbij het Lincoln Memorial een prachtig decor vormde. Behalve dat de trappen heel fotogeniek zijn, evenals het uitzicht richting het Washington Monument, is ook het enorme beeld van Lincoln een imposante verschijning. Iedereen moet er dan ook mee op de foto, dus als je zelf deze foto ook wilt dan moet je of een beetje brutaal zijn, of een hoop geduld hebben. Dit jaar troffen we het Lincoln Memorial op een bijzonder koude dag. Het bijzondere daaraan was dat er hier en daar nog wat sneeuw lag. Dit gaf zeker op diafilm een extra mooi effect. Maar eigenlijk kun je met dit gebouw niet misgaan, welke camera of film je ook gebruikt:

Vooraanblik van het Lincoln Memorial met de Holga 120N op Fuji Velvia 100F, maart 2014



De National Mall vanaf de trappen van het Lincoln Memorial met de Holga 120N op Fuji Velvia 100F, maart 2014



Blik tussen de pilaren met de LC-Wide op Fuji Velvia 50, maart 2014



Het Lincoln Memorial vanaf de zijkant met sneeuw op het grasveld met de LC-Wide op Fuji Velvia 50, maart 2014

New York City Subway

Aangezien wij geen auto rijden is het in iedere stad waar we komen weer een uitdaging om het openbaar vervoer onder de knie te krijgen. Gelukkig lijkt het ene systeem veel op het andere, en zijn we daarnaast al in veel steden vaker geweest, dus een echt probleem is dit niet. Neemt niet weg dat de ene stad uitdagender is dan de andere. De metro van New York zit op zijn zachtst gezegd aan de uitdagende kant. Ten eerste is het metronetwerk heel uitgebreid. Het heeft 468 stations en strekt zich uit over 373 kilometer aan routes (wikipedia). Natuurlijk zit er wel enige logica in, maar het is een lastige puzzle om van punt a naar punt b te komen zonder kaart. Weet je eindelijk dat je de juiste metro hebt, is het ook nog eens opletten of je wel de goede kant op gaat. De stations zijn uitgestrekt en ontnemen je ieder richtingsgevoel. Daarbij worden de stations niet of onverstaanbaar omgeroepen in de metro, wat het er niet makkelijker op maakt. Je moet het echt als een uitdaging zien, en er ruim de tijd voor nemen voor het geval je een keer fout zou zitten. Verder is er in New York een hele dunne scheidslijn tussen authentiek en vervallen en ranzig. De stations kunnen erg donker en groezelig aandoen, om het woord vies niet in de mond te nemen. De veelvuldig gesignaleerde ratten die tussen het spoor rennen dragen hier zeker aan bij. Al zou je het speuren naar ratten ook kunnen zien als tijdverdrijf bij het wachten op de volgende metro. Er vanuit gaande dan dat ze beslist niet op de perrons komen.. Al met al is de metro van New York onlosmakelijk verbonden met de totale New York-ervaring, en als je het eenmaal een beetje onder de knie hebt is het een prima manier om de stad te doorkruisen. Het leukst is het als je op bepaalde trajecten geen kaart meer nodig hebt, en je jezelf even een echte New Yorker waant. Tot je weer staat te draaien zodra je bovenkomt omdat je geen idee hebt aan welke kant je nu weer uitgestapt bent..

Space Shuttle Endeavour

Toen we in september 2012 door downtown Los Angeles liepen merkten we dat er iets aan de hand was. Er liepen opvallend veel mensen op straat en er heerste een soort van opgewonden sfeer. Toen we mensen meermalen naar boven zagen kijken werd het tijd om te vragen wat er te zien viel. Op dat moment nog niets naar het bleek, maar er werd met spanning gewacht op de Space Shuttle Endeavour die op een vliegtuig een rondje over de stad zou maken om zijn laatste rustplaats in Los Angeles te vinden. Het was niet alleen op straat een drukte van belang, ook op de daken van kantoorgebouwen, op balkons en bovenop City Hall hadden zich groepen mensen verzameld. De meeste mensen die er stonden werkten in de buurt en waren naar buiten gelopen met hun telefoons en iPads. Wij waren als toeristen beter uitgerust met onze camera's en ook een videocamera, wat ons direct populair maakte bij de mensen om ons heen. We hoefden uiteindelijk niet lang te wachten: we waren onbewust precies op het juiste tijdstip gearriveerd en werden na een minuut of tien al beloond. Terwijl de menigte klapte en juichte werden we getrakteerd op een prachtig beeld: de Endeavour die laag over de stad gevlogen werd, als afscheid na bewezen diensten. Na één rondje en de nodige foto's liepen we door naar City Hall, onze oorspronkelijke bestemming. City Hall is gratis te bezoeken en terwijl we bovenop naar buiten liepen konden we ons geluk bijna niet geloven: daar kwam de Endeavour voor een extra rondje en wat hadden we een prachtig uitzicht.

De Endeavour vanaf City Hall, Los Angeles, september 2012



In oktober 2012 is de Endeavour via de grond vervoerd naar zijn eindbestemming: het California Science Center. Wat had ik dit graag ook live gezien. De stad was er letterlijk en figuurlijk van ondersteboven en het moet zeer indrukwekkend zijn geweest. Wij moesten het echter doen met de foto's op het nieuws:



In september 2013 hebben we de Endeavour bezocht in het California Science Center, een boeiend museum in het Exposition Park in Los Angeles. Van het museum hebben we echter niet zo heel veel gezien, we waren onderweg naar het Los Angeles Memorial Coliseum voor een Football wedstrijd en wilden 'slechts' de Space Shuttle van dichtbij zien. Hij staat nu in een hangar en je kunt er zowel omheen als onderdoor lopen. Het is een machtig mooi gezicht en een bezoek zeker waard. Er zijn plannen om hem uiteindelijk rechtop te zetten, zoals voor de lancering, maar hiervoor moet eerst nog wat geld ingezameld en verbouwd worden. Tegen die tijd gaan we nog wel een keer kijken denk ik.

Hier sta ik in het California Science Center bij de Endeavour, september 2013

Music & The Spoken Word

Elke zondag vindt er vanaf Temple Square in Salt Lake City een live uitzending plaats van Music & The Spoken Word. In een half uur durende radio-uitzending brengt het Mormon Tabernacle Choir een aantal liederen ten gehore die op een bijpassende manier aan elkaar gepraat worden. Alhoewel ik niets met geloof heb, laat staan met het Mormoonse, wilde we de kans om hierbij aanwezig te zijn niet aan ons voorbij laten gaan. Dat gaat overigens heel simpel: in de zomer wordt de uitzending verzorgd vanuit een enorme zaal waar je gewoon naar binnen kunt lopen en kunt gaan zitten. Het enige wat je echt moet doen is op tijd komen, want vanaf het moment dat de uitzending start moet je muisstil zijn. Er mag dus ook niet geklapt worden tussendoor, wat op zich best een beetje ongemakkelijk voelt, maar dat terzijde. Music & The Spoken Word wordt voornamelijk gevuld door het immense Tabernacle Choir. Maar liefst 300 mensen telt dit koor, al staan ze niet allemaal tegelijk op het podium. Het koor bestaat uitsluitend uit vrijwillers die allemaal lid van de Mormoonse gemeenschap zijn. Alleen al de aanblik is erg indrukwekkend en de zang doet hier zeker niet voor onder. Het gesproken woord gedeelte sprak me wat minder aan. Het deed erg denken aan onze eigen zondagochtend-televisie, met name die vanuit de Chrystal Cathedral. Veel hoop en zalvende woorden met goede raad, inclusief een moedig verhaal van iemand die ongelukkige tijden te boven is gekomen door middel van het geloof. Ik kan daar heus respect voor opbrengen, maar het verhaal werkte me toch ook wel enigszins op de lachspieren. Het leek er echter op dat ik hier samen met Jeroen alleen in stond, de rest van het publiek luisterde aandachtig en knikte zo nu en dan bevestigend. Ik vond het in ieder geval een fantastische ervaring die hoort bij een bezoek aan Salt Lake City. Daarbij was dat half uur precies lang genoeg. Voor wie nieuwsgierig is geworden hier de uitzending waarbij wij aanwezig waren:

Utah State Fair

De leukste dingen op vakantie zijn vaak de dingen die je niet gepland had. Zo waren we in Salt Lake City toevallig tegelijkertijd met de Utah State Fair en werden we hier toevallig op gewezen door een New Yorker die we ontmoetten tijdens onze tour naar Antelope Island. Het leek ons meteen een leuk idee en het bleek ook nog eens prima bereikbaar met de lightrail. Dus toen we terugkwamen van Antelope Island gingen we in één beweging door naar deze State Fair. We kwamen eind van de middag binnen en het was toen nog relatief rustig. Het plattelandsgehalte was hoog met een rodeo-achtige wedstrijd met cowboys, paarden en runderen. Er was live country-muziek, er waren strobalen om op te zitten en allerlei dieren om te bewonderen. Daarnaast was er een kermis en een uitgebreide markt met van alles en nog wat, waaronder legio cowboy-hoeden. Natuurlijk was er veel te eten en te drinken, verkocht in standjes die je van afstand al rook. Hoogtepunt op dit vlak was toch wel het 'All you can eat ice-cream festival', waar je in een grote tent voor een paar dollar zoveel ijs kon eten als je wilde of aankon. Dit blijkt overigens minder te zijn dan je hoopt, na een ronde of drie moesten we het al opgeven. Al met al was deze fair ontzettend leuk om te zien en mee te maken. Het deed denken aan beelden uit talloze films en voelde Amerikaanser dan Amerikaans. Ik zou mijn vakantie er niet omheen plannen, maar als het dan toch zo uitkomt: gaan!

Kermis met op de achtergrond Salt Lake City, Utah State Fair, september 2013



Koeien in een vaste volgorde van de ene kant naar de andere kant drijven, daar kwam het kort gezegd op neer en wij vonden het vermakelijker dan je wellicht zou denken, Utah State Fair, september 2013



Jeroen zoekt de lekkerste smaken uit op het 'All you can eat ice-cream festival', Utah State Fair, 2013



No Goats No Glory, Utah State Fair, september 2013

Sedona

Ik heb eens ergens gelezen dat Sedona het mooiste stadje van Amerika zou zijn. Ik weet echt niet meer waar en in welke context, maar wat ik wel weet is dat het sindsdien op mijn lijst van nog te bezoeken plaatsen stond. Vorig jaar in maart waren we al eens 'in de buurt', toen we van Tusayan via Williams naar Las Vegas reden. Een omweg via Sedona paste toen echter niet in het schema. Dit jaar konden we het wel inpassen: een bezoek aan Sedona valt namelijk prima te combineren met een verblijf in Phoenix. Sedona is ongeveer twee uur rijden vanuit Phoenix en alleen de rit erheen is al meer dan de moeite waard. Het begint met de enorme cactussen zoals je die ziet in strips en tekenfilms. Honderden, of misschien wel duizenden van die echt enorme cactussen met armen en al, zover als je kunt zien. Net als je er een beetje aan gewend bent verdwijnen ze echter alweer volledig uit het landschap. Ze blijken boven een bepaalde hoogte niet te groeien en we zagen ze dan ook niet meer tot we op de terugweg waren. Echt indrukwekkend wordt het zodra het rode gesteente waar de omgeving van Sedona zo bekend om is zichtbaar wordt. We zijn dan een behoorlijk eind gestegen en het landschap is bergachtiger geworden. Sedona zelf ligt hier prachtig tussen en heeft aan alle kanten indrukwekkende vergezichten. Het stadje zelf is, natuurlijk, erg toeristisch. De hoofdstraat bestaat vrijwel uitsluitend uit kleding- en souvenirwinkels met de gebruikelijke prullaria. Of Sedona nu echt het mooiste stadje is weet ik niet, maar de omgeving was in ieder geval prachtig. Die staat dus op het lijstje om nog eens wat uitgebreider te bezoeken. Ooit.

Bell Rock, Sedona, september 2013



Niet de tekenfilm cactus, maar daarom niet minder indrukwekkend, Sedona, september 2013



Zou dit de inspiratie zijn geweest voor Angry Birds? De gelijkenis is in ieder geval treffend, Sedona, september 2013



Uitzicht op Sedona, september 2013

LomoChrome Purple XR 100-400

Bij analoge fotografie is de associatie met oude fototoestellen snel gelegd. Dat maakt het echter nog lang niet ouderwets. Dit geldt zeker voor het bedrijf achter lomografie. Innovatie en creativiteit nemen daar een zeer belangrijke plaats in. Lomography komt dan ook geregeld met nieuwe, originele producten voor liefhebbers van experimentele analoge fotografie. Een sprekend voorbeeld hiervan is de LomoChrome Purple XR 100-400 film, die begin dit jaar aangekondigd werd. De eerste rollen konden in juli in gebruik worden genomen. Ook ik bestelde in deze eerste batch en zo kon ook ik deze zomer aan de slag met deze bijzondere film. LomoChrome Purple XR 100-400 film is een "gewone" negatief film, al zou je dat niet direct zeggen gezien het extreme effect. Mijn eerste rolletje schoot ik vol met mijn Diana F+. Het was lastig om voldoende kleurcontrast te vinden. Deze foto's werden mede hierdoor meer turquoise dan het verwachte paars. Ik had ook niet direct door dat ik groen nodig had in mijn foto's om het paarse effect te krijgen. De tweede rol stopte ik in mijn op dat moment spiksplinter nieuwe Holga.
Ik nam deze vervolgens mee naar American Football. Daar zou ik zowel kleurcontrast als voldoende groen vinden om de purple film volledig tot zijn recht te laten komen had ik bedacht. Ik gebruikte deze middag zowel de normale lens als de widelens die ik erbij had gekregen. Deze zou een donkere kring op de foto's geven, maar helaas merkte ik dat pas bij ontwikkeling van de foto's. Had ik het eerder geweten had ik wellicht andere keuzes gemaakt. De foto's werden in ieder geval paars, maar ze knalden toch minder dan ik gehoopt had. Evengoed natuurlijk wel een fantastisch vreemd effect om al die spelers op dat paarse veld te zien. Na twee rollen heb ik vooral het gevoel dat ik nog meer moet experimenteren om alles uit deze film te halen wat er in zit. Gelukkig is er nog een bestelling met 35mm film onderweg. Ik verheug me nu al op de combinatie van de LC-Wide en de purple film dus laat maar komen.

Veel turquoise, weinig paars, Kampen, augustus 2013



Elmo, binnen genomen met flits, Amsterdam, augustus 2013



Kleur is hier slechts subtiel aanwezig, Amsterdam, augustus 2013



USC vs Utah State met de Holga 120N, LA Memorial Coliseum, september 2013



Nogmaals USC vs Utah State, maar hier door de widelens van de Holga, september 2013

Montezuma Castle

In vergelijking met Europa lijkt de historie van Amerika beperkt: de bebouwing gaat vaak niet meer dan 150 jaar terug en ook cultureel gezien is de historie niet erg rijk. Zo op het eerste gezicht dan. Want al is de zogenaamde westerse beschaving nog niet erg lang in Amerika, het land was er natuurlijk al wel. En er waren ook bewoners, die hun eigen gebouwen en manieren om te leven hadden. De overblijfselen hiervan zijn inderdaad niet op iedere straathoek te vinden, maar wat er is is zeker indrukwekkend te noemen. Zo bezochten wij deze zomer Montezuma Castle, een waarschijnlijk ongeveer 800 jaar oud bouwwerk in de rotsen tussen Phoenix en Flagstaff. Montezuma Castle werd gebouwd door het Sinagua volk, een groep mensen die er ongeveer 300 jaar bleef. Het bouwwerk is alleen te bereiken met lange ladders. Het zit hoog in de rotsen, veilig voor weer, wind en temperatuur. Toen het een nationaal monument werd begin vorige eeuw was het voor iedereen nog te bereiken met de ladders en kon je er tevens met de auto onderlangs rijden. Nu is het beschermd en kun je er alleen van een afstand naar kijken. Goed is dat er geen auto's meer mogen rijden, maar jammer is dat je niet dichterbij kunt komen. Op de een of andere manier had ik toch gehoopt er in of vlakbij te kunnen, wat een kleine teleurstelling was bij ons bezoek. Het bleef echter een indrukwekkend gezicht en als je toch onderweg bent is het een bezoek zeker waard. Je hoeft er echter geen dag voor uit te trekken: je kunt er een mooi rondje lopen, en dan heb je alle mogelijke foto's wel zo'n beetje gemaakt. Als je 'geluk' hebt dan spot je ook nog een levensechte slang naast het wandelpad al was onze gids daar dan weer niet heel erg van onder de indruk.

Ingezoomd op Montezuma Castle, september 2013



Het was toch echt geen kleine jongen, deze slang bij Montezuma Castle, september 2013

Downtown Phoenix

Het vinden van het hart van een stad in Amerika is niet altijd even gemakkelijk. In de meeste Europese steden is het simpel: zij zijn van binnenuit opgebouwd en in het centrum staat meestal een (grote) kerk. Dus zoek de kerk, dan heb je de binnenstad meestal wel te pakken en daarmee ook de winkels, musea en andere bezienswaardigheden. Eén van de eerste keren dat ik met deze aanpak echt de mist in ging was in Los Angeles. Los Angeles hangt aan elkaar van kleinere plaatsen, die op hun beurt wel weer een soort van hart hebben. Downtown is echter vooral een financieel centrum en de winkels zijn samengebracht in (strip)malls, veelal aan de snelweg. Voor iemand die gewend is alles binnen loopafstand te hebben en ook nog eens graag uitgaat van bepaalde logica heel nieuw en verwarrend. Inmiddels ben ik eraan gewend, al blijft het bezoeken van een stad waar we nog niet eerder geweest zijn in eerste instantie een uitdaging. Waar zoek je een hotel, waar zitten de restaurants, de bioscopen? Welke buurten zijn druk en gezellig, en welke wellicht wat minder veilig en/of bereikbaar? Dat ik in Los Angeles de mist in ging is niet zo raar: het is qua inwoneraantal de op één na grootste stad van Amerika met 3,8 miljoen inwoners alleen al in LA zelf. Het totale stedelijke gebied is enorm, en heeft niet minder dan 17 miljoen inwoners. Daar was ik niet op voorbereid, en ik denk dat je daar als Europeaan niet echt op voorbereid kunt zijn. Een lange inleiding om het over Phoenix te hebben. Deze stad lijkt namelijk qua opbouw erg op LA: uitgestrekt met wat hoogbouw in downtown, maar daarnaast voornamelijk laagbouw. Phoenix stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, met name voor de omgeving. De woestijn, de cactussen, de onherbergzaamheid en Sedona, dat waren voor mij allemaal redenen om naar Phoenix te willen. De stad zelf zei me op zich niet zoveel. En dat doet hij na ons bezoek nog steeds niet als ik eerlijk ben. Mijn eerste reactie was vooral dat het er onhoudbaar warm was. De drie dagen dat we er waren heeft de temperatuur tegen de 40 graden gezeten, iets wat niet ongewoon is in Phoenix. De straten waren (hierdoor?) veelal verlaten en ook in de avond koelde het maar amper af. Toch was het geen onprettige stad: alles zag er netjes en schoon uit en het voelde niet onveilig, ook 's avonds niet. Er was veel aandacht voor kunst op straat en alles leek prima onderhouden of zelfs redelijk nieuw. Toch kwam het nergens echt tot leven. De winkelcentra in downtown zagen er prima uit, maar waren ook verre van druk. Dit zelfde gold voor de bioscoop. Prima om gezien (en gevoeld) te hebben, maar voor nu zeg ik Phoenix: been there, seen that, done that.

Kunst in downtown Phoenix, september 2013



In de avonden bleef het bloedheet, en was er nog steeds praktisch geen mens op straat, september 2013



Het blijven soms toch rare jongens, die Amerikanen, downtown Phoenix, september 2013

Antelope Island

Een bezoek aan Salt Lake City is niet compleet zonder the Great Salt Lake gezien te hebben waar de stad naar vernoemd is. Een mooie manier om dit te doen is door af te reizen naar Antelope Island. Antelope Island is met 109 vierkante kilometer het grootste eiland in the Great Salt Lake. Het is bereikbaar via de weg, ongeveer een uur rijden vanuit Salt Lake City. Het eiland is in zijn geheel een zogenaamd State Park, waarmee het beschermd gebied is. Op internet had ik prachtige foto's van wildlife gezien en ik verheugde me op de kans om verschillende dieren van dichtbij te zien. Wij bezochten het op de tweede dag dat we in Salt Lake City waren, op een dag met fantastisch mooi weer in september 2013. We deden dit in de vorm van een tour, waarbij we in een klein busje met nog twee andere mensen en een gids voor ruim een halve dag naar het eiland gingen. Al vrij snel nadat we het eiland op reden zagen we de eerste bizon al: dit imposante dier is in grote aantallen aanwezig op het eiland. Uiteraard zijn er ook antilopes aanwezig, al waren die minder gemakkelijk te spotten. Toch lieten de dieren zich over het algemeen vrij gemakkelijk zien, misschien mede omdat het zo ongelofelijk rustig was. Er waren momenten dat het leek of we dit prachtige eiland voor onszelf hadden. Fijn was ook dat onze tourguide heel flexibel was: hij stopte niet alleen op de bekende plekken, maar ook als wij aangaven graag even te stoppen voor een foto. Het hield daarbij natuurlijk dat we maar met een heel klein groepje waren. Salt Lake City is misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming in Amerika, maar de omgeving is een bezoek meer dan waard.

Een enorme bizon stak op zijn gemak de weg over, en liet ons rustig wachten, Antelope Island, september 2013



Meer wildlife, Antelope Island, september 2013



Zicht op het vaste land vanaf Antelope Island, september 2013



Zicht op het eiland zelf, Antelope Island, september 2013

Hollywood and Highland Center

Het Hollywood and Highland Center is verre van de mooiste plaats in Los Angeles. Het is een winkelcentrum waar je lekkere milkshakes kunt kopen, naar de bioscoop kunt en een prima hapje kunt eten. Wat het zo aantrekkelijk maakt is de ligging: midden in de gekte van Hollywood Boulevard, met een goed uitzicht op het Hollywood Sign. Geen Los Angeles zonder een bezoekje aan het Hollywood and Highland Center dus. En, wat doe je als je daar dan toch bent? Juist, een foto maken. Soms bewust, soms wat minder bewust, maar feit is dat ik intussen al talloze keren ongeveer dezelfde foto maakte. Vooral de grote stenen olifant blijkt heel populair:

De eerste keer dat ik in Los Angeles was, september 2003

Het jaar dat we samen met de familie in Hollywood waren, maart 2007

Met El Capitan op de achtergrond, maart 2008

Het billboard diende als excuus om deze foto te maken, maart 2009

Hollywood and Highland in de kerstverlichting, dat is dan wel weer een goede reden om een foto te maken, december 2009

Bij de ondergaande zon, ik kon het niet laten, maart 2012

Omdat ik vond dat deze aan de verzameling niet mocht ontbreken: de analoge variant gemaakt met mijn Diana F+ camera, september 2012

Er moet toch wel een hele goede reden zijn, wil ik nog een keer een foto op deze plaats maken. Maar iets in me zegt dat ik die reden wel ga vinden. Zeker gezien het feit dat ik tot nu toe alleen in 2004 en in 2011 de verleiding heb weten te weerstaan..

Arches National Park @lomografie

Een andere manier om Arches National Park te bekijken is door de lens van een lomo-camera, in dit geval een fisheye lens. Dit is wat Jeroen deed afgelopen maart, toen we voor het eerst een lomo-camera mee op vakantie namen. We hadden geen idee wat ervan te verwachten, het enige wat we wisten was dat we voldoende licht moesten hebben. In Arches waren de omstandigheden perfect: er was veel zon, de lucht was prachtig blauw en overal waren er kleurcontrasten. Hoe langer ik naar deze foto's kijk, hoe mooier ik ze vind.

Hoe rechter hetgeen je fotografeert, hoe mooier het fisheye effect, maart 2012

Met name de kleur van de lucht vind ik prachtig, dit krijg ik digitaal niet voor elkaar, maart 2012

De natuur zelf met alle grillige vormen blijft toch wel het meest indrukwekkend, maart 2012

Arches National Park

Bijna net zo leuk als het uitstippelen van een vakantieroute voor mezelf, vind ik het uitstippelen van een reis voor iemand anders. Vooral als het op voor mij bekend terrein is, en voor die ander nog helemaal niet. Ik kan me echt plaatsvervangend verheugen op al die mooie plaatsen die iemand gaat zien, en waar hij of zij nu nog amper beeld bij heeft. De uitdaging is om een route te maken die de wensen van de reizigers uiteraard meeneemt, maar die vooral zo goed mogelijk de mooiste plaatsen aan elkaar verbindt. Terwijl ik met een zuidwest USA route voor een bekende aan het puzzelen was, kwam de vraag bij me op of Arches National Park een plek zou moeten hebben in deze route. Persoonlijk vind ik Arches prachtig, maar dat vind ik ook van Canyonlands, Zion, Bryce Canyon en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het heeft wel indruk gemaakt, maar of het nou de meeste indruk was? Waar staat Arches in de rangorde als je niet de luxe hebt om vijf weken te gaan? Al snel kwam ik erachter dat Arches vooral heel praktisch gelegen is. Als je Bryce Canyon en Monument Valley wilt bezoeken, dan ligt Arches bijna automatisch op de route. Zelf plaatste ik zonder er heel diep over na te denken afgelopen maart Arches ook weer in onze eigen route. En misschien moet je er ook helemaal niet zo diep over nadenken. Het zuidwesten van Amerika is zo divers en zo prachtig, als je keuzes moet maken dan blijft het appels met peren vergelijken. En dan is Arches alleen al door zijn veelzijdigheid een goede keuze waar je minimaal een volle dag voor uit moet trekken, liefst meer. Dus ja, ik denk dat Arches op de route hoort als je voor het eerst rond reist in Utah/Arizona. En als je de kans hebt zoals ik had, ga er dan nog een tweede keer heen. Het is misschien niet zo overweldigend als de Grand Canyon, maar het is een park waar steeds nieuwe dingen te zien zijn en waar ook ik nog lang niet uitgekeken ben.

Uitgesleten in de tijd door zand, wind en regen. Onbedoeld prachtige vormen ontstaan door de kracht van de natuur, mei 2004

Uiteindelijk zal deze breken en verdwijnen, maar dat maken wij waarschijnlijk niet meer mee, mei 2004

Het zijn niet alleen de 'arches' die het indrukwekkend maken, de vele rotsformaties in alle mogelijke vormen en groottes maken het uitzicht steeds weer anders, maart 2012

De menselijke maat laat pas echt zien hoog groots en indrukwekkend de 'arches' kunnen zijn, maart 2012

De toegangsweg naar Arches is een avontuur op zich: een steile weg die zich langs de berg omhoog kronkelt terwijl je rechts constant uitzicht blijft hebben op Moab. Mensen met hoogtevrees kunnen beter recht voor zich blijven kijken..

Chihuly Garden and Glass

Eén van de hoogst aangeprezen attracties in Seattle volgens Tripadvisor is Chihuly Garden and Glass. Laten we eerlijk zijn: heel spannend klinkt dit niet. Dit kon volgens mij dus twee dingen betekenen: of er zou in Seattle echt helemaal niets te doen zijn behalve het bezoeken van een 'suf' glasmuseum, of dit zou inderdaad iets onverwacht spectaculairs zijn. Intrigerend dus. Het werd ons gemakkelijk gemaakt want de Chihuly Garden and Glass ligt pal naast de Space Needle en het is mogelijk om een combi-ticket te kopen. Het was wel even schrikken toen we de prijs hoorden: 33 euro per persoon. Alleen de glastentoonstelling zou ook al 19 euro pp zijn geweest, niet goedkoop dus. Ik kan echter niet anders zeggen dan dat het elke dollar waard was. Niks suf museum: het werk van Dale Chihuly is groots, kleurrijk, over de top en prachtig neergezet in een aantal donkere zalen, een glazen kas en in de tuin erbuiten. Het werk is zeer fotogeniek, waardoor je er zelf al fotograferend je eigen invulling aan geeft. Ik heb er heel erg van genoten en onderstreep dat het één van de grootste aanraders is bij een bezoek aan Seattle. En dat terwijl daar nog genoeg andere leuke dingen te doen blijken te zijn.

Een van de grootste en meest kleurrijke installaties in het museum, september 2012

Kleiner en rustiger van kleur, maar ook prachtig van vorm, september 2012

Een glazen plafond waar je graag naar blijft kijken, september 2012

De glazen objecten vormen een geheel met de tuin, september 2012