Fuji Velvia 50

Een filmpje van 50 iso in een Diana F+, een toestel dat is afgesteld op rolletjes van 400 iso. Dat is de uitdaging die ik aan ging met mijn Fuji Velvia 50 film, een 120mm slidefilm die ik een tijdje geleden via Lomography.com had aangeschaft. Op zoek naar de ideale omstandigheden om deze film vol te schieten had ik bedacht dat ik veel kleur en veel licht nodig zou hebben. Kleur voor het contrast, licht voor de lage iso-waarde. Ik hoopte dat we deze situatie op onze vakantie naar Amerika zouden treffen. Ik gokte vooral op het knallende effect van een strak blauwe lucht, en hoopte op knallend groen en rood. In mijn hoofd zou het in de buurt gaan komen van de Fujichrome MS 100/1000, waar ik eerder in Berlijn al fantastische foto's mee had gemaakt. Ik zat er gelukkig niet heel ver naast. Het blauw werd knal blauw en ook de overige kleuren werden mooi fel. Het bleek echter ook best een lastige film. Zo zijn sommige foto's aan de randen (te) donker en in het midden (te) licht. Onderbelichting en overbelichting blijken tezamen in één foto te kunnen. Dit zelfde geldt met donkere silhouetten en lichte achtergronden: de contrasten zijn enorm. Niet het licht, maar de kleuren maken deze film dan ook voor mij tot iets bijzonders. Ik vind het blauw van de lucht prachtig, evenals het groen van het gras en het geel van de zonnebloemen. Hoe blij ik ben met de lichtlekken weet ik in dit geval niet. Het rolletje was erg los opgerold waardoor ik niet kon voorkomen dat er licht tussen de film kwam. Hoe "lomo" dit dan ook moge zijn, deze foto's hadden prima zonder gekund. In ieder geval ben ik blij dat ik nog een rolletje Fuji Velvia 50 heb, al bewaar ik dit wel voor zonniger dagen.

Knallend blauw en groen op Antelope Island, Utah, september 2013



Prachtige kleuren op de Utah State Fair in Salt Lake City, september 2013



Meer kleur op de Utah State Fair, inclusief lichtlek, september 2013



Kerk in downtown Phoenix, met grote contrasten tussen zon en schaduw, september 2013

Montezuma Castle

In vergelijking met Europa lijkt de historie van Amerika beperkt: de bebouwing gaat vaak niet meer dan 150 jaar terug en ook cultureel gezien is de historie niet erg rijk. Zo op het eerste gezicht dan. Want al is de zogenaamde westerse beschaving nog niet erg lang in Amerika, het land was er natuurlijk al wel. En er waren ook bewoners, die hun eigen gebouwen en manieren om te leven hadden. De overblijfselen hiervan zijn inderdaad niet op iedere straathoek te vinden, maar wat er is is zeker indrukwekkend te noemen. Zo bezochten wij deze zomer Montezuma Castle, een waarschijnlijk ongeveer 800 jaar oud bouwwerk in de rotsen tussen Phoenix en Flagstaff. Montezuma Castle werd gebouwd door het Sinagua volk, een groep mensen die er ongeveer 300 jaar bleef. Het bouwwerk is alleen te bereiken met lange ladders. Het zit hoog in de rotsen, veilig voor weer, wind en temperatuur. Toen het een nationaal monument werd begin vorige eeuw was het voor iedereen nog te bereiken met de ladders en kon je er tevens met de auto onderlangs rijden. Nu is het beschermd en kun je er alleen van een afstand naar kijken. Goed is dat er geen auto's meer mogen rijden, maar jammer is dat je niet dichterbij kunt komen. Op de een of andere manier had ik toch gehoopt er in of vlakbij te kunnen, wat een kleine teleurstelling was bij ons bezoek. Het bleef echter een indrukwekkend gezicht en als je toch onderweg bent is het een bezoek zeker waard. Je hoeft er echter geen dag voor uit te trekken: je kunt er een mooi rondje lopen, en dan heb je alle mogelijke foto's wel zo'n beetje gemaakt. Als je 'geluk' hebt dan spot je ook nog een levensechte slang naast het wandelpad al was onze gids daar dan weer niet heel erg van onder de indruk.

Ingezoomd op Montezuma Castle, september 2013



Het was toch echt geen kleine jongen, deze slang bij Montezuma Castle, september 2013

Little Fish

Net als andere lezers werd ik bij de graphic novel Little Fish in eerste instantie getrokken door twee dingen: de vorm en het onderwerp. Auteur Ramsey Beyer schrijft in een combinatie van lijstjes, dagboekonderdelen en strips over haar eerste jaar op de kunstacademie. Ze schrijft over wat voor haar een grote overgang was: die van de middelbare school in een klein plaatsje in Michigan naar de kunstacademie in Baltimore. Het is een overgang die bekend voorkwam, ook ik ging van een klein dorpje naar de grote stad om te gaan studeren en heb dit ervaren als een grote verandering. Inderdaad: van een grote vis in een kleine vijver, naar een kleine vis in een hele grote vijver. Het is een cliché, en hoewel het groots en meeslepend voelt als je er middenin zit, het zijn de doodgewone stappen van het ouder worden en gaan studeren. Hier zit ook meteen mijn probleem met dit boek. Beyer is van prima afkomst, heeft een prima jeugd gehad en ook in Baltimore gaat het haar prima af. Natuurlijk, ze voelt zich weleens alleen, maar er is werkelijk niets noemenswaardigs behalve dan dat het allemaal zijn gangetje gaat. Voldoende vrienden, steun van ouders en "oude" vrienden, ze vindt een nieuwe kunstrichting die haar interesseert en zelfs een vriendje. Hoe fijn voor haar, maar hoe oninteressant verder. Het zou gered kunnen worden door de originele vorm waarin dit boek gegoten is, maar helaas houdt de interesse daarvoor ook na een tijdje wel op. Met name de lijstjes waarmee ze opsomt wat de leuke en waardevolle dingen in het leven zijn worden zichzelf herhalend en daarmee saai of zelfs irritant. Misschien sta ik inmiddels ook wel te ver van het onderwerp af. Al die grote gevoelens uit die tijd met alle bijbehorende onzekerheden heb ik inmiddels wel gerelativeerd en/of een plaatsje gegeven. Ik kan me voorstellen dat het geweldig is om dit boek te lezen als je deze ervaring nog voor de boeg hebt, de echte young adult dus. Om een iets grotere doelgroep te bedienen zal Beyer toch met iets meer moeten komen. Het begin is er in ieder geval wel, en ik ben zeker nog wel benieuwd naar wat ze nog meer kan. Little Fish is tenslotte pas haar eerste boek, en eerlijk is eerlijk, ook gericht op young adults.

Downtown Phoenix

Het vinden van het hart van een stad in Amerika is niet altijd even gemakkelijk. In de meeste Europese steden is het simpel: zij zijn van binnenuit opgebouwd en in het centrum staat meestal een (grote) kerk. Dus zoek de kerk, dan heb je de binnenstad meestal wel te pakken en daarmee ook de winkels, musea en andere bezienswaardigheden. Eén van de eerste keren dat ik met deze aanpak echt de mist in ging was in Los Angeles. Los Angeles hangt aan elkaar van kleinere plaatsen, die op hun beurt wel weer een soort van hart hebben. Downtown is echter vooral een financieel centrum en de winkels zijn samengebracht in (strip)malls, veelal aan de snelweg. Voor iemand die gewend is alles binnen loopafstand te hebben en ook nog eens graag uitgaat van bepaalde logica heel nieuw en verwarrend. Inmiddels ben ik eraan gewend, al blijft het bezoeken van een stad waar we nog niet eerder geweest zijn in eerste instantie een uitdaging. Waar zoek je een hotel, waar zitten de restaurants, de bioscopen? Welke buurten zijn druk en gezellig, en welke wellicht wat minder veilig en/of bereikbaar? Dat ik in Los Angeles de mist in ging is niet zo raar: het is qua inwoneraantal de op één na grootste stad van Amerika met 3,8 miljoen inwoners alleen al in LA zelf. Het totale stedelijke gebied is enorm, en heeft niet minder dan 17 miljoen inwoners. Daar was ik niet op voorbereid, en ik denk dat je daar als Europeaan niet echt op voorbereid kunt zijn. Een lange inleiding om het over Phoenix te hebben. Deze stad lijkt namelijk qua opbouw erg op LA: uitgestrekt met wat hoogbouw in downtown, maar daarnaast voornamelijk laagbouw. Phoenix stond al een tijdje op mijn verlanglijstje, met name voor de omgeving. De woestijn, de cactussen, de onherbergzaamheid en Sedona, dat waren voor mij allemaal redenen om naar Phoenix te willen. De stad zelf zei me op zich niet zoveel. En dat doet hij na ons bezoek nog steeds niet als ik eerlijk ben. Mijn eerste reactie was vooral dat het er onhoudbaar warm was. De drie dagen dat we er waren heeft de temperatuur tegen de 40 graden gezeten, iets wat niet ongewoon is in Phoenix. De straten waren (hierdoor?) veelal verlaten en ook in de avond koelde het maar amper af. Toch was het geen onprettige stad: alles zag er netjes en schoon uit en het voelde niet onveilig, ook 's avonds niet. Er was veel aandacht voor kunst op straat en alles leek prima onderhouden of zelfs redelijk nieuw. Toch kwam het nergens echt tot leven. De winkelcentra in downtown zagen er prima uit, maar waren ook verre van druk. Dit zelfde gold voor de bioscoop. Prima om gezien (en gevoeld) te hebben, maar voor nu zeg ik Phoenix: been there, seen that, done that.

Kunst in downtown Phoenix, september 2013



In de avonden bleef het bloedheet, en was er nog steeds praktisch geen mens op straat, september 2013



Het blijven soms toch rare jongens, die Amerikanen, downtown Phoenix, september 2013

Antelope Island

Een bezoek aan Salt Lake City is niet compleet zonder the Great Salt Lake gezien te hebben waar de stad naar vernoemd is. Een mooie manier om dit te doen is door af te reizen naar Antelope Island. Antelope Island is met 109 vierkante kilometer het grootste eiland in the Great Salt Lake. Het is bereikbaar via de weg, ongeveer een uur rijden vanuit Salt Lake City. Het eiland is in zijn geheel een zogenaamd State Park, waarmee het beschermd gebied is. Op internet had ik prachtige foto's van wildlife gezien en ik verheugde me op de kans om verschillende dieren van dichtbij te zien. Wij bezochten het op de tweede dag dat we in Salt Lake City waren, op een dag met fantastisch mooi weer in september 2013. We deden dit in de vorm van een tour, waarbij we in een klein busje met nog twee andere mensen en een gids voor ruim een halve dag naar het eiland gingen. Al vrij snel nadat we het eiland op reden zagen we de eerste bizon al: dit imposante dier is in grote aantallen aanwezig op het eiland. Uiteraard zijn er ook antilopes aanwezig, al waren die minder gemakkelijk te spotten. Toch lieten de dieren zich over het algemeen vrij gemakkelijk zien, misschien mede omdat het zo ongelofelijk rustig was. Er waren momenten dat het leek of we dit prachtige eiland voor onszelf hadden. Fijn was ook dat onze tourguide heel flexibel was: hij stopte niet alleen op de bekende plekken, maar ook als wij aangaven graag even te stoppen voor een foto. Het hield daarbij natuurlijk dat we maar met een heel klein groepje waren. Salt Lake City is misschien niet de meest voor de hand liggende bestemming in Amerika, maar de omgeving is een bezoek meer dan waard.

Een enorme bizon stak op zijn gemak de weg over, en liet ons rustig wachten, Antelope Island, september 2013



Meer wildlife, Antelope Island, september 2013



Zicht op het vaste land vanaf Antelope Island, september 2013



Zicht op het eiland zelf, Antelope Island, september 2013

Ray Donovan

Under the Dome mag dan de grote kijkcijferhit zijn van deze zomer in Amerika op CBS, ook de zender Showtime heeft deze zomer een knaller met het ietwat donkere Ray Donovan. Op 30 juni kende deze twaalfdelige serie zijn premiere, en als ik Wikipedia mag geloven was dit meteen de best bekeken Showtime premiere ooit. Hoofdpersoon is, het zal geen verrassing zijn, Ray Donovan. Hij werkt als ´fixer´ voor een groot advocatenbureau dat vooral rijke en beroemde klanten heeft. Is er ergens een probleem dan komt Ray op de proppen. Op niet al te subtiele wijze weet hij het meestal wel weer op te lossen, waarbij hij zelf dikwijls niet gespaard blijft. Een aanzienlijk deel van de serie wordt in beslag genomen door de familie perikelen van Ray. Hij komt uit een ingewikkeld gezin, waarbij zijn vader (gespeeld door Jon Voight) veruit de meest kleurrijke persoon is. Ray Donovan is intrigerend, spannend en zowel humoristisch als tragisch. Niet Under the Dome, maar Ray Donovan is voor mij de televisieverrassing van deze zomer. Fijn dat ook deze serie een tweede seizoen krijgt in 2014.

Under the Dome

Het is dè grote televisiehit van deze zomer in Amerika: het op CBS uitgezonden Under the Dome. De serie is gebaseerd op het gelijknamige boek van Stephen King, dat verscheen in 2009. Het verhaal speelt zich af in het kleine plaatsje Chester's Mill in Maine. Op een dag wordt men geconfronteerd met een gigantische koepel die het dorp afsluit voor de rest van de wereld. De koepel is transparant, maar schijnbaar onverwoestbaar. We zien vervolgens hoe de plaatselijke politie, de bevolking en een aantal toevallige passanten omgaan met deze situatie. Uiteraard komen er wat onverkwikkende zaken naar boven, want er speelt in dit dorp meer dan vanaf de buitenkant lijkt. Ik vond dat de serie hoopvol van start ging. Het gegeven was best origineel en er werden wat interessante personages neergezet. Kortom, genoeg om een tijdje te boeien. Wat me echter al snel tegen ging staan was het gebrekkige acteren. Sommige karakters werden ronduit stuntelig neergezet. Ik geloof trouwens dat dit minstens zo veel met het script te maken heeft als met de prestatie van de acteurs. Daarbij waren de reacties en gedragingen van de personages heel onevenwichtig, om het woord ongeloofwaardig maar niet te gebruiken. Dus nee, ik was niet heel erg onder de indruk van Under the Dome, al loont het wel om te blijven kijken: het wordt beter. Toch zie ik niet waar heel Amerika zo gek van is. Het zal aan mij liggen. In het najaar overigens te zien bij ik meen SBS6 en in Amerika goed voor een tweede seizoen.

WZFO Ami 66

Mijn Diana F+ mag dan een nieuwe camera zijn, het model is dat niet. Het is oorspronkelijk een remake van een camera uit de jaren '60 uit Hong Kong. De aantrekkingskracht zit in het plastic: het is licht en de plastic lens zorgt voor dromerige resultaten. De Diana was natuurlijk niet de enige plastic camera ooit gemaakt. Zo wordt mijn Belomo Etyud (Etude) de Russische Diana genoemd: eveneens van plastic en staat ook garant voor dromerige plaatjes. Al zoekende naar gelijksoortige camera's op internet stuitte ik op de Ami 66 van de Poolse fabrikant WZFO. Niet zo verrassend wordt deze camera ook wel de Poolse Diana genoemd. Dat zegt denk ik vooral iets over de populariteit van de Diana, maar natuurlijk ook over het type camera. Het mooiste aan de Ami 66 vind ik het stippen motief bij de lens. Dat iemand dat echt bewust zo ontworpen heeft, geweldig! Verder is hij heerlijk lomp, heeft hij een plastic lens en gebruikt hij 120mm formaat film, toch wel mijn favoriete formaat. Het bleek echter nog niet zo gemakkelijk om aan een exemplaar te komen. Op Ebay zijn ze schaars en best prijzig, buiten Ebay leken ze onvindbaar. Een Poolse vriendin inschakelen leek de beste optie. En dat was het, want ik had het nog niet gevraagd of het was al bijna geregeld. Op de Poolse versie van Marktplaats bleek er voldoende aanbod en een maand later had ik mijn Ami 66 al in huis, inclusief het rode logo dat bij veel exemplaren verdwenen schijnt te zijn. Natuurlijk meteen een rolletje erin gedaan en de stad in gegaan om te testen. Hier zijn de eerste resultaten, geschoten op Lomography CN 100 film. Ik ben er heel tevreden over: de Ami 66 maakt scherpe foto's met pittige kleuren met wat vervaging naar de randen. Oordeel zelf:

Aangenaam verrast door de scherpte van de foto's, Noordzeekanaal, augustus 2013



Ook deze kenmerkt zich door de scherpte in het midden van de foto. Daarbij zijn de kleuren erg mooi doorgekomen, Spui, augustus 2013



Poging tot een double exposure komt minder goed uit de verf, maar dat kan ook komen omdat ik dit nog niet echt onder de knie heb, Vondelpark, augustus 2013



Lastig licht weet hij goed mee om te gaan en de kleuren blijven goed overeind, Oud-Zuid, augustus 2013

Universele Reisgids voor Moeilijke Landen

Het eerste wat opvalt aan de Universele Reisgids voor Moeilijke Landen is de vorm: het boek heeft een stevige maar zachte kaft, is vierkant en iets groter dan een gemiddeld boek. Ook de opmaak valt op. De teksten zijn in kolommen geplaatst, worden regelmatig onderbroken door op zichzelf staande stukken tekst en zijn voorzien van illustraties. Het is dus zeker geen reisgids in de meest traditionele zin van het woord. Wat het dan wel is? Eigenlijk is dat niet zo relevant, want dit boek van Jelle Brandt Corstius is het belangrijkste wat een boek moet zijn: lekker om te lezen. In deze Universele Reisgids voor Moeilijke Landen beschrijft Brandt Corstius aan de hand van eigen ervaringen waar je allemaal tegenaan kunt lopen in zogenaamde moeilijke landen. Hij doelt hiermee op landen waar het lastig reizen is volgens onze westerse maatstaven. Lastig omdat er andere normen gelden, andere regels zijn, evenals andere eetgewoontes. Dit kan een aanslag opleveren op je hygiène, op je maag- en darmstelsel of bijvoorbeeld op je uithoudingsvermogen. Met name Rusland en India komen aan bod, landen die voor de gemiddelde toerist op zijn zachtst gezegd uitdagend kunnen zijn. Zo schijnt het een hele prestatie te zijn om diarree-vrij door India te reizen. Brandt Corstius is scherp, geestig en heeft met de Universele Reisgids voor Moeilijke Landen een bijzonder lekker leesbaar boek geschreven. Of het echt aanmoedigt om een moeilijk land te bezoeken is de vraag. Hoe intrigerend ik bepaalde bestemmingen ook vind, ik realiseer me na het lezen van dit boek des te meer dat we er goed over na moeten denken voordat we die reis naar Siberië gaan boeken. Stiekem ben ik toch wel erg gehecht geraakt aan herkenbaar eten, een schoon bed en betrouwbaar vervoer. Vakantie in een moeilijk land is niet voor iedereen weggelegd, dat is duidelijk.

Quiet

The Power of Introverts in a World That Can't Stop Talking, dat is de ondertitel van het boek Quiet van Susan Cain. Dat voelt niet erg introvert moet ik zeggen, evenals het "Join the Quiet Revolution!" op de website. Alsof alle introverts moeten opstaan, hun vuist omhoog moeten steken en voor zichzelf op moeten komen. Zeg maar het laatste wat de gemiddelde introvert zou willen doen dus.. Maar goed, dit is slechts de website, en je zult toch wel enigszins extravert moeten zijn in je uitingen om de aandacht te krijgen. Zelfs voor een onderwerp over de kracht van het introverte deel van de mensheid. Dit is gelukkig het enige schijnbaar tegenstrijdige wat ik bij Susan Cain tegen ben gekomen. In haar boek Quiet geeft ze een wel doordachte uiteenzetting over de westerse maatschappij, de waardering voor extravert gedrag en de plaats hierin van mensen die meer introvert gericht zijn. Het goede aan dit boek is dat ze het algemeen maakt waar nodig, en klein houdt waar kan. Ze heeft het niet over afwijkingen, of gedrag dat gecorrigeerd moet worden. Ze geeft aan hoe mensen anders kunnen zijn, en hoe mooi en waardevol dat kan zijn. Als meer mensen hier inzicht in zouden hebben, inplaats van dat ze aangepast gedrag verwachten, zou eenieder veel meer tot zijn recht komen. Quiet geeft veel herkenning, voor zowel mensen aan de introverte kant als mensen aan de extraverte kant. Ik kan alleen maar hopen dat steeds meer mensen deze inzichten tot zich nemen. Dan kunnen we stoppen met tegen elkaar te zeggen dat we aan onze 'zichtbaarheid moeten werken'. Dit leidt immers enkel tot zinloze en niet succesvolle profilering van introverte mensen die in een extraverte wereld nooit echt tot hun recht zullen komen. Quiet is een zeer leesbaar en interessant boek, een aanrader voor velen en wat mij betreft boek van het jaar.

The Normal Heart

Op 3 augustus zagen wij in het De La Mar Theater de voorstelling The Normal Heart. Het was een laatste moment beslissing, en dat we gingen op de dag van de Gay Pride in Amsterdam was in ons geval toeval. Het gaf er wel een extra dimensie aan: nadat er weer uitbundig gezamenlijk gevierd was dat we allemaal kunnen zijn wie we willen zijn, viel een voorstelling over de begintijd van HIV en AIDS in New York extra rauw op ons dak. The Normal Heart stamt uit 1985 en vertelt het grotendeels autobiografische verhaal van Ned Weeks. Ned is een activist die er alles aan doet om HIV onder de aandacht te krijgen. Hij ziet de ziekte in hoog tempo om zich heen grijpen in New York, maar ziet tegelijkertijd dat niemand er iets aan lijkt te doen. Homoseksueel zijn is in veel gevallen nog steeds een taboe, laat staan een enge "homo-ziekte", zoals HIV en AIDS in de beginjaren werden gezien. De Nederlandse uitvoering werd niet vernederlandst, en dat was fijn. De namen bleven Amerikaans en ook het decor bleef New York. Het was best een behoorlijke zit, maar het was boeiend van het begin tot het einde. De personages waren meer dan geloofwaardig, evenals de levendige dialogen. Het verhaal was aangrijpend, maar niet tranentrekkend. Er werd precies genoeg verteld, zonder ergens dik aan te zetten. Ik was zeer onder de indruk van deze voorstelling. Jammer dat hij maar zo kort speelde, ik had het veel mensen gegund om deze prachtige voorstelling te zien.

Lomography Peacock X-Pro 110

Net nu ik de kleine Diana Baby 110 helemaal ontdekt heb, kom ik er achter dat er eigenlijk helemaal niet zoveel film te krijgen is voor dit formaat. De Polaroid OneFilm 110, mijn eerste rolletje in de Diana Baby, was slechts een gelukkig toeval. Dit bleek een batch die de Lomography Gallery Store in Amsterdam op de kop had weten te tikken, maar die nu dus weer op is. Had ik er maar meer van gekocht.. Gelukkig verkoopt Lomography onder eigen merk nog wel een aantal soorten 110mm film, waaronder niets minder dan een echte slide film. Deze Lomography Peacock X-Pro 110 moest natuurlijk dan ook meteen uitgeprobeerd worden. De verwachtingen waren hooggespannen, ik was benieuwd hoe ik deze film zou gaan vinden. Het eerste wat opvalt is dat de kleuren niet heel erg over de top zijn. Het effect van het crossen is aanzienlijk minder groot dan bij bijvoorbeeld de Lomography X-Pro Slide 200 film. Het korrelige dat slidefilm kenmerkt is daarentegen des te zwaarder aanwezig. Het kleine formaat van de film speelt hier natuurlijk een belangrijke rol in. Of ik de Diana Baby nou de meest geschikte camera vind om met slidefilm te fotograferen, ik denk het niet. Met de resultaten ben ik wel erg tevreden. Hoe langer ik naar de foto's kijk, hoe mooier ik ze ga vinden. Ik merk echter in mijn omgeving dat het niet de meest toegankelijke foto's zijn geworden. Oordeel zelf:

Aan de waterkant van het Noordzeekanaal, Amsterdam, juli 2013



Wachten bij de pont in de ochtend, Amsterdam, juli 2013



Uitzicht vanaf De Dijk in Volendam, juli 2013



Iets meer kleur bij de Singel, Amsterdam, juli 2013

Community Seizoen 1

Community, de sitcom over een groep studenten op een community college gaat inmiddels al aan zijn vijfde seizoen beginnen. Wij hebben echter pas net het eerste seizoen achter de rug en dat smaakt naar meer! Community speelt zich dus af op een zogenaamd community college, genaamd Greendale. Dit is een prachtig en geloofwaardig decor om de meest absurde mensen bij elkaar te zetten. Een klas Spaans brengt de hoofdpersonen ertoe een studiegroep op te richten. Deze studiegroep studeert niet alleen samen, maar groeit uit tot een hechte vriendengroep met de meest uiteenlopende personen. Jonge schoolverlaters, een gescheiden moeder, een uit zijn ambt gezette advocaat, een oudere student: van elke smaak zit er wel iemand in de groep. Wat deze serie voor mij tot een succes maakt is dat ze niet bang zijn om op het randje te gaan zitten met lastige onderwerpen als racisme of religie. Daarbij is er een flinke dosis absurditeit waarbij af en toe zwaar over de top gegaan wordt. Het is een feel good serie waarbij ik regelmatig hardop moet lachen, en die mij bijna doet verlangen naar een jaartje community college. Seizoen twee heeft de dvd-speler inmiddels ook gevonden.

Fujichrome T64

Fujichrome T64 is een slide film die eigenlijk ontworpen was om binnen bij zogenaamd tungsten licht te gebruiken. Op deze manier kon je natuurlijke kleuren krijgen bij het fotograferen met lamplicht. Wanneer je deze film echter buiten gebruikt en laat crossen, dan kun je spectaculaire kleureffecten krijgen. Deze hebben niets te maken met natuurlijke kleuren, het zullen eerder roze, paarse en/of contrasterende kleuren zijn. Voorspellen wat er precies gaat gebeuren is lastig. Zelfs nu ik een rolletje volgeschoten heb, vind ik het nog lastig te bepalen bij welk licht of bij welke kleuren wat gaat gebeuren. Geen gemakkelijke film om mee te werken als je het mij vraagt, maar als hij zijn werk doet, dan is hij ook echt geweldig. Vooral de ArtZuid foto's zijn meer dan geslaagd, al deden ze niet allemaal wat ik verwachtte.

Centraal Station Amsterdam: weinig kleurcontrasten dus hier overheersen de roze tinten, juni 2013



ArtZuid: blauw en groen komen hier al meer naar voren terwijl het object overwegend oranje is geworden, juni 2013



ArtZuid: met name de lucht vind ik prachtig. Dat het object op deze foto van zichzelf al roze was speelt geen rol, juni 2013



ArtZuid: knallende kleuren alom, deze vind ik echt fantastisch, juni 2013

Marzi

Marzi is de eerste graphic novel van Marzena Sowa in samenwerking met haar partner Sylvain Savola. Het is een zogenaamd 'coming of age' verhaal waarin hoofdpersoon Marzi vertelt over haar leven in het Polen van de jaren '80. Geboren in 1979 groeit Marzi op in de laatste tien jaar van het communisme in Polen. Sowa beschrijft dit vanuit de ogen van een kind: over lege winkels, maar ook over de schaamte om met een stapel rollen toiletpapier over straat te moeten als deze weer eens voorradig zijn. Het sterke aan dit boek vind ik dat alles is benaderd vanuit de dagelijkse belevingswereld van een kind. Het probleem dat je hebt met drie vriendinnen die al dan niet met elkaar willen spelen is voor de kleine Marzi minstens zo belangrijk als de ramp met de kerncentrale in Tsjernobyl. Rode draad vormt het naderende einde van het communisme, iets wat Marzi met name merkt wanneer ook haar vader deelneemt aan een grote staking. Goed opgezet in kleine verhaaltjes, mooi geschreven en zeker zo mooi getekend. Eén van de indrukwekkendste boeken die ik dit jaar las.

House of Cards

Als je nog gelooft in idealistische, eerlijke politici en dit graag zo wilt houden, dan is House of Cards niets voor je. Zelden zag ik een serie met zoveel manipulatie, egoïsme en machtsmisbruik. House of Cards is gebaseerd op de gelijknamige Britse miniserie en gesitueerd in de Amerikaanse politiek. Hoofdpersoon is Frank Underwood, meesterlijk neergezet door Kevin Spacey. Als lid van het congres heeft hij grote ambities met name voor zichzelf. Hij is getrouwd met Claire, gespeeld door Robin Wright, die een grote non-profit organisatie leidt. Samen hebben ze een bijzonder en gecompliceerd huwelijk. Aan de ene kant lijkt het soms koud, aan de andere kant lijkt het een ijzersterk team. Frank is een man met een plan die razendsnel kan schakelen en voor niets of niemand terug deinst. Dit maakt de serie heel gewaagd: de hoofdpersoon is op zijn zachtst gezegd een heel onaangenaam mens, niet iemand waarmee je je graag identificeert. Toch betrapte ik mezelf erop dat ik hoopte dat hij zijn doel zou bereiken, al werd die loyaliteit naarmate het seizoen vorderde wel zwaar op de proef gesteld. Wat House of Cards extra bijzonder en gewaagd maakt, is dat het gehele seizoen in één keer op Netflix geplaatst werd. Dit was nog niet eerder gedaan op deze manier. Ik kijk nu al uit naar een tweede seizoen. Gelukkig is dit in productie.

ArtZuid 2013

Nu woon ik al heel wat jaren in Amsterdam, maar het bestaan van ArtZuid is me in al die tijd toch echt ontgaan. Des te leuker om het nu te ontdekken zal ik maar zeggen. Elke twee jaar wordt er in Amsterdam Zuid, met name rond de Apollolaan, een tentoonstelling neergezet met een groot aantal kunstwerken. De route erlangs loopt vanuit het Vondelpark helemaal naar Amsterdam Zuid WTC. Een hele wandeling dus, maar zeer de moeite waard. Bovendien hoef je ook niet alles in één keer te doen, want de kunstwerken blijven enkele maanden staan. Natuurlijk vind ik niet alles even mooi of indrukwekkend, maar veel van de werken zijn op zijn minst interessant. En, niet onbelangrijk, ze lenen zich er erg goed voor om te fotograferen. Hier wat foto's die ik met mijn Diana F+ nam, op Lomography X-Pro Slide 200 film.

Deze werken staan in het water voor het Rijksmuseum en kleuren prachtig bij de omgeving, Amsterdam, juni 2013



De kleurcontrasten van dit werk doen het prachtig om x-pro film, zeker in combinatie met de lucht en het gras er omheen, Amsterdam, juni 2013



Geduldig zat ik te wachten op meer zon voor grotere contrasten, maar uiteindelijk is het de oranje band die de extra dimensie aan deze foto geeft en de kleuren in elkaar over laat lopen, Amsterdam, juni 2013

Lomography Redscale 100

In het najaar had ik mijn eerste ervaringen met redscale lomografie. Ik koos toen voor de Lomography Redscale XR 50-200 film, die ik vooral heel erg donker vond. Ik leerde het effect wel waarderen, maar helemaal tevreden was ik er niet mee. Toen ik een Lomography Redscale 100 rolletje in handen kreeg, vond ik het tijd om het nog eens te proberen. Ik was voorbereid op de mogelijkheid dat het donker zou kunnen worden, dus ik koos voor zonnige dagen, fotografeerde midden op de middag en zelfs recht tegen de zon in. Ik hoopte dan ook echt dat de foto's lichter zouden worden. Ik wilde dat ze meer richting een gelige/bruine tint zouden gaan inplaats van gedrenkt te zijn in een dieprode donkerte. Ze werden inderdaad wat lichter, maar niet in de mate die ik gehoopt had. Het werd nog steeds erg rood, en daar waar het lichter werd werd het meer oranje. Daarbij werd het filmpje te losjes opgerold tijdens het terugdraaien wat flinke lichtlekken opleverde. Dat ik het rolletje verwisseld heb op een zonnig terras heeft daarbij zeker niet geholpen. Nu moet ik eerlijk zeggen dat ik die lichtlekken wel oke vind. Ik zou ze niet op iedere film willen hebben, maar ze lijken mooi in de foto's te passen, al zijn ze knap overheersend. Al met al ben ik niet ontevreden, maar redscale staat nog steeds niet bovenaan mijn lijstje. Ik blijf er een dubbel gevoel bij hebben.

Mooi effect: de vlekken van het lichtlek gaan over in de wolken, Amsterdam, juni 2013



Deze was ook mooi geweest zonder vlekken. Vooral het contrast van de wolken vind ik erg geslaagd, Amsterdam, juni 2013



Al is hij nog steeds donker, de tinten zijn al wel meer waar ik op hoopte, Pannerden, juni 2013



Donker maar met prachtige lichtvlekken, of lightleaks, Pannerden, juni 2013

Monsieur Lazhar

Deze Franstalige Canadese film uit 2011 werd genomineerd voor een Oscar in de categorie beste buitenlandse film. En niet voor niets: Monsieur Lazhar is een prachtige film die bij mij een blijvende indruk heeft achtergelaten. Het verhaal speelt zich af op een basisschool in Montreal, waar een schoolklas geconfronteerd wordt met de zelfmoord van hun lerares. Het blijkt lastig om haar te vervangen en als de Algerijnse Bashir Lazhar zich aanbiedt maakt de school hier dankbaar gebruik van. Terwijl hij zich bekommert om de kinderen heeft hij ook nog zijn eigen problemen. Hij blijkt gevlucht te zijn uit Algerije en zijn papieren blijken niet zo op orde als hij de directrice van de school heeft laten geloven. Grote thema's, die op een bijzondere manier allemaal even ingetogen behandeld worden. Dit is wat mij betreft de grootste kracht van deze film: ondanks de zware onderwerpen blijft er ruimte voor kleine, kwetsbare momenten. De emotie krijgt nergens de overhand. Monsieur Lazhar is een mooie, lieve, kleine film die de waardering gekregen heeft die het verdient. Wat betreft de Oscar bleef het echter helaas bij een nominatie.