Why be happy when you could be normal?

De titel 'Why be happy when you could be normal?' zou zomaar kunnen verwijzen naar een soort Hollandse tegeltjeswijsheid. Doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. Wees vooral niet anders dan de norm. Het gaat echter natuurlijk vele malen verder als het betekent dat je een een belangrijk deel van jezelf zou moeten verloochenen. Dit is iets wat de moeder in 'Why be happy when you could be normal?' van haar dochter verwacht. Of misschien wel eist. Dit nieuwste boek van Jeanette Winterson is een autobiografie, maar dan uiteraard in de stijl waar Winterson om bekend staat. De nadruk ligt op haar jeugd bij haar adoptie-ouders en op de manier waarop met name haar streng gelovige moeder haar geaardheid maar niet kon accepteren. Ik vond het een indrukwekkend, maar tegelijkertijd wat ongrijpbaar boek. Het was indringend maar vluchtig, onthecht misschien wel. De zware onderwerpen worden met een bepaalde luchtigheid beschreven, zonder dat de soms bizarre gebeurtenissen teveel benadrukt worden in hun absurditeit. Hoewel ik het dus een knap boek vond, raakte het me minder dan ik wellicht gehoopt had. Prachtig vond ik het hoofdstuk waarin ze vertelt hoe ze de bibliotheek systematisch aan het lezen is. Daar was de passie invoelbaar, evenals de plaats die boeken in haar leven innamen. Die passie miste ik in andere gedeeltes een beetje, al werd dit naar het einde toe ruimschoots goed gemaakt. De manier waarop Winterson de zoektocht naar haar biologische moeder beschrijft is prachtig, en direct verfilmbaar.

Bellagio Fountains

De Bellagio Fonteinen, maart 2008

Op de Strip in Las Vegas is alles gericht op entertainment, en dan wel die van het schreeuwerige en opzichtige soort. Dit neemt buitensporige vormen aan in de avond, als de Strip in één luidruchtige, neon-flikkerende kermis verandert. Het beroemdst van alle attracties op de Strip zijn misschien wel de Bellagio Fonteinen. We zagen ze in 2008 al eens in volle glorie met (natuurlijk, zo leek het toen) Elvis\' Viva Las Vegas. Dat was tegen de achtergrond van een blauwe lucht, midden op een prachtige middag. Dit jaar liepen we er in de avond langs, en precies toen we aan kwamen lopen begon het schouwspel. We konden nog een goede plek veroveren en hadden fantastisch zicht op wat toch echt wel een spektakel is. We waren blij verrast met zoveel toeval en bleven ademloos staan kijken. Het is geen hogere kunst, misschien is het zelfs wel een beetje tacky, maar het is dan ook Las Vegas en ik zou liegen als ik zei dat het me onberoerd liet. Dat er nog geen 15 minuten later weer een nieuwe show was, deed niets af aan die voor ons perfecte paar minuten. We waren op het juiste moment op de juiste plek, en dit leverde ook nog een prachtig filmpje op:

De Bellagio Fonteinen met "Time to say goodbye", gefilmd door Jeroen op 15 maart 2012

Goldwell Open Air Museum

Vlak tegen het spookstadje Rhyolite, ten oosten van Death Valley National Park, is het Goldwell Open Air Museum gevestigd. Het is misschien wel het vreemdste museum waar ik ooit geweest ben. De in het landschap verspreide beelden voelden niet als een museum, of zelfs maar als een geheel. Ik had meer het gevoel dat ik zomaar het terrein van een vreemde opgelopen was waar ik iemands uit de hand gelopen hobby aan het bekijken was. De beelden en installaties waren op zijn zachtst gezegd vreemd, tot onheilspellend aan toe. Iets wat nog eens versterkt werd door het uitgestrekte, lege woestijnlandschap en het nabijgelegen verlaten Rhyolite. Dat het een van oorsprong Belgisch project is, dat nog steeds aantrekkingskracht uitoefent op kunstenaars uit de hele wereld, dat las ik later pas op wikipedia. Niet helemaal het hobby-niveau waar ik het op ingeschat had dus. Al met al een hele rare, maar wel bijzondere ervaring zo midden in de woestijn in Nevada.

"Lady Desert: The Venus of Nevada" van Dr Hugo Heyrman (1992), foto maart 2012

"The Last Supper" van Charles Albert Szukalski (1984), foto maart 2012

Exchange Club Motel

De Exchange Club Motel: zo heette het motel waar we overnacht hebben toen we in Beatty waren, één van de stops tijdens onze roadtrip van Denver naar LA. De Exchange Club Motel. Misschien ligt het aan mij, maar ik vond het op zijn minst een dubieuze naam. Of het nou door het woord 'Exchange' komt, of door het woord 'Club', ik weet het niet. Misschien ook wel door de combinatie van die twee woorden. Over het algemeen ben ik op mijn hoede wanneer ik 'motel' zie inplaats van 'hotel', maar dat was hier het onderdeel waar ik me het minst zorgen over maakte. Kwam ook nog eens bij dat het een zeer goedkoop motel was. Aan de ene kant heel fijn, maar aan de andere kant droeg dat zeker bij aan mijn achterdocht. Maar goed, de keuze in het kleine dorpje Beatty was verre van overweldigend en ik zag op geen enkele site echt verontrustende berichten over dit motel, dus we namen het risico. De eerste indruk toen we aan kwamen rijden was op zich niet slecht. Het was een vrij standaard motel zoals je die veel ziet in Amerika, met de trappen en de deuren aan de buitenkant. Het zijn motels zoals je die ziet in films en televisieseries, al zijn het dan meestal niet de plaatsen waar alles leuk en goed en gezellig gaat. Toch bleken dat hier ook vooral vooroordelen te zijn. We werden vriendelijk ontvangen, de kamer zag er meer dan netjes uit doordat er onlangs nog gerenoveerd was en zelfs de wifi was helemaal prima. Dat Patrick in eerste instantie de sleutel kreeg van een kamer waar iemand al lag te slapen zien we dan maar door de vingers. Aan de Exchange Club Motel in Beatty mankeerde echt niets, behalve dan misschien toch de dubieuze naam.

Insanity

Insanity the ride, foto afkomstig van TravelPod

Bovenop de Stratosphere in Las Vegas zijn meerdere rides, de één nog absurder dan de ander. Eén van de rides is Insanity genaamd en dit is niet voor niets. Het is immers gekkenwerk om jezelf met een snelheid van 30 mph rond te laten draaien, ruim 300 meter boven de grond. Toch zit daar natuurlijk ook meteen de uitdaging. Nu zijn er zoals gezegd meer rides bovenop de toren, en eigenlijk leek mij deze nog de minst erge. Omdat ik één ride een goed compromis vond, Jeroen wilde ze het liefst allemaal samen doen, werd het dus deze Insanity. Hoe erg kon het nou helemaal zijn?..
Te erg, als je het mij nu vraagt. Het begon al toen we in de stoeltjes plaatsnamen op het plateau op de toren. Het was bijzonder rustig en Jeroen en ik waren samen met een stevige Duitser de enige die instapten. De Duitser ging recht tegenover ons zitten, iets wat voor het evenwicht, mocht dat een punt zijn, logisch leek. Hij was alleen dusdanig stevig dat hij maar met moeite in het stoeltje kwam. En, wat erger was, hij was dusdanig stevig dat de veiligheidsklem niet dicht ging. Twee mensen moesten er aan te pas komen voordat de beveiliging dicht klikte. Ik was intussen steeds nerveuzer geworden. Uitstappen was geen optie meer, maar wat nou als de beveiliging niet stevig genoeg vast zat? Dat al die beugels in één keer los zouden klikken als er één los zou gaan? Zo gaat dat dus, dacht ik nog. Je weet dat het fout gaat, maar je doet niets. Zo gaat dat dus. Op dat moment begonnen we langzaam richting de rand van de toren te bewegen en ging ik helemaal blanco. Over de beugels dacht ik op dit moment al niet meer na. Ik kon alleen nog maar staren naar de horizon, terwijl we steeds sneller rond gingen draaien. Ik raakte hierbij compleet gefixeerd op het afschuwelijke gevoel dat in mijn hoofd ontstond: het voelde of het zou ontploffen. Naar de horizon kijken bleek het eigenlijk alleen maar erger te maken. De beste optie bleek naar de parkeerplaats beneden in de diepte kijken en hopen, nee bidden, dat het snel voorbij zou zijn. Ondertussen had Jeroen naast me de grootste lol. Niet alleen omdat hij de ride te gek vond, maar ook nog eens omdat hij hartelijk moest lachen om mijn lijkwit geprevelde 'ik ben zo bangggg..'. Achteraf bezien kan ik er wel om lachen en doet mijn eigen angst me vreselijk overdreven aan. Wat kan er immers gebeuren in zo'n ride, wat een onzin. Maar evengoed was het de laatste keer dat ik zoiets gedaan heb. Mijn lijf is het namelijk niet vergeten en de weekheid in mijn knieën bij alleen al het zien van de ride zegt me genoeg. Ik blijf stevig met twee voeten op de grond.

Insanity, the ride, bevindt zich bovenop de Stratosphere Tower, foto maart 2012

Zo ziet het eruit wanneer je 300 meter recht naar beneden kijkt vanaf de toren, maart 2008

Dit filmpje werd door iemand op een ander moment gemaakt van de ride

Salmon Fishing in the Yemen

Gebaseerd op het gelijknamige boek lijkt dit in eerste instantie een film met een iets te ver gezochte achtergrond waartegen een iets te simpel verhaal wordt verteld. Aan de ene kant is daar het zeer vergezochte ideaal van een veel te rijke sjeik die houdt van het vissen op zalm en dit naar Jemen wil brengen. Aan de andere kant is daar het vrij afgezaagde liefdesverhaal van een saaie ambtenaar die valt voor een mooie jonge zaakwaarneemster. En toch werkt het. Het werkt vanwege de meesterlijk grappige Kristin Scott Thomas, die een prachtige rol als persvoorlichter van de minister president neerzet. Het werkt vanwege de aandoenlijke manier waarop de licht autistische Alfred Jones, gespeeld door Ewan McGregor, naar het leven kijkt en een andere kant van zichzelf ontdekt. En het werkt omdat er uiteindelijk toch wel iets meer achter blijkt te zitten dan de één en al oppervlakkigheid waar het verhaal op papier naartoe leek te gaan. Geen hele vette boodschap gelukkig, maar wel iets meer diepgang dan ik aanvankelijk vreesde. Een hele fijne film dus, dit Salmon Fishing in the Yemen, waar ik meerdere keren hardop om heb kunnen lachen.

Nederland, Colorado

Life is better up here, dat is de slogan waarmee het kleine dorpje Nederland in Colorado zich graag wil profileren. Hoe ironisch als je kijkt naar de naam 'Nederland'. Je zou denken dat ze niet weten wat die naam betekent, maar niets is minder waar. Nederland is gesticht in 1874, nadat het dorpje eerst al enkele andere namen had gehad. De naamgeving houdt verband met de Mining Company Nederland, die het dorpje gebruikte om het zilvererts uit de hoger gelegen Caribou Mine naartoe te brengen en te verwerken. De naam Nederland werd zoals het lijkt dus wel degelijk gekozen als de aanduiding van een lager gelegen plaats, lager is hier alleen heel relatief. Overigens zal de afkomst van de Mining Company Nederland bij de naamgeving zeker ook een rol gespeeld hebben. Eigenlijk vonden we dit dorpje min of meer bij toeval. We zochten naar een mooie bestemming in de buurt van Denver waar we een dagtocht naartoe konden maken en die ons meer zou laten zien van de Rocky Mountains. Het dorpje Nederland voldeed aan al deze voorwaarden en de intrigerende naam overtuigde ons natuurlijk helemaal. Nederland ligt ongeveer 65 kilometer bij Denver vandaan, vanaf Boulder nog ongeveer 22 kilometer. Het is een prachtige route die met name vanaf Boulder behoorlijk steil omhoog gaat. Uiteindelijk bereik je dan een klein, beetje vaag bergdorpje, met amper 1500 inwoners. De grootste attractie van Nederland blijken we op een paar dagen gemist te hebben: de Frozen Dead Guy Days. Dit festijn verwijst naar Bredo Morstoel, die in 1989 overleed en ergens in het dorp in bevroren toestand het moment afwacht dat de wetenschap hem weer tot leven kan wekken. Dat is althans de versie van de website van Nederland. Bij de toeristeninfo werd ons verteld dat de man bevroren was omdat de familie hem niet op een normale manier een begrafenis kon geven. Een vaag verhaal in ieder geval, dat tot een alternatief maf festival heeft geleid dat Nederland enige bekendheid heeft gegeven. Al met al een bijzondere ervaring dit kleine Nederland, hoog verborgen in de Rocky Mountains.

Onderweg naar Nederland kwamen we langs het bevroren Barker Reservoir, maart 2012

De Frozen Dead Guy Days hadden we helaas net gemist, maart 2012

De Town Hall van Nederland, maart 2012

Diamond Dash (2)

Het is alweer twee maanden geleden dat ik mijn eerste stukje over Diamond Dash schreef. Inmiddels zit ik in level 45, heb ik drie magische krachten vrijgespeeld en lijkt het einde van deze (plaatselijke) hype nog niet in zicht. Het wordt echter wel steeds moeilijker om hogere scores te krijgen. Gelukkig is daar natuurlijk het weektoernooi waardoor de teller iedere week weer naar nul gaat, maar een alltime highscore wordt steeds lastiger te bereiken. Ik moet echt en een mega bom en een tijd bonus inzetten wil ik in de buurt kunnen komen. Deze week is daar de optie van de verfbom bijgekomen. Ik reageerde aanvankelijk heel enthousiast op deze nieuwe magische optie. Ik kreeg namelijk meteen vijf verfbommen om het te proberen, waardoor ik vijf spelletjes op rij deze kracht in kon zetten. Dit bleek echter geen standaard te zijn. Sterker nog: voor verfbommen heb je de spaarzame goudstaven nodig, twee om precies te zijn per verfbom. Dit staat helemaal niet in verhouding als je het mij vraagt. Zo'n staaf krijg je maar eens in de zoveel tijd als je een level omhoog gaat. Die zou toch meer waard moeten zijn dan een halve verfbom. Een manier om dit allemaal te omzeilen is door echte pegels er tegenaan te gooien. Ik kan bijna niet geloven dat er werkelijk mensen zijn die dit doen, maar je kunt dus werkelijk digitale muntjes en goudstaven voor het spelletje kopen met je creditcard. Dit is het punt waarop een spelletje echt ophoudt met leuk te zijn als je het mij vraagt. Dat er een verslavend aspect aan zo'n spelletje zit vind ik nog tot daarentoe. Dat is over het algemeen in mijn ogen nog wel onschuldig te noemen, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Maar als je er geld aan kunt verbrassen dan kom je op een hellend vlak als je niet oppast. Maar goed, daar ben je natuurlijk zelf bij. Ik kan me niet voorstellen wat er moet gebeuren om mij zover te brengen dat ik hiervoor naar de portemonnee grijp. Zelfs mijn zeer frustrerende wekelijkse tweede plaats krijgt dat niet voor elkaar.

Intouchables

Zo\'n film die je MOET zien, daar word ik dus achterdochtig van. Al helemaal als het een Franse film is. Ik ben het slaapverwekkende en zwaar overschatte Des Hombres et des dieux echt nog niet vergeten. Vandaar dat ik met gezonde terughoudendheid naar Intouchables ging. Het publiek beloofde weinig goeds: de eerste indruk was dat het typisch arthouse publiek was wat ook gelezen had dat je deze film MOEST zien. Geen garantie dus dat het niet weer zo\'n overschat drama zou zijn. Binnen vijf minuten nadat de film was begonnen was me echter al duidelijk dat we wel degelijk naar iets bijzonders zaten te kijken. Intouchables vertelt het verhaal van een rijke, verlamde man die een vriendschap aangaat met zijn donkere, arme verzorger. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat het nog charmanter maakt. De film is ontzettend grappig, bij tijden ontroerend en bijzonder goed geacteerd. Nee, ik ben niet iemand die achter films aanrent die je gezien MOET hebben, maar deze... Je doet jezelf er in ieder geval een groot plezier mee.

Antelope Canyon

Er zijn van die plaatsen die je onbewust al heel vaak gezien hebt op foto's, zonder eigenlijk precies te weten waar je nou precies naar keek. Antelope Canyon is zo'n plaats waarvan ik in eerste instantie niet eens wist wat het was, maar wel wist hoe het eruit zag omdat ik er al vaak foto's van gezien had. Toen ik erachter kwam dat het hier om een zogenaamde slot canyon ging die te bezoeken was, kwam deze direct hoog op mijn lijst met beslist nog te bezoeken plaatsen te staan. Gezien de ligging, vlakbij het plaatsje Page, moest er wel enige moeite gedaan worden om het op een route te krijgen. Afgelopen maart puzzelden we dit in elkaar, als één van de acht stops op onze roadtrip van Denver naar Los Angeles. Van Antelope Canyon zijn twee delen te bezoeken: de upper en de lower canyon. Wij kozen voor de meest toegankelijke optie: de upper canyon. Ook deze kun je alleen in combinatie met een tour bezoeken. In een avontuurlijke tocht van ongeveer een half uur door de woestijn werden we naar de ingang van de canyon gebracht. We hadden gekozen voor de meest populaire tour: die van half 12. Dit tijdstip is zo populair vanwege de lichtinval in de canyon rond deze tijd. Een perfecte lichtstraal viel zoals beloofd de canyon binnen, en zelfs zonder veel moeite te doen leverde dit prachtige foto's op. Het was jammer dat het zo ontzettend druk was, maar dat stond gelukkig het fotograferen nauwelijks in de weg. Antelope Canyon is daarmee misschien wel één van de meest fotogenieke plaatsen van Amerika. Niet goedkoop, maar een absolute must see deze canyon. Want al is het eenvoudig er prachtige foto's te maken, deze geven nog met geen mogelijkheid weer hoe indrukwekkend het er werkelijk was.

Ons vervoer naar de ingang van de canyon, maart 2012

Bij de ingang van Antelope Canyon, maart 2012

Je blijft foto's maken, maart 2012

Een perfecte straal licht, even na het middaguur, maart 2012

Antelope Canyon gefilmd door Jeroen, maart 2012

THREATS

THREATS is de eerste roman van Amelia Gray, een auteur bij velen al bekend van haar korte verhalen. Niet bij mij, toen ik THREATS bij Sky Light Books in Los Angeles zag liggen was dit mijn eerste kennismaking met deze schrijfster. Wat me aantrok in dit boek, beoordeeld op de achterflap, was het absurdistische en mysterieuze dat er van het verhaal uitging. Dit bleek een understatement. THREATS is een bijzonder en tegelijkertijd heel vreemd boek, niet in de laatste plaats door de voortreffelijke vertelstijl van Gray. Het vertelt over David, die op een onbekende manier zijn vrouw Franny is verloren. Er komen mensen over de vloer bij David die hier meer van willen weten en die opgeslokt worden in de absurde wereld van David. Dit boek geeft een onbestemd gevoel, maar trekt je tegelijkertijd constant het verhaal in. Het is een boek dat je in één ruk uit wilt lezen omdat het je niet los laat. Heel indrukwekkend, deze eerste roman van Amelia Gray. Dat er nog maar veel van dit soort hoogstandjes mogen volgen.



"Try to kiss me—see what happens to your lips!" In a video by Angeline Gragasin and Susan Yi, Amelia Gray reads from her forthcoming Threats while riding on a moped in L.A. (afkomstig van bookforum.com)

GCB

We hebben er weer een nieuwe comedyserie bij: een soort Desperate Housewives, maar dan in Texas. Gebaseerd op het semi-autobiografische boek Good Christian Bitches van Kim Gatlin werd deze serie in eerste instantie onder dezelfde naam gepresenteerd. Later werd dit, om begrijpelijke redenen, Good Christian Belles, of ook wel GCB. Het verhaal draait om Amanda, die als weduwe terugkeert in haar geboorteplaats, nadat haar man verongelukt is samen met zijn maîtresse. Haar man blijkt een miljoenenoplichter te zijn geweest en Amanda blijft achter met niets. Vandaar dat ze samen met haar tienerkinderen intrekt bij haar moeder, die nog steeds tot de high society van Dallas behoort. Amanda wordt geconfonteerd met haar voormalige klasgenoten, waar ze niet altijd even aardig voor blijkt te zijn geweest. Ze wil hier nu absoluut anders mee omgaan, zeker nu ze zelf een tienerdochter heeft, maar ze is haar streken nog niet helemaal verleerd. Amanda heeft nog steeds een scherp kantje, al weet ze dit nu wel meestal voor een goed doel in te zetten. GCB is grappig, maar wat mij betreft nog niet overtuigend. Ik vind de serie het sterkst als er een donkere kant aangeboord wordt, tegen het absurde aan. Helaas wil de balans ook nog weleens de andere kant op slaan: dan vervalt het in slapstick. Dat zijn de momenten dat ik een beetje afhaak. Het is dus nog even afwachten welke kant het opgaat. Voorlopig is het zeker vermakelijk en ik ben dan ook benieuwd of er na dit eerste (korte) seizoen een tweede komt.

Hollywood Sign

Eerlijk gezegd weet ik niet zoveel van het Hollywood Sign. Ik weet dat er ooit Hollywoodland stond en ik weet dat Hugh Hefner een aantal jaren geleden veel geld heeft betaald om de letters te redden, maar daar houdt het ook wel op. Het Hollywood Sign valt natuurlijk in de categorie grote Amerikaanse symbolen. Bekende beelden die bijzonder zijn als je ze voor het eerst met eigen ogen kunt zien. Voor mij is het niet opgehouden bij die eerste keer. Voor mij voelt het vergelijkbaar met het zien van de zee: als we vroeger op exceptioneel mooie dagen de rit richting het strand ondernamen, was de eerste blik op de zee altijd een magische. Al kom ik er nu wat vaker, ik heb dat nog steeds op het moment dat we de duinen over lopen en de zee zichtbaar wordt. Datzelfde gevoel heb ik dus nog iedere keer bij het zien van het Hollywood Sign, bij de eerste blik erop als we in Los Angeles arriveren. Dat je hem daarna vanuit elke hoek van Hollywood en ver daarbuiten constant kunt zien doet niets af aan dat eerste gevoel. De mooiste plek om het sign te fotograferen is verborgen in de Hollywood Hills en alleen te vinden wanneer je het volgende adres in je navigator intypt: 3000 Canyon Lake Drive. Via een wirwar van weggetjes word je dan omhoog geleid naar een punt waarop je niet alleen de Hollywood letters prachtig ziet, maar ook een fantastisch uitzicht over de stad hebt. Zonder auto kun je het beste de DASH bus nemen, voor nog geen 50 cent vanaf de hoek Sunset en Vermont, naar Griffith Observatory. Vanaf daar heb je ook een prachtig uitzicht op het Hollywood Sign en tevens een adembenemend uitzicht op de stad.

De eerste keer dat ik het Hollywood Sign zag, september 2003

Op goed geluk de Hollywood Hills ingereden, met dit als beste resultaat, juni 2004

Je kunt niet vaak genoeg dezelfde foto maken, maart 2007

En nog een keer, maart 2008

Vanaf de Griffith Observatory, januari 2010

Beter dan op 3000 Canyon Lake Drive wordt het niet, maart 2012

This must be the place

Soms briljant, soms warrig, soms zelfs clichématig, maar in ieder geval fascinerend. Dat zijn maar een paar woorden die ik kon bedenken na het zien van This must be the place. Sean Penn speelt een wat oudere rockstar, Cheyenne. Ondanks het feit dat hij al jaren lang niet meer optreedt, loopt hij er nog steeds in vol ornaat bij, inclusief zwartomrande ogen en lippenstift. Cheyenne wordt geconfronteerd met het overlijden van zijn vader waar hij al dertig jaar geen contact meer mee had. Als blijkt dat zijn vader het merendeel van zijn leven op zoek is geweest naar de beul die hem in Auschwitz heeft mishandeld, zet hij deze zoektocht voort en vertrekt naar Amerika. Het verhaal lijkt hiermee best samenhangend, maar er blijven veel losse eindjes. Ik schreef ze maar toe aan het vage, warrige leven dat gepaard gaat met het rockstarbestaan van Cheyenne, maar een beetje onbevredigend was het soms wel. Mooi vond ik hoe het thema 'volwassen worden' naar voren kwam. Jammer vond ik hoe dit werd rondgebreid in de laatste scene. Een film met ups en downs dus, maar desalniettemin zeker de moeite waard. Al is het alleen maar vanwege de fantastische prestatie van Sean Penn.

Grand Canyon

De Grand Canyon is voor mij altijd de moeder van alle nationale parken in Amerika geweest. Niet perse omdat het het mooiste of meest indrukwekkende park is, maar omdat ik het net als iedereen van kinds af aan al ken. Van naam dan, de Grand Canyon viel lange tijd voor mij in dezelfde categorie als Hollywood, Disneyworld en de Golden Gate Bridge. Symbolen van het grote, verre Amerika dat ik vooral kende van sitcoms en films. Nu is de Grand Canyon natuurlijk ook daadwerkelijk zeer indrukwekkend te noemen. De eerste keer dat het magistrale uitzicht zich voor mijn ogen ontvouwde moest ik drie keer met mijn ogen knipperen voordat ik kon verwerken dat ik werkelijk naar iets echts keek. Ik kon bijna niet bevatten dat het een echt uitzicht was wat ik zag. Voor mij leek het alsof iemand een enorm verlicht scherm voor mijn ogen had laten zakken, een soort Bob Ross achtig mega schilderij. Maar niets was minder waar, het was de Grand Canyon, die zijn naam meer dan eer aandeed. Ik had het geluk dat ik er de eerste keer meteen een aantal dagen kon blijven. We hebben er gecampeerd, gewandeld, de schouders verbrand en zijn er zelfs een stukje in afgedaald. Een stukje, want toen we ons beseften dat we weer omhoog moesten en al door de helft van ons water heen waren zijn we maar snel omgedraaid.

Hier wist ik nog niet hoe erg ik aan het verbranden was, mei 2004

Een andere manier om de canyon te bezoeken is vanuit Las Vegas met een dagtocht. Dit deden we met onze familie, de dag na ons trouwen, maart 2007. Dit was minstens zo'n unieke ervaring als mijn eerste bezoek. Alleen de vliegreis ernaar toe was al een belevenis op zich. Laten we zeggen dat elke beweging die de piloot maakte voelbaar was, en hoewel het uitzicht tijdens de tocht fenomenaal was, was ik toch blij toen we landden op onze bestemming. Het was een prachtige dag waarbij de tour ons langs de bekendste en meest toegankelijke uitkijkpunten leidde. Bovenal was het natuurlijk geweldig om dit met onze ouders te delen.

Het vliegtuigje dat ons van Las Vegas naar de Grand Canyon bracht, maart 2007

Het uizicht onderweg was al heel indrukwekkend, maart 2007

We maakten allemaal natuurlijk ongeveer dezelfde foto's, aangevuld met bewegende beelden gefilmd door mijn moeder, maart 2007

Drie maal is scheepsrecht en in maart van dit jaar brachten we opnieuw een bezoek aan de Grand Canyon. Met de auto, tijdens onze roadtrip van Denver naar Los Angeles. Het uitzicht went nooit. Ik was dan misschien niet zo overweldigd als de eerste keer, het was nog steeds geweldig. Hoewel de temperatuur prima was, lag er nog sneeuw op de plekken die meest van tijd in de schaduw bleven. Een prachtig gezicht, al belemmerde het wel de doorgang op een aantal wandelpaden. Een aantal mensen trok zich daar weinig van aan, maar mijn toegenomen hoogtevrees en simpele sportschoenen deden mij toch besluiten om over het algemeen veilig op het asfalt te blijven. Ons geduld om te blijven tot zonsondergang werd ruimschoots beloond: prachtige oranje/roze licht kleurde niet alleen de wolken, maar ook de canyon zelf in een warme gloed. Het was weer zeer indrukwekkend en iets zegt me dat dit niet ons laatste bezoek aan de canyon was. We gaan het zien.

Sneeuw! Maart 2012

We hadden naast een prachtig uitzicht een prachtige zonsondergang, maart 2012

Horseshoe Bend

Even buiten het plaatsje Page, Arizona, volledig onzichtbaar vanaf de weg bevindt zich de Horseshoe Bend. In Page zelf hangt er in bijna iedere ruimte een foto van dit prachtige natuurschoon, en toch komt het als een verrassing wanneer je de korte route er naar toe loopt. Pas op het allerlaatste moment krijg je het te zien en kun je voorzichtig langs de rand wandelen om een blik in de diepte te werpen. Het is een hele bijzondere plek die een heerlijke rust uitstraalt en waar je uren zou kunnen blijven zitten. Jammer dat we onszelf daar de rust niet voor gunnen, maar ik heb er evengoed ontzettend van genoten.

Als je het pad volgt, zie je langzaam de canyon in de grond ontstaan


De Horseshoe Bend als je eenmaal bij de rand bent


Niet geschikt voor mensen met hoogtevrees

El Cortez

Op de Strip gebeurt het: daar staan de nieuwe, flitsende megahotels, daar zijn de chique winkels, daar is het feest. Er wordt alles aan gedaan om niet te verpauperen en hoe jammer ik het ergens ook vind: zelfs de tacky themahotels lijken alweer op zijn retour. Deze worden inmiddels overvleugeld door de Cosmopolitan, de Wynn en alle andere glazen bouwwerken die de Strip steeds meer domineren. De basis blijft echter nog steeds dezelfde, want waar je ook binnen komt: de boventoon wordt gevoerd door rinkelende, flitsende gokautomaten. Mijn geluk zit er niet. Het helpt ook niet dat ik echt niet zo goed tegen mijn verlies kan. Ik kan er de lol niet van inzien om 50 dollar in een automaat te gooien die ik vijf minuten later bijna gegarandeerd kwijt ben. Of liever: ik kon er de lol niet van in zien. Als je eenmaal de smaak van winnen namelijk een beetje geproefd hebt, dan smaakt dat zeker naar meer. De kans dat je wint is natuurlijk verwaarloosbaar, maar nu schijnt het dat de winkans buiten de Strip minimaal 10x groter is dan op de Strip. Reden te meer dus om eens een kijkje te nemen in het oude Vegas en daar een gokje te wagen. Vier jaar geleden gingen we zo ons geluk beproeven en liepen we het eerste de beste casino bij Fremont Street binnen. Terwijl ik eerst even een bezoek aan het toilet bracht, had Jeroen de eerste automaat al aan het rinkelen. 'Ik heb iets, ik weet niet hoeveel, maar ik heb iets', zei hij tegen me toen ik terug kwam. Dit iets bleek ruim 250 dollar te zijn, die er in prachtige rinkelende muntjes uitkwam. Ook in het volgende casino hadden we geluk: het ingooien van maar 25 cent leverde direct ruim 45 dollar op. Natuurlijk was ons geluk toen over en na wat van onze winst ingeleverd te hebben lieten we het erbij. El Cortez liet ons echter niet los, en toen we afgelopen maart weer in Vegas waren, stond dit casino bovenaan ons lijstje van te bezoeken plaatsen. We liepen naar binnen, in een rechte lijn naar voor ons gevoel de kast die al eerder zo goed voor ons was geweest. Jeroen gooide er geld in en verdomd als het niet waar is: hij won weer! Geen 250 dollar, maar toch. Later zijn we evengoed nog even van ons geloof gestapt en hebben we ons vermaakt op de Strip in de Stratosphere. We speelden daar op penny automaten, dus al verloren we, het duurde in ieder geval langer dan vijf minuten en we hadden er wel plezier van. Toch laat de gedachte aan El Cortez me niet los. Wellicht is ook hier driemaal scheepsrecht? Misschien dat de grote klapper nog komt..

De emmer met muntjes: goed voor ruim 250 dollar, El Cortez, maart 2008


Iets bescheidener, maar weer winst, maart 2008


Weer El Cortez, en weer wordt er gewonnen, maart 2012


Spelen op de penny automaten, waar het in ieder geval iets langer duurt voordat je je geld kwijt bent

Strawberry Lemonade

Als je niet heel erg dol op koolzuur bent, kom je er in de meeste horecagelegenheden nog steeds bekaaid vanaf. Water, appelsap en sinaasappelsap: verder gaat de keuze vaak niet. Een aantal jaren geleden kwam daar ijsthee bij. Een welkome toevoeging, maar helaas niet altijd zonder koolzuur en zeker niet overal verkrijgbaar. In Amerika hebben ze nog een hele andere categorie op de kaart: de limonade. Meestal als je een 'lemonade' bestelt krijg je de citroen uitvoering. Fris, goed tegen de dorst en buitengewoon geschikt om als tegenwicht te dienen voor de grote hoeveelheden voedsel. Nu dacht ik in Las Vegas een veilig alternatief te kiezen: de strawberry lemonade. Limonade van aardbeien, zo spannend kon dat toch niet worden. Nu blijkt echter dat het niet om limonade van aardbeien ging, maar om limonade met aardbeien. Onderin mijn beker trof ik een laag aardbeien aan die op de een of andere manier smaak af moesten gaan geven aan de limonade. Of die ik door het rietje wellicht omhoog moest zuigen, maar dit bleek een uitdagende opgave en ik ben er niet van overtuigd dat dit de bedoeling was. Neemt niet weg dat de (ex)bevroren aardbeien prima smaakten in mijn limonade en dat ik er nog steeds voor pleit om dit in welke vorm dan ook in Nederland ook op de kaart te zetten. Verse vruchtenlimonade in plaats van het eeuwige glaasje water of cola. Ik ben voor.