Borgen

De afgelopen drie weken stond ons volledige televisieschema in het teken van de Deense serie Borgen. We zagen twee seizoenen, in totaal twintig uur, van wat misschien wel één van de meest hoogstaande en meeslepende series ooit zal blijken te zijn. Alles draait om Birgitte Nyborg, leider van de Middenpartij, die vrij onverwacht minister president van Denemarken wordt. De problemen waar ze vervolgens tegenaan loopt zijn voor Nederlanders ook heel herkenbaar: kleine partijen die dwarsliggen, machtsgrepen in de coalitie, profilering in de pers en de enorme tol die het politieke bestaan eist. Zo idealistisch als Birgitte begint aan haar avontuur, zo door de wol geverfd is ze twee seizoenen later. Regelmatig schoot het door mijn hoofd dat dit het verhaal van Femke Halsema had kunnen zijn, had zij partijleider geweest van een iets grotere partij. De overeenkomsten tussen de vrouwen zijn groot: charismatisch, intelligent, betrokken, idealistisch en beiden zijn politieke dieren. Hoe verder we echter in de serie kwamen, hoe meer ik me bedacht dat het misschien wel goed is dat dit Halsema bespaard is gebleven. Politieke macht houdt uiteindelijk niemand helemaal zuiver en eist meer dan goed voor iemand is. In twee seizoenen ziet Nyborg haar huwelijk stranden, haar beste vriend een beroerte krijgen en haar dochter psychiatrisch patient worden. Daarnaast doet ze compromissen waar ze vroeger niet eens over na had willen denken. Het doet mij dus niet dromen over een politieke carriere, maar het is wel prachtige, prachtige televisie van hoge kwaliteit. In maart 2013 volgt het derde, en voor zover het er nu uitziet meteen ook laatste seizoen. Een Amerikaanse remake schijnt ook in de maak te zijn.

Ice Breakers

De tijd dat alles in Amerika anders was, ligt al een beste tijd achter ons. Overal is Coca-Cola, overal is Mc Donalds en tegenwoordig is ook overal een Starbucks. Toch blijft het leuk dat er nog steeds net even andere merken zijn, andere smaken, en andere verpakkingen. Al is het maar vanwege het vakantiegevoel, dat je door zo'n afwijkend pakje kauwgom mee naar huis te nemen, toch net even wat langer vasthoudt. Op zoek naar simpele pepermuntjes liepen wij in Amerika een aantal jaren geleden aan tegen Ice Breakers. We vonden ze lekker en handzaam, dus namen we een stapeltje doosjes mee naar huis. Een volgende vakantie zagen we dat er nog veel meer smaken waren. We kwamen niet alleen Mints varianten tegen, maar ook de zurige (de naam zegt het al) Sours in een aantal smaken. Het werd een uitdaging om alle smaken te vinden en natuurlijk te proeven, iets wat tot nu toe tot veertien varianten heeft geleid. Ik heb nergens op internet een totaal overzicht kunnen vinden, maar heb wel gezien dat er dit jaar twee nieuwe zijn uitgekomen: de Duo's. Uiteraard zijn ze niet allemaal even geslaagd, maar een echt vieze hebben we pas één keer getroffen: dit was de Iced Tea Lemon. Ik heb hem overigens daarna ook nergens meer gezien. Een goede tweede plaats wat betreft ranzige smaken vond ik de Ice Cubes (kauwgom) Kiwi variant die we dit jaar in Page kochten bij Wal Mart. Veel te zoet en veel te muf: na tien keer kauwen echt rijp voor de vuilnisbak. Onze nieuwste aanwinst is de Cinnamon Mints variant. Of ik hem lekker vind weet ik nog steeds niet, maar bijzonder is hij zeker. Ik kijk uit naar september, als we op onze volgende Amerika trip hopelijk weer een nieuwe, vreemde smaak tegen gaan komen.

Waiting for Superman

In deze documentaire uit 2010 maakt Davis Guggenheim, de regisseur van An Inconvenient Truth, pijnlijk duidelijk waar het aan schort in het Amerikaanse onderwijssysteem. Veel openbare scholen zijn ver onder de maat, ook wel Dropout Factories genoemd, en betere scholen zijn voor veel mensen met lagere inkomens buiten bereik. Om over privéscholen maar te zwijgen. Guggenheim geeft het probleem een gezicht door de verhalen van vijf jonge kinderen te vertellen, vijf kinderen die niets liever willen dan naar een betere school. Het is hartverscheurend om te zien hoe een meisje wiens ouders nooit de mogelijkheid gehad hebben om te studeren, razend enthousiast vertelt dat ze dierenarts wil worden terwijl tegelijkertijd onder in beeld de kans verschijnt dat haar dit gaat lukken via de weg die ze nu volgt: minimaal. Haar ouders doen er evengoed alles aan om haar kansen te vergroten en proberen haar op beter vervolgonderwijs te krijgen. Dit is echter een school waar het aantal aanmeldingen het aantal plaatsen met een factor van tien overschrijdt. Ook de overige scholieren die gevolgd worden proberen om via een loting op de school van hun keuze te komen. Het is onvoorstelbaar dat de toekomst van deze kinderen bepaald lijkt te worden door een balletje in een bingorad. Toch lijkt dit het geval te zijn voor vele kinderen uit zogenaamde achterstandswijken. Is er ook goed nieuws? Ja, de initiatieven die er zijn, hoe klein ook, zijn wel degelijk succesvol. Er zijn dus wel kansen voor kinderen die met een achterstand aan kun schoolcarriere beginnen. En er zijn mensen die hier echt om geven. Dat geeft in ieder geval hoop.

Diamond Dash Club

Al maak ik dan uitstapjes richting spelletjes als Bubble Blitz, val ik soms terug in Bejeweled Blitz en ben ik nog steeds trouw aan Wordfeud, het eerder besproken Diamond Dash houdt me evengoed nog steeds bezig. Het echt fanatieke is er intussen wel af moet ik zeggen. Ik ben nu in level 52 en heb al weken geen records meer gebroken. Ik had inmiddels gehoopt op een nieuwe magische kracht, of wellicht een nog originelere feature. Heel even was ik dan ook blij toen in mijn scherm de Diamond Dash Club verscheen. Dat klonk als een goed idee. De blijdschap was echter van zeer korte duur, want het blijkt om een club te gaan waarin je weliswaar onbeperkt levens krijgt, maar waar je 9,99 euro per maand voor moet betalen. Ik vind dat veel. Ik heb het van heel veel kanten proberen te benaderen, ook van de 'waarom moet alles gratis zijn'-kant, maar dan nog vind ik het veel. Zelfs XBOX-live kost geen 9,99 per maand. Ik hoop maar dat dit geen succes wordt, want als dit een precedent gaat scheppen voor komende Facebookspelletjes, dan zie ik het einde van dit genre snel naderen. Voor mij dan, want 9,99 euro per maand om een spelletje te spelen? No way. Vond ik bij mijn vorige stukje al dat het tegen een grens aan ging door geld voor extra levens te vragen, nu vind ik dat er een grens overschreden wordt. Althans, vragen kan altijd natuurlijk, maar voor mij gaat de lol er zo wel vanaf. Kom gewoon met een nieuwe, leuke magische kracht die je ouderwets kunt vrijspelen door je best te doen. Zo moeilijk is dat toch niet??

Moonwalking with Einstein

'The art and science of remembering everything', een intrigerender ondertitel heb ik zelden of misschien wel nooit gezien. De kunst van het onthouden lijkt ons te ontglippen, nu we alles in een oogwenk op kunnen zoeken en alle kennis van de wereld onder handbereik hebben. Was onthouden vroeger nog een bittere noodzaak, nu wordt het veelal gezien als het onnodig in beslag nemen van hersencapaciteit. Joshua Foer gaat in zijn boek Moonwalking with Einstein op zoek naar de kunst van het onthouden. Dit doet hij tweeledig: aan de ene kant onderzoekt hij de geschiedenis van het onthouden. Hij bekijkt de ontwikkeling en de nut en de noodzaak ervan. Zo concludeert hij dat je een bepaalde basiskennis zult moeten hebben om dingen te kunnen begrijpen. Als je ieder stukje informatie als nieuw ervaart, zul je het niet kunnen plaatsen en nooit grotere verbanden kunnen zien. Dit brengt hem bij de vraag of mensen die veel kunnen onthouden werkelijk een groot geheugen hebben, dat ze slimmer dan de rest van de mensheid zijn, of dat veel onthouden iets is wat iedereen kan leren. Foer gaat de laatste uitdaging aan en laat zich trainen om deel te nemen aan de Amerikaanse geheugenkampioenschappen. De trucs die hij leert om enorme hoeveelheden informatie te onthouden lijken in eerste instantie te simpel om te kunnen werken. Een korte zelftest overtuigde mij echter al: het is inderdaad te leren. Foer wordt natuurlijk heel fanatiek en krijgt het voor elkaar te winnen op Amerikaanse bodem. Daarna moet hij zich gewonnen geven, voor het wereldtoneel is hij nog een maatje te klein en zo neemt hij weer afscheid van deze absurde, maar intrigerende wereld. Vlot geschreven, interessant en meeslepend, dit Moonwalking with Einstein. Of ik het nu ook voor elkaar ga krijgen om binnen twee minuten de volgorde van een willekeurig pak kaarten uit mijn hoofd te leren is nog de vraag, maar ik ga het stiekem toch echt proberen.

Swamp Tour

Terrebonne Parish, waar het eerder genoemde Cajun Justice zich afspeelt, ligt diep in de moerassen van Louisiana. Ik heb het op Google Maps eens opgezocht en het ligt op zo\'n 76 mijl ten zuidwesten van New Orleans. Als je inzoomt zie je verlaten gebied, waarin water en land constant in elkaar overgaan. Het zou kunnen dat we er in de buurt zijn geweest, toen we in 2011 een zogenaamde Swamp Tour gemaakt hebben vanuit New Orleans. Ik denk echter dat we toen iets dichter in de buurt van New Orleans gebleven zijn. Louisiana bestaat voor grote delen uit moerasgebied, en de mogelijkheden om tours te maken zijn dan ook talrijk. Bij een bezoek aan New Orleans hoort een Swamp Tour, dus ook wij boekten er één bij het eerste de beste tourbureau. We werden opgepikt in de stad en via snelwegen die dwars door het moeras waren aangelegd gebracht naar een waterkant waar meerdere boten klaar lagen. In eerste instantie leek het moeras nog helemaal niet zo spectaculair. Water, bomen en gras, meer zagen we vanaf de kant nog niet. Vanaf het moment dat we op de boot zaten was het echter meteen de moeite waard. Met een vliegende vaart schoot de boot over het vlakke water, steeds verder het moeras in. De oorbeschermers die we hadden meegekregen waren duidelijk niet overbodig. Al snel zagen we een enorme krokodil langs de kant liggen. Vanuit ons platte bootje leek dat even raar, het voelde op zijn minst onbeschermd. Maar de krokodil lag heerlijk te liggen en leek niet van plan zich waarheen dan ook te willen bewegen. Vervolgens gingen we dieper het moeras in, waar de begroeiing dichter werd en er achter elke boom een slang of krokodil leek te kunnen bevinden. Het was alsof we even alleen op de wereld waren, echt heel indrukwekkend. Tot slot kregen we nog een demonstratie van de mogelijkheden van de boot: knetterhard, snelle bochten en ja, hij kon ook over land. Echt een superervaring en zeker voor herhaling vastbaar.

Met de boot het moeras in, maart 2011

Een krokodil lag rustig in het zonnetje, maart 2011

Onze tourguide vertelde over planten en dieren in het moeras, maart 2011

Zo dicht begroeid waren sommige stukken, maart 2011

The Future of Us

Wat zou er gebeurd zijn als ik toen en toen een andere beslissing had genomen? Dat is een vraag die iedereen zichzelf weleens stelt. Was het dan evengoed zo gegaan als nu, omdat het lot niet te ontlopen is, of had het leven een totaal andere wending genomen? Emma krijgt in het boek The Future of Us de kans om dit uit te vinden. Het is 1996 en Emma krijgt van haar buurjongen Josh een cd-rom van AOL waarmee ze contact kan maken met internet. Op een niet nader verklaarde manier maakt ze contact met de toekomst en ontdekt ze haar volwassen evenbeeld op Facebook. Tot haar grote afschuw ziet ze dat ze niet gelukkig is in de toekomst. Dit in tegenstelling tot Josh, die met het populairste meisje van de school blijkt te zijn getrouwd. Door bepaalde beslissingen anders te nemen dan ze van plan was, begint Emma haar toekomst te manipuleren. Ze hoopt op deze manier gelukkiger te kunnen worden. Het raakt echter ook Josh en wordt allemaal nog ingewikkelder als heden en toekomst door elkaar gaan lopen. De uitkomst lijkt onvermijdelijk en blijkt dat ook te zijn, maar is daarmee niet teleurstellend. Jay Asher en Carolyn Mackler hebben samen een heerlijk boek geschreven, dat een prominente plaats verdient in het Young Adult genre. Jammer vind ik wel dat ze de kans om een stukje maatschappijkritiek te leveren grotendeels laten liggen. Het onderwerp leende zich daar prima voor en het had niet misplaatst geweest. Neemt niet weg dat het zondermeer een fijn boek is dat ik na de laatste pagina met een goed gevoel weglegde.

Cajun Justice

Reality shows zijn al lang niet meer nu nieuw. De tijden dat we onze ogen uitkeken naar het wel en wee van de gemiddelde Nederlander danwel Amerikaan liggen dan ook al een poosje achter ons. De enige manier om het nog een beetje spraakmakend te krijgen lijkt het opschroeven van de aso-factor. Hoe erger mensen zich misdragen, hoe meer mensen er over praten. Of het daar nu ook direct boeiend van wordt valt zwaar te bezien. Ook aso-gedrag gaat vanzelf een keer vervelen. Nee, om echt wat nieuws te brengen zal er iets verder gekeken moeten worden. Daarvoor zullen zenders op zoek moeten naar unieke figuren, zoals we die zagen bij Die Ludolfs en natuurlijk onze eigen Jan Stam. De Amerikaanse zender A&E lijkt hierin gelaagd te zijn met de nieuwe reality show Cajun Justice. Het is letterlijk ver gezocht: Cajun Justice speelt zich af in de moerassen van Terrebonne Parish, Louisiana. We maken kennis met de plaatselijke sheriff en zijn mensen, die proberen het gebied veilig te houden. Het is een enorm uitgestrekt gebied dat ze bestrijken, met alligators, illegale drugs- en voodoopraktijken. Het lijkt een eigen wet te volgen en het is bijna niet voor te stellen dat dit ook een deel is van het grote Amerika. Het is dat we in 2011 in de buurt zijn geweest en een zogenaamde swamptour hebben gedaan in Louisiana, daardoor kan ik me nog enigszins een beeld vormen bij het gebied waar dit zich afspeelt. Hoe prachtig de omgeving ook is, het zijn de verhalen over de mensen en over hun aanvaringen met de wet die Cajun Justice interessant maken, en bij tijden hilarisch. De kritiek op de show tot nu toe is dat het allemaal verre van accuraat is en dat het een nogal gekleurd beeld wegzet van Terrebonne Parish. Persoonlijk denk ik dat je niet naar dit programma kunt kijken zonder dit te weten. Het is zeer vermakelijke televisie over een bijzonder stukje Amerika, niets meer en niets minder.

Bubble Blitz

Hoeveel tijd kun je nu helemaal kwijt zijn aan een spelletje dat maar één minuut duurt? Een hoop weet ik inmiddels uit ervaring. De 'play again' knop blijkt bijzonder moeilijk te weerstaan, iets wat opgeteld uiteindelijk een heleboel minuutjes kost. En ik ben niet de enige als ik mijn Facebook tijdslijn zo bekijk. Regelmatig worden er nieuwe levels behaald, magische krachten vrijgespeeld en records verbroken. Facebook heeft de onhebbelijke gewoonte om veel van dit soort informatie te publiceren zonder dat je hier direct erg in hebt. Je kunt dit grotendeels voorkomen door de 'share' knop te mijden, maar dan nog verschijnt er meer dan me soms lief is in de tijdslijn. Voordat je het weet wordt je Facebook-wall een soort van wall of shame, want trots ben ik natuurlijk niet op deze verslavende tijdsverspilling. Toch kan ik me af en toe niet beheersen om even een nieuwe variant aan te klikken. Na Bejeweled Blitz en Diamond Dash vond ik het wel weer tijd voor een spelletje waarin in ieder geval weer wat te behalen viel. Zo kwam ik terecht bij Bubble Blitz, de zoveelste variant op het overbekende balletjes schieten. De eerste frustratie momenten heb ik alweer gehad en de eerste twee verspilde uren zitten er ook alweer op. Nieuw of verrassend is het spel niet, maar verder voldoet het aan alle eisen. Of dit een blijver is weet ik nog niet. Voorlopig zitten er nog niet al te veel 'vrienden' in dit spel, en dat is misschien maar goed ook. Dat voorkomt wellicht dat er een competitie-element in komt. Willen winnen is immers het meest verslavende element van dit type spel. En van mezelf kan ik voorlopig nog wel winnen.

Pinterest

De eerste vraag die ik me stel als ik weer een nieuwe vorm van social media zie is wat de toegevoegde waarde ervan is. Of kan zijn. Wat valt er immers nog in te checken, up te daten of te delen wat we niet al lang doen inmiddels? De tweede vraag is vervolgens of het mij persoonlijk aanspreekt. Die tweede vraag lijkt vooralsnog voor mij belangrijker te zijn dan de eerste, als ik kijk waar ik uiteindelijk mijn tijd in ga steken. Hoe vernieuwend wellicht ook, apps waarmee ik de nieuwste handwerkjes zou kunnen delen, of zou kunnen opscheppen over hardgelopen kilometers zullen nooit aan mij zijn besteed. Het moet dus wel een beetje in de buurt van reguliere interesses blijven. Mijn nieuwste tijdverslindende bezigheid in deze categorie is Pinterest: een vorm van social media waarbij je prikborden aanmaakt waarop je vervolgens allerhande foto\'s plaatst. In het begin voelde het een beetje als Flickr, maar na er een beetje in rondgesnuffeld te hebben is het principe toch wezenlijk anders. Gaat het bij Flickr voornamelijk om sets van eigen foto\'s die geplaatst worden, bij Pinterest gaat het om de verzamelingen die je aanlegt met allerlei verschillende foto\'s. Een soort collagemakerij dus, waar je ook foto\'s van jezelf in kunt gebruiken, maar waarbij je vooral verzamelt en \'repint\'. Ik ben er nog niet uit wat de toegevoegde waarde is. Ik ben er eigenlijk ook nog niet uit of ik er wel echt tijd in wil gaan steken. Het zal uiteindelijk ook afhangen van het succes van het totaal. Het is tenslotte social media, en die trek je niet in je eentje. Maar goed, voorlopig vermaak ik me er in ieder geval nog wel even mee. Pinnen, liken en repinnen: Pinterest it is.
Oordeel zelf: SaskiavanT op Pinterest

Source: news.nationalgeographic.com via Saskia on Pinterest

El Capitan Theatre

Ondanks het feit dat ik een echte film-fan ben en al sinds 2003 geregeld in Los Angeles kom, was het er nooit van gekomen om naar het beroemde El Capitan Theatre te gaan. Deze bioscoop, prominent aanwezig op Hollywood Boulevard, bestaat al sinds 1926 en komt uit dezelfde koker als het Egyptian Theatre en het wereldberoemde Grauman Chinese Theatre. De reden dat ik er nog niet eerder was geweest houdt voornamelijk verband met de films die hier getoond worden. El Capitan wordt geexploiteerd door Walt Disney en draait dus uitsluitend Disney films. Ik heb hier niets tegen, maar als ik in Amerika ben staan deze over het algemeen niet bovenaan mijn lijstje. Dit jaar kwam daar verandering in toen het zwaar gehypte John Carter in El Capitan ging draaien. Die wilden we toch zien en waarom dan niet in El Capitan. De eerste indruk binnen was zeker indrukwekkend. Het deed me denken aan de stijl van het in 1921 geopende Tuschinski, een stijl waar ik wel van houd. Om er helemaal een feest van te maken kozen we voor de VIP-optie. Dit bleek echter nogal teleurstellend. Voor tien euro extra mochten we op gereserveerde rijen in het midden van de zaal plaatsnemen en kregen we een flesje drinken en een emmer popcorn. Die plaatsen in het midden van de zaal waren natuurlijk prachtig, ware het niet dat er verder maar een handjevol mensen aanwezig was waardoor het rendement van onze luxe plaatsen minimaal was. Het was ook niet dat het luxere stoelen waren of zo, het ging echt alleen om de plaats in de zaal. Als echte film-fan moet je El Capitan zeker een keer gezien hebben, maar als we het hebben over aanbod en kwaliteit zijn er in Hollywood veel betere opties. Hij kan in ieder geval van mijn lijstje, dat is zeker wat waard.

El Capitan, klaar voor een première, maart 2009

Duets

Je zou zo langzamerhand denken dat het genre van de talentenjacht wel zo'n beetje uitgeput zou zijn. Vorig jaar probeerde Beau van Erven Dorens het nog wel met een nieuw concept, maar dat was zo onoverzichtelijk dat het jammerlijk mislukte. The Voice daarentegen, ook nog relatief nieuw en ook een best gewaagde vorm, werd een megasucces. Genoeg reden blijkbaar voor de Amerikaanse zender ABC om met weer een nieuwe variant te komen: Duets. In Duets zoeken vier supersterren (Kelly Clarkson, John Legend, Robin Thicke en Jennifer Nettles) elk op hun eigen manier twee talenten waar ze duetten mee gaan zingen. Deze supersterren vormen tevens de jury. Ze zijn dus niet alleen deelnemer, maar ook jurylid. Een beetje vreemde combinatie, die wellicht objectiviteit gedeeltelijk in de weg zal kunnen komen te staan. In de eerste aflevering leek dit nog mee te vallen. Elke deelnemer was fan-tas-tic en de complimenten vlogen over en weer. De uiteindelijke ranking leek hierdoor meer op een loterij dan op een weloverwogen top tien. De tweede aflevering begon meer op een competitie te lijken. Niet alleen voor de kandidaten, maar ook voor de supersterren. Ze werden steviger in hun kritieken naar elkaar en strenger in hun jurering van de kandidaten. Of dit gaat werken zullen we volgende week merken, als de eerste kandidaat naar huis gestuurd zal gaan worden. Helemaal onomstreden is de deze nieuwe show nu al niet meer: eerst werd Lionel Richie als jurylid vervangen door John Legend vanwege planningsproblemen. Vervolgens werd kandidaat Johnny Gray na één aflevering vervangen door Meleana Brown, om niet nader toegelichte redenen. Johnny Gray liet echter op Twitter al doorschemeren dat zijn vertrek niet vrijwillig was geweest. Of Duets een succes zal gaan zijn kan ik echt niet beoordelen, maar een beetje controverse doet een show over het algemeen alleen maar goed, dus die plus heeft het al.

Bij het maken van de trailer van Duets was Lionel Richie nog niet vervangen door John Legend

When you're strange

Een documentaire over een band als The Doors maken, kun je volgens mij eigenlijk niet goed doen. Dit heeft denk ik vooral te maken met het zeer uiteenlopende beeld dat mensen hebben van The Doors, en van de betekenis die de band heeft gehad in de (pop)geschiedenis. Voor de een heeft The Doors mytische vormen aangenomen, voor de ander zijn de mannen muzikaal volledig overschat en slechts een voetnoot in de muziekgeschiedenis. Desalniettemin waagde regisseur Tom DiCillo een serieuze poging tot een documentaire over deze band. Gebruikmakend van archiefbeelden en met de voiceover van Johnny Depp maakte hij When you're strange, over het immense succes van The Doors met natuurlijk een belangrijke plaats voor voorman Jim Morrison. DiCillo laat niet alleen zien hoe het succes in minder dan geen tijd tot stand kwam, hij plaatst het ook in de tijd. Erg kritisch wordt hij echter nooit. De nadruk ligt vooral op Morrisons poëtische kwaliteiten en zijn talent om menigten op te zwepen. Dat hij met zijn egoïstische en onberekenbare gedrag zijn bandleden het leven soms totaal onmogelijk maakte las ik slechts tussen de regels door. When you're strange getuigt van een diepe bewondering voor de The Doors en zeker ook voor de illustere Jim Morrison. Hierdoor blijft de donkere kant van het verhaal, misschien wel de meest intrigerende, in mijn ogen wat onderbelicht. Evengoed een fijne documentaire die zeker wel recht doet aan The Doors, en de gebeurtenissen heel aardig in de context van de tijd plaatst. Een zanger die door de politie van het podium afgesleept wordt omdat hij onder invloed van alcohol en drugs zijn broek laat zakken, daar kunnen we ons immers in de tijd van de Justin Biebers niet meer zo veel bij voorstellen. Helaas zou ik bijna zeggen.

Why be happy when you could be normal?

De titel 'Why be happy when you could be normal?' zou zomaar kunnen verwijzen naar een soort Hollandse tegeltjeswijsheid. Doe maar normaal, dan doe je gek genoeg. Wees vooral niet anders dan de norm. Het gaat echter natuurlijk vele malen verder als het betekent dat je een een belangrijk deel van jezelf zou moeten verloochenen. Dit is iets wat de moeder in 'Why be happy when you could be normal?' van haar dochter verwacht. Of misschien wel eist. Dit nieuwste boek van Jeanette Winterson is een autobiografie, maar dan uiteraard in de stijl waar Winterson om bekend staat. De nadruk ligt op haar jeugd bij haar adoptie-ouders en op de manier waarop met name haar streng gelovige moeder haar geaardheid maar niet kon accepteren. Ik vond het een indrukwekkend, maar tegelijkertijd wat ongrijpbaar boek. Het was indringend maar vluchtig, onthecht misschien wel. De zware onderwerpen worden met een bepaalde luchtigheid beschreven, zonder dat de soms bizarre gebeurtenissen teveel benadrukt worden in hun absurditeit. Hoewel ik het dus een knap boek vond, raakte het me minder dan ik wellicht gehoopt had. Prachtig vond ik het hoofdstuk waarin ze vertelt hoe ze de bibliotheek systematisch aan het lezen is. Daar was de passie invoelbaar, evenals de plaats die boeken in haar leven innamen. Die passie miste ik in andere gedeeltes een beetje, al werd dit naar het einde toe ruimschoots goed gemaakt. De manier waarop Winterson de zoektocht naar haar biologische moeder beschrijft is prachtig, en direct verfilmbaar.

Bellagio Fountains

De Bellagio Fonteinen, maart 2008

Op de Strip in Las Vegas is alles gericht op entertainment, en dan wel die van het schreeuwerige en opzichtige soort. Dit neemt buitensporige vormen aan in de avond, als de Strip in één luidruchtige, neon-flikkerende kermis verandert. Het beroemdst van alle attracties op de Strip zijn misschien wel de Bellagio Fonteinen. We zagen ze in 2008 al eens in volle glorie met (natuurlijk, zo leek het toen) Elvis\' Viva Las Vegas. Dat was tegen de achtergrond van een blauwe lucht, midden op een prachtige middag. Dit jaar liepen we er in de avond langs, en precies toen we aan kwamen lopen begon het schouwspel. We konden nog een goede plek veroveren en hadden fantastisch zicht op wat toch echt wel een spektakel is. We waren blij verrast met zoveel toeval en bleven ademloos staan kijken. Het is geen hogere kunst, misschien is het zelfs wel een beetje tacky, maar het is dan ook Las Vegas en ik zou liegen als ik zei dat het me onberoerd liet. Dat er nog geen 15 minuten later weer een nieuwe show was, deed niets af aan die voor ons perfecte paar minuten. We waren op het juiste moment op de juiste plek, en dit leverde ook nog een prachtig filmpje op:

De Bellagio Fonteinen met "Time to say goodbye", gefilmd door Jeroen op 15 maart 2012

Goldwell Open Air Museum

Vlak tegen het spookstadje Rhyolite, ten oosten van Death Valley National Park, is het Goldwell Open Air Museum gevestigd. Het is misschien wel het vreemdste museum waar ik ooit geweest ben. De in het landschap verspreide beelden voelden niet als een museum, of zelfs maar als een geheel. Ik had meer het gevoel dat ik zomaar het terrein van een vreemde opgelopen was waar ik iemands uit de hand gelopen hobby aan het bekijken was. De beelden en installaties waren op zijn zachtst gezegd vreemd, tot onheilspellend aan toe. Iets wat nog eens versterkt werd door het uitgestrekte, lege woestijnlandschap en het nabijgelegen verlaten Rhyolite. Dat het een van oorsprong Belgisch project is, dat nog steeds aantrekkingskracht uitoefent op kunstenaars uit de hele wereld, dat las ik later pas op wikipedia. Niet helemaal het hobby-niveau waar ik het op ingeschat had dus. Al met al een hele rare, maar wel bijzondere ervaring zo midden in de woestijn in Nevada.

"Lady Desert: The Venus of Nevada" van Dr Hugo Heyrman (1992), foto maart 2012

"The Last Supper" van Charles Albert Szukalski (1984), foto maart 2012

Exchange Club Motel

De Exchange Club Motel: zo heette het motel waar we overnacht hebben toen we in Beatty waren, één van de stops tijdens onze roadtrip van Denver naar LA. De Exchange Club Motel. Misschien ligt het aan mij, maar ik vond het op zijn minst een dubieuze naam. Of het nou door het woord 'Exchange' komt, of door het woord 'Club', ik weet het niet. Misschien ook wel door de combinatie van die twee woorden. Over het algemeen ben ik op mijn hoede wanneer ik 'motel' zie inplaats van 'hotel', maar dat was hier het onderdeel waar ik me het minst zorgen over maakte. Kwam ook nog eens bij dat het een zeer goedkoop motel was. Aan de ene kant heel fijn, maar aan de andere kant droeg dat zeker bij aan mijn achterdocht. Maar goed, de keuze in het kleine dorpje Beatty was verre van overweldigend en ik zag op geen enkele site echt verontrustende berichten over dit motel, dus we namen het risico. De eerste indruk toen we aan kwamen rijden was op zich niet slecht. Het was een vrij standaard motel zoals je die veel ziet in Amerika, met de trappen en de deuren aan de buitenkant. Het zijn motels zoals je die ziet in films en televisieseries, al zijn het dan meestal niet de plaatsen waar alles leuk en goed en gezellig gaat. Toch bleken dat hier ook vooral vooroordelen te zijn. We werden vriendelijk ontvangen, de kamer zag er meer dan netjes uit doordat er onlangs nog gerenoveerd was en zelfs de wifi was helemaal prima. Dat Patrick in eerste instantie de sleutel kreeg van een kamer waar iemand al lag te slapen zien we dan maar door de vingers. Aan de Exchange Club Motel in Beatty mankeerde echt niets, behalve dan misschien toch de dubieuze naam.

Insanity

Insanity the ride, foto afkomstig van TravelPod

Bovenop de Stratosphere in Las Vegas zijn meerdere rides, de één nog absurder dan de ander. Eén van de rides is Insanity genaamd en dit is niet voor niets. Het is immers gekkenwerk om jezelf met een snelheid van 30 mph rond te laten draaien, ruim 300 meter boven de grond. Toch zit daar natuurlijk ook meteen de uitdaging. Nu zijn er zoals gezegd meer rides bovenop de toren, en eigenlijk leek mij deze nog de minst erge. Omdat ik één ride een goed compromis vond, Jeroen wilde ze het liefst allemaal samen doen, werd het dus deze Insanity. Hoe erg kon het nou helemaal zijn?..
Te erg, als je het mij nu vraagt. Het begon al toen we in de stoeltjes plaatsnamen op het plateau op de toren. Het was bijzonder rustig en Jeroen en ik waren samen met een stevige Duitser de enige die instapten. De Duitser ging recht tegenover ons zitten, iets wat voor het evenwicht, mocht dat een punt zijn, logisch leek. Hij was alleen dusdanig stevig dat hij maar met moeite in het stoeltje kwam. En, wat erger was, hij was dusdanig stevig dat de veiligheidsklem niet dicht ging. Twee mensen moesten er aan te pas komen voordat de beveiliging dicht klikte. Ik was intussen steeds nerveuzer geworden. Uitstappen was geen optie meer, maar wat nou als de beveiliging niet stevig genoeg vast zat? Dat al die beugels in één keer los zouden klikken als er één los zou gaan? Zo gaat dat dus, dacht ik nog. Je weet dat het fout gaat, maar je doet niets. Zo gaat dat dus. Op dat moment begonnen we langzaam richting de rand van de toren te bewegen en ging ik helemaal blanco. Over de beugels dacht ik op dit moment al niet meer na. Ik kon alleen nog maar staren naar de horizon, terwijl we steeds sneller rond gingen draaien. Ik raakte hierbij compleet gefixeerd op het afschuwelijke gevoel dat in mijn hoofd ontstond: het voelde of het zou ontploffen. Naar de horizon kijken bleek het eigenlijk alleen maar erger te maken. De beste optie bleek naar de parkeerplaats beneden in de diepte kijken en hopen, nee bidden, dat het snel voorbij zou zijn. Ondertussen had Jeroen naast me de grootste lol. Niet alleen omdat hij de ride te gek vond, maar ook nog eens omdat hij hartelijk moest lachen om mijn lijkwit geprevelde 'ik ben zo bangggg..'. Achteraf bezien kan ik er wel om lachen en doet mijn eigen angst me vreselijk overdreven aan. Wat kan er immers gebeuren in zo'n ride, wat een onzin. Maar evengoed was het de laatste keer dat ik zoiets gedaan heb. Mijn lijf is het namelijk niet vergeten en de weekheid in mijn knieën bij alleen al het zien van de ride zegt me genoeg. Ik blijf stevig met twee voeten op de grond.

Insanity, the ride, bevindt zich bovenop de Stratosphere Tower, foto maart 2012

Zo ziet het eruit wanneer je 300 meter recht naar beneden kijkt vanaf de toren, maart 2008

Dit filmpje werd door iemand op een ander moment gemaakt van de ride

Salmon Fishing in the Yemen

Gebaseerd op het gelijknamige boek lijkt dit in eerste instantie een film met een iets te ver gezochte achtergrond waartegen een iets te simpel verhaal wordt verteld. Aan de ene kant is daar het zeer vergezochte ideaal van een veel te rijke sjeik die houdt van het vissen op zalm en dit naar Jemen wil brengen. Aan de andere kant is daar het vrij afgezaagde liefdesverhaal van een saaie ambtenaar die valt voor een mooie jonge zaakwaarneemster. En toch werkt het. Het werkt vanwege de meesterlijk grappige Kristin Scott Thomas, die een prachtige rol als persvoorlichter van de minister president neerzet. Het werkt vanwege de aandoenlijke manier waarop de licht autistische Alfred Jones, gespeeld door Ewan McGregor, naar het leven kijkt en een andere kant van zichzelf ontdekt. En het werkt omdat er uiteindelijk toch wel iets meer achter blijkt te zitten dan de één en al oppervlakkigheid waar het verhaal op papier naartoe leek te gaan. Geen hele vette boodschap gelukkig, maar wel iets meer diepgang dan ik aanvankelijk vreesde. Een hele fijne film dus, dit Salmon Fishing in the Yemen, waar ik meerdere keren hardop om heb kunnen lachen.

Nederland, Colorado

Life is better up here, dat is de slogan waarmee het kleine dorpje Nederland in Colorado zich graag wil profileren. Hoe ironisch als je kijkt naar de naam 'Nederland'. Je zou denken dat ze niet weten wat die naam betekent, maar niets is minder waar. Nederland is gesticht in 1874, nadat het dorpje eerst al enkele andere namen had gehad. De naamgeving houdt verband met de Mining Company Nederland, die het dorpje gebruikte om het zilvererts uit de hoger gelegen Caribou Mine naartoe te brengen en te verwerken. De naam Nederland werd zoals het lijkt dus wel degelijk gekozen als de aanduiding van een lager gelegen plaats, lager is hier alleen heel relatief. Overigens zal de afkomst van de Mining Company Nederland bij de naamgeving zeker ook een rol gespeeld hebben. Eigenlijk vonden we dit dorpje min of meer bij toeval. We zochten naar een mooie bestemming in de buurt van Denver waar we een dagtocht naartoe konden maken en die ons meer zou laten zien van de Rocky Mountains. Het dorpje Nederland voldeed aan al deze voorwaarden en de intrigerende naam overtuigde ons natuurlijk helemaal. Nederland ligt ongeveer 65 kilometer bij Denver vandaan, vanaf Boulder nog ongeveer 22 kilometer. Het is een prachtige route die met name vanaf Boulder behoorlijk steil omhoog gaat. Uiteindelijk bereik je dan een klein, beetje vaag bergdorpje, met amper 1500 inwoners. De grootste attractie van Nederland blijken we op een paar dagen gemist te hebben: de Frozen Dead Guy Days. Dit festijn verwijst naar Bredo Morstoel, die in 1989 overleed en ergens in het dorp in bevroren toestand het moment afwacht dat de wetenschap hem weer tot leven kan wekken. Dat is althans de versie van de website van Nederland. Bij de toeristeninfo werd ons verteld dat de man bevroren was omdat de familie hem niet op een normale manier een begrafenis kon geven. Een vaag verhaal in ieder geval, dat tot een alternatief maf festival heeft geleid dat Nederland enige bekendheid heeft gegeven. Al met al een bijzondere ervaring dit kleine Nederland, hoog verborgen in de Rocky Mountains.

Onderweg naar Nederland kwamen we langs het bevroren Barker Reservoir, maart 2012

De Frozen Dead Guy Days hadden we helaas net gemist, maart 2012

De Town Hall van Nederland, maart 2012

Diamond Dash (2)

Het is alweer twee maanden geleden dat ik mijn eerste stukje over Diamond Dash schreef. Inmiddels zit ik in level 45, heb ik drie magische krachten vrijgespeeld en lijkt het einde van deze (plaatselijke) hype nog niet in zicht. Het wordt echter wel steeds moeilijker om hogere scores te krijgen. Gelukkig is daar natuurlijk het weektoernooi waardoor de teller iedere week weer naar nul gaat, maar een alltime highscore wordt steeds lastiger te bereiken. Ik moet echt en een mega bom en een tijd bonus inzetten wil ik in de buurt kunnen komen. Deze week is daar de optie van de verfbom bijgekomen. Ik reageerde aanvankelijk heel enthousiast op deze nieuwe magische optie. Ik kreeg namelijk meteen vijf verfbommen om het te proberen, waardoor ik vijf spelletjes op rij deze kracht in kon zetten. Dit bleek echter geen standaard te zijn. Sterker nog: voor verfbommen heb je de spaarzame goudstaven nodig, twee om precies te zijn per verfbom. Dit staat helemaal niet in verhouding als je het mij vraagt. Zo'n staaf krijg je maar eens in de zoveel tijd als je een level omhoog gaat. Die zou toch meer waard moeten zijn dan een halve verfbom. Een manier om dit allemaal te omzeilen is door echte pegels er tegenaan te gooien. Ik kan bijna niet geloven dat er werkelijk mensen zijn die dit doen, maar je kunt dus werkelijk digitale muntjes en goudstaven voor het spelletje kopen met je creditcard. Dit is het punt waarop een spelletje echt ophoudt met leuk te zijn als je het mij vraagt. Dat er een verslavend aspect aan zo'n spelletje zit vind ik nog tot daarentoe. Dat is over het algemeen in mijn ogen nog wel onschuldig te noemen, uitzonderingen daargelaten natuurlijk. Maar als je er geld aan kunt verbrassen dan kom je op een hellend vlak als je niet oppast. Maar goed, daar ben je natuurlijk zelf bij. Ik kan me niet voorstellen wat er moet gebeuren om mij zover te brengen dat ik hiervoor naar de portemonnee grijp. Zelfs mijn zeer frustrerende wekelijkse tweede plaats krijgt dat niet voor elkaar.

Intouchables

Zo\'n film die je MOET zien, daar word ik dus achterdochtig van. Al helemaal als het een Franse film is. Ik ben het slaapverwekkende en zwaar overschatte Des Hombres et des dieux echt nog niet vergeten. Vandaar dat ik met gezonde terughoudendheid naar Intouchables ging. Het publiek beloofde weinig goeds: de eerste indruk was dat het typisch arthouse publiek was wat ook gelezen had dat je deze film MOEST zien. Geen garantie dus dat het niet weer zo\'n overschat drama zou zijn. Binnen vijf minuten nadat de film was begonnen was me echter al duidelijk dat we wel degelijk naar iets bijzonders zaten te kijken. Intouchables vertelt het verhaal van een rijke, verlamde man die een vriendschap aangaat met zijn donkere, arme verzorger. Het is gebaseerd op een waargebeurd verhaal, wat het nog charmanter maakt. De film is ontzettend grappig, bij tijden ontroerend en bijzonder goed geacteerd. Nee, ik ben niet iemand die achter films aanrent die je gezien MOET hebben, maar deze... Je doet jezelf er in ieder geval een groot plezier mee.

Antelope Canyon

Er zijn van die plaatsen die je onbewust al heel vaak gezien hebt op foto's, zonder eigenlijk precies te weten waar je nou precies naar keek. Antelope Canyon is zo'n plaats waarvan ik in eerste instantie niet eens wist wat het was, maar wel wist hoe het eruit zag omdat ik er al vaak foto's van gezien had. Toen ik erachter kwam dat het hier om een zogenaamde slot canyon ging die te bezoeken was, kwam deze direct hoog op mijn lijst met beslist nog te bezoeken plaatsen te staan. Gezien de ligging, vlakbij het plaatsje Page, moest er wel enige moeite gedaan worden om het op een route te krijgen. Afgelopen maart puzzelden we dit in elkaar, als één van de acht stops op onze roadtrip van Denver naar Los Angeles. Van Antelope Canyon zijn twee delen te bezoeken: de upper en de lower canyon. Wij kozen voor de meest toegankelijke optie: de upper canyon. Ook deze kun je alleen in combinatie met een tour bezoeken. In een avontuurlijke tocht van ongeveer een half uur door de woestijn werden we naar de ingang van de canyon gebracht. We hadden gekozen voor de meest populaire tour: die van half 12. Dit tijdstip is zo populair vanwege de lichtinval in de canyon rond deze tijd. Een perfecte lichtstraal viel zoals beloofd de canyon binnen, en zelfs zonder veel moeite te doen leverde dit prachtige foto's op. Het was jammer dat het zo ontzettend druk was, maar dat stond gelukkig het fotograferen nauwelijks in de weg. Antelope Canyon is daarmee misschien wel één van de meest fotogenieke plaatsen van Amerika. Niet goedkoop, maar een absolute must see deze canyon. Want al is het eenvoudig er prachtige foto's te maken, deze geven nog met geen mogelijkheid weer hoe indrukwekkend het er werkelijk was.

Ons vervoer naar de ingang van de canyon, maart 2012

Bij de ingang van Antelope Canyon, maart 2012

Je blijft foto's maken, maart 2012

Een perfecte straal licht, even na het middaguur, maart 2012

Antelope Canyon gefilmd door Jeroen, maart 2012

THREATS

THREATS is de eerste roman van Amelia Gray, een auteur bij velen al bekend van haar korte verhalen. Niet bij mij, toen ik THREATS bij Sky Light Books in Los Angeles zag liggen was dit mijn eerste kennismaking met deze schrijfster. Wat me aantrok in dit boek, beoordeeld op de achterflap, was het absurdistische en mysterieuze dat er van het verhaal uitging. Dit bleek een understatement. THREATS is een bijzonder en tegelijkertijd heel vreemd boek, niet in de laatste plaats door de voortreffelijke vertelstijl van Gray. Het vertelt over David, die op een onbekende manier zijn vrouw Franny is verloren. Er komen mensen over de vloer bij David die hier meer van willen weten en die opgeslokt worden in de absurde wereld van David. Dit boek geeft een onbestemd gevoel, maar trekt je tegelijkertijd constant het verhaal in. Het is een boek dat je in één ruk uit wilt lezen omdat het je niet los laat. Heel indrukwekkend, deze eerste roman van Amelia Gray. Dat er nog maar veel van dit soort hoogstandjes mogen volgen.



"Try to kiss me—see what happens to your lips!" In a video by Angeline Gragasin and Susan Yi, Amelia Gray reads from her forthcoming Threats while riding on a moped in L.A. (afkomstig van bookforum.com)

GCB

We hebben er weer een nieuwe comedyserie bij: een soort Desperate Housewives, maar dan in Texas. Gebaseerd op het semi-autobiografische boek Good Christian Bitches van Kim Gatlin werd deze serie in eerste instantie onder dezelfde naam gepresenteerd. Later werd dit, om begrijpelijke redenen, Good Christian Belles, of ook wel GCB. Het verhaal draait om Amanda, die als weduwe terugkeert in haar geboorteplaats, nadat haar man verongelukt is samen met zijn maîtresse. Haar man blijkt een miljoenenoplichter te zijn geweest en Amanda blijft achter met niets. Vandaar dat ze samen met haar tienerkinderen intrekt bij haar moeder, die nog steeds tot de high society van Dallas behoort. Amanda wordt geconfonteerd met haar voormalige klasgenoten, waar ze niet altijd even aardig voor blijkt te zijn geweest. Ze wil hier nu absoluut anders mee omgaan, zeker nu ze zelf een tienerdochter heeft, maar ze is haar streken nog niet helemaal verleerd. Amanda heeft nog steeds een scherp kantje, al weet ze dit nu wel meestal voor een goed doel in te zetten. GCB is grappig, maar wat mij betreft nog niet overtuigend. Ik vind de serie het sterkst als er een donkere kant aangeboord wordt, tegen het absurde aan. Helaas wil de balans ook nog weleens de andere kant op slaan: dan vervalt het in slapstick. Dat zijn de momenten dat ik een beetje afhaak. Het is dus nog even afwachten welke kant het opgaat. Voorlopig is het zeker vermakelijk en ik ben dan ook benieuwd of er na dit eerste (korte) seizoen een tweede komt.