Het begint met een idee

Niets geeft meer energie en brengt meer teweeg dan een goed idee. Alle grote veranderingen en ontwikkelingen in de wereld begonnen dan ook ooit met een idee. Vanuit deze gedachte organiseert TED al jaren bijeenkomsten waar mensen elkaar voorzien van ideeën: ideas worth spreading. Hoe inspirerend ook, het valt soms niet mee om tussen de bomen door het bos te blijven zien in de wirwar van boeken, filmpjes, lezingen en documentaires die er gemaakt worden in dit opzicht. Carolien Vader heeft in haar boek Het begint met een idee getracht een heleboel ideeën en theorieën die eerder via TED zijn verspreid aan elkaar te linken in een leesbaar geheel. Een indrukwekkend rijtje wetenschappers, schrijvers en andersoortige denkers passeert de revue. Als je bekend bent met TED komen de meesten je wel bekend voor en is het leuk om ze in elkaars verband te zien. Ben je minder bekend met TED en het genre waarbinnen de genoemde denkers publiceren, dan zou het weleens te snel en te fragmentarisch kunnen zijn. Nu denk ik niet dat dit een probleem is, want het boek zal hoofdzakelijk bij de TED-liefhebbers terecht komen, al is het alleen al vanwege de prijs. Voor 22,50 euro mag je ervan uitgaan dat je weet wat je koopt. Toen ik het in de winkel zag liggen werd ik aangetrokken door de opmaak, maar diezelfde opmaak ging me na twee pagina's lezen helaas tegenstaan. Het lettertype is niet geschikt om lekker door te lezen en het stevige hagelwitte papier deed me teveel denken aan een studieboek. Wat ik verder jammer vond was dat ik al die fragmenten en namen die langskwamen niet direct kon onthouden of ergens terugvinden. Achter in het boek staat wel een overzicht, maar het had beter gewerkt wellicht als er voetnoten bijgestaan hadden. Eigenlijk vond ik dit boek helemaal niet zo geschikt om in druk te lezen. Groot was in mijn ogen de toevoeging geweest als het digitaal was geweest en ik op ieder gewenst ogenblik door had kunnen klikken richting een relevante TED-talk. Neemt niet weg dat ik het met plezier gelezen heb en dat er niet genoeg in dit opzicht kan verschijnen. Van goede ideeën en inspiratie kun je immers nooit genoeg krijgen.

Monument Valley

Dat overal vroeger of later de commercie toeslaat lijkt onvermijdelijk, maar dat het soms jammer is blijft een feit. Monument Valley lijkt zo'n plaats te zijn die wat moeite heeft met de balans vast te houden. Het is de plaats die voor talloze achtergrondplaatjes in films zorgde en voor miljoenen het aanzicht bepaalde van wat we als western of cowboy Amerika zijn gaan zien. Monument Valley is geen national park, het is in handen van een Indianenstam die zelf kan bepalen wat daar gebeurt. Zo is daar enkele jaren het The View Hotel geplaatst: een hotel op de rand van de vallei met, zoals de naam al doet vermoeden, een fabelachtig uitzicht over Monument Valley. Zo'n overnachting mag wat kosten, maar dan heb je ook wat. Acht jaar geleden stonden wij met ons tentje nog op diezelfde rand, en was er verder, in mijn herinnering althans, niet veel meer dan een visitor center en een souvenirswinkeltje. Ik wil ook niet te hard mopperen, het hotel valt weg in het landschap en is met meer smaak gebouwd dan ik van menig ander gebouw in prachtige omgevingen kan zeggen. Denk alleen al aan de omgeving van Niagara Falls, de rillingen lopen me nog over de rug van dat smakeloze circus. De route door het park is nog even authentiek als hij was: vol stenen, gaten en opstuivend zand. Laten we hopen dat de plannen om te gaan asfalteren nog heel ver weg zijn en de reikwijdte van de commercie beperkt blijft tot een prijzig hotel en een oversized souvernirswinkel met veel te dure magneten.

Mei 2004: met een tentje volkomen verlaten op de rand van de vallei


Sommige dingen veranderen gelukkig niet of nauwelijks: uitzicht mei 2004:


En maart 2012:


De weg is nog steeds even uitdagend

Death Valley National Park

Van alle nationale parken die ik gezien heb in Amerika, heeft Death Valley denk ik de meeste indruk op me gemaakt. In 2004 was ik er voor het eerst, onder wat ik toen heb ervaren als bizarre omstandigheden. Overdag was het er gloeiend heet, zo'n 48 graden, en ook 's nachts zakte de temperatuur niet onder de 35 graden. Daar bovenop stond er een stormachtige wind, die de hitte alleen maar heter maakte en me het gevoel gaf dat ik van buiten zou verbranden en van binnen zou gaan koken. We hadden dan ook niet echt de kans om alles rustig te bekijken, niet anders dan vanuit een auto met air conditioning dan. Het was buiten echt niet om uit te houden. Ook 's nachts bleef het stormen en deden we in ons tentje, als bijna enige aanwezigen op de camping op dat moment, geen oog dicht. Toen we daar in 2004 dan ook maar wegreden om 3.00 uur 's nachts hinkte ik op twee gedachtes: nu moeten we weg en ooit kom ik terug. Het duurde acht jaar, maar dit jaar in maart keerde ik terug in Death Valley. Het was er windstil en de temperatuur was er zelfs aan de lage kant. Ik wist toen we er heen reden alweer precies waarom ik terug wilde: de uitgestrektheid, de rare vormen in het landschap en weer dat gevoel dat de natuur het uiteindelijk van ons allemaal wint. Niet alleen het bezoek aan Death Valley zelf was prachtig, ook de weg ernaar toe en de route er vandaan richting de westkust waren een belevenis. De totale verlatenheid, de hoogteverschillen, de temperatuurverschillen en de zogenaamde 'dips' in de weg, maken het een afwisselende en spannende route. Had ik wel de mazzel dat ik niet zelf hoefde te rijden, dat moet ik er dan wel bij zeggen. Het maakte allemaal weer een verpletterende indruk.
Overigens als ik nu naar de weersoverzichten over de jaren heen kijk, lang leve internet, blijkt juni 2004 helemaal niet zo extreem geweest te zijn. In verhouding dan, want wanneer je ook gaat, Death Valley is de heetste, laagste en droogste plek van Amerika, dus per definitie extreem.

Bij zonsondergang op een vrijwel verlaten camping, Death Valley, juni 2004


Onderweg naar Death Valley, maart 2012


Badwater, maart 2012


Zabriskie Point, maart 2012


Uitzicht op Death Valley Sand Dunes, maart 2012


Vanuit het westen terugkijkend op de weg naar Death Valley, maart 2012


Rijden door Death Valley, gefilmd door Jeroen, maart 2012

Game Change

Onlangs ging op HBO de film Game Change, naar het gelijknamige boek, over de rol van Sarah Palin in de Amerikaanse presidentsverkiezingen van 2008 in première. Over deze veelbesproken verkiezingsstrijd zijn al talloze boeken en documentaires gemaakt. Niet in de laatste plaats door Palin zelf, die een bestseller had met haar boek Going Rogue. Toch biedt deze film een kijkje in de keuken wat we nog niet eerder zagen. We zien een impulsieve beslissing en misverstanden rond de keuze van de kandidaat voor het vicepresidentschap. En we zien vooral een onzekere en onwetende Sarah Palin, die met een scheef zelfbeeld op een toneel komt te staan wat ze met geen mogelijkheid overziet. Voer voor liberalen? Ongetwijfeld. Dat neemt niet weg dat als er ook maar de helft waar is van wat er in Game Change getoond wordt, het nog steeds een schokkend verhaal is. Bijna had de wereld het moeten doen met een vicepresident, of erger nog: met een president, van één van de machtigste landen in de wereld die niets weet van buitenlandse geschiedenis, politiek of economie. En erger nog: een (vice)president die niet in staat is in te schatten naar wie te luisteren en naar wie vooral niet. Die niets snapt van verhoudingen, van culturele spanningen en ieder abstract denkvermogen mist. Het enige verstandige wat ze heeft gedaan is zich niet op het toneel van de verkiezingsstrijd van 2012 begeven. Alhoewel dat volgens mij geen garantie is voor de toekomst. Haar verschijnen op het politieke toneel heeft in ieder geval mooie televisie opgeleverd: voor iedereen die maar een beetje geïnteresseerd is in Amerikaanse politiek is Game Change een must see.

Wanderlust

Als George (Paul Rudd) en Linda (Jennifer Aniston) uit New York zonder werk komen te zitten en hun huis niet meer kunnen betalen, besluiten ze naar familie in Atlanta te gaan. Met frisse tegenzin, want de broer van George is een materialistische eikel van een vent, die het maar wat leuk vindt om zijn broertje in te peperen dat hij succesvoller is in het zakenleven. Groot is dan ook het contrast met de commune hippies waar ze onderweg ergens in de bossen per ongeluk op stuiten. Aangenaam verrast door alle ontspanning, liefde en geluk die daarvan uitgaat besluiten George en Linda om een tijdje te proberen of dat leven ze beter bevalt dan het leven dat ze tot dan toe geleid hebben. Dit scenario biedt iedere mogelijkheid om ieder cliché uit de kast te trekken, en dit gebeurt dan ook vol overgave. Daar waar het richting het absurde gaat vind ik er geslaagde stukken in zitten, daar waar het ronduit plat is slaat het wat mij betreft de plank mis. De scene waarin George zich voorbereidt op de vrije liefde met één van de medebewoners vond ik erger dan gênant, het was bijna te pijnlijk om naar te kijken. Toch was het over het geheel genomen een vermakelijke film. Een beetje vreemd, maar in ieder geval bij vlagen erg grappig.

Tattered Cover Bookstore

Een half jaar geleden zagen we in Chicago de laatste winkels van Borders hun deuren sluiten en ook in Nederland lijkt de boekenbranche het moeilijk te hebben. Zo is het maar de vraag of Selexyz het gaat overleven. Onlangs werd bekend dat dit, helaas, in ieder geval niet in de huidige vorm zal zijn. Vooralsnog lijken de onafhankelijke boekwinkels het hoofd nog boven water te kunnen houden. Uiteraard ken ik hun (winst)cijfers niet, maar ze zijn er grotendeels nog en laat ik dat dan maar als een hoopvol teken beschouwen. Boekwinkels bezoeken is niet alleen in Nederland een favoriete bezigheid van ons, ook op vakantie is dit een vast onderdeel van het programma. Misschien wel juist op vakantie, want iedere stad heeft zijn eigen bijzonderheden die nergens meer reflecteren dan in hetgeen men wil lezen. In Denver troffen we de Tattered Cover Bookstore, een prachtige grote boekenwinkel aan het einde van de beroemde 16St Mall. Het interieur is prettig rommelig, maar wel ruim van opzet. Er staan her en der verspreid houten stoeltjes, leunstoelen, sofa's, krukjes: alles wat je maar kunt bedenken om even te gaan zitten en een boek door te bladeren of om gewoon even te relaxen. De sfeer is hierdoor heel ongedwongen en je voelt je heerlijk met rust gelaten. Het is een boekwinkel waar je met gemak uren door kunt brengen zonder dat je je ongemakkelijk voelt. Een leuke verrassing stond me bij de kassa te wachten, toen de medewerkster spontaan naar achteren liep om een gesigneerd exemplaar te halen van het boek dat ik wilde hebben. Service die net even het verschil maakt. Het enige minpunt dat ik heb kunnen ontdekken in deze winkel is dat ze de boeken op titel rangschikken, inplaats van op auteur. Even kijken of je favoriete auteur een nieuw boek uitgebracht heeft zonder dat je een titel weet is er dus niet bij. Los hiervan is de Tattered Cover Bookstore zondermeer één van de fijnste boekwinkels waar ik ooit geweest ben. Helemaal in Denver, dat is dan weer jammer.

Pink's Hotdogs

Het zijn Amerika's beroemdste hotdogs, en daarmee misschien wel meteen ook de beroemdste hotdogs in de wereld: Pink's hotdogs, sinds 1939 al te koop vlakbij de hoek van Melrose en La Brea in Los Angeles. Pink's wordt genoemd in reisgidsen als de plek om een keer te snacken en tegelijkertijd als een gelegenheid om celebrities te spotten. Pink's is namelijk niet alleen de beste in hun soort, het is ook nog eens de plaats om gezien en gefotografeerd te worden. We waren er in de loop van de jaren al verschillende keren langs gelopen danwel gereden, maar de ellenlange wachttijd, de keerzijde van het succes, deed ons keer op keer besluiten deze belevenis uit te stellen. Des te blijer waren we dus toen we dit jaar langsliepen en de rij, ons inziens, binnen de perken was. Het ging deze keer dan echt gebeuren: we gingen een hotdog eten bij Pink's. Ik koos de wat mij de meest authentieke hotdog leek: de chilidog. Die naam had ik zo vaak gehoord in series, films etc. dat me dat een logische keuze leek. Als ik iets dieper had nagedacht had ik kunnen bedenken wat dit in zou houden. Ik kreeg namelijk een enorme hotdog met een nog grotere berg chili, oftewel bonensmurrie, er bovenop. Gelukkig had ik niet voor de cheese-variant gekozen, deze kon voorzien in ontbijt, lunch en avondeten ineen. De eerste vijf minuten was ik bezig met het eten van mijn chili, want om het geheel in één keer in mijn mond te proppen had een beschamende bende opgeleverd die ik mijn omgeving en mezelf niet aan wilde doen. Eerst de bonen dus en daarna eindelijk de hotdog, daar waar we voor gekomen waren. Hij was zeker lekker en in zijn soort zelfs erg goed, maar uiteindelijk was het toch niet echt meer dan een hotdog. De belevenis was natuurlijk wel de moeite waard, en ondanks dat we er geen beroemdheden gespot hebben, kan hij toch van het lijstje. Wij hebben een hotdog gegeten bij Pink's, check.

Januari 2010: de rij liep slingerend naar achteren over de parkeerplaats en de wachttijd was minimaal 1 1/2 uur



Maart 2012: daar staan we dan eindelijk, in de rij bij Pink's



Dit zijn ze dan, Pink's hotdogs!



En nu zien hoe ik dit een beetje beschaafd naar binnen krijg...

The Descendants

Tegen de achtergrond van het prachtige Hawaii probeert Matt, gespeeld door George Clooney, overeind te blijven nadat zijn vrouw door een zwaar ongeval in coma raakt. Terwijl hij het lot van zijn vrouw moet bepalen en de zorg voor zijn dochters op zich krijgt, moet hij ook nog eens een beslissing nemen over de toekomst van een groot stuk geërfd land op één van de eilanden. Wat deze film met name bijzonder maakt is de chemie tussen de vader en zijn twee dochters. Het is geloofwaardig en aandoenlijk, niet in de laatste plaats door de uitstekende acteerprestaties van Amara Miller en Shailene Woodley. Clooney kreeg terecht een oscarnominatie voor zijn hoofdrol. The Descendants is een indrukwekkende film die volgens mij niemand onberoerd kan laten.

Henk, Ingrid en Alexander

In Henk, Ingrid en Alexander zoekt D66-voorman Alexander Pechtold de dialoog met PVV-stemmers. In uitgebreide gesprekken gaat hij op zoek naar wat hen bewogen heeft, en/of nog steeds beweegt, om op de PVV te stemmen. Alhoewel het om kiezers gaat uit diverse milieus en met diverse achtergronden, zit er een sterke rode draad in de gesprekken. Teleurstelling in het politieke bestel en dan met name in de PvdA voert de boventoon. Eén van de duidelijkste "adviezen" die uit dit boek naar voren komt is dat de PvdA zo snel mogelijk een andere leider moet gaan zoeken. Wat dat betreft is dit boek met het recente aftreden van Cohen alweer ingehaald door de realiteit. Voor de rest spelen angst en onwetendheid een grote rol. Angst voor Europa, voor alles wat onbekend is en oneerlijk lijkt. Het is ook geen gemakkelijke opgave voor de kiezer om echt doordachte keuzes te maken. Neem het gisteren verschenen rapport dat in opdracht van de PVV verscheen over Nederland en de euro. Hoe moet een beetje normaal opgeleide Nederlander hier nu waarde aan hechten? Wilders geeft oorzaak en gevolg relaties die nooit te controleren zijn, zeker niet voor een niet econoom. Als je wilt geloven wat Wilders zegt, klinkt het echter allemaal erg plausibel. In Henk, Ingrid en Alexander doet Pechtold een goede poging om de dialoog aan te gaan met de kiezer en uit te leggen dat de wereld soms net iets anders in elkaar zit dan de grootste mond ons wil laten geloven. Het is daarmee een leuk, leesbaar en niet al te diepgaand boek geworden dat echt wel aan het denken zet. Met Henk, Ingrid en Alexander is de kans echter groot dat Pechtold alleen het publiek bereikt dat hij niet hoeft te overtuigen. Laten we hopen dat hij nog heel veel andere podia vindt om zijn geluid te laten horen.

Diamond Dash

Na Bejeweled Blitz en Wordfeud is er een relatief nieuw spelletje dat werkt op mijn verslavingsgevoeligheid voor casual games: Diamond Dash. Het gegeven is simpel en bijzonder weinig origineel, maar dat doet niets af aan het succes. Urenlang zit ik combinaties van drie blokjes of meer weg te klikken op de laptop, danwel weg te tikken op de iPad. Het is zelfs zo erg dat ik een uitzondering maak op een zware overtuiging die ik heb ten aanzien van het sturen van spelletjesverzoeken via Facebook. Over het algemeen kan ik me groen en geel ergeren aan de veelvuldige verzoeken van mensen om te komen helpen in hun tuin, café of wonderland, of aan verzoeken om iemand simpelweg aan bonuspunten te helpen. Bij Diamond Dash echter stuur ik levens dat het een lieve lust is en ontvang ik ze met evenveel plezier. Alleen met extra levens kun je namelijk iets langer doorspelen dan met de vijf hartjes die je standaard krijgt als je een spelletje start. Zonder vrienden ben je dus gedwongen om te wachten op nieuwe levens, met vrienden krijg je deze bij tijd en wijle cadeau. Het is fouter dan fout en druist tegen alles in waar ik in geloof, maar de blokjes zijn sterker dan alle bezwaren. Ik troost mezelf maar met de gedachte dat ik er alleen mensen mee lastig val die zelf ook spelen en dat uiteindelijk ook dit spel weer voorbij zal gaan. Zoals elke hype uiteindelijk weer voorbijgaat. Misschien dat ik de volgende maar even oversla..

American Idol seizoen 11

De eerste live-shows zitten er alweer op: het nieuwe Idols-seizoen vliegt in rap tempo voorbij. Sinds het vertrek van Simon Cowell lijkt het devies te zijn: laten we vooral aardig zijn tegen elkaar. Dit seizoen is daar geen uitzondering op. Afgelopen week zagen we de top 13 jongens en top 12 meisjes voor het eerst zingen op het grote Idols-podium in Hollywood, en het resultaat was op zijn zachtst gezegd teleurstellend. Desalniettemin kreeg de een na de ander lovende kritieken van JLo, Steven en Randy. Bij de uitslagshow kwam echter de minder mild gestemde, maar veel realitischer producer Jimmy Iovine aan het woord. Ongezouten gaf hij zijn mening over de prestaties van de deelnemers. Het contrast met alle eerder gedane lofuitingen was groot, en de kritiek voelde als zodanig meer als kritiek op de jury, dan als kritiek op de kwaliteiten van de zangers in spe. Het was hilarische televisie en tevens een welkome vlaag frisse lucht. Ik kan dan ook alleen maar hopen dat hij nog vaak aan het woord komt. Niet dat ik me op zich nou zo verkneukel aan vileine opmerkingen, maar een beetje realiteitszin kan geen kwaad voor deze 'everybody gets a trophy' generatie. Als het zingen vals klinkt, klinkt het vals. Dat maakt niemand een slechter mens, maar een zangcarrière op wereldniveau is nu eenmaal niet aan iedereen besteed. Dat moet af en toe maar eens gezegd worden. Helaas is dat ook dit jaar niet de koers die de jury vaart. En dat zou ze nog weleens op kunnen breken.

Dear American Airlines

Als de 53-jarige Bennie Ford onderweg naar de bruiloft van zijn dochter strandt op Chicago O'Hare begint hij uit frustratie een brief te schrijven aan de luchtvaartmaatschappij. In eerste instantie wil hij uitleggen waarom hij zijn geld terug wil, maar gaandeweg verandert de brief in een lang relaas waarin hij terugkijkt op niet alleen zijn eigen leven, maar ook op dat van zijn ouders. Het is een treurig leven geweest, met veel pech en verkeerde keuzes. Zo blijkt Bennie al geen contact meer te hebben met zijn dochter sinds zij nog een baby was. Ook zijn ouders hebben het niet gemakkelijk gehad. Met name zijn geesteszieke moeder zorgde voor veel problemen. Haar rare uitspattingen zorgen voor de meest bizarre verhalen, en laten je beter begrijpen waar Bennie vandaan komt. Dear American Airlines van auteur Jonathan Miles is een lange, tragische brief van een man die terugkijkt op zijn leven en uiteindelijk berusting vindt in hoe alles gelopen is. Ik kan niet zeggen dat ik het een bijzonder geestig boek vond, iets wat de achterflap belooft. De tragiek overheerste daarvoor voor mij te sterk. Toch kan ik de relativering erin wel waarderen en ebt het treurige gevoel dat ik gaandeweg had naar het einde toe langzaam weg. Het is het leven zoals het kan gaan, met alle beperkingen en nutteloze dingen die daarbij moeten horen. Het enige echt storende aan Dear American Airlines vond ik de indeling: door de keuze om het verhaal in de vorm van een brief te vertellen was er geen hoofdstukverdeling. Als je iedere keer een paar pagina's wilt lezen is het lastig om goed in het verhaal te blijven. Buiten dat vond ik het zondermeer een vermakelijk boek.

The Help

The Help speelt zich af tegen de achtergrond van de vroege jaren '60 in Jackson, Mississippi. Emma Stone speelt "Skeeter", een jonge vrouw die groot onrecht ziet in de manier waarop zwarte vrouwen voorbestemd lijken te zijn bediende te worden, en de manier waarop zij door hun blanke werkgevers behandeld worden. Ze krijgt een aantal zwarte vrouwen zover dat ze hun verhaal willen vertellen. Als dit vervolgens in boekvorm verschijnt veroorzaakt dit een behoorlijke rel in het conservatieve en racistische Jackson. The Help is een film met een hoog zogenaamd Oprah Winfrey gehalte, maar dat is geen reden om deze film te mijden. Integendeel, The Help is een fijne feelgood movie met een meer dan sprankelende Emma Stone. De scherpe kant van de film ligt vooral in de realisatie dat het nog helemaal niet zo verschrikkelijk lang geleden is dat men het doodnormaal vond dat het Afro-Amerikaanse deel van de bevolking zwaar gediscrimineerd werd. Deze gedachte is echter alleen voor de kijker die hiervoor kiest, The Help blijft vooral hoopvol en luchtig.

Het Beste van 2011: Boeken

Wanneer ik een blik in de boekenkast werp en kijk naar wat ik het afgelopen jaar heb gelezen, moet ik tot de conclusie komen dat ik ook dit jaar weer meer gekocht/gekregen heb dan dat ik heb kunnen lezen. Wat dat betreft ga ik een fijn jaar tegemoet, waarin er nog een flink aantal potentieel interessante en mooie boeken op de rol staan. Als ik naar 2011 kijk dan heb ik met name genoten van non-fictie, van prachtig vorm gegeven boeken en van graphic novels. De 'reguliere' fictie is een beetje langs me heen gegaan, of is op de stapel blijven liggen. Zo is één van mijn goede voornemens van 2012 om het bejubelde boek Freedom van Jonathan Franzen eindelijk te lezen, want verder dan een korte poging daartoe ben ik dit jaar niet gekomen. Al met al heeft het een bijzondere top tien boeken opgeleverd, die dus absoluut niet representatief is voor wat er verschenen is het afgelopen jaar, maar wel een mooi rijtje boeken bevat waar ik bijzonder van genoten heb.

1. The Hidden Brain


In dit boek gaat auteur Shankar Vedantam op zoek naar hoe ons onderbewuste ons handelen en denken beïnvloedt, zonder dat we dat we ons hier echt van bewust zijn. Vedantam beschrijft wetenschappelijke onderzoeken naar onder andere ons stemgedrag, opvoeding en vooroordelen. Echt indruk maakten de hoofdstukken over 9/11: hij begint met te beschrijven hoe mensen in een crisissituatie handelen en pakt in een volgend hoofdstuk de andere kant van dat spectrum bij de kop: hoe wordt iemand een zelfmoordterrorist. Heel interessant en bijzonder leesbaar geschreven en daarmee mijn topboek van 2011.

2. Stumbling on Happiness


Iedereen lijkt op zoek te zijn naar geluk, maar wat is geluk nou eigenlijk en hoe weten we wat ons echt gelukkig maakt? Dit zijn vragen die Harvard onderzoeker en psycholoog Daniel Gilbert probeert te beantwoorden aan de hand van talloze onderzoeken over dit onderwerp. Verrassend, interessant en vooral ook heel amusant.

3. The New York Times: 36 Hours


Soms zijn er boeken die ik zo mooi vind dat ik ze het liefst zelf gemaakt zou hebben. The New York Times: 36 Hours is zo'n boek. In dit lijvige, prachtig vormgegeven boek vinden we 150 mogelijke weekenduitjes beschreven, gerangschikt per staat. Ook voor de doorgewinterde reizigers een fantastisch leuk boek, omdat er niet gestreefd is naar volledigheid, maar vooral naar originaliteit. Een heerlijk boek om uren in rond te struinen.

4. The Art of McSweeney's


Nog zo'n prachtig vormgegeven boek, één zoals we van McSweeney's mogen verwachten. In The Art of McSweeney's vinden we niet alleen verzameld de mooie en origenele uitgaves die ze de afgelopen jaren gedaan hebben. We vinden ook het verhaal achter McSweeney's, met onder andere het prachtige verhaal over de naamgever van deze uitgever. Dit boek hoort zondermeer bij iedere McSweeney's fan in de kast.

5. ECHO


Terry Moore was degene die me voor het eerst echt liet kennis maken met de graphic novel. Zijn Strangers in Paradise reeks heb ik verslonden en ik wacht nog steeds op de verfilming ervan. Minstens even filmisch is de complete editie van ECHO, het maar liefst 590 pagina's tellende verhaal over Julie, een mysterieuze ontploffing boven de woestijn en een ontdekking die de wereld kan verwoesten. Spannend, vol humor en boeiend van begin tot eind.

6. An Elegy for Amelia Johnson


Op de een of andere manier lijkt het graphic novel genre zich goed te lenen voor grote onderwerpen. In An Elegy for Amelia Johnson vertelt Andrew Rostan het verhaal van de dertigjarige Amelia in haar laatste dagen voordat ze overlijdt aan borstkanker. Ze stuurt twee van haar beste vrienden, een schrijfster en een documentairemaker, samen op pad om mensen uit haar verleden te bezoeken en te filmen. Een aangrijpend mooi boek, al ligt het er soms een beetje dik bovenop. Het is volgens mij onmogelijk om dit boek uit te lezen zonder brok in je keel.

7. Page One: Inside The New York Times


Onder redactie van David Folkenflik verscheen de essay bundel Page One: Inside The New York Times, over de toekomst van de journalistiek. Het volgt op de gelijknamige documentaire die Andrew Rossi maakte. Zonder al te sentimenteel of elitair te worden over print, kijkt men in deze bundel zowel achterom als vooruit in het medialandschap. Een must-read voor iedereen die geïnteresseerd is in nieuws en journalistiek.

8. Poke the Box


Poke the Box is zeker niet het beste boek dat auteur Seth Godin ooit schreef, maar hij geeft me ook hiermee weer energie en inspiratie, iets wat zijn plek in deze top tien meer dan rechtvaardigt. Godin lijkt het in dit boek van de daken te willen schreeuwen: ga wat doen!! Eens in de zoveel tijd moet ik dat echt even horen, en alleen al even naar het boek kijken volstaat dan al.

9. The Impostor's Daughter


Het boek The Imposter's Daughter van Laurie Sandell draait om één groot geheim: om wie of wat haar vader nou echt is. Als Laurie opgroeit komt ze erachter dat niet alles wat haar vader vertelt de waarheid is, en ze maakt het haar missie om erachter te komen wat er nu wel en niet waar is aan de verhalen die hij vertelt over zijn verleden. Dat Lauries familie daar niet altijd even gelukkig mee is weerhoudt haar er niet van te blijven spitten. Als uiteindelijk de waarheid meer en meer boven tafel komt, is de focus van het boek al lang verschoven richting Laurie zelf. Dit is maar goed ook, anders had het nog een behoorlijke anticlimax kunnen opleveren. Een heerlijk boek, mooi getekend en op zijn minst intrigerend.

10. The Sigh


Op de valreep krijgt dit bijzondere, kleine boekje van Marjane Satrapi een plek in mijn top tien, voornamelijk door de orginaliteit. De schrijfster van het wereldberoemde Persepolis maakte met The Sigh een sprookje met een origineel verhaal en illustreerde dit prachtig in de stijl die we kennen uit eerder werk. Daar bovenop is het ook nog eens prachtig vorm gegeven.

Happy Christmas Commercials

Als er één tijd in het jaar is die voor de retail van belang is, dan is het wel de decembermaand. De gezelligheid mag wat kosten, en daar wordt flink op in gesprongen door de verschillende grote merken. Kampioen kerstgevoel vind ik nog altijd Coca Cola, die ervoor gezorgd heeft dat inmiddels meerdere generaties, in ieder geval in het westen, de feestdagen associëren met grote rode, fel verlichte vrachtwagens. Dit jaar heeft Coca Cola weer een mooie commercial, dezelfde als vorig jaar overigens, met Santa die mensen samenbrengt door zijn snowglobe schuin te houden. Nederlandse reclamemakers houden het met kerst over het algemeen bij de lolligheid die de reguliere commercials ook kenmerkt. Het inspelen op sfeer en gevoel wordt hier eigenlijk maar zelden echt gedaan, wellicht omdat we onszelf daar te nuchter voor vinden. Albert Heijn heeft er dit jaar echter voor gekozen die richting wel in te slaan en maakte een maar liefst anderhalve minuut durende commercial die helemaal over sfeer gaat. Erg geslaagd als je het mij vraagt: de juiste snaar en nog steeds nuchter genoeg om echt Nederlands te zijn. Nu ben ik natuurlijk niet geheel objectief, maar ik vond het echt een mooi filmpje wat hopelijk nog vele opvolgers zal kennen. Het beste kerstspotje vind ik overigens nog steeds de 2008 commercial van Walmart in combinatie met Coca Cola, een filmpje dat ik al eerder op mijn blog zette:



De wereldberoemde vrachtwagens van Coca Cola, die inmiddels alweer tientallen jaren meegaan:



De 2010/2011 commercial van Coca Cola met Santa en de snowglobe:



De 2011 Albert Heijn kerstcommercial:

Wat Jeroen deed de afgelopen week: De Beste Games Van 2011

Wat Jeroen deed de afgelopen week: De Beste Games Van 2011: Het einde van het jaar komt steeds dichterbij. Een van de leukste dingen van deze tijd zijn de verschillende top 10-lijstjes die overal ...

Het Beste van 2011: Televisieseries

1. Treme seizoen 1

Deze HBO serie over de wijk Treme in New Orleans in de nasleep van Katrina is zo goed dat de mensen van New Orleans er zelf ook helemaal gelukkig mee zijn. Tenminste, als ik onze tourguide uit New Orleans mag geloven. In Treme speelt New Orleans de hoofdrol: een stad vol pijn, maar ook vol passie en hoop. Een serie met een prachtig verhaal en die natuurlijk barst van de muziek. Met onder andere John Goodman en de Nederlandse Michiel Huisman.

2. Spooks seizoen 10

Na tien seizoenen nemen we afscheid van Spooks en uiteindelijk dus ook afscheid van één van de mooiste televisiepersonages ooit: sir Harry Pearce. Het is een waardig slot van een fantastische serie, al had ik Harry wellicht een betere toekomst gegund.

3. Homeland seizoen 1

Deze nieuwe serie is absoluut de verrassing van dit najaar. Hij is spannend, heeft boeiende personages en laat tegelijkertijd een scherp tijdsbeeld zien van Amerika en zijn veiligheidsdiensten na 9/11. Het seizoen sluit af met een extra lange aflevering, en nu maar hopen dat er een tweede seizoen in zit.

4. The Kennedys

Deze serie laat een prachtig beeld zien van de beroemde familie Kennedy, waarbij de nadruk ligt op het presidentschap van Jack Kennedy. Ik heb het controversiële er echt niet in kunnen vinden, ik heb er vooral erg van genoten. Dat er nog maar veel van dit soort series mogen volgen.

5. Fringe seizoen 3

In seizoen 2 raakte ik af en toe een beetje de draad kwijt met de verhalen over de ene wereld en over de alternatieve wereld, maar in seizoen 3 is de balans hierin volledig hersteld wat mij betreft. John Noble is daarbij weer weergaloos als Walter Bishop en ook Joshua Jackson heeft in zijn rol als Peter Bishop zijn draai helemaal gevonden en Pacey voorgoed van zich afgeschud. Seizoen 4 is intussen ook al in volle gang dus we kunnen nog even vooruit met deze bijzondere serie.

6. The Big Bang Theory

Niet elke aflevering is even fantastisch, maar een personage als Sheldon maakt ieder moment in deze serie de moeite waard. Hij is zo grappig, eigenwijs en op zijn eigen manier bijzonder dat het meer dan verdiend is dat acteur Jim Parsons overladen is met prijzen voor deze rol. In januari werd bekend dat er nog minstens drie seizoenen bijkomen, wat het totaal op zeven zou brengen.

Life in a Day

Film een dag je leven en beantwoord een aantal vragen. Dat was de oproep die filmmakers Kevin Macdonald en Ridley Scott deden in samenwerking met YouTube. Het resultaat was 4500 uren film afkomstig uit 192 landen, die samen een soort tijdscapsule opleverden van het leven op aarde op 24 juli 2010. Het is de makers goed gelukt een soort lijn te creëren in het geheel en tegelijkertijd de veelzijdigheid van al het materiaal en de mensen te laten zien. We zien mensen over de hele wereld in hun ochtendrituelen, hun gewoontes, hun trots, maar ook in hun verdriet. Het laat de grootsheid van de aarde zien, maar ook de kleine vreugde van twee mensen die iets te vieren hebben. Doordat het zo ontzettend gefragmenteerd is kost het kijken van deze documentaire wel de nodige energie, maar het is een indrukwekkend geheel en zeer de moeite waard om even goed voor te gaan zitten.

Het Beste van 2011: Films

1. The Tree of Life

Dit is zo'n film die je of geweldig vindt, of hij doet je helemaal niets. In het begin van de film neigde ik naar de tweede groep, maar op het moment dat ik me overgaf aan de abstracte, experimentele beelden was ik helemaal verkocht. Fantastisch gefilmd en heel gedurfd: The Tree of Life is voor mij echt de film van 2011.

2. Pina

Ook op de tweede plaats een wat experimentelere film: Pina. Pina greep me al bij de veel vertoonde trailer: de vloeiende dansbewegingen in combinatie met de prachtige muziek hadden iets hypnotiserends. De complete versie van deze door Wim Wenders gemaakte film maakte de verwachting later meer dan waar. Prachtige beelden in subliem 3D wisselen af met verhalen over Pina Bausch. Dat ik aanvankelijk nooit van deze Duitse danseres en choreograaf gehoord had maakte voor de filmbeleving niets uit. Een hele bijzondere ervaring.

3. 50/50

Deze film ligt nog erg vers in het geheugen en heeft wellicht daarom een klein streepje voor op de rest. Toch vind ik dat hij absoluut een plaats in mijn top 5 verdient omdat het een kunst is als je verschillende heftige emoties zo prachtig naast elkaar in een film kunt brengen zonder deze op te blazen. Zo menselijk, zo klein, en zo prachtig verteld: met recht één van de mooiste films van 2011.

4. Drive

Deze film komt het best tot zijn recht als je er nog helemaal niets over gehoord of gelezen hebt. Drive is een bijzondere film, met een heel scherp randje. Hij is origineel, volledig over de top en spannend gefilmd. De verhaallijn is verrassend en duister. Nadat ik hem gezien had zag ik pas de trailer en realiseerde ik me dat hierin het verhaal grotendeels weggegeven werd, maar dan zonder het donkere gevoel van de film. Doodzonde, en ik was dan ook blij dat ik deze trailer pas achteraf zag.

5. Bridesmaids

Omdat ik hier vreselijk, ongegeneerd om gelachen heb. Wat is dit een ontzettend grappige film. In principe kijk ik films uit dit genre echt maximaal één keer, maar volgens mij lach ik hier bij een tweede keer nog net zo hard om. Platvloers en toch ongelofelijk grappig: ik vind het een hele prestatie.