Ruzzle

Je hebt twee soorten online-spelletjes in het casual gaming: spelletjes waarbij je direct tegen iemand speelt, en spelletjes die je alleen speelt. Bij de tweede categorie kan het wel zo zijn dat je af en toe iemand nodig hebt om verder te komen, maar in principe speel je alleen. Bij de eerste categorie, waarbij je dus direct tegen iemand speelt, ben je afhankelijk van wie er nog meer hetzelfde spelletje wil spelen. Je kunt het jezelf hierbij natuurlijk gemakkelijk maken en met een random iemand spelen, maar als je met een bekende wilt spelen kost het iets meer afstemming. Zo kon het gebeuren dat ik maanden geleden een periode lang het woordspelletje Ruzzle met een aantal mensen speelde, toen een tijd niet, en vervolgens met een paar anderen de draad weer opgepakt heb. Bij Ruzzle is het de bedoeling om in een vierkant van letters in twee minuten tijd zoveel mogelijk woorden te vormen. Je speelt drie rondes tegen elkaar, en degene met de meeste punten wint uiteraard. Lange woorden maken loont hierbij enorm, maar hoeveelheid kan je redden wanneer de lange woorden niet lukken. Het is daarbij maar goed dat er geen strafpunten zijn voor woorden die niet bestaan. In dat geval zou ik af en toe weleens in de negatieve cijfers kunnen belanden. Zeker als ik de Engelse versie speel, ondanks mijn behoorlijke woordenschat toch best een stuk lastiger dan de Nederlandse. Afwisselen tussen de Engelse en de Nederlandse versie is daarbij een extra uitdaging die meestal niet goed uitpakt: dan duikt mijn score direct naar beneden. Grappig is ook dat ik 's ochtends voor werktijd toch zichtbaar minder scherp ben dan vroeg in de avond. Dit wil ook nog weleens net het verschil zijn tussen winnen en verliezen. Voorlopig vermaak ik me er in ieder geval weer een tijdje mee, totdat we weer doorstappen richting een ander (woord)spelletje.

Jelly Splash

Uiteindeljk is er voor mij dan toch een einde gekomen aan Candy Crush. Ik ben gekomen tot level 317, en daar hield het voor mij op. Hoe enorm veel dit soort spelletjes ook op elkaar lijken, af en toe wil je toch weer even iets nieuws. Facebook bracht mij bij Jelly Splash, een nieuwe variant in het blokjes draaien/tikken/slepen genre. Het is grafisch geen hoogstandje en inhoudelijk verre van vernieuwend. Het doet echter wat het moet doen en ik vermaak me er voorlopig nog prima mee. Natuurlijk heeft ook dit spelletje weer frustratielevels waar je langer over doet dan gemiddeld. Zo zit ik nu alweer een aantal dagen vast in level 103 en is de oplossing nog niet in zicht. Extra uitdaging is dat ik na vijf pogingen nu echt moet stoppen, want doordat niet de hele wereld massaal naar dit spel is overgestapt krijg ik maar sporadisch nieuwe levens aangereikt. Bij nader inzien is dit misschien ook wel een voordeel. Er zit toch weer iets verslavends in en het is fijn om tijd over te houden voor andere dingen.

Candy Crush Level 147

Ik had de moed bijna opgegeven: na twee maanden vast te zitten in één enkel level had ik er echt geen zin meer in. Aan het aantal toegestuurde levens van Facebookvrienden lag het niet, evenmin aan het aantal toegestuurde extra zetten. Ik kwam er gewoon niet doorheen, terwijl het op zich helemaal geen gecompliceerd level leek. De enige troost was dat ik niet de enige leek te zijn. Ik zag meer mensen voor kortere of langere tijd stranden op dit punt. Des te frustrerender was het dan wel als ik weer iemand door zag gaan. Wat had hij/zij gedaan? Wat was het geheim? Toch maar boosters kopen? Maar dat weiger ik. Ik geef nog liever op dan dat ik hier serieus geld aan uit ga geven. Zelfs twee maanden frustratie heeft dat niet veranderd. Er leek dus een einde te zijn gekomen aan mijn Candy Crush verslaving.Tot ik even aan een vriend wilde laten zien in welke level ik al die tijd al vast zat, en ik er opeens door was. Hoe? Geen idee. Sommige mensen beweren heel goed te zijn in dit spel. Maar volgens mij is het nog steeds voor het overgrote deel pure mazzel. Voor de pechvogels die nog steeds vastzitten in level 147 hieronder een YouTube filmpje dat misschien hulp biedt. Ik denk het niet, maar ik vind het vooral reuze komisch dat iemand serieus een level van Candy Crush op YouTube zet. En dat er ook nog eens zoveel mensen naar kijken. Eén van de meest onbegrijpelijke hypes ooit, die duidelijk nog niet voorbij is.

Candy Crush Saga

Terwijl ik nog als een malle blokjes zat weg te tikken in Diamond Dash, was een groot deel van mijn Facebookvrienden alweer doorgegaan naar een nieuw tijdrovend spelletje. Candy Crush Saga heet het, en het wordt door maar liefst 54 van mijn 181 Facebookbekenden gespeeld. Het is niet het enige spelletje wat op dit moment gespeeld wordt gezien de vele andere spelverzoeken die ik krijg, maar het lijkt op dit moment wel het meest massaal gespeelde te zijn. Het is zo simpel als maar kan: het is een spel volgens het aloude blokjesdraai principe. Wat het leuk maakt is dat de levels soms best uitdagend zijn, maar ook weer niet te uitdagend. Met een aantal keren proberen kom je er echt wel doorheen. Wat verder leuk is, is dat je ziet in welk level alle anderen zitten en met hoeveel punten ze een level gehaald hebben. Waar je je vrienden echt bij nodig hebt is bij de overgang van episodes. Je hebt drie vrienden nodig om voorbij deze overgangen te komen. Dit stelde mij wel voor enig dilemma. Ik wil namelijk andere mensen in principe niet lastig vallen met het gegeven dat ik een spelletje speel. Dat er zo verschrikkelijk veel mensen zijn die dit spel nu spelen maakte dat ik me daar maar overheen zette. Ik stuurde dus toch verzoeken, maar alleen naar mensen die mij ook verzoeken stuurden. Die zouden het vast niet erg vinden en me helpen naar de volgende episode te gaan. Wat me echt tegenstaat aan dit spel is dat je zo vaak gevraagd wordt om ergens voor te betalen. Met name in de iPad-versie is dit het geval. Iedere speciale kracht kost geld, evenals extra levens die je niet van je vrienden hebt. Op de Facebookversie is dit iets minder, maar evengoed ook nog. Ik wil en ga geen geld betalen voor in-game zaken als boosters of levens. Als dat de enige manier wordt om een spel te kunnen spelen houdt het voor mij echt op. Maar goed, voorlopig kom ik met al mijn spelende Facebookbekenden een heel eind. Tot het volgende spel zeg maar.

Mindfeud

Wordfeud en Diamond Dash hebben wat mij betreft eindelijk een waardige opvolger waar ik echt plezier aan beleef. Eerlijk is eerlijk, Songpop heeft de wereld aardig in zijn greep gehad, maar mij heeft het niet lang kunnen boeien. Te snel, te weinig keuzemogelijkheden met betrekking tot de muzieksoort en wat het belangrijkste was: ik was er gewoon niet zo goed in. Zeg maar rustig dat ik er slecht in was. Aangezien ik niet van verliezen houd was de liefde tussen mij en Songpop dus snel over. Wat bij mij wel de verslavingssnaar heeft geraakt is het kleurige broertje van Wordfeud: Mindfeud. Maak je bij Wordfeud zo mooi mogelijke woordcombinaties, bij Mindfeud gaat het om symboolreeksen. Alles draait om zes symbolen in zes kleuren die je om en om net als bij Wordfeud op een bord legt. Nog meer dan bij Wordfeud is het de kunst om de x2 en x3 tegeltjes te raken, aangezien alle symbolen in basis evenveel punten waard zijn. Hierdoor is het moeilijker om op voorsprong te komen, en wellicht nog moeilijker om een achterstand in te halen. Natuurlijk is het afhankelijk van mijn medespelers hoe lang Mindfeud in de lucht blijft, maar voorlopig vermaak ik me er nog prima mee. Niet in de laatste plaats omdat ik er redelijk goed in ben en voorlopig nog vaker win dan verlies.

GetGlue

Ik snap dat het voor bedrijven die apps maken en zeker voor diegenen die zich bezig houden met social media niet makkelijk is om voorop te blijven lopen. De druk om origineel te blijven en steeds weer verder te ontwikkelen zal heus enorm zijn. De kunst daarbij is echter wel om te doen wat je gebruikers graag zien. Dit lukt helaas niet altijd. Niet iedere update blijkt een succes te zijn als iedereen er eenmaal mee werkt. Soms omdat het niet goed werkt, soms omdat gebruikers niet op de veranderingen in de update zitten te wachten. De laatste update van GetGlue heeft wat mij betreft beide missers gemaakt en wat nu rest is een slecht werkende app met een inhoud die niet meer aansluit bij mijn wensen. Voor degenen die het medium niet kennen: GetGlue is een social media vorm voor entertainment. Een soort Foursquare, maar dan met films, televisieseries, muziek, games en boeken. Helemaal leuk dus wat mij betreft. Het inchecken zelf dient natuurlijk niet echt een doel, behalve dan het sparen voor stickers. Maar aangezien deze niet op te vragen blijken te zijn voor niet-Amerikanen gaat het vooral om de lol van het laten zien wat je doet en het kijken naar wat anderen doen. De makers van GetGlue bedachten echter dat het een goed idee zou zijn om van de app op basis van de voorkeuren een soort van alternatieve tv-gids te maken. Een niet-Amerikaan heeft hier natuurlijk helemaal niets aan, want één: de meeste series kijken we niet live en twee: er staan alleen Amerikaanse providers op. Bovendien, ik wil helemaal geen tv-gids. Daar heb ik ook nooit om gevraagd. Komt ook nog eens bij dat alles nu gericht is op televisie en films, en de boeken- en gameoptie onvindbaar zijn geworden op de iPad app. Gelukkig heeft de iPod app deze nog wel, maar dat zal slechts een kwestie van tijd zijn? Ik heb bijna duizend zuur verzamelde inchecks op GetGlue en ik zou het echt jammer vinden om er nu mee te stoppen, maar als de maker deze lijn voortzetten zal er weinig anders op zitten. Het enige doel wat GetGlue namelijk echt dient is dat het leuk moet zijn, en dat is het met de iPad app nu in ieder geval even niet. Heel, heel jammer.

Diamond Dash Club

Al maak ik dan uitstapjes richting spelletjes als Bubble Blitz, val ik soms terug in Bejeweled Blitz en ben ik nog steeds trouw aan Wordfeud, het eerder besproken Diamond Dash houdt me evengoed nog steeds bezig. Het echt fanatieke is er intussen wel af moet ik zeggen. Ik ben nu in level 52 en heb al weken geen records meer gebroken. Ik had inmiddels gehoopt op een nieuwe magische kracht, of wellicht een nog originelere feature. Heel even was ik dan ook blij toen in mijn scherm de Diamond Dash Club verscheen. Dat klonk als een goed idee. De blijdschap was echter van zeer korte duur, want het blijkt om een club te gaan waarin je weliswaar onbeperkt levens krijgt, maar waar je 9,99 euro per maand voor moet betalen. Ik vind dat veel. Ik heb het van heel veel kanten proberen te benaderen, ook van de 'waarom moet alles gratis zijn'-kant, maar dan nog vind ik het veel. Zelfs XBOX-live kost geen 9,99 per maand. Ik hoop maar dat dit geen succes wordt, want als dit een precedent gaat scheppen voor komende Facebookspelletjes, dan zie ik het einde van dit genre snel naderen. Voor mij dan, want 9,99 euro per maand om een spelletje te spelen? No way. Vond ik bij mijn vorige stukje al dat het tegen een grens aan ging door geld voor extra levens te vragen, nu vind ik dat er een grens overschreden wordt. Althans, vragen kan altijd natuurlijk, maar voor mij gaat de lol er zo wel vanaf. Kom gewoon met een nieuwe, leuke magische kracht die je ouderwets kunt vrijspelen door je best te doen. Zo moeilijk is dat toch niet??

Bubble Blitz

Hoeveel tijd kun je nu helemaal kwijt zijn aan een spelletje dat maar één minuut duurt? Een hoop weet ik inmiddels uit ervaring. De 'play again' knop blijkt bijzonder moeilijk te weerstaan, iets wat opgeteld uiteindelijk een heleboel minuutjes kost. En ik ben niet de enige als ik mijn Facebook tijdslijn zo bekijk. Regelmatig worden er nieuwe levels behaald, magische krachten vrijgespeeld en records verbroken. Facebook heeft de onhebbelijke gewoonte om veel van dit soort informatie te publiceren zonder dat je hier direct erg in hebt. Je kunt dit grotendeels voorkomen door de 'share' knop te mijden, maar dan nog verschijnt er meer dan me soms lief is in de tijdslijn. Voordat je het weet wordt je Facebook-wall een soort van wall of shame, want trots ben ik natuurlijk niet op deze verslavende tijdsverspilling. Toch kan ik me af en toe niet beheersen om even een nieuwe variant aan te klikken. Na Bejeweled Blitz en Diamond Dash vond ik het wel weer tijd voor een spelletje waarin in ieder geval weer wat te behalen viel. Zo kwam ik terecht bij Bubble Blitz, de zoveelste variant op het overbekende balletjes schieten. De eerste frustratie momenten heb ik alweer gehad en de eerste twee verspilde uren zitten er ook alweer op. Nieuw of verrassend is het spel niet, maar verder voldoet het aan alle eisen. Of dit een blijver is weet ik nog niet. Voorlopig zitten er nog niet al te veel 'vrienden' in dit spel, en dat is misschien maar goed ook. Dat voorkomt wellicht dat er een competitie-element in komt. Willen winnen is immers het meest verslavende element van dit type spel. En van mezelf kan ik voorlopig nog wel winnen.

Pinterest

De eerste vraag die ik me stel als ik weer een nieuwe vorm van social media zie is wat de toegevoegde waarde ervan is. Of kan zijn. Wat valt er immers nog in te checken, up te daten of te delen wat we niet al lang doen inmiddels? De tweede vraag is vervolgens of het mij persoonlijk aanspreekt. Die tweede vraag lijkt vooralsnog voor mij belangrijker te zijn dan de eerste, als ik kijk waar ik uiteindelijk mijn tijd in ga steken. Hoe vernieuwend wellicht ook, apps waarmee ik de nieuwste handwerkjes zou kunnen delen, of zou kunnen opscheppen over hardgelopen kilometers zullen nooit aan mij zijn besteed. Het moet dus wel een beetje in de buurt van reguliere interesses blijven. Mijn nieuwste tijdverslindende bezigheid in deze categorie is Pinterest: een vorm van social media waarbij je prikborden aanmaakt waarop je vervolgens allerhande foto\'s plaatst. In het begin voelde het een beetje als Flickr, maar na er een beetje in rondgesnuffeld te hebben is het principe toch wezenlijk anders. Gaat het bij Flickr voornamelijk om sets van eigen foto\'s die geplaatst worden, bij Pinterest gaat het om de verzamelingen die je aanlegt met allerlei verschillende foto\'s. Een soort collagemakerij dus, waar je ook foto\'s van jezelf in kunt gebruiken, maar waarbij je vooral verzamelt en \'repint\'. Ik ben er nog niet uit wat de toegevoegde waarde is. Ik ben er eigenlijk ook nog niet uit of ik er wel echt tijd in wil gaan steken. Het zal uiteindelijk ook afhangen van het succes van het totaal. Het is tenslotte social media, en die trek je niet in je eentje. Maar goed, voorlopig vermaak ik me er in ieder geval nog wel even mee. Pinnen, liken en repinnen: Pinterest it is.
Oordeel zelf: SaskiavanT op Pinterest

Source: news.nationalgeographic.com via Saskia on Pinterest

Diamond Dash (2)

Het is alweer twee maanden geleden dat ik mijn eerste stukje over Diamond Dash schreef. Inmiddels zit ik in level 45, heb ik drie magische krachten vrijgespeeld en lijkt het einde van deze (plaatselijke) hype nog niet in zicht. Het wordt echter wel steeds moeilijker om hogere scores te krijgen. Gelukkig is daar natuurlijk het weektoernooi waardoor de teller iedere week weer naar nul gaat, maar een alltime highscore wordt steeds lastiger te bereiken. Ik moet echt en een mega bom en een tijd bonus inzetten wil ik in de buurt kunnen komen. Deze week is daar de optie van de verfbom bijgekomen. Ik reageerde aanvankelijk heel enthousiast op deze nieuwe magische optie. Ik kreeg namelijk meteen vijf verfbommen om het te proberen, waardoor ik vijf spelletjes op rij deze kracht in kon zetten. Dit bleek echter geen standaard te zijn. Sterker nog: voor verfbommen heb je de spaarzame goudstaven nodig, twee om precies te zijn per verfbom. Dit staat helemaal niet in verhouding als je het mij vraagt. Zo'n staaf krijg je maar eens in de zoveel tijd als je een level omhoog gaat. Die zou toch meer waard moeten zijn dan een halve verfbom. Een manier om dit allemaal te omzeilen is door echte pegels er tegenaan te gooien. Ik kan bijna niet geloven dat er werkelijk mensen zijn die dit doen, maar je kunt dus werkelijk digitale muntjes en goudstaven voor het spelletje kopen met je creditcard. Dit is het punt waarop een spelletje echt ophoudt met leuk te zijn als je het mij vraagt. Dat er een verslavend aspect aan zo'n spelletje zit vind ik nog tot daarentoe. Dat is over het algemeen in mijn ogen nog wel onschuldig te noemen, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Maar als je er geld aan kunt verbrassen dan kom je op een hellend vlak als je niet oppast. Maar goed, daar ben je natuurlijk zelf bij. Ik kan me niet voorstellen wat er moet gebeuren om mij zover te brengen dat ik hiervoor naar de portemonnee grijp. Zelfs mijn zeer frustrerende wekelijkse tweede plaats krijgt dat niet voor elkaar.

Diamond Dash

Na Bejeweled Blitz en Wordfeud is er een relatief nieuw spelletje dat werkt op mijn verslavingsgevoeligheid voor casual games: Diamond Dash. Het gegeven is simpel en bijzonder weinig origineel, maar dat doet niets af aan het succes. Urenlang zit ik combinaties van drie blokjes of meer weg te klikken op de laptop, danwel weg te tikken op de iPad. Het is zelfs zo erg dat ik een uitzondering maak op een zware overtuiging die ik heb ten aanzien van het sturen van spelletjesverzoeken via Facebook. Over het algemeen kan ik me groen en geel ergeren aan de veelvuldige verzoeken van mensen om te komen helpen in hun tuin, café of wonderland, of aan verzoeken om iemand simpelweg aan bonuspunten te helpen. Bij Diamond Dash echter stuur ik levens dat het een lieve lust is en ontvang ik ze met evenveel plezier. Alleen met extra levens kun je namelijk iets langer doorspelen dan met de vijf hartjes die je standaard krijgt als je een spelletje start. Zonder vrienden ben je dus gedwongen om te wachten op nieuwe levens, met vrienden krijg je deze bij tijd en wijle cadeau. Het is fouter dan fout en druist tegen alles in waar ik in geloof, maar de blokjes zijn sterker dan alle bezwaren. Ik troost mezelf maar met de gedachte dat ik er alleen mensen mee lastig val die zelf ook spelen en dat uiteindelijk ook dit spel weer voorbij zal gaan. Zoals elke hype uiteindelijk weer voorbijgaat. Misschien dat ik de volgende maar even oversla..

People Magazine for iPad

Het afgelopen jaar hebben de E-readers een hoge vlucht genomen. Steeds meer boeken worden digitaal gelezen en de verkoop van E-readers en boeken in digitale vorm heeft online-winkels geen windeieren gelegd. De komst van de iPad heeft de mogelijkheden in dit opzicht in hoog tempo uitgebreid. Het scherm van de iPad is immers prachtig, de opslagcapaciteit enorm en de gebruiksvriendelijkheid top. Vooral kranten en magazines lenen zich enorm goed om digitaal uit te geven in een formaat geschikt voor iPad. De kunst hierbij is om niet slechts het magazine over te nemen, maar van alle mogelijkheden gebruik te maken die het medium biedt. Tot nu toe is er geen blad die dit beter begrepen heeft dan het Amerikaanse People Magazine. Via hun eigen, gratis te downloaden, app kun je sinds 19 augustus elk nummer digitaal downloaden voor 2,99 per aflevering. Je krijgt hiervoor de digitale versie van de People, die geplaatst wordt in je digitale bibliotheek. Deze People komt volledig overeen met de papieren versie, maar heeft speciaal voor de iPad extra's. Je kunt bijvoorbeeld op foto's tappen voor vergrotingen, extra foto's of quotes. Ook kun je links aanklikken voor het laatste nieuws over de sterren, je wordt dan geleid naar de People webpagina. Briljant zijn natuurlijk de opties bij de recensies waarbij je een geluidsfragment kunt beluisteren van de besproken cd, of direct door kan klikken naar iTunes, waar je het album tegen betaling kunt downloaden. Ook de boekrecensies bevatten links waarmee je de besproken boeken direct online kunt aanschaffen. Het scheelt een paar bomen zo'n digitale People en het leest net zo prettig als de papieren versie. Hopelijk volgen veel tijdschriften dit voorbeeld. Het enige jammere aan deze People is dat je hem niet mee in bad kunt nemen, maar dat nemen we dan maar voor lief.