Redscale BeLomo Etude (Etyud)

Inmiddels heb ik al behoorlijk wat foto's op Redscale film gemaakt en het blijft me intrigeren. De ene foto natuurlijk wat beter gelukt dan de ander, maar er zitten zeker bijzondere plaatjes tussen. Het enige wat me nog niet gelukt was, was hetgeen waar het me eigenlijk om ging: het bruine vintage-achtige effect. Mijn foto's werden rood, of oranje, of iets wat daar op leek. Vintage bruin was echter nog heel ver te zoeken. Een camera die me zou helpen dit te bereiken was de BeLomo Etude had ik zo bedacht. Die heeft van zichzelf al wat de neiging tot overbelichten, dus dit zou weleens een goede combinatie kunnen zijn. En zo ging ik dus op pad, met de BeLomo Etude en een rolletje Lomography Redscale XR 50-200. Ik had gelijk, al zeg ik het zelf. Ik heb verschillende manieren van fotograferen geprobeerd en al valt er nog veel aan te verbeteren, voor het eerst kom ik een beetje in de buurt van wat ik al die tijd beoogd had.

Ik ben begonnen met een gewone foto, enkele afdruk in redelijk zonnig weer:



Vervolgens ben ik in Den Helder, op een knap bewolkte dag, met dubbels bezig geweest:



Tenslotte ben ik gaan experimenteren met de sluitertijd. Ik heb hierbij gevarieerd van twee tot wel acht seconden. Niet perfect, maar vintage bruin komt steeds dichterbij:





Nog lang niet uitgeëxperimenteerd dus met Redscale, het nadenken wordt over de volgende succesvolle combinatie en werkwijze. Wordt vervolgd.

WZFO Ami 66

Mijn Diana F+ mag dan een nieuwe camera zijn, het model is dat niet. Het is oorspronkelijk een remake van een camera uit de jaren '60 uit Hong Kong. De aantrekkingskracht zit in het plastic: het is licht en de plastic lens zorgt voor dromerige resultaten. De Diana was natuurlijk niet de enige plastic camera ooit gemaakt. Zo wordt mijn Belomo Etyud (Etude) de Russische Diana genoemd: eveneens van plastic en staat ook garant voor dromerige plaatjes. Al zoekende naar gelijksoortige camera's op internet stuitte ik op de Ami 66 van de Poolse fabrikant WZFO. Niet zo verrassend wordt deze camera ook wel de Poolse Diana genoemd. Dat zegt denk ik vooral iets over de populariteit van de Diana, maar natuurlijk ook over het type camera. Het mooiste aan de Ami 66 vind ik het stippen motief bij de lens. Dat iemand dat echt bewust zo ontworpen heeft, geweldig! Verder is hij heerlijk lomp, heeft hij een plastic lens en gebruikt hij 120mm formaat film, toch wel mijn favoriete formaat. Het bleek echter nog niet zo gemakkelijk om aan een exemplaar te komen. Op Ebay zijn ze schaars en best prijzig, buiten Ebay leken ze onvindbaar. Een Poolse vriendin inschakelen leek de beste optie. En dat was het, want ik had het nog niet gevraagd of het was al bijna geregeld. Op de Poolse versie van Marktplaats bleek er voldoende aanbod en een maand later had ik mijn Ami 66 al in huis, inclusief het rode logo dat bij veel exemplaren verdwenen schijnt te zijn. Natuurlijk meteen een rolletje erin gedaan en de stad in gegaan om te testen. Hier zijn de eerste resultaten, geschoten op Lomography CN 100 film. Ik ben er heel tevreden over: de Ami 66 maakt scherpe foto's met pittige kleuren met wat vervaging naar de randen. Oordeel zelf:

Aangenaam verrast door de scherpte van de foto's, Noordzeekanaal, augustus 2013



Ook deze kenmerkt zich door de scherpte in het midden van de foto. Daarbij zijn de kleuren erg mooi doorgekomen, Spui, augustus 2013



Poging tot een double exposure komt minder goed uit de verf, maar dat kan ook komen omdat ik dit nog niet echt onder de knie heb, Vondelpark, augustus 2013



Lastig licht weet hij goed mee om te gaan en de kleuren blijven goed overeind, Oud-Zuid, augustus 2013

BeLomo Etude (Etyud)

In de loop van de tijd heb ik al veel vreemde camera's langs zien komen. Met name de plastic camera's intrigeren me: gemaakt voor de massa en soms bijna mooi van lelijkheid. De Belomo Etude, of Etyud, spant hierbij de kroon. De camera werd in de jaren '70 gemaakt door de BeLomo fabriek in Minsk en verscheen in twee versies die niet heel veel van elkaar verschillen. Hij is eenvoudig, hoekig en lomp. Het is zondermeer de lelijkste en vreemdste camera die ik tot nu toe zag. Toen ik er één voor nog geen tien dollar op Ebay zag staan moest ik deze dan ook hebben. Eenmaal in huis had ik hem nog niet direct werkbaar. Een YouTube filmpje waarin iemand liet zien hoe hij het rolletje erin deed was zeker behulpzaam, maar bij het schieten van het eerste rolletje leek er weinig te gebeuren. Helaas had ik dit goed opgemerkt: de negatieven kwamen volledig blanco terug. Na wat gepruts aan de sluiter in de Lomography Gallery Store kon ik poging nummer twee ondernemen. Helaas ook niet succesvol: ik had één onderdeel niet goed teruggeschroeft waardoor het rolletje halverwege door midden scheurde. Ik stond op het punt om de camera puur als decoratief in de kast te zetten, toen ik merkte dat poging nummer drie wellicht meer op zou leveren. Ik voelde de klik bij het nemen van de foto, iets wat ik eerder niet gehoord had. Deze keer werd ik niet teleurgesteld. Het eerste gelukte rolletje met de Etude is meer dan gelukt: dromerig als de Diana F+ met prachtige kleuren en zelfs een prima gelukte double exposure. Al met al misschien een beetje overbelicht, maar dat biedt ook wel weer kansen, bijv. met redscale-rolletjes. Wordt dus vervolgd!

Beeld bij de ingang van het Vondelpark, mei 2013



Het Hirschgebouw 's ochtends om kwart voor 7, mei 2013



Onderweg naar de pont in Zaandam, mei 2013



Double exposure aan het Noordzeekanaal, mei 2013