Music & The Spoken Word

Elke zondag vindt er vanaf Temple Square in Salt Lake City een live uitzending plaats van Music & The Spoken Word. In een half uur durende radio-uitzending brengt het Mormon Tabernacle Choir een aantal liederen ten gehore die op een bijpassende manier aan elkaar gepraat worden. Alhoewel ik niets met geloof heb, laat staan met het Mormoonse, wilde we de kans om hierbij aanwezig te zijn niet aan ons voorbij laten gaan. Dat gaat overigens heel simpel: in de zomer wordt de uitzending verzorgd vanuit een enorme zaal waar je gewoon naar binnen kunt lopen en kunt gaan zitten. Het enige wat je echt moet doen is op tijd komen, want vanaf het moment dat de uitzending start moet je muisstil zijn. Er mag dus ook niet geklapt worden tussendoor, wat op zich best een beetje ongemakkelijk voelt, maar dat terzijde. Music & The Spoken Word wordt voornamelijk gevuld door het immense Tabernacle Choir. Maar liefst 300 mensen telt dit koor, al staan ze niet allemaal tegelijk op het podium. Het koor bestaat uitsluitend uit vrijwillers die allemaal lid van de Mormoonse gemeenschap zijn. Alleen al de aanblik is erg indrukwekkend en de zang doet hier zeker niet voor onder. Het gesproken woord gedeelte sprak me wat minder aan. Het deed erg denken aan onze eigen zondagochtend-televisie, met name die vanuit de Chrystal Cathedral. Veel hoop en zalvende woorden met goede raad, inclusief een moedig verhaal van iemand die ongelukkige tijden te boven is gekomen door middel van het geloof. Ik kan daar heus respect voor opbrengen, maar het verhaal werkte me toch ook wel enigszins op de lachspieren. Het leek er echter op dat ik hier samen met Jeroen alleen in stond, de rest van het publiek luisterde aandachtig en knikte zo nu en dan bevestigend. Ik vond het in ieder geval een fantastische ervaring die hoort bij een bezoek aan Salt Lake City. Daarbij was dat half uur precies lang genoeg. Voor wie nieuwsgierig is geworden hier de uitzending waarbij wij aanwezig waren:

Utah State Fair

De leukste dingen op vakantie zijn vaak de dingen die je niet gepland had. Zo waren we in Salt Lake City toevallig tegelijkertijd met de Utah State Fair en werden we hier toevallig op gewezen door een New Yorker die we ontmoetten tijdens onze tour naar Antelope Island. Het leek ons meteen een leuk idee en het bleek ook nog eens prima bereikbaar met de lightrail. Dus toen we terugkwamen van Antelope Island gingen we in één beweging door naar deze State Fair. We kwamen eind van de middag binnen en het was toen nog relatief rustig. Het plattelandsgehalte was hoog met een rodeo-achtige wedstrijd met cowboys, paarden en runderen. Er was live country-muziek, er waren strobalen om op te zitten en allerlei dieren om te bewonderen. Daarnaast was er een kermis en een uitgebreide markt met van alles en nog wat, waaronder legio cowboy-hoeden. Natuurlijk was er veel te eten en te drinken, verkocht in standjes die je van afstand al rook. Hoogtepunt op dit vlak was toch wel het 'All you can eat ice-cream festival', waar je in een grote tent voor een paar dollar zoveel ijs kon eten als je wilde of aankon. Dit blijkt overigens minder te zijn dan je hoopt, na een ronde of drie moesten we het al opgeven. Al met al was deze fair ontzettend leuk om te zien en mee te maken. Het deed denken aan beelden uit talloze films en voelde Amerikaanser dan Amerikaans. Ik zou mijn vakantie er niet omheen plannen, maar als het dan toch zo uitkomt: gaan!

Kermis met op de achtergrond Salt Lake City, Utah State Fair, september 2013



Koeien in een vaste volgorde van de ene kant naar de andere kant drijven, daar kwam het kort gezegd op neer en wij vonden het vermakelijker dan je wellicht zou denken, Utah State Fair, september 2013



Jeroen zoekt de lekkerste smaken uit op het 'All you can eat ice-cream festival', Utah State Fair, 2013



No Goats No Glory, Utah State Fair, september 2013

Fuji Velvia 50

Een filmpje van 50 iso in een Diana F+, een toestel dat is afgesteld op rolletjes van 400 iso. Dat is de uitdaging die ik aan ging met mijn Fuji Velvia 50 film, een 120mm slidefilm die ik een tijdje geleden via Lomography.com had aangeschaft. Op zoek naar de ideale omstandigheden om deze film vol te schieten had ik bedacht dat ik veel kleur en veel licht nodig zou hebben. Kleur voor het contrast, licht voor de lage iso-waarde. Ik hoopte dat we deze situatie op onze vakantie naar Amerika zouden treffen. Ik gokte vooral op het knallende effect van een strak blauwe lucht, en hoopte op knallend groen en rood. In mijn hoofd zou het in de buurt gaan komen van de Fujichrome MS 100/1000, waar ik eerder in Berlijn al fantastische foto's mee had gemaakt. Ik zat er gelukkig niet heel ver naast. Het blauw werd knal blauw en ook de overige kleuren werden mooi fel. Het bleek echter ook best een lastige film. Zo zijn sommige foto's aan de randen (te) donker en in het midden (te) licht. Onderbelichting en overbelichting blijken tezamen in één foto te kunnen. Dit zelfde geldt met donkere silhouetten en lichte achtergronden: de contrasten zijn enorm. Niet het licht, maar de kleuren maken deze film dan ook voor mij tot iets bijzonders. Ik vind het blauw van de lucht prachtig, evenals het groen van het gras en het geel van de zonnebloemen. Hoe blij ik ben met de lichtlekken weet ik in dit geval niet. Het rolletje was erg los opgerold waardoor ik niet kon voorkomen dat er licht tussen de film kwam. Hoe "lomo" dit dan ook moge zijn, deze foto's hadden prima zonder gekund. In ieder geval ben ik blij dat ik nog een rolletje Fuji Velvia 50 heb, al bewaar ik dit wel voor zonniger dagen.

Knallend blauw en groen op Antelope Island, Utah, september 2013



Prachtige kleuren op de Utah State Fair in Salt Lake City, september 2013



Meer kleur op de Utah State Fair, inclusief lichtlek, september 2013



Kerk in downtown Phoenix, met grote contrasten tussen zon en schaduw, september 2013

Antelope Island

Een bezoek aan Salt Lake City is niet compleet zonder the Great Salt Lake gezien te hebben waar de stad naar vernoemd is. Een mooie manier om dit te doen is door af te reizen naar Antelope Island. Antelope Island is met 109 vierkante kilometer het grootste eiland in the Great Salt Lake. Het is bereikbaar via de weg, ongeveer een uur rijden vanuit Salt Lake City. Het eiland is in zijn geheel een zogenaamd State Park, waarmee het beschermd gebied is. Op internet had ik prachtige foto's van wildlife gezien en ik verheugde me op de kans om verschillende dieren van dichtbij te zien. Wij bezochten het op de tweede dag dat we in Salt Lake City waren, op een dag met fantastisch mooi weer in september 2013. We deden dit in de vorm van een tour, waarbij we in een klein busje met nog twee andere mensen en een gids voor ruim een halve dag naar het eiland gingen. Al vrij snel nadat we het eiland op reden zagen we de eerste bizon al: dit imposante dier is in grote aantallen aanwezig op het eiland. Uiteraard zijn er ook antilopes aanwezig, al waren die minder gemakkelijk te spotten. Toch lieten de dieren zich over het algemeen vrij gemakkelijk zien, misschien mede omdat het zo ongelofelijk rustig was. Er waren momenten dat het leek of we dit prachtige eiland voor onszelf hadden. Fijn was ook dat onze tourguide heel flexibel was: hij stopte niet alleen op de bekende plekken, maar ook als wij aangaven graag even te stoppen voor een foto. Het hield daarbij natuurlijk dat we maar met een heel klein groepje waren. Salt Lake City is misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming in Amerika, maar de omgeving is een bezoek meer dan waard.

Een enorme bizon stak op zijn gemak de weg over, en liet ons rustig wachten, Antelope Island, september 2013



Meer wildlife, Antelope Island, september 2013



Zicht op het vaste land vanaf Antelope Island, september 2013



Zicht op het eiland zelf, Antelope Island, september 2013