Chihuly Garden and Glass

Eén van de hoogst aangeprezen attracties in Seattle volgens Tripadvisor is Chihuly Garden and Glass. Laten we eerlijk zijn: heel spannend klinkt dit niet. Dit kon volgens mij dus twee dingen betekenen: of er zou in Seattle echt helemaal niets te doen zijn behalve het bezoeken van een 'suf' glasmuseum, of dit zou inderdaad iets onverwacht spectaculairs zijn. Intrigerend dus. Het werd ons gemakkelijk gemaakt want de Chihuly Garden and Glass ligt pal naast de Space Needle en het is mogelijk om een combi-ticket te kopen. Het was wel even schrikken toen we de prijs hoorden: 33 euro per persoon. Alleen de glastentoonstelling zou ook al 19 euro pp zijn geweest, niet goedkoop dus. Ik kan echter niet anders zeggen dan dat het elke dollar waard was. Niks suf museum: het werk van Dale Chihuly is groots, kleurrijk, over de top en prachtig neergezet in een aantal donkere zalen, een glazen kas en in de tuin erbuiten. Het werk is zeer fotogeniek, waardoor je er zelf al fotograferend je eigen invulling aan geeft. Ik heb er heel erg van genoten en onderstreep dat het één van de grootste aanraders is bij een bezoek aan Seattle. En dat terwijl daar nog genoeg andere leuke dingen te doen blijken te zijn.

Een van de grootste en meest kleurrijke installaties in het museum, september 2012

Kleiner en rustiger van kleur, maar ook prachtig van vorm, september 2012

Een glazen plafond waar je graag naar blijft kijken, september 2012

De glazen objecten vormen een geheel met de tuin, september 2012

Space Needle

Gebouwd in 1962 ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling en bij mij vooral bekend door Grey's Anatomy en Frasier: de Space Needle. Als je in Seattle bent kun je er maar moeilijk omheen, al is het maar omdat hij vanaf zo veel punten zichtbaar is. Dit terwijl hij uiteindelijk helemaal niet zo indrukwekkend is: de Space Needle is verre van de hoogste toren die we ooit bezochten. Het is niet eens het hoogste punt in Seattle, maar liefst vijf gebouwen zijn hoger. Dat neemt niet weg dat een tochtje naar boven toch verplichte kost is als je in Seattle bent. Het uitzicht over de Elliott Bay is mooi, evenals het zicht op downtown en het idee dat je langzaam ronddraait blijft een vreemde gewaarwording. Jammer was dat tijdens ons bezoek de bergen in de verte maar amper zichtbaar waren door bosbranden. Het leukste van reizen vind ik dat je eenmaal weer thuis anders tegen dingen aankijkt dan voordat je ze 'in het echt' zag. In dit geval de begintune van zowel Grey's als Frasier: deze doen mij nu denken aan een fijne vakantie in een stad waar ik erg van genoten heb.

De Space Needle vanaf de ferry richting Bainbridge Island, september 2012

Uitzicht op downtown Seattle, september 2012

Uitzicht op Elliott Bay, september 2012

De Space Needle van onderaf gezien, september 2012

Ride the Ducks

Elk jaar zien we ze wel langskomen als we op vakantie zijn: de amfibievoertuigen van Ride the Ducks. Ze vormen een opvallend verschijnsel in het straatbeeld van een groot aantal Amerikaanse steden die we bezocht hebben. We zijn er tot dit jaar altijd met een behoorlijke grote boog omheen gelopen. Als we een tour willen doen gaat onze voorkeur eigenlijk altijd uit naar zogenaamde Hop on Hop off bussen. Ten eerste omdat je daar de vrijheid hebt om in en uit te stappen. Maar, eerlijk is eerlijk, ten tweede omdat ik de Duckvoertuigen te schreeuwerig en toeristisch vind. Ik had altijd het idee dat het een hoog 'Toppers' gehalte had, zowel in de tour als in het publiek dat hieraan deelneemt. Niet iets wat mij erg aanspreekt. Toch bleef ik wel altijd even staan kijken naar de lompe, vreemde voertuigen als ze langskwamen. Afgelopen maand zijn we uit nieuwsgierigheid dus maar een keer overstag gegaan. Met het voornemen om het helemaal te ervaren en enthousiast mee te doen stapten we in Seattle in één van de kenmerkende amfibievoertuigen. We zaten er niet ver naast met ons verwachtingspatroon: er werd gezongen, geklapt, met armen gezwaaid naar vreemden op straat, kortom: lolligheid alom. Wat me echter 100% meeviel was dat het ondanks de meligheid wel degelijk een goede tour was. Tussen de grappen en grollen door was het echt wel informatief en dan ook nog eens op een leuke manier. Daarnaast was het lang niet zo gênant als ik had gevreesd. De chauffeur had een heel gezonde hoeveelheid zelfspot en relativering, waardoor het gewoon leuk was en ik me niet ongemakkelijk ging voelen. Dit wil overigens niet zeggen dat ik een dergelijke tour ook in Amsterdam zou doen. Want laten we eerlijk wezen: hoe je het ook wendt of keert, je zit natuurlijk toch voor joker.

Bij de start wordt de toon al meteen gezet door een meeklappende chauffeur met een maffe muts, september 2012

Applaus bij het inrijden van Union Lake, september 2012

Zicht op Seattle vanaf Union Lake, september 2012

De afsluiting van de tour, september 2012