Arches National Park @lomografie

Een andere manier om Arches National Park te bekijken is door de lens van een lomo-camera, in dit geval een fisheye lens. Dit is wat Jeroen deed afgelopen maart, toen we voor het eerst een lomo-camera mee op vakantie namen. We hadden geen idee wat ervan te verwachten, het enige wat we wisten was dat we voldoende licht moesten hebben. In Arches waren de omstandigheden perfect: er was veel zon, de lucht was prachtig blauw en overal waren er kleurcontrasten. Hoe langer ik naar deze foto's kijk, hoe mooier ik ze vind.

Hoe rechter hetgeen je fotografeert, hoe mooier het fisheye effect, maart 2012

Met name de kleur van de lucht vind ik prachtig, dit krijg ik digitaal niet voor elkaar, maart 2012

De natuur zelf met alle grillige vormen blijft toch wel het meest indrukwekkend, maart 2012

Arches National Park

Bijna net zo leuk als het uitstippelen van een vakantieroute voor mezelf, vind ik het uitstippelen van een reis voor iemand anders. Vooral als het op voor mij bekend terrein is, en voor die ander nog helemaal niet. Ik kan me echt plaatsvervangend verheugen op al die mooie plaatsen die iemand gaat zien, en waar hij of zij nu nog amper beeld bij heeft. De uitdaging is om een route te maken die de wensen van de reizigers uiteraard meeneemt, maar die vooral zo goed mogelijk de mooiste plaatsen aan elkaar verbindt. Terwijl ik met een zuidwest USA route voor een bekende aan het puzzelen was, kwam de vraag bij me op of Arches National Park een plek zou moeten hebben in deze route. Persoonlijk vind ik Arches prachtig, maar dat vind ik ook van Canyonlands, Zion, Bryce Canyon en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het heeft wel indruk gemaakt, maar of het nou de meeste indruk was? Waar staat Arches in de rangorde als je niet de luxe hebt om vijf weken te gaan? Al snel kwam ik erachter dat Arches vooral heel praktisch gelegen is. Als je Bryce Canyon en Monument Valley wilt bezoeken, dan ligt Arches bijna automatisch op de route. Zelf plaatste ik zonder er heel diep over na te denken afgelopen maart Arches ook weer in onze eigen route. En misschien moet je er ook helemaal niet zo diep over nadenken. Het zuidwesten van Amerika is zo divers en zo prachtig, als je keuzes moet maken dan blijft het appels met peren vergelijken. En dan is Arches alleen al door zijn veelzijdigheid een goede keuze waar je minimaal een volle dag voor uit moet trekken, liefst meer. Dus ja, ik denk dat Arches op de route hoort als je voor het eerst rond reist in Utah/Arizona. En als je de kans hebt zoals ik had, ga er dan nog een tweede keer heen. Het is misschien niet zo overweldigend als de Grand Canyon, maar het is een park waar steeds nieuwe dingen te zien zijn en waar ook ik nog lang niet uitgekeken ben.

Uitgesleten in de tijd door zand, wind en regen. Onbedoeld prachtige vormen ontstaan door de kracht van de natuur, mei 2004

Uiteindelijk zal deze breken en verdwijnen, maar dat maken wij waarschijnlijk niet meer mee, mei 2004

Het zijn niet alleen de 'arches' die het indrukwekkend maken, de vele rotsformaties in alle mogelijke vormen en groottes maken het uitzicht steeds weer anders, maart 2012

De menselijke maat laat pas echt zien hoog groots en indrukwekkend de 'arches' kunnen zijn, maart 2012

De toegangsweg naar Arches is een avontuur op zich: een steile weg die zich langs de berg omhoog kronkelt terwijl je rechts constant uitzicht blijft hebben op Moab. Mensen met hoogtevrees kunnen beter recht voor zich blijven kijken..

Grand Canyon

De Grand Canyon is voor mij altijd de moeder van alle nationale parken in Amerika geweest. Niet perse omdat het het mooiste of meest indrukwekkende park is, maar omdat ik het net als iedereen van kinds af aan al ken. Van naam dan, de Grand Canyon viel lange tijd voor mij in dezelfde categorie als Hollywood, Disneyworld en de Golden Gate Bridge. Symbolen van het grote, verre Amerika dat ik vooral kende van sitcoms en films. Nu is de Grand Canyon natuurlijk ook daadwerkelijk zeer indrukwekkend te noemen. De eerste keer dat het magistrale uitzicht zich voor mijn ogen ontvouwde moest ik drie keer met mijn ogen knipperen voordat ik kon verwerken dat ik werkelijk naar iets echts keek. Ik kon bijna niet bevatten dat het een echt uitzicht was wat ik zag. Voor mij leek het alsof iemand een enorm verlicht scherm voor mijn ogen had laten zakken, een soort Bob Ross achtig mega schilderij. Maar niets was minder waar, het was de Grand Canyon, die zijn naam meer dan eer aandeed. Ik had het geluk dat ik er de eerste keer meteen een aantal dagen kon blijven. We hebben er gecampeerd, gewandeld, de schouders verbrand en zijn er zelfs een stukje in afgedaald. Een stukje, want toen we ons beseften dat we weer omhoog moesten en al door de helft van ons water heen waren zijn we maar snel omgedraaid.

Hier wist ik nog niet hoe erg ik aan het verbranden was, mei 2004

Een andere manier om de canyon te bezoeken is vanuit Las Vegas met een dagtocht. Dit deden we met onze familie, de dag na ons trouwen, maart 2007. Dit was minstens zo'n unieke ervaring als mijn eerste bezoek. Alleen de vliegreis ernaar toe was al een belevenis op zich. Laten we zeggen dat elke beweging die de piloot maakte voelbaar was, en hoewel het uitzicht tijdens de tocht fenomenaal was, was ik toch blij toen we landden op onze bestemming. Het was een prachtige dag waarbij de tour ons langs de bekendste en meest toegankelijke uitkijkpunten leidde. Bovenal was het natuurlijk geweldig om dit met onze ouders te delen.

Het vliegtuigje dat ons van Las Vegas naar de Grand Canyon bracht, maart 2007

Het uizicht onderweg was al heel indrukwekkend, maart 2007

We maakten allemaal natuurlijk ongeveer dezelfde foto's, aangevuld met bewegende beelden gefilmd door mijn moeder, maart 2007

Drie maal is scheepsrecht en in maart van dit jaar brachten we opnieuw een bezoek aan de Grand Canyon. Met de auto, tijdens onze roadtrip van Denver naar Los Angeles. Het uitzicht went nooit. Ik was dan misschien niet zo overweldigd als de eerste keer, het was nog steeds geweldig. Hoewel de temperatuur prima was, lag er nog sneeuw op de plekken die meest van tijd in de schaduw bleven. Een prachtig gezicht, al belemmerde het wel de doorgang op een aantal wandelpaden. Een aantal mensen trok zich daar weinig van aan, maar mijn toegenomen hoogtevrees en simpele sportschoenen deden mij toch besluiten om over het algemeen veilig op het asfalt te blijven. Ons geduld om te blijven tot zonsondergang werd ruimschoots beloond: prachtige oranje/roze licht kleurde niet alleen de wolken, maar ook de canyon zelf in een warme gloed. Het was weer zeer indrukwekkend en iets zegt me dat dit niet ons laatste bezoek aan de canyon was. We gaan het zien.

Sneeuw! Maart 2012

We hadden naast een prachtig uitzicht een prachtige zonsondergang, maart 2012

Death Valley National Park

Van alle nationale parken die ik gezien heb in Amerika, heeft Death Valley denk ik de meeste indruk op me gemaakt. In 2004 was ik er voor het eerst, onder wat ik toen heb ervaren als bizarre omstandigheden. Overdag was het er gloeiend heet, zo'n 48 graden, en ook 's nachts zakte de temperatuur niet onder de 35 graden. Daar bovenop stond er een stormachtige wind, die de hitte alleen maar heter maakte en me het gevoel gaf dat ik van buiten zou verbranden en van binnen zou gaan koken. We hadden dan ook niet echt de kans om alles rustig te bekijken, niet anders dan vanuit een auto met air conditioning dan. Het was buiten echt niet om uit te houden. Ook 's nachts bleef het stormen en deden we in ons tentje, als bijna enige aanwezigen op de camping op dat moment, geen oog dicht. Toen we daar in 2004 dan ook maar wegreden om 3.00 uur 's nachts hinkte ik op twee gedachtes: nu moeten we weg en ooit kom ik terug. Het duurde acht jaar, maar dit jaar in maart keerde ik terug in Death Valley. Het was er windstil en de temperatuur was er zelfs aan de lage kant. Ik wist toen we er heen reden alweer precies waarom ik terug wilde: de uitgestrektheid, de rare vormen in het landschap en weer dat gevoel dat de natuur het uiteindelijk van ons allemaal wint. Niet alleen het bezoek aan Death Valley zelf was prachtig, ook de weg ernaar toe en de route er vandaan richting de westkust waren een belevenis. De totale verlatenheid, de hoogteverschillen, de temperatuurverschillen en de zogenaamde 'dips' in de weg, maken het een afwisselende en spannende route. Had ik wel de mazzel dat ik niet zelf hoefde te rijden, dat moet ik er dan wel bij zeggen. Het maakte allemaal weer een verpletterende indruk.
Overigens als ik nu naar de weersoverzichten over de jaren heen kijk, lang leve internet, blijkt juni 2004 helemaal niet zo extreem geweest te zijn. In verhouding dan, want wanneer je ook gaat, Death Valley is de heetste, laagste en droogste plek van Amerika, dus per definitie extreem.

Bij zonsondergang op een vrijwel verlaten camping, Death Valley, juni 2004


Onderweg naar Death Valley, maart 2012


Badwater, maart 2012


Zabriskie Point, maart 2012


Uitzicht op Death Valley Sand Dunes, maart 2012


Vanuit het westen terugkijkend op de weg naar Death Valley, maart 2012


Rijden door Death Valley, gefilmd door Jeroen, maart 2012