The Property

Onze vakantie naar Polen en Duitsland mag dan alweer enige maanden geleden zijn, de indrukken zitten nog vers in mijn geheugen. Met name Warschau heeft me nieuwsgierig gemaakt naar verhalen uit het verleden, en over het verleden, die persoonlijker zijn dan de geschiedenis die ik vroeger leerde op school. Rutu Modan voorziet in die behoefte met The Property, een prachtige graphic novel over een grootmoeder en een kleindochter die samen een trip terug in de tijd maken. De bejaarde Regina en de jonge Mica wonen in Tel Aviv, maar besluiten samen naar Warschau te gaan wanneer ze horen dat er nog bezit van de familie moet zijn, in de vorm van vastgoed. Wat Mica niet weet is dat haar grootmoeder een geheim bij zich draagt, en andere bedoelingen heeft met haar reis naar Warschau dan Mica beseft. Wat volgt zijn enkele plotwendingen waarbij Mica meer leert over de geschiedenis van haar familie en haar grootmoeder een punt kaan zetten achter een aantal zaken uit het verleden. The Property is een origineel boek dat voor mij aansloot bij de verhalen die we hoorden toen we in Warschau waren. Het is mooi verteld en minstens zo mooi getekend in een stijl die past bij het verhaal. Ik heb van dit boek erg genoten.

Communisme Tour

De Citytour in Warschau had ons een aardig beeld gegeven van de geschiedenis van de stad en van het land meer in zijn algemeenheid. De communistische periode werd hierbij wel aangestipt, maar niet uitgebreid behandeld. Omdat we veel sporen uit deze tijd in de stad meenden te zien, boekten we na de Citytour een speciale communisme tour. Deze tour zou ons langs de overblijfselen uit deze periode leiden, op een passende manier. Die passende manier bestond uit een piepkleine Fiat die geen Fiat was maar de communistische variant bleek. Samen met twee andere toeristen propten we ons in dit autootje, waar onze 27-jarige gids enthousiast achter het stuur kroop en ons kriskras door de stad voerde. Hij maakte er echt een veelzijdige, interessante tour van. Hij was hierbij niet zozeer gericht op schoonheid, maar op verhalen en ervaringen. We zagen kogelgaten in de muur van een vervallen binnenplaats. We aten Poolse donuts in een bakkerij die sinds de jaren '50 niet gemoderniseerd leek. We zagen de overblijfselen van het Joodse ghetto. We luisterden in de auto naar muziek uit de communistische jaren en aten lunch bij een zogenaamde Milkbar. Zonder me ervan bewust te zijn at ik hier soep met ingewanden, vreemde deegdingetjes en limonade die bestond uit vruchtjes met water. Bijzonder, maar niet perse voor herhaling vatbaar. Natuurlijk zagen we het Paleis van Cultuur en Wetenschap, een cadeau van Stalin aan de stad en letterlijk niet te missen. We liepen over de brede boulevard, waar de parades gehouden werden, en waar nu ironisch genoeg de sexshops en andere discutabele winkeltjes de boventoon voerden. Tot slot eindigden we in een kroegje in de hippe wijk Praha, waar we getrakteerd werden op Poolse wodka. Het was de meest originele tour die ik ooit deed, niet in de laatste plaats door het enthousiasme van Martin, de gids. Echt een aanrader voor iedereen die meer wil zien dan de gebruikelijke toeristische trekpleisters.

Overblijfselen van het Joodse ghetto, Warschau, februari 2013



Communistisch lunchen in de Milkbar, Warschau, februari 2013



Het Paleis van Cultuur en Wetenschap, Warschau, februari 2013



Ons vervoer tijdens de tour, Warschau, februari 2013

Warschau Citytour

De eerste indruk die ik van Warschau kreeg was dat het niet een heel toegankelijke stad was. We kwamen aan op het centraal station van Warschau en het eerste beeld wat we hadden was een wat rommelig geheel van grote moderne gebouwen, braakliggend terrein en tussendoor weinig inspirerende flatgebouwen uit de jaren '50-'60. Gelukkig werd dat beeld de volgende dag in ieder geval voor een deel bijgesteld. De gids van een kleinschalige Citytour, die nog eens extra kleinschalig was doordat we buiten het seizoen waren, bracht ons naar de meest historische plekken van Warschau, verspreid over de stad. Elke plaats had zijn eigen verhaal en zo ontdekten we dat Warschau een buitengewoon interessante en historisch beladen stad is. Het was een vrij standaard tour die voerde langs de oude stad, het presidentieel paleis en vele herdenkingsmonumenten. Als eerste kennismaking met de stad was het helemaal perfect. De enige kanttekening was dat ook deze gids, net als degene die we eerder in Auschwitz hadden, er de vaart erg in had. Hierdoor raakten we af en toe achterop als we foto's wilden maken en misten we hier en daar wat van het verhaal wat de gids te vertellen had.

De oude binnenstad, Warschau, februari 2013

The girl in the green sweater

Ik kocht The girl in the green sweater in Warschau, tijdens ons bezoek aan Polen afgelopen februari. Die hele reis werden we herinnerd aan de gevolgen van WOII: het meest natuurlijk door ons bezoek aan Auschwitz, maar ook in de steden Krakau en Warschau is deze geschiedenis nog voelbaar aanwezig. Verhalen over en uit die tijd maakten het nog levendiger en het lezen van The girl in the green sweater droeg daar zeker aan bij. Dit waargebeurde verhaal speelt zich af in Lvov, waar net als in andere grote steden de Joden gedwongen werden om in een ghetto te leven. Daar bleef het echter niet bij, uiteindelijk moest er gevlucht worden om te ontsnappen aan het nazi-regime, iets wat maar weinigen lukte. De familie van de Joodse Krystyna maakte de keuze om het riool in te vluchten. Uiteindelijk verbleven ze daar maar liefst veertien maanden. Niet iedereen bracht het tot een goed einde, maar Krystyna en haar familie wisten op deze manier de oorlog te overleven. Het is niet het best geschreven boek ooit. In het begin kost het dan ook even wat moeite om erin te komen. Het is met name irritant als iets gebracht wordt als een nieuw feit, terwijl het even daarvoor ook al genoemd is. Je zou denken dat een schrijver af en toe even terugleest wat hij of zij al geschreven heeft. Maar naar mate het boek vordert werd ik steeds meer het aangrijpende verhaal in getrokken, waardoor de soms wat haperende schrijfstijl naar de achtergrond verdween. Ik vond het een indrukwekkend boek, dat maar weer eens duidelijk maakte wat we elkaar aan kunnen doen en hoe belangrijk het is om dit niet te vergeten.

Lomokino Krakau - Warschau

Gewapend met een tas vol camera's gingen we dit jaar op vakantie richting Polen en Berlijn. Was het eerder nog de vraag welke digitale camera's we mee zouden nemen, nu werd dit dilemma uitgebreid met de analoge camera's. Aangezien we niet konden kiezen namen we zowel de Diana F+, als de Spinner als de Lomokino mee. Ondanks het sombere weer en dus het gebrek aan blauwe lucht, bleek Polen een goede match te zijn met de Lomokino. Met name de grauwe gebouwen uit het communistische tijdperk kwamen goed tot hun recht met de Lomokino. Het onderwerp licht blijft lastig. Ik had gekozen voor een 800 iso filmpje vanwege het gebrek aan licht, maar ik vind het resultaat hier en daar toch nog wat overbelicht. Een aangename verrassing vind ik de afzonderlijke frames, die op zichzelf ook weer leuke foto's opleveren.

Lomokino Krakow-Warsaw 2013 from SaskiavanT on Vimeo.