Strawberry Lemonade

Als je niet heel erg dol op koolzuur bent, kom je er in de meeste horecagelegenheden nog steeds bekaaid vanaf. Water, appelsap en sinaasappelsap: verder gaat de keuze vaak niet. Een aantal jaren geleden kwam daar ijsthee bij. Een welkome toevoeging, maar helaas niet altijd zonder koolzuur en zeker niet overal verkrijgbaar. In Amerika hebben ze nog een hele andere categorie op de kaart: de limonade. Meestal als je een 'lemonade' bestelt krijg je de citroen uitvoering. Fris, goed tegen de dorst en buitengewoon geschikt om als tegenwicht te dienen voor de grote hoeveelheden voedsel. Nu dacht ik in Las Vegas een veilig alternatief te kiezen: de strawberry lemonade. Limonade van aardbeien, zo spannend kon dat toch niet worden. Nu blijkt echter dat het niet om limonade van aardbeien ging, maar om limonade met aardbeien. Onderin mijn beker trof ik een laag aardbeien aan die op de een of andere manier smaak af moesten gaan geven aan de limonade. Of die ik door het rietje wellicht omhoog moest zuigen, maar dit bleek een uitdagende opgave en ik ben er niet van overtuigd dat dit de bedoeling was. Neemt niet weg dat de (ex)bevroren aardbeien prima smaakten in mijn limonade en dat ik er nog steeds voor pleit om dit in welke vorm dan ook in Nederland ook op de kaart te zetten. Verse vruchtenlimonade in plaats van het eeuwige glaasje water of cola. Ik ben voor.

Johnny Rockets

Als we in Amerika zijn slaan we de echte fastfood meestal over. McDonalds en soortgelijke ketens zijn immers overal hetzelfde en voegen weinig toe aan de vakantie-ervaring. Leuker is het om naar restaurants te gaan die we hier niet hebben, al is het niet de bedoeling om elke dag duur en chique te dineren. Laat Amerika nou een heel scala aan eetgelegenheden hebben die te plaatsen is tussen de fastfoodketens en de restaurants zoals we ze hier kennen. Johnny Rockets is zo'n restaurant. Er staan burgers in allerlei vormen op de kaart evenals andere broodjes en frietvarianten, maar je wordt wel aan tafel bediend. De sfeer van Johnny Rockets is die van ouderwets Amerika, zoals we het kennen uit de serie Happy Days. Het interieur bestaat uit rode bankjes en witte tafels met op iedere tafel een mini-jukebox. De bediening draagt witte schorten en ouderwetse witte petjes. Als je geluk hebt dan kom je op een moment dat de voltallige crew midden in het restaurant een jaren '50 liedje plus dansje opvoert, maar dit heb ik pas twee keer gezien en alleen in Los Angeles. Het eten is weliswaar wat duurder dan bij de McDonalds, maar er zit dan ook aanzienlijk meer smaak aan. De milkshakes zijn echt briljant, en al bijna een maaltijd op zichzelf. Natuurlijk moest ik de beroemde cheesefries ook een keer proberen, maar die had ik na een paar zeer vette happen wel gezien. Een hele nieuwe ervaring was dit jaar de zogenaamde Fanta Float: bollen vanilleijs in Fantalimonade. Het ziet er net zo onsmakelijk uit als het klinkt, maar het was op zich best lekker. Het vulde echter ook weer enorm. Toen ik halverwege was kwam de serveerster de Fanta nog eens bijvullen, wat het aangezicht van het drankje niet beter maakte, maar wat de verhouding ijs-Fanta wel enigszins in balans bracht. Het bleef natuurlijk zoete bende, en ik heb de bodem van het glas niet gehaald. De bediening is over het algemeen prima, al bevestigen uitzonderingen natuurlijk weer de regel. In Union Station in Washington wilden we om 3 minuten over half 11 ontbijten, maar kregen dit niet voor elkaar omdat ze om half 11 stopten met ontbijt serveren. De resolute toon waarop dit medegedeeld werd deed ons besluiten deze locatie van de retaurantketen niet meer aan te doen. Maar toch, al doen de foto's hieronder wellicht anders vermoeden, voor ons geen vakantie zonder een bezoekje aan Johnny Rockets.

De Fanta Float, Georgetown, Washington DC, september 2010



Mini chili hotdogs, Georgetown, Washington DC, september 2010



Cheesefries, Hollywood, maart 2007



Een goed gevulde hotdog, Hollywood, december 2009

Met de zon komt het zomerdrankje

De rosé, alhoewel nog steeds razend populair, werd enkele jaren geleden bruut ingehaald door de Prosecco als het zomerdrankje voor bij de ondergaande zomerzon. De Italiaanse bubbeltjeswijn verscheen in grote aantallen in de supermarkten en werd de afgelopen jaren steeds breder omarmd. Nu de zon weer is verschenen en het alweer aardig aangenaam is op de terrassen komt de vraag naar typische zomerdrankjes weer op gang. Een beetje Prosecco-moe en altijd in voor iets nieuws kom ik dit jaar terecht bij de Vinho Verde. Deze Portugese groene wijn is frisser dan de Prosecco, heeft een lager alcoholpercentage en is net als de Prosecco enigszins mousserend. Trendwatchers tipten deze wijn vorig jaar al als zomerhit, maar al heb ik hem vorige zomer al wel gedronken in een Portugees restaurant, van een hit was nog geen sprake. Wat mij betreft mag de trend dit jaar in ieder geval doorzetten, ik vind de Vinho Verde een mooie en lekkere opvolger van de rosé en de Prosecco. Daarnaast was ik vorig jaar erg gecharmeerd van het nieuwe en veel uitbundiger in de markt gezette Jillz. Deze sprankelende cider wordt aangeboden in mooie, best hippe flesjes die in alles doen denken aan de zomer. Verder is het fris, fruitig en heeft het ook een niet te hoog alcoholpercentage. Met name in de warme zomerzon is dat laatste wel zo prettig. Het drankje leek echter wat te lijden onder een identiteitscrisis. Het staat in de supermarkt bij de bieren, ver verwijderd van de wijn, de mixjes en de aperitieven. Jillz lijkt me beter tot zijn recht komen bij de laatste groep, voor iemand die op zoek is naar bier lijkt me Jillz geen alternatief. Vinho Verde en Jilzz dus wat mij betreft, en dat het maar een mooie warme zomer mag worden.