Het beste van 2014: Boeken

Eén boek per week was in 2014 het streven bij mijn Reading Challenge op Good Reads. Het is niet gelukt, maar ik ben een eind gekomen. En, wat belangrijker is, ik heb in ieder geval weer een aantal juweeltjes gelezen. Wederom een goed leesjaar dus, met als toppers voor mij in willekeurige volgorde:

The Truth about the Harry Quebert Affair

Spannend tot op de laatste pagina: een moordmysterie waarbij de volledige ontrafeling doorloopt tot aan het einde. Het verhaal speelt zich af in een klein dorpje en heeft als uitgangspunt de vriendschap tussen een succesvol auteur, Marcus Goldman, en zijn vroegere mentor Harry Quebert. Als bij deze laatste op het terrein het dode lichaam ontdekt wordt van een jaren geleden verdwenen meisje, wordt hij verdachte van moord. Goldman doet er alles aan om de onschuld van Quebert te bewijzen, terwijl hij de situatie tevens gebruikt om zijn eigen in het slop geraakte schrijverscarriere nieuw leven in te blazen. Een heerlijk boek van schrijver Joël Dicker, wat ik het liefst in één ruk uitgelezen had.

Photo Booth a Biography

Allereest scoort dit boek natuurlijk hoog in de categorie originaliteit. Wie bedenkt het immers om een biografie te schrijven over fotohokjes? Meags Fitgerald deed het, en wist er een bijzonder mooi project van te maken. Photo Booth a Biography beschrijft naast de geschiedenis van het fotohokje ook de zoektocht van de auteur naar deze geschiedenis. Deze twee lijnen weet Fitzgerald mooi af te wisselen waardoor het boeiend blijft. Daarnaast is het boek prachtig getekend en vormgegeven. Een indrukwekkend staaltje werk wat tot het einde toe interessant blijft, miet in de laatste plaats door de oprechte passie van de auteur die op elke pagina doorklinkt.

Trillium

Trillium is een graphic novel van Jeff Lemire, dat oorspronkelijk verscheen als 8-delige comic-serie. Ik ben op zich al een fan van het werk van Lemire, maar wat dit boek extra bijzonder maakt is het spelen met tijd en ruimte. Iets toegankelijker dan eerder werk van Lemire, maar wel in de voor de auteur zo kenmerkende tekenstijl. Indrukwekkend.

The Terrorist's Son: A Story of Choice

Met de aanslag op Charlie Hebdo nog zeer vers in het geheugen des te relevanter, dit verhaal van de zoon van een terrorist. Achter elke terrorist bevindt zich immers een kring van familie en vrienden die hier niet om gevraagd hadden, maar hard geraakt worden door de acties van hun vader/moeder/broer/zus/vriend. Zak Ebrahim is de zoon van één van de verantwoordelijken voor de aanslagen op het WTC in New York in de jaren '90. Hij beschrijft de impact op het gezin, maar vooral ook de manier waarop zijn kijk op zijn vader langzaamaan verandert. Een interessant kijkje in het leven van een jongen die naast vele onschuldige Amerikanen net zo goed het slachtoffer werd van de gruweldaden van zijn vader. The Terrorist's Son werd uitgegeven in de TED boekenreeks en volgde op een TED talk die Ebrahim eerder hield.

The Interestings

Dit lijvige boek van Meg Wolitzer beschrijft het wel en wee van een vriendengroep die ontstaat tijdens een zomerkamp. Dit kamp maakt diepe indruk op de groep tieners en bepaalt voor een deel de verdere keuzes die er in de verschillende levens gemaakt worden. Interessant aan dit boek is het karakter van de hoofdpersoon, dat nogal wat menselijke tekortkomingen blijkt te kennen. The Interestings is een lekker leesbaar boek wat ondanks de weinig schokkende verhaallijnen toch blijft boeien. Fijn leesvoer voor vakanties en/of lange vluchten.

Seconds

Het zal niet gemakkelijk zijn geweest voor Bryan Lee O'Malley om met iets nieuws te komen na zijn immens grote succes met de Scott Pilgrim serie. Het voordeel van dit succes is natuurlijk wel dat iedere opvolger een hoop aandacht krijgt. Het nadeel van dit succes is, ja, dat de opvolger een hoop aandacht krijgt. Gelukkig voor O'Malley heeft hij met Seconds een heel ander boek geschreven, maar één die in kwaliteit niet onderdoet voor eerder werk. Seconds gaat over Katie, een succesvolle chefkok die op het punt staat een eigen restaurant te beginnen. Alles gaat echter niet precies zoals zij wil en wanneer ze via een geest de kans krijgt om het verleden te herschrijven, grijpt ze deze kans(en) met beide handen aan. Het vervelende is dat dit niet altijd het resultaat oplevert dat ze voor ogen heeft, en soms heeft ze meerdere pogingen nodig om daar te komen waar ze wil. Dit zegt heel veel over Katie: ze is soms onvolwassen, verwend en maakt lang niet altijd sympathieke keuzes. Uiteindelijk komt ze er wel uit met iedereen, maar of ze er nu echt van leert blijft bij mij de vraag. Als de les van dit boek is dat je constant fouten mag maken en vervolgens toch nog je zin krijgt, dan is dat wat mij betreft nogal twijfelachtig. Je kunt het echter ook minder zwaar zien: als gewoon een leuk verhaal met fantastisch tekenwerk en prachtige kleuren. Hoe dan ook een aanrader.

Voices from Chernobyl

De ramp in Chernobyl is alweer 28 jaar geleden, maar heeft tot op de dag van vandaag enorm diepe sporen nagelaten. Het heeft op mij als kind toen behoorlijk veel indruk gemaakt. Ik was negen jaar oud en daarmee oud genoeg om enigszins te begrijpen wat daar gebeurde. Toch was het een ver van mijn bed show en kon ik met geen mogelijkheid de grootte van de ramp overzien. Voor een negenjarige niet vreemd, maar dat het voor bijna iedereen gold was achteraf bezien buitengewoon schokkend en kende grote gevolgen. Svetlana Alexievich is op zoek gegaan naar de gevolgen en naar de persoonlijke verhalen die gepaard gaan met deze immens grote ramp. Hiervoor heeft ze ruim vijfhonderd mensen geïnterviewd variërend van onderzoekers tot brandweermannen tot bewoners. Ze heeft deze verhalen zo direct mogelijk opgeschreven, als directe vertelling van de geïnterviewde. Dit maakt de verhalen heel indringend en persoonlijk. Wat mij vooral opviel in de interviews is dat je de ramp niet los kunt zien van de tijdsgeest. Midden jaren '80 was een roerige tijd in die omgeving. Het ijzeren gordijn was er nog, al waren hervormingen al gaande, en het communisme stond nog overeind. Dit heeft een belangrijke rol gespeeld bij de passiviteit waarmee mensen op de ramp reageerden. Tevens op de manier waarop mensen die zagen wat er gebeurde en hiervoor gehoor zochten de mond werd gesnoerd. Zo kent deze ramp uiteindelijk vele soorten slachtoffers: mensen die naasten verloren, maar ook mensen die nog steeds met schuldgevoelens leven omdat ze niet ingrepen of hun mond hielden. Een zeer indrukwekkend boek, waarbij ik als enige kanttekening zou willen plaatsen dat ik af en toe wat context bij de interviews miste. Een verhaal van iemand is lastig te volgen wanneer je eigenlijk niets over diegene weet. Er had van mij geen heel verhaal omheen gehoeven, maar iets meer inleiding had wel een toevoeging geweest. Geen alledaags boek, maar voor de geïnteresseerde zeer de moeite waard.

Your fathers where are they? And the prophets, do they live forever?

Vrij snel na The Circle heeft Dave Eggers alweer een nieuw boek uitgebracht, dat de omvangrijke titel Your fathers where are they? And the prophets, do they live forever? meekreeg. De titel verwijst naar de Bijbel, en ilustreert de zoektocht naar houvast van de hoofdpersoon. Thomas is een dertiger die het leven niet zo goed snapt en daarom een aantal voor hem essentiële vragen graag beantwoord zou zien. Hij kiest hierbij voor een rigoureuze methode: hij ontvoert een aantal mensen naar een afgelegen militaire basis om hen daar aan de tand te voelen. Het bijzondere aan dit boek is dat het in zijn geheel geschreven is in dialogen. Your fathers voelde voor mij daardoor als een toneelstuk dat zich voor mijn ogen ontvouwde. De reacties op dit boek zijn misschien wel daardoor bijzonder wisselend. Een middenweg lijkt hierbij bijna niet mogelijk, je vindt het of fantastisch of je hebt er helemaal niets mee. Ik behoor duidelijk tot de eerste groep. Ik heb dit boek ademloos zitten lezen en verbaas me weer over de moeiteloosheid waarmee Dave Eggers de vinger op de zere plek legt van de tijdsgeest. Kruipen in de huid van een man die met buitensporige middelen zijn eigen frustratie tegen de maatschappij en het leven uit is Eggers bijzonder goed gelukt. Dit boek echoot na de laatste pagina nog lang na. Bij mij althans.

Tracks

Een reis van 1700 mijl door de Australische outback met enkel vier kamelen en een hond: Robyn Davidson wilde dit en maakte het waar. Een hele onderneming die ik haar niet na zal doen, laat ik dat voorop stellen. Davidson maakte deze reis eind jaren '70 en schreef er enkele jaren later het boek Tracks over. Onlangs is het verhaal verfilmd, wat natuurlijk een herdruk van het boek met zich meebracht en wat het verhaal bij mij onder de aandacht bracht. Mijn eerste reactie was dat het leek op een soort van Eat Pray Love-achtig gegeven. Vrouw uit de stad gaat op reis en op zoek naar zichzelf. Ergens gaat de vergelijking wel op, maar zo veel als we in Eat Pray Love in het innerlijk worden meegenomen van de hoofdpersoon, zo weinig doet Davidson dit. Ze vertelt vrij afstandelijk wat ze wil, wat ze doet en waar ze tegenaanloopt, maar wat haar nu beweegt blijft voor mij gissen. Misschien is het daarom ook wel dat ze mij irriteert met haar reactie op bijvoorbeeld toeristen en andere buitenstaanders. Ze zoekt publiciteit bij National Geographic, schrijft achteraf een boek over over haar reis, maar stoort zich tegelijkertijd aan de aandacht. Voor mij voelt dit alsof ze mij afwijst als lezer, en ik merk dat ik haar in de loop van het boek steeds egoïstischer en arroganter vind worden. Hebben we aan het begin van het boek nog gemeen dat we niets weten van het reizen door de outback, op het einde van het boek sluit ze me buiten als een domme toerist die zich nergens mee moet bemoeien. Wat het nog eens bemoeilijkt om contact met Davidson te krijgen is dat ze in toon en tempo geen onderscheid maakt tussen zakelijke mededelingen en emotioneel geladen onderwerpen. De dood van haar hond lijkt mij tenminste een heel emotionele aangelegenheid, maar is in het boek in amper een pagina een feit. Ik moet eerlijk toegeven dat ik wel erg nieuwsgierig ben naar wat de film gaat doen. Gaat die wel de emotionele verbinding aan met de kijker, of ga ik hier dezelfde afstand ervaren? Ik wil het zeker gaan beleven, met het risico dat ik dezelfde irritatie voel als bij het boek. Hopelijk wordt dit dan verzacht door beelden van het prachtige, prachtige Australië.

A Boy and a Girl

Jongen ontmoet meisje en wordt verliefd, dat is waar A Boy and a Girl primair om draait. Waarschijnlijk het oudste verhaal in de wereld, en zeker niet het meest originele. Op het eerste gezicht dan. De start van het boek geeft namelijk al meteen een interessante twist. A Boy and a Girl speelt in een toekomst met robots en vliegende auto's, een toekomst waarin niet alles is wat het lijkt. Het geeft het geheel een interessante achtergrond, die maakt dat het verhaal alle kanten uit kan gaan. De reden waarom dit werkt voor mij is dat het hele sci-fi onderdeel niet de hoofdmoot vormt. Het gaat om de ontmoeting tussen Travis en Charley en de beperkte tijd die ze samen door mogen brengen. De reden dat hun liefde van korte duur is heeft wel weer alles met de futuristische setting van doen. Het vertelperspectief wisselt per hoofdstuk, wat wel even opletten is, maar wat ook zeker een extra dimensie geeft. Dit alles in een leuke vlotte tekenstijl gezet in blauw, wit en zwart. Al met al een lekker frisse graphic novel van schrijver Jamie S. Rich en tekenaar Natalie Nourigat, met een verrassend slot dat ik niet aan zag komen. Maar dat kan ook aan mij liggen.

The Salinger Contract

Eén ding is zeker: als je de naam Salinger verwerkt in je boektitel dan heb je de aandacht. Het risico is echter dat het vervolgens verwachtingen oproept die je niet waar gaat maken. Dit is wat Adam Langer deed in mijn beleving met zijn boek The Salinger Contract. Ook mijn aandacht werd in eerste instantie getrokken door de verwijzing naar Salinger. Zou het niet direct over hem gaan, dan nog riep het op zijn minst de associatie op met deze schrijver van formaat. De vraag is of je dit moet willen. Adam Langer schreef met The Salinger Contract een lekker, vermakelijk boek. Leuk verhaal, aardige plottwist en niet onaardig geschreven. Echt een boek voor boekenliefhebbers. Het heeft echter niets, maar dan ook niets te maken met de grootsheid van Salinger. Wil je bewust of onbewust de vergelijking met Salinger aangaan? Het lijkt mij niet verstandig. De kans is levensgroot dat je dan in het negatieve uitkomt en daarmee doet Langer zichzelf tekort. Hij heeft immers een fijn, leesbaar boek geschreven, uitermate geschikt voor weekenden en vakanties. En daar verdient hij alle lof voor. De nadrukkelijke associatie met Salinger had hij wat mij betreft beter achterwege kunnen laten. In het boek, prima, maar niet in de titel.

Going Clear

Aliens, sekte, geld, persoonlijkheidstests en Tom Cruise, dat is waar ik aan denk bij Scientology. Meer dan zeer zijdelings heb ik er nooit mee te maken gehad. Ook ik ben weleens aangesproken in de Kalverstraat om een persoonlijkheidstest te doen, ik ken het grote pand in Amsterdam en ik verbaas me iedere keer weer over de nadrukkelijke aanwezigheid in Hollywood, maar daar houdt het wel ongeveer op. Er hangt echter een zweem van geheimzinnigheid omheen, die mij altijd wel nieuwsgierig maakte. Het blijft een intrigerende vraag hoe intelligente, weldenkende mensen zich in kunnen laten met iets wat vanaf de buitenkant zo absurd lijkt. Lawrence Wright geeft met zijn Going Clear: Scientology, Hollywood and the Prison of Belief een bijzonder gedetailleerd inzicht in de organisatie en in wat mensen beweegt hier deel vanuit te willen maken. Hij geeft een uitvoerig verslag van het ontstaan ervan, van het leven van oprichter L. Ron Hubbard en van de dynamiek binnen de organisatie. Het laat onder andere de donkere kant ervan zien: de indoctrinaties, het geweld en het misbruik. Maar ook hoe dit zoals hij het noemt jonge geloof zich verhoudt tot andere religies. Hoe confronterend is het dan te moeten constateren dat het in de vergelijking opeens helemaal niet zo absurd meer is. Andere religies hebben ook te maken met machtsbeluste leiders, met boetedoening en ja, ook met misbruik. Ik heb dit boek ademloos zitten lezen. Het leest als een thriller, maar dan wel als één die je op het einde nog even goed aan het denken zet.

Nothing Can Possibly Go Wrong

De graphic novel Nothing Can Possibly Go Wrong is ontstaan uit een samenwerking tussen Prudence Shen en Faith Erin Hicks. Het is een typisch highschoolverhaal: geef een populaire sportjongen, een nerd en een aantal cheerleaders een gezamenlijk doel en klaar zijn we. Het had een aflevering van Glee kunnen zijn. Dat neemt niet weg dat het lekker wegleest, een prima boodschap heeft en ook best origineel blijft. Voor iedereen die van graphic novels houdt en van luchtige tienerverhalen, want behalve een zijlijntje over gescheiden ouders is er weinig diepgang in dit boek. En in dit geval is dat helemaal prima.

Brain on Fire

Wakker worden in een ziekenhuisbed, vastgebonden met om haar pols een bandje met 'flight risk', dit is hoe Susannah Cahalan zich het dieptepunt van haar geheimzinnige ziekte herinnert waar ze in 2009 door getroffen werd. Het begon met vage klachten, die snel overgingen in paranoïde gedrag, gevolgd door epileptische aanvallen. New York Post reporter Cahalan schreef er drie jaar later een fantastisch boek over met de naam Brain on Fire. Ze is op onderzoek gegaan om uit te vinden wat er nu precies gebeurd is. Haar belangrijkste drijfveer hierbij was om de gaten in haar geheugen te vullen. Dit heeft geresulteerd in een precies verslag van alle gebeurtenissen. Het is enorm meeslepend en daarmee een boek dat weg leest als een thriller. Cahalan beschrijft niet alleen haar eigen ervaringen, maar ook het pad dat de doktoren aflegden om uiteindelijk tot de juiste diagnose te komen. Het verhaal is hiermee vaak zakelijk en inhoudelijk. Voor emoties is in Brain on Fire ook ruimte, maar deze worden net zo objectief beschreven als de rest van het verhaal. Persoonlijk viel mij dit pas op toen ik in een recensie op Goodreads de teleurstelling van een lezer teruglas die meer drama had verwacht. Zij vond Cahalan te koel, voelde teveel emotionele afstand. Blijkbaar spreekt deze manier van beschrijven mij wel erg aan, want ik had de emoties niet bepaald gemist. Ik vond het vooral ongelofelijk interessant en tegelijkertijd reuze verontrustend dat dit ieder gezond mens zou kunnen overkomen. Een heel interessant boek dus, dat ook nog eens erg erg goed geschreven is. Verwacht alleen geen 'Waargebeurde woensdagavondfilm', voor wie nog weet wat dat was.

Het beste van 2013: Boeken

Het was een goed leesjaar: mijn voornemen om hier meer tijd aan te besteden ben ik ruimschoots nagekomen en dit heeft wat fijne ontspannen uurtjes opgeleverd. Ten opzichte van voorgaande jaren heb ik dit jaar aanzienlijk meer fictie gelezen. Zo komt Eggers dus weer in mijn lijstje terecht, maar ook oudere bekenden waar ik eindelijk de tijd voor genomen heb zoals Charles Bukowski. Natuurlijk mag non-fictie en de graphic novel niet ontbreken, als het aandeel van deze twee genres dit jaar wat bescheidener. Ook dit lijstje in willekeurige volgorde:

Mr Punumbra's 24 Hour Bookstore

Dit boek bevat alle ingrediënten voor een ouderwets avontuur: een oude boekwinkel, een jonge liefde en een heus geheim genootschap. Spannend en één op één verfilmbaar, dit heerlijke boek van Robin Sloan.

Marzi

Het einde van het communistische tijdperk door de ogen van de jonge Marzi. Zeer geslaagde graphic novel, met name door de geloofwaardige manier waarop het perspectief van de jonge Marzi weergegeven wordt. Extra interessant omdat ik in het tijdperk dat Marzi schetst ongeveer dezelfde leeftijd had als de hoofdpersoon. Fraai gedaan door Marzena Sowa en Sylvain Savoia.

Quiet

Krachtig boek van Susan Cain over de de waarde van introverte mensen in een extraverte samenleving. In een wereld waarin profilering en zichtbaarheid als essentieel worden beschouwd is dit een verfrissend andere invalshoek. Een feest van herkenning voor iedereen die hiermee worstelt, maar vooral waardevol voor mensen die geïnteresseerd zijn in het aanboren van potentieel wat voorheen wellicht over het hoofd gezien werd.

The Road to Los Angeles

Eén van vier boeken van schrijver John Fante over zijn alterego Arturo Bandini. Het boek werd bij mij onder de aandacht gebracht door een verkoper in Skylight Bookstore in Los Angeles. Dat Fante bewonderd werd door Bukowski is geen verrassing: ook Fante beheerst de kunst van het overtuigend beschrijven van een zogenaamde nietsnut. Het is rauw, direct en schijnbaar moeiteloos geschreven, wat het boek in elke tijd te plaatsen maakt. Fante was hiermee zijn tijd te ver vooruit: het in 1936 geschreven The Road to Los Angeles bleef aanvankelijk op de plank liggen, en werd pas in 1985 uitgegeven na zijn dood.

Post Office

Onvermijdelijke kost na het lezen van Hollywood, dit eerste boek van Charles Bukowski over zijn alterego Henri Chinaski uit 1971. Wat Post Office voor mij bijzonder maakt is de briljante wijze waarop Bukowski de handel en wandel van de hoofdpersoon beschrijft: levendig, pretentieloos en tijdloos. Misschien niet aan iedereen besteed, maar ik heb ervan genoten en kijk uit naar het lezen van de rest van Bukowski's oeuvre.

The Circle

Dave Eggers doet weer waar hij het best in is: een beklemmend boek schrijven dat precies de vinger op de zere plek legt van de tijdsgeest waarin we leven. In The Circle beschrijft Eggers het verloop van de carrière van een jonge vrouw die bij een google-achtig bedrijf gaat werken. The Circle houdt er twijfelachtige ideeën op na over privacy en vrijheid, die verontrustend genoeg nog helemaal niet zo ver van de huidige realiteit af liggen. Een heerlijk boek dat spannend blijft tot de laatste pagina.

Fortunately, The Milk

Afgelopen september waren we bij The Golden Apple op Melrose Avenue, een comicbook store die vast op ons programma staat bij een bezoek aan Los Angeles. Zoals altijd als we bij een comicbook store zijn probeerde Jeroen iets voor me te vinden waarvan hij dacht dat het me aan zou spreken. Deze keer zocht hij Fortunately, The Milk, het nieuwste boek van Neil Gaiman voor me uit. Zelf zie ik het soms niet direct, maar na aanschaf blijkt Jeroen vaak een juiste inschatting te hebben gemaakt. Zo ook bij dit bescheiden boekje van Neil Gaiman, dat hij maakte samen met artiest Skottie Young. Fortunately, The Milk begint met twee kinderen waarvan de moeder naar een congres moet en de vader een paar dagen het huishouden over moet nemen. Als bij het ontbijt blijkt dat er geen melk meer is voor over de cereal staat vader direct op om een nieuwe fles te halen bij de winkel op de hoek. Zijn terugkomst laat echter nogal op zich wachten, en als hij dan eindelijk thuiskomt vertelt hij zijn kinderen over een fantastisch avontuur waar hij in verzeild was geraakt. Het is zo vlot verteld, fantasierijk en humorvol dat ik het boek in één ruk uitlas. Dit niet in de laatste plaats door de illustraties van Skottie Young. Het is een spontaan sprookje zoals een spontaan sprookje zou moeten zijn: spannend, geïnspireerd, magisch en met een goede afloop. Fortunately, The Milk is een heerlijk, heerlijk boek.

Post Office

Na het lezen van Hollywood was ik nog lang niet klaar met Henri Chinaski. Welk boek dan beter om in verder te lezen dan de eerste die Bukowski schreef over zijn alter-ego: het in 1971 verschenen Post Office. Post Office beschrijft de jaren dat Chinaski (Bukowski) als invaller bij de postbezorging werkte en later als postsorteerder. Hij deed dit in het Los Angeles van de jaren '50 en '60. Chinaski is weinig ambitieus, weinig plichtsgetrouw en heeft een bijzonder cynische kijk op de wereld. Het is geen rijkeluiskind dat kokketteert met zijn verblijf aan de zelfkant van de maatschappij, Chinaski is de zelfkant van de maatschappij. Voor mij is dit één van de redenen dat ik Post Office een bijna briljant boek vind. Het is snel geschreven, schijnbaar moeiteloos, en ademt geen enkele pretentie. Dit in tegenstelling tot veel Nederlandse literatuur uit deze periode, die het mijns inziens toch vaak moet hebben van hoogdravend taalgebruik en gekunstelde gelaagdheid. Wat Bukowski voor mij bijzonder maakt is wat ik ervaar als authenticiteit en de vlotte, levensechte dialogen. Ik ben nog lang niet klaar met Bukowski, sterker nog, ik begin pas. En dat is een bijzonder prettige gedachte.

Mr. Penumbra's 24-Hour Bookstore

Een intelligent boek met een spannend en tegelijkertijd sympathiek verhaal, dat is Mr. Penumbra's 24-Hour Bookstore van auteur Robin Sloan. Deze roman uit 2012 is een must-read voor iedereen die van boeken en boekwinkels houdt en die gelooft in een plek voor boeken in een gedigitaliseerde wereld. Ik wil verder ook eigenlijk niet zoveel over dit boek zeggen, want iedere kans op een spoiler is er in dit geval één te veel. Een paar steekwoorden volstaan hopelijk bij mijn poging zo veel mogelijk mensen ervan te overtuigen dit boek te gaan lezen. Mr Penumbra's 24-Hour Bookstore staat voor: complottheorieën, boeken, vriendschap, google, spanning, en een prachtige ontknoping. Lezen dus, het is echt een heerlijk boek.

Little Fish

Net als andere lezers werd ik bij de graphic novel Little Fish in eerste instantie getrokken door twee dingen: de vorm en het onderwerp. Auteur Ramsey Beyer schrijft in een combinatie van lijstjes, dagboekonderdelen en strips over haar eerste jaar op de kunstacademie. Ze schrijft over wat voor haar een grote overgang was: die van de middelbare school in een klein plaatsje in Michigan naar de kunstacademie in Baltimore. Het is een overgang die bekend voorkwam, ook ik ging van een klein dorpje naar de grote stad om te gaan studeren en heb dit ervaren als een grote verandering. Inderdaad: van een grote vis in een kleine vijver, naar een kleine vis in een hele grote vijver. Het is een cliché, en hoewel het groots en meeslepend voelt als je er middenin zit, het zijn de doodgewone stappen van het ouder worden en gaan studeren. Hier zit ook meteen mijn probleem met dit boek. Beyer is van prima afkomst, heeft een prima jeugd gehad en ook in Baltimore gaat het haar prima af. Natuurlijk, ze voelt zich weleens alleen, maar er is werkelijk niets noemenswaardigs behalve dan dat het allemaal zijn gangetje gaat. Voldoende vrienden, steun van ouders en "oude" vrienden, ze vindt een nieuwe kunstrichting die haar interesseert en zelfs een vriendje. Hoe fijn voor haar, maar hoe oninteressant verder. Het zou gered kunnen worden door de originele vorm waarin dit boek gegoten is, maar helaas houdt de interesse daarvoor ook na een tijdje wel op. Met name de lijstjes waarmee ze opsomt wat de leuke en waardevolle dingen in het leven zijn worden zichzelf herhalend en daarmee saai of zelfs irritant. Misschien sta ik inmiddels ook wel te ver van het onderwerp af. Al die grote gevoelens uit die tijd met alle bijbehorende onzekerheden heb ik inmiddels wel gerelativeerd en/of een plaatsje gegeven. Ik kan me voorstellen dat het geweldig is om dit boek te lezen als je deze ervaring nog voor de boeg hebt, de echte young adult dus. Om een iets grotere doelgroep te bedienen zal Beyer toch met iets meer moeten komen. Het begin is er in ieder geval wel, en ik ben zeker nog wel benieuwd naar wat ze nog meer kan. Little Fish is tenslotte pas haar eerste boek, en eerlijk is eerlijk, ook gericht op young adults.

Universele Reisgids voor Moeilijke Landen

Het eerste wat opvalt aan de Universele Reisgids voor Moeilijke Landen is de vorm: het boek heeft een stevige maar zachte kaft, is vierkant en iets groter dan een gemiddeld boek. Ook de opmaak valt op. De teksten zijn in kolommen geplaatst, worden regelmatig onderbroken door op zichzelf staande stukken tekst en zijn voorzien van illustraties. Het is dus zeker geen reisgids in de meest traditionele zin van het woord. Wat het dan wel is? Eigenlijk is dat niet zo relevant, want dit boek van Jelle Brandt Corstius is het belangrijkste wat een boek moet zijn: lekker om te lezen. In deze Universele Reisgids voor Moeilijke Landen beschrijft Brandt Corstius aan de hand van eigen ervaringen waar je allemaal tegenaan kunt lopen in zogenaamde moeilijke landen. Hij doelt hiermee op landen waar het lastig reizen is volgens onze westerse maatstaven. Lastig omdat er andere normen gelden, andere regels zijn, evenals andere eetgewoontes. Dit kan een aanslag opleveren op je hygiène, op je maag- en darmstelsel of bijvoorbeeld op je uithoudingsvermogen. Met name Rusland en India komen aan bod, landen die voor de gemiddelde toerist op zijn zachtst gezegd uitdagend kunnen zijn. Zo schijnt het een hele prestatie te zijn om diarree-vrij door India te reizen. Brandt Corstius is scherp, geestig en heeft met de Universele Reisgids voor Moeilijke Landen een bijzonder lekker leesbaar boek geschreven. Of het echt aanmoedigt om een moeilijk land te bezoeken is de vraag. Hoe intrigerend ik bepaalde bestemmingen ook vind, ik realiseer me na het lezen van dit boek des te meer dat we er goed over na moeten denken voordat we die reis naar Siberië gaan boeken. Stiekem ben ik toch wel erg gehecht geraakt aan herkenbaar eten, een schoon bed en betrouwbaar vervoer. Vakantie in een moeilijk land is niet voor iedereen weggelegd, dat is duidelijk.

Quiet

The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking, dat is de ondertitel van het boek Quiet van Susan Cain. Dat voelt niet erg introvert moet ik zeggen, evenals het "Join the Quiet Revolution!" op de website. Alsof alle introverts moeten opstaan, hun vuist omhoog moeten steken en voor zichzelf op moeten komen. Zeg maar het laatste wat de gemiddelde introvert zou willen doen dus.. Maar goed, dit is slechts de website, en je zult toch wel enigszins extravert moeten zijn in je uitingen om de aandacht te krijgen. Zelfs voor een onderwerp over de kracht van het introverte deel van de mensheid. Dit is gelukkig het enige schijnbaar tegenstrijdige wat ik bij Susan Cain tegen ben gekomen. In haar boek Quiet geeft ze een wel doordachte uiteenzetting over de westerse maatschappij, de waardering voor extravert gedrag en de plaats hierin van mensen die meer introvert gericht zijn. Het goede aan dit boek is dat ze het algemeen maakt waar nodig, en klein houdt waar kan. Ze heeft het niet over afwijkingen, of gedrag dat gecorrigeerd moet worden. Ze geeft aan hoe mensen anders kunnen zijn, en hoe mooi en waardevol dat kan zijn. Als meer mensen hier inzicht in zouden hebben, inplaats van dat ze aangepast gedrag verwachten, zou eenieder veel meer tot zijn recht komen. Quiet geeft veel herkenning, voor zowel mensen aan de introverte kant als mensen aan de extraverte kant. Ik kan alleen maar hopen dat steeds meer mensen deze inzichten tot zich nemen. Dan kunnen we stoppen met tegen elkaar te zeggen dat we aan onze 'zichtbaarheid moeten werken'. Dit leidt immers enkel tot zinloze en niet succesvolle profilering van introverte mensen die in een extraverte wereld nooit echt tot hun recht zullen komen. Quiet is een zeer leesbaar en interessant boek, een aanrader voor velen en wat mij betreft boek van het jaar.

Marzi

Marzi is de eerste graphic novel van Marzena Sowa in samenwerking met haar partner Sylvain Savola. Het is een zogenaamd 'coming of age' verhaal waarin hoofdpersoon Marzi vertelt over haar leven in het Polen van de jaren '80. Geboren in 1979 groeit Marzi op in de laatste tien jaar van het communisme in Polen. Sowa beschrijft dit vanuit de ogen van een kind: over lege winkels, maar ook over de schaamte om met een stapel rollen toiletpapier over straat te moeten als deze weer eens voorradig zijn. Het sterke aan dit boek vind ik dat alles is benaderd vanuit de dagelijkse belevingswereld van een kind. Het probleem dat je hebt met drie vriendinnen die al dan niet met elkaar willen spelen is voor de kleine Marzi minstens zo belangrijk als de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl. Rode draad vormt het naderende einde van het communisme, iets wat Marzi met name merkt wanneer ook haar vader deelneemt aan een grote staking. Goed opgezet in kleine verhaaltjes, mooi geschreven en zeker zo mooi getekend. Eén van de indrukwekkendste boeken die ik dit jaar las.

Relish

Met Relish schrijft en tekent Lucy Knisley opnieuw over haar leven, dit keer met de nadruk op haar voorliefde voor eten. Het bestaat uit kleine verhaaltjes, voornamelijk herinneringen aan haar jeugd, aangevuld met getekende recepten. Het is zondermeer een heerlijk boek. Knisley heeft een leuke stijl, heel ongedwongen en ongecompliceerd. Toch is het misschien wel in dat ongecompliceerde waar bij mij de "maar" zit. Het is fijn dat ze zo'n mooie jeugd heeft gehad. Het is fijn dat ze zoveel mee gekregen heeft over lekker eten en al zo jong zo veel van de wereld gezien heeft. Het is allemaal alleen wel heel erg roze. Het leven is toch echt veel rauwer dan dat, en iets daarvan had ik wel terug willen zien in dit boek. Ik hoop dat Knisley daar iets meer balans in gaat vinden in komend werk. Al hoeft echt niet iedereen zijn jeugdtrauma's van zich af te schrijven wat mij betreft, alleen maar balonnen en blije mensen vind ik op den duur ook niet prettig. Neemt niet weg dat Lucy Knisley nog steeds maar 28 is en wederom een heel knap en fijn boek gemaakt heeft. Misschien ben ik ook wel gewoon jaloers, wie zal het zeggen.

The Property

Onze vakantie naar Polen en Duitsland mag dan alweer enige maanden geleden zijn, de indrukken zitten nog vers in mijn geheugen. Met name Warschau heeft me nieuwsgierig gemaakt naar verhalen uit het verleden, en over het verleden, die persoonlijker zijn dan de geschiedenis die ik vroeger leerde op school. Rutu Modan voorziet in die behoefte met The Property, een prachtige graphic novel over een grootmoeder en een kleindochter die samen een trip terug in de tijd maken. De bejaarde Regina en de jonge Mica wonen in Tel Aviv, maar besluiten samen naar Warschau te gaan wanneer ze horen dat er nog bezit van de familie moet zijn, in de vorm van vastgoed. Wat Mica niet weet is dat haar grootmoeder een geheim bij zich draagt, en andere bedoelingen heeft met haar reis naar Warschau dan Mica beseft. Wat volgt zijn enkele plotwendingen waarbij Mica meer leert over de geschiedenis van haar familie en haar grootmoeder een punt kaan zetten achter een aantal zaken uit het verleden. The Property is een origineel boek dat voor mij aansloot bij de verhalen die we hoorden toen we in Warschau waren. Het is mooi verteld en minstens zo mooi getekend in een stijl die past bij het verhaal. Ik heb van dit boek erg genoten.