I treni di Tozeur

Wanneer de temperatuur boven de 30 graden komt en het dus volop zomer is, komt altijd wel even het ultieme zomermoment uit mijn jeugd voorbij. We zitten in de auto, op weg naar het strand. Pa en ma voorin, drie kinderen achterin. We rijden in mijn herinnering over de snelweg en staan bijna stil want het is enorm druk op de weg. We zijn op weg naar Katwijk aan Zee. Deze uitjes maakten we niet heel vaak want vanuit het oosten naar het strand rijden was voor ons een wereldreis. Voordat deze expeditie ondernomen werd moesten alle condities perfect zijn. We gingen dus alleen op de allermooiste en warmste dagen van het jaar. Ik herinner me dat de zee voor ons gevoel al in de buurt was, de ramen mochten open en dat ik een Italiaans duet op de radio hoorde waar ik als bijna achtjarige kippenvel van kreeg. Dit liedje, ik kan het niet nazingen omdat ik 1. niet kan zingen en 2. geen Italiaans ken, zit muurvast in mijn geheugen en hoort bij een mooie, hete en vooral onbezorgde zomer. Als ik 'Italiaanse muziek duet jaren '80' intyp bij Google ben ik er met drie keer klikken achter welk liedje dit geweest moet zijn. Het heet I treni di Tozeur, werd gezongen door Alice en Franco Battiato en was in 1984 de Italiaanse inzending van het songfestival. Het eindigde op een gedeelde 5e plaats, in het jaar dat de Herrey's uit Zweden wonnen met Diggi-loo diggy-ley en de Nederlandse Maribelle meedeed met Ik hou van jou. Dit is waarom warme zomers moeten blijven, waarom het songfestival moet blijven en google helpt herinneringen te koesteren. I treni di Tozeur, daar komt ie nog een keertje:



De video die bij het liedje gemaakt is overigens lang niet zo oubollig als het originele optreden bij het songfestival en mag best gezien worden:

Cornald Maas ontslagen door de TROS

Vorige week werd bekend dat Paul de Leeuw niet vervolgd gaat worden wegens een venijnige tweet die hij de wereld in stuurde tijdens de uitzending van het huwelijk van de Zweedse kroonprinses Victoria. Hij verwees hierin naar de Apeldoornramp, iets wat misschien niet helemaal van tact of goede smaak getuigde, maar wat inderdaad geen reden tot vervolging zou mogen zijn. Bovendien heeft Paul de Leeuw in al die jaren dat hij televisie maakt toch echt wel veel ergere dingen gezegd, en is bekend dat als zijn humor niet je smaak is je maar beter gewoon niet kunt luisteren of kijken. Een volkomen overtrokken reactie dus die terecht met een sisser afloopt. Vandaag werd Cornald Maas slachtoffer van een van zijn eigen tweets, op een minstens zo discutabele manier als de Leeuw. In Maas' geval is er echter geen sprake van eventuele vervolging, maar van ontslag. De TROS vond in een kritische, maar geestige, tweet van Maas over Sieneke een afdoende reden om te breken met de songfestivalpresentator. Opvallend is dat het om een tweet van ruim twee weken geleden gaat en de TROS nu pas reageert. De Grootste Familie van Nederland laat hiermee niet alleen zien humorloos en beperkt denkend te zijn, maar laat ook zien uitgebreid achter het nieuws aan te lopen. Twitter draait immers om hier en nu, en moet volgens mij ook altijd in die context bekeken worden. Het is opvallend hoe zwaar dit medium opeens weegt voor sommigen, hoe uitspraken op twitter onevenredig zwaar worden opgevat. Met name "oude" media gebruiken twitter als bron om uit te citeren of om te veroordelen zonder de context van het moment mee te nemen. Dit levert volstrekt uit zijn verband gerukte citaten op, die onrecht doen aan de geciteerde persoon en aan twitter als medium. Bovendien leven we nog steeds in een land waar je bijna alles moet kunnen zeggen en je zeker grappen over alles moet kunnen maken, via welk medium dan ook. Dit alles lijkt mij in ieder geval een uitstekende gelegenheid om het Songfestival weg te halen bij de TROS en er weer enig niveau aan te geven. Per slot van rekening hoort Cornald Maas nog altijd meer bij het Songfestival dan dat het Songfestival bij de TROS hoort. De TROS maakte er een Sterren.nl gala van waar veel liefhebbers zich sowieso al niet meer in herkenden. Gelukkig maakt Maas zijn interessante programma's niet bij de TROS, maar bij de AVRO. Ik stel voor dat hij het Songfestival meeneemt en de TROS laat voor wat het is.

Sha-la-lie met de smurfen en het WK voetbal

Je zou het bijna vergeten naast alle aandacht voor de komende verkiezingen en de voorbereidingen van het WK voetbal, maar ergens volgende week zal ook nog het Songfestival plaats vinden. Sieneke is er in ieder geval klaar voor laat Cornald Maas via Twitter weten. Ondanks de keelontsteking heeft ze zojuist een verrassend goede repetitie achter de rug. 'Plus een toporgel' twittert Maas, dit terwijl eerdere berichten aangaven dat een draaiorgel te zwaar zou zijn voor het podium. Sha-la-lie, zo slecht dat het zomaar eens kans zou kunnen maken, dat is overwegend de mening in Nederland. Volgens de bookmakers maakt Nederland echter geen schijn van kans. Misschien dat we met de smurfenversie meer succes zouden hebben:



Ook smurfen in de versie van de Mosselman van Sha-la-lie. Ik dacht dat we in de jaren '90 alweer afscheid genomen hadden van deze happy-hardcore, maar het blijkt nog te bestaan. Wordt Sha-la-lie hier dan beter van?



Voor deze WK-versie heb ik geen goed woord over: de zang is niet eens zuiver, de tekst is zo mogelijk nog slechter dan die van het origineel en ja, ook hier smurfen:



Is het liedje dan zo volledig kansloos? Ja, in de huidige versie wel als je het mij vraagt. Maar het had echt beter en eigentijdser gekund. Zie hier de versie van Paul de Leeuw, ondanks de slechte kwaliteit van het filmpje veruit de beste optie:

Sha-la-lie

Toen ik van te voren Albert Verlinde tekeer hoorde gaan over het liedje Sha-la-lie dacht ik nog dat het iets persoonlijks van zijn kant was. Albert Verlinde is immers wel vaker aan de valse kant. Ook het gegeven dat het songfestival georganiseerd werd door de Tros had een waarschuwing moeten zijn, maar ook deze ging langs me heen. Des te groter was de schok afgelopen zondag: het songfestival was van het begin tot het einde een genante vertoning. Het TV-Oranje gehalte was zeer hoog, het niveau van de zang en de acts evenredig laag. Toen Pierre Kartner uiteindelijk de knoop moest doorhakken kon ik van plaatsvervangende schaamte bijna niet meer kijken. In de Metro van 9 februari omschreef hij dit moment als volgt: "Het was alsof God mijn armen in de lucht nam en het woord 'Sieneke' uitsprak." Mijn hemel, alsof het nog niet erg genoeg was. Sha-la-lie is een jaren '70 liedje waar wellicht een markt voor is, maar ik voel me er niet door vertegenwoordigd. Dat neemt niet weg dat het weleens hoog zou kunnen scoren, al het andere hebben we immers al geprobeerd en dat werkte ook niet.



Ergens zijn er wel parallellen te vinden met ons grootste succes: Ding Dinge-Dong van Teach-In. Ook dit liedje werd breed bekritiseerd vanwege de simpele tekst en melodie. En ook dit liedje is vrolijk en blijft hangen. Het grote verschil is natuurlijk wel dat Teach-In won in 1975, de tijden zijn enorm veranderd. Bovendien heeft Ding Dinge-Dong voor mij niet de Tros-muziek-op-het-plein associatie die Sha-la-lie wel heel sterk heeft, onder andere door het zo sterk te koppelen aan Marianne Weber en consorten. Corry Konings, Marianne Weber, Frans Bauer, allemaal artiesten waar de grachtengordel songfestivalliefhebber weinig affiniteit mee heeft. Die keuze heeft mede bijgedragen aan de golf van kritiek. Van Ding Dinge-Dong word ik in ieder geval nog steeds blij, destijds een terechte winnaar: