Candy Crush Saga

Terwijl ik nog als een malle blokjes zat weg te tikken in Diamond Dash, was een groot deel van mijn Facebookvrienden alweer doorgegaan naar een nieuw tijdrovend spelletje. Candy Crush Saga heet het, en het wordt door maar liefst 54 van mijn 181 Facebookbekenden gespeeld. Het is niet het enige spelletje wat op dit moment gespeeld wordt gezien de vele andere spelverzoeken die ik krijg, maar het lijkt op dit moment wel het meest massaal gespeelde te zijn. Het is zo simpel als maar kan: het is een spel volgens het aloude blokjesdraai principe. Wat het leuk maakt is dat de levels soms best uitdagend zijn, maar ook weer niet te uitdagend. Met een aantal keren proberen kom je er echt wel doorheen. Wat verder leuk is, is dat je ziet in welk level alle anderen zitten en met hoeveel punten ze een level gehaald hebben. Waar je je vrienden echt bij nodig hebt is bij de overgang van episodes. Je hebt drie vrienden nodig om voorbij deze overgangen te komen. Dit stelde mij wel voor enig dilemma. Ik wil namelijk andere mensen in principe niet lastig vallen met het gegeven dat ik een spelletje speel. Dat er zo verschrikkelijk veel mensen zijn die dit spel nu spelen maakte dat ik me daar maar overheen zette. Ik stuurde dus toch verzoeken, maar alleen naar mensen die mij ook verzoeken stuurden. Die zouden het vast niet erg vinden en me helpen naar de volgende episode te gaan. Wat me echt tegenstaat aan dit spel is dat je zo vaak gevraagd wordt om ergens voor te betalen. Met name in de iPad-versie is dit het geval. Iedere speciale kracht kost geld, evenals extra levens die je niet van je vrienden hebt. Op de Facebookversie is dit iets minder, maar evengoed ook nog. Ik wil en ga geen geld betalen voor in-game zaken als boosters of levens. Als dat de enige manier wordt om een spel te kunnen spelen houdt het voor mij echt op. Maar goed, voorlopig kom ik met al mijn spelende Facebookbekenden een heel eind. Tot het volgende spel zeg maar.

Amsterdam op Redscale

Toen ik de resultaten van mijn eerste redscale rolletje ophaalde, had ik mijn tweede rolletje al voor meer dan de helft volgeschoten. Ik kon dus geen rekening meer houden met de resultaten van het eerste rolletje en met de lessen die ik daar van leerde. De kans dat ook deze foto's donkerrood zouden zijn en niet weer zouden geven wat ik aanvankelijk voor ogen had was levensgroot. Geen herfstkleuren in het Vondelpark of op het Kleine Gartmanplantsoen dus, maar wat het dan wel ging worden dat was natuurlijk de vraag. Des te verbluffender vond ik het resultaat. Het is een beetje spookachtig, het Vondelpark lijkt wel in brand te staan. Op het Museumplein is er een blauwe gloed in gekomen en ook de City Bioscoop krijgt een heel andere dimensie met deze film. Het laatste redscale rolletje bewaar ik voor een hele zonnige en dus lichte gelegenheid, maar desalniettemin ben ik erg blij met deze Amsterdamse herfstfoto's.

Het oude Filmmuseum in het Vondelpark, najaar 2012



Het beeld van Vondel in het Vondelpark, najaar 2012



De City Bioscoop aan het Kleine Gartmanplantsoen, najaar 2012



I Amsterdam op het Museumplein, najaar 2012

30 Rock

Met een aflevering van een uur is er een einde gekomen aan de comedy 30 Rock. Na zeven seizoenen nemen we afscheid van Liz Lemon, Jack Donaghy en Kenneth Parcell. Deze serie van de hand van Tina Fey was er één van uitersten. Door de critici goed ontvangen, maar voor het echt grote publiek net een tikje te vreemd leek het wel. Het was absurd en hilarisch op een manier die niet door iedereen gewaardeerd werd. Voor mij was het juist die absurditeit die de serie zo aantrekkelijk maakte. Republikeinse Jack met zijn lesbische moeder, Kenneth met zijn plattelandswijsheden, Tracy met zijn diva-gedrag: de één was nog gekker dan de ander. En dan ook nog de geweldige cameo's: zo zagen we Condoleezza Rice, Al Gore en in de allerlaatste aflevering Nancy Pelosi. 30 Rock stopt op de enige manier die het kon stoppen: met het einde van hun eigen TGS. Natuurlijk moet een serie ermee ophouden voordat deze niet meer leuk is, maar ik vind het evengoed jammer. Want het was absoluut nog steeds ontzettend leuk.

American Idol seizoen 12

Het is weer zover: een nieuw seizoen American Idol is begonnen. Nog steeds met Ryan Seacrest met zijn onnavolgbare 'This...is American Idol', en nog steeds met Randy 'yo yo yo man' Jackson. De rest van de crew is echter vervangen. En dat is ook wel hetgeen waar het tot nu toe om lijkt te draaien. Ondanks het feit dat er al veel talent langs is gekomen gaat tot nu toe de meeste aandacht naar de nieuwe juryleden, of om precies te zijn: naar de vrouwelijke juryleden. Mariah Carey en Nicki Minaj lijken weinig met elkaar op te hebben en elke beetje valse blik of opmerking wordt uitvergroot tot dramatische proporties. Het derde nieuwe jurylid, Keith Urban, zit er soms maar een beetje verslagen tussen, niet wetende hoe hij erop moet reageren. Een prettige verandering ten opzichte van vorig jaar is dat als een auditie slecht is dit ook gewoon gezegd wordt. De superlatieven zijn echter ook weer niet van de lucht. Met name Nicki Minaj heeft al enkele keren geroepen dat ze 'obsessed' van iemand is, wat mij een schromelijke overdrijving lijkt. Volgende week begint 'Hollywood Week', mijn favoriete onderdeel van American Idol, en met wat ik zo heb kunnen zien weer aardig wat echt zangtalent. Hopelijk gaat het vanaf dan iets meer over de deelnemers en iets minder over de juryleden. Zoals altijd is er natuurlijk ook weer een onvergetelijke auditie. Deze keer komt hij van Stefanie Sanson, die overigens nooit de bedoeling had gehad om door te gaan, maar vooral aandacht wilde voor haar band en haar muziek. Iets wat ze ook al bij andere talentenshows deed, en wat ook in dit geval gelukt is:

Vuurwerk @lomografie

Speciaal voor het fotograferen van het vuurwerk met oud & nieuw had Jeroen een Fuji Superia 1600 fotorolletje voor me meegenomen. Nu had ik hier nog helemaal geen ervaring mee. Niet met het fotograferen bij weinig licht, niet met het fotograferen met een 1600 ISO lichtgevoeligheid en niet met het spelen met sluitertijden. Het werd dus één groot experiment. Zoals zo vaak bij experimenten mislukt er een aanzienlijk deel. Van de 36 foto's die ik op het rolletje geschoten heb zijn er nog geen tien het aanzien waard. Maar juist die vuurwerkfoto's, daar waar het allemaal om ging, daar zaten twee waanzinnige treffers bij. Hoe ik deze precies gemaakt heb weet ik niet meer, maar dat doet er eigenlijk ook niet zoveel toe. Het zijn twee prachtige foto's geworden waarvan ik niet verwacht had dat ik ze met mijn Diana F+ zou kunnen maken.

Vuurwerk in Amsterdam, 1 januari 2013

Fisheye Kerst @lomografie

Afgelopen augustus kreeg ik niet alleen een Diana F+ camera, ik kreeg de hele set met alles erop en eraan. Al heb ik intussen aardig wat geëxperimenteerd met alle lenzen en hulpstukken, ik heb bij lange na nog niet alles geprobeerd. Ik had al eerder met een fisheyecamera foto's gemaakt, zie één van mijn eerste stukjes over Lomografie, vandaar dat de fisheye lens niet de eerste was die ik perse uit wilde proberen. Maar rond de feestdagen was de fisheye lens dan toch aan de beurt. Met een Lomography 120 mm 400 ISO rolletje in mijn toestel, was ik klaar om de fisheye lens te proberen. Ik had de fisheye zoeker er niet op gezet, waardoor het wel lastig was om te bepalen wat er op de foto ging komen. Ik had bijvoorbeeld het idee dat ik verder in zou zoomen dan achteraf bezien het geval bleek te zijn. Maar goed, dat is natuurlijk tegelijkertijd ook de lol van lomografie. Het leverde een aantal heel aardige foto's op, waarvan de foto van de ijsbaan op het Leidseplein toch wel mijn favoriet is:

Kerstman op de hoek van de Leidsekruisstraat en de Lijnbaansgracht, december 2012



De ijsbaan op het Leidseplein, december 2012



Ook de patatzaak bij de Dam was in kerstsfeer, december 2012

Grow Up

Al struinend door het immens grote Powell's City of Books in Portland Oregon viel mijn oog op het boek Grow Up van auteur Ben Brooks. Het was een zogenaamde staff recommendation, een boek dat door iemand die werkt in de boekwinkel aangeraden wordt. Ik hou van dit soort tips: het zijn tips van mensen die niet perse voor het meest voor de hand liggende boek gaan en kiezen op basis van passie. Dat stel ik me tenminste zo voor, al realiseer ik me heus dat ook de staff recommendations erop gericht zijn om boeken te verkopen. Wat mij aantrok in Grow Up was de simpele maar knallende cover en één simpel gegeven dat op de achterkant gemeld wordt: de hoofdpersoon verdenkt zijn stiefvader ervan zijn ex-vrouw vermoord te hebben. Intrigerend. Uiteindelijk is het helemaal niet de inhoud wat Grow Up tot een heel bijzonder boek maakt. De hoofdpersoon is niet bepaald sympathiek en naast alle aandacht voor drugs, seks en alcohol gebeurt er niet echt veel. Wat dit boek zo bijzonder maakt is de schijnbare moeiteloosheid waarmee het geschreven is. Het is een stilistisch hoogstandje en het is bijna niet te vatten dat dit gedaan is door zo'n jonge schrijver. Dit boek verdient nu al een plek in de literatuur van de 21e eeuw. Dat dit coming of age boek niet onverdeeld positief ontvangen is snap ik. Maar dat is denk ik inherent aan het schrijven van een boek dat zo de tijdsgeest weergeeft en tegelijkertijd zo controversieel is. Van iemand die op zo'n jonge leeftijd al zo'n boek kan schrijven, verwacht ik in de toekomst nog grootse dingen. Ik kan niet zeggen dat ik inhoudelijk gezien erg genoten heb van dit boek, maar ik ben zeker zwaar onder de indruk van deze prestatie. Een auteur om te onthouden.

Maak kennis met Ben Brooks:

Pawn Stars

"I'm Rick Harrison, and this is my pawn shop. I work here with my Old Man and my son, "Big Hoss." Everything in here has a story - and a price. One thing I've learned after 21 years: You never know what is gonna come through that door."
Dit is hoe elke aflevering van het succesvolle Pawn Stars begint, het best bekeken programma op History. Pawn Stars is een realityshow die opgenomen wordt in Las Vegas, in de World Famous Gold & Silver Pawn Shop. Het is wat ik een guilty pleasure show noem: het is fijne televisie waar je niet te diep bij na hoeft te denken. Daarbij heeft het ook een beetje het Tussen Kunst en Kitsch- effect: je hoopt dat er een keer een klant door die deur komt die zich totaal niet bewust is van de enorme waardevolle schat die hij of zij in handen heeft. Daar houdt overigens ook iedere vergelijking op, want zo oubollig als TKEK is, zo smeuïg is Pawn Stars. Het heeft humor, het heeft tempo en kijkt zo lekker weg. Tijdens één van onze bezoeken aan Las Vegas moeten we haast wel langs de World Famous Gold & Silver Pawn Shop gelopen zijn: het is een winkel gesitueerd aan Las Vegas Blvd, niet ver van de Stratosphere Tower. Een Pawn Shop is echter een bekend gezicht in het straatbeeld van Las Vegas, en ik kan niet zeggen dat speciaal deze winkel me opgevallen is. Bij een volgende reis naar Las Vegas zullen we als fanatieke Pawn Stars kijkers de winkel zeker een bezoekje brengen. Al is het maar voor de foto.

Spinner 360 Motorizer

Nog voordat ik mijn nieuwe Spinner op de reguliere manier had kunnen uitproberen, kreeg ik er al een motorizer bij. Dit zorgde ervoor dat ik direct kon proberen hoe de Spinner binnen zou werken. Het was natuurlijk even freubelen voordat ik de camera op de motorizer bevestigd had, maar dat kwam zoals gewoonlijk meer doordat ik de handleiding niet gelezen had, dan dat het ingewikkeld zou zijn. Het is een mooi systeem: je kunt de camera inclusief motorizer neerzetten en vervolgens bedienen met de bijgeleverde afstandsbediening. Je kunt hiermee bepalen of je hem een compleet 360 graden ronde laat maken, of dat je hem korter laat draaien. Ik heb de Spinner inclusief motorizer zowel binnen als buiten geprobeerd en ik vind het resultaat echt verbluffend. Ik was bang dat hij buiten wat overbelicht zou zijn, maar ik vind het effect juist heel mooi. Ik heb voor deze foto's hele simpele rolletjes van de HEMA gebruikt van 400 ISO. Bij het volgende rolletje heb ik de motorizer thuisgelaten en de camera via het koordje laten draaien. Ik ben echt reuze benieuwd naar het verschil, maar op deze foto's zal ik nog even moeten wachten.

Een eerste test binnen met de Spinner 360 en de motorizer, december 2012



Ook deze foto is met de motorizer gemaakt, buiten op het Leidseplein, december 2012

Amsterdam met de LomoKino

Eind december maakten wij een rondje door de stad met onze nieuwe LomoKino. Het was ontzettend leuk om te doen, maar tegelijk ook heel lastig om ook maar enigszins te voorspellen hoe het filmpje zou worden. Sneller of langzamer bewegen, sneller of langzamer draaien aan het handeltje, te veel of te weinig licht: allemaal aspecten waar we gaandeweg achter moeten gaan komen. Het eerste filmpje is dan ook soms te licht, soms te donker, soms te snel en soms te langzaam. Maar bovenal is het leuk en verrassend. Het zweeft ergens tussen foto en film en dat ook nog eens analoog. Ik kan me zo voorstellen dat het niet ieders smaak is, maar wat mij betreft smaakt het vooral naar meer. Een hele welkome aanvulling op onze verzameling van lomografie camera's, die voor nog veel mooie beelden gaat zorgen.

Les Misérables

In 1992 maakte ik voor het eerst kennis met Les Misérables. Het was de eerste grote musical die in het circustheater in Scheveningen speelde, nadat deze eerst in Carré had gestaan. Ik vond het een enorme ervaring. Ik had nog nooit zo\'n grote productie gezien en ik vond zowel de muziek als het verhaal prachtig. De hernieuwde 2008/2009 versie in Nederland is langs mij heen gegaan. Ik wilde de musical nog wel een keer zien, maar dan liever in het buitenland. Dit is er echter nog niet van gekomen. Wat er wel is gekomen is een verfilming van de musical. Groots, meeslepend en bombastisch: zo kwam de trailer op mij over en ik moest deze film natuurlijk gaan zien. Dit zou weleens dé film van het jaar kunnen worden dacht ik.
Dat is het niet. Het is zondermeer een knappe verfilming van de musical en er zitten prachtige kippenvelmomenten in, maar het geheel is niet de grootse epische film die ik gehoopt had te zullen gaan zien. Dit kwam voor mij ten eerste door de lengte: bijna drie uur is voor een film toch echt een hele zit. Daarnaast waren enkele acteurs niet de ervaren zangers die ik gewend ben vanuit de musical. Hierdoor raakten enkele grote nummers, zoals \'Stars\' van Javert, niet de gevoelige snaar die ze normaal wel raken. Grote uitzondering hierop is het fenomenale \'I dreamed a dream\' van Ann Hathaway. Live in de scene gezonden in één take: door merg en been en volgens mij nooit meer te evenaren. Alleen door deze vertolking is de film al meer waard dan de twee sterren die het Parool geeft. Want al vond ik het niet briljant, er zitten prachtige momenten in die een plekje in de filmgeschiedenis verdienen. En voor iedere echte Les Mis-fan is het natuurlijk sowieso een must see.

(Her)ontdekt in 2012

Hoe leuk is het om elk jaar weer nieuwe dingen te doen, te zien en te ontdekken. Of het nu een nieuwe winkel is, een nieuw genre boeken of simpelweg een nieuwe route richting het werk. Nieuwe dingen blijven zorgen voor creativiteit, inspiratie en energie. Natuurlijk kan dit ook een herontdekking zijn, die voelt als een nieuwe ontdekking. Goed kijken dus, en open blijven staan voor nieuwe ervaringen. Zolang ik nog moet schrappen om een lijstje samen te kunnen stellen gaat het goed denk ik.

5. Mexx

Voor de categorie vrouwen die H&M een beetje ontgroeid is, Miss Etam te provinciaals vindt en de Bijenkorfmerken te truttig, was de keuze behoorlijk beperkt de laatste jaren. Natuurlijk hebben we Esprit en s.Oliver, maar het houdt niet over. Des te gelukkiger ben ik met de terugkomst van Mexx in het straatbeeld. Kleurig, zwierig en met een eigen Mexx-pas. Een welkome terugkeer die hopelijk succesvol zal blijken te zijn.

4. Young Adult boeken

Een genre dat ook in Nederland steeds meer voet aan de grond krijgt, maar dat ik vooral uit Amerika ken. Misschien omdat het daar al veel gangbaarder is dat dit genre zowel door jeugd als door volwassenen gewaardeerd wordt. The Fault in Our Stars, Everyday, The Future of Us: stuk voor stuk prachtige, puur geschreven boeken die ik iedereen aan kan raden.

3. Pinterest

Hoe ontspannend is het om te scrollen door duizenden foto's van de mooiste plekken op aarde, of van de meest kleurrijke, of van de vreemdste. Het is leuk om mooie vondsten te (re)pinnen en zo een prachtige verzameling te maken. Daarnaast is het leuk om gerepind te worden, want dat voelt toch een beetje alsof iemand je vertelt dat je iets moois hebt gevonden. Of een goede smaak hebt. Extra leuk is dit natuurlijk als het een eigen foto betreft. Verslavend tijdverdrijf.

2. Floaten

In de categorie ontspannend scoort deze huizenhoog: drijven in een cabine met zout water, denkend aan helemaal niets. Ik was van te voren bang dat ik me zou gaan vervelen of dat ik zou gaan malen, maar de ontspanning komt als vanzelf. Voor herhaling vatbaar.

1. Lomografie



Al kende ik het verschijnsel lomografie al iets langer, in 2012 heb ik het echt ontdekt en me eigen gemaakt. Het meest aantrekkelijke aan lomografie vind ik niet eens zozeer het anders fotograferen, maar meer het anders gaan kijken. De wereld ziet er kleurrijker, boeiender en zachter uit door de ogen van een lomograaf. Inmiddels hebben we een Diana F+, een Spinner 360 en een Lomokino in ons bezit en er valt nog een hele wereld te ontdekken.

Het beste van 2012: Televisieseries

6. The Newsroom

Hoe graag had ik het eerste seizoen van deze HBO serie op naam van Aaron Sorkin op een eerste plaats gezet. Maar The Newsroom is er gewoon nog niet. De setting is perfect, maar de hoofdpersonages ontbreekt het nog aan diepgang en geloofwaardigheid. De grootste valkuil vind ik het slapstickgehalte: dan haak ik echt af. Maar als de dialogen zijn zoals ze moeten zijn: scherp, razendsnel, vol pit en humor, dan laat de serie zien hoeveel potentie er in zit.

5. Modern Family

Deze zogenaamde \'mockumentary\', zo genoemd vanwege de onderonsjes met de camera, is vanaf het eerste seizoen in 2009 al een groot succes. Het sterke aan deze serie vind ik dat er geen enkel slecht personage in zit. Al blijft Ed O\'Neill als Jay Pritchett zonder twijfel de held van het geheel.

4. Nashville

Een rijke familie, twee concurrerende zangeressen met een generatieconflict, en daarnaast ook nog een politiek strijdtoneel: Nashville heeft alles in zich om het nieuwe Dallas te worden. Jammer genoeg blijft zowel het verhaal als de emotie net te veel aan het oppervlak. Dit maakt precies het verschil tussen een soapy serie en meeslepend drama. De muziek geeft er zeker een extra dimensie aan en de soundtrack is fijn luistervoer.

3. The Neighbors

Een stevig potje zelfkritiek kan ik vaak wel waarderen en dat is precies wat deze serie doet. Op een humoristische manier wordt er vanaf de grootste afstand die maar kan, vanuit de blik van een alien, naar Amerika gekeken. Hier ontstaan hilarische situaties door. De eerste aflevering is even wennen, maar daarna wordt het beter en beter.

2. Homeland seizoen 2

Niet zo goed als het eerste seizoen, maar nog steeds reuze spannend en intrigerend. Reikhalzend kijk ik al uit naar het derde seizoen om te zien wat dit Carry en Brody gaat brengen. De serie heeft wel een draai nodig, want voortborduren op de eerste twee seizoenen is niet genoeg vrees ik.

1. Borgen

Eenmaal gewend aan het Deens vond ik deze serie echt verslavend goed. Zo geloofwaardig, en daardoor misschien ook wel zo indrukwekkend. Ik ben bang dat het er echt zo aan toe gaat, ook in Nederland. En misschien wel erger. Vanaf maart gaan we zien hoe het Birgitte verder vergaat.

Het beste van 2012: Films

Wat zijn er in 2012 veel goede films uitgekomen. Het was dan ook niet heel makkelijk een rijtje te maken, en over de volgorde ben ik het eigenlijk nog steeds niet helemaal eens. Maar goed, hier is hij dan toch:

7. Argo

Het verhaal van de Amerikaanse diplomaten die Iran moeten verlaten vanwege de revolutie was mij niet bekend, maar bewijst wel dat de realiteit vaak absurder is dan welk verzonnen script dan ook. Met name de achtergrond waartegen dit verhaal zich afspeelt vond ik prachtig: het eind jaren '70 decor, de opstand, het geheimzinnige van de operatie. Jammer was dat ik nergens echt een band met de groep mensen ging voelen. Dit zorgde ervoor dat ik iets minder door het verhaal werd meegesleept als wellicht de bedoeling was geweest.

6. Seeking a Friend for the End of the World

We hebben het overleefd hoor, het voorspelde einde van de wereld. Maar als het er toch zou zijn gekomen dan had het er volgens mij zo uitgezien als in deze film. Geen superheldendaden, maar mensen die er met hun eigen beperkingen het beste van proberen te maken. Aandoenlijk en uiteindelijk ook behoorlijk indringend.

5. The Perks of Being a Wallflower

Wat een heerlijk boek was, werd een heerlijke film. Het maakte niets uit dat ik het boek zo kort van te voren pas gelezen had. De film stond prima op zichzelf en was orgineel en goed geacteerd. Oke, ik heb een zwak voor zogenaamde 'coming of age' verhalen, maar juist omdat er al zulke fantastische boeken en films over dit onderwerp zijn is het lastig om nog iets te maken wat iets toevoegt. Dat is in dit geval zeker gelukt.

4. De Rouille et D'Os

Ik dacht van te voren dat dit een film zou zijn over de band tussen een meisje en een orka. Wat dat betreft was de trailer behoorlijk misleidend: het ongeluk met de orka is slechts het begin van het verhaal. Wat volgt is een aangrijpend en ontroerend relaas, dat lastige momenten niet uit te weg gaat. Een indrukwekkende film, niet in de laatste plaats door de topprestatie van Marion Cotillard als de gehandicapte Stéphanie.

3. End of Watch

Doordat veel stukken uit de hand gefilmd zijn lijkt het allemaal super realistisch. Geen standaard politiefilm dus, maar wel eentje die nog een tijdje in mijn hoofd bleef zitten. Dat wij hem in Los Angeles zagen, de plaats waar de film zich afspeelt, droeg hier zeker aan bij.

2. Moonrise Kingdom

Wat een lieve, bijzondere, tikje absurde film. Heel origineel en prachtig verfilmd. Een een hele fijne verrassing.

1. Cloud Atlas

Je houdt ervan of je hebt er helemaal niets mee. Lang, veel en gecompliceerd: het is niet voor iedereen. Ik vond hem prachtig en het gevoel dat ik de helft gemist heb maakt enkel dat ik hem nog een keer wil zien. En daarma nog een keer wellicht.

Het beste van 2012: Boeken

We leven alweer enkele dagen in het nieuwe jaar en zijn de laatste weken al overspoeld met allerlei lijstjes over het jaar 2012. Time Magazine spande de kroon met meer dan 50 verschillende lijstjes. Toch wil ik, al is het aan de late kant, ook mijn bijdrage nog leveren. Al is het maar om voor mezelf vast te leggen waar ik in 2012 echt van genoten heb. Dus hier alsnog mijn 'Beste van 2012', te beginnen met Boeken.

6: Is everybody hanging out without me?

Het boek dat Tina Fey had moeten schrijven: grappig en pretentieloos. In het begin werd ik nog even op het verkeerde been gezet, dacht ik dat het een soort van chronologische autobiografie ging worden. Gelukkig dwaalt Mindy Kaling snel van dit spoor af en doet waar ze het beste in is: het absurde laten zien van alles wat gewoon lijkt. Een lekker leesbaar en ontspannen boek.

5: A Hologram for a King

Dave Eggers is de koning van het beschrijven van het niets. Ook in dit boek gebeurt niet bijzonder veel, maar dat maakt het des te indringender. Geen grote maatschappelijke misstanden deze keer, al is de waanzin van deze tijd tussen de regels door pijnlijk voelbaar.


4: The Perks of being a Wallflower

In stapels in de boekwinkels in Seattle aanwezig omdat de film drie dagen later uit zou komen, maar ik had nog nooit van deze cultklassieker gehoord. Ben ik even blij dat ik er tegenaan liep: een bijzonder boekje dat ook nog eens geweldig verfilmd werd.

3: Why be happy when you could be normal?

Mooi, mooi, mooi. Soms een beetje aan de langzame kant, maar de tragiek en de vertelstijl maken dit ruimschoots goed.

2: Moonwalking with Einstein

Het aangaan door Joshua Foer van de uitdaging om mee te doen aan de geheugenkampioenschappen en deze ook nog eens te winnen werkte dusdanig inspirerend dat ik werkelijk zin kreeg om zelf ook de volgorde van een pak kaarten uit mijn hoofd te gaan leren. Helaas moet ik toegeven dat ik het nog niet geprobeerd heb. Maar de uitdaging staat.

1: The fault in our stars

Ontroerend, puur en heerlijk geschreven. Voor mij het meest indrukwekkende boek van 2012.

LomoKino

We hebben onze analoge verzameling deze kerst uitgebreid met een heel bijzondere camera: een LomoKino. Nu kunnen we niet alleen lomofoto's maken, maar ook (korte) lomofilmpjes. Een hele nieuwe wereld vol experimenten: hoe houd je hem vast, hoe snel draai je de handel, hoeveel licht heb je nodig? Allemaal vragen waar je filmpje na filmpje, probeersel na probeersel pas antwoord op kunt geven. Met ons eerste filmpje hebben we een sfeerimpressie van kerst in Amsterdam proberen te geven. Of het gelukt is? Geen idee! Het leuke aan lomografie blijft immers de extra spanning omdat de film eerst ontwikkeld moet worden. Maar ook het irritante aan lomografie, want je moet of je wilt of niet toch echt op het resultaat wachten. Nog niet ons eigen LomoKino filmpje dus, maar om alvast een beetje een idee te geven van hoe het eruit kan komen te zien hier wat voorbeelden gepost op YouTube van Lomographic Society:

Every Day

Elke dag wordt de 17-jarige tiener A. wakker in een ander lichaam. Dit is voor hem de gewoonste zaak van de wereld: elke dag andere ouders, een andere school, een ander leven. Hij heeft dan ook niet de behoefte om zich te hechten en gedraagt zich de dag dat hij andermans leven overneemt zo netjes mogelijk. Alles verandert als hij een dag in het lichaam van Justin komt en verliefd wordt op zijn vriendin Rhiannon. Vanaf dat moment probeert hij, in welk lichaam hij ook zit, het contact met Rhiannon vast te houden wat ertoe leidt dat zowel zijn als Rhiannons leven een stuk ingewikkelder worden. Een zeer origineel maar wel gecompliceerd gegeven. Schrijver David Levithan stopt dan ook aardig wat energie in het uitleggen wat A. wel kan en wat niet en wat hier de consequenties van zijn. Hier staat tegenover dat de zoektocht naar Rhiannon elke dag na het wakker worden op een andere plek op den duur wat eentonig wordt. De echte twist komt pas tegen het einde van het boek als A. erachter komt dat hij wellicht niet de enige is die op deze manier moet leven. Deze wending wordt echter verder niet echt uitgewerkt en lijkt eerder een opmaat te zijn naar een vervolgboek. Al met al een mooi romantisch boek, dat soms wat versnelling had kunnen gebruiken, of juist wat diepgang had kunnen nemen in de levens die A. overnam. Het leest in ieder geval heerlijk weg en voor een eventueel vervolg houd ik mij zeker aanbevolen.

Homeland seizoen 2

Het eerste seizoen van Homeland was de televisiehit van 2011. Het verhaal van de CIA agente die er van overtuigd was dat er een marinier naar de kant Al Qaida was overgelopen hield miljoenen mensen aan de televisie gekluisterd, waaronder niemand minder dan Barack Obama. Had het eerste seizoen één lange opbouw met een klapper op het einde, het tweede seizoen is een stuk minder evenwichtig. Brody is van teruggekeerde marinier inmiddels opgeklommen tot congreslid en staat op het punt genomineerd te worden als kandidaat voor vice president. Dan komt Saul er achter dat Carrie het al die tijd bij het rechte eind had wat betreft Brody. Er ontstaat een kat en muis spel tussen Carrie en Brody: van haat en liefde, vertrouwen en bedrog, van aantrekkingskracht en afgestoten worden. Soms gaat het verhaal heel snel, terwijl de scenes tussen Carrie en Brody tergend langzaam kunnen zijn. Het was hollen of stilstaan, wat er soms voor zorgde dat mijn aandacht iets verslapte. Ook de manier waarop Carrie de ene keer wel geloofd werd en de andere keer niet schepte aan mijn kant wat verwarring. Wat niet wegneemt dat het weer fantastisch spannend drama was en dat ik blij ben dat er nog een derde seizoen aankomt.

Lomography Redscale XR 50-200

Intussen ben ik alweer geruime tijd aan het fotograferen met de Diana F+. Omdat ik zelf vind dat ik de camera al aardig onder controle heb, vond ik het tijd om te gaan experimenteren met rolletjes. Alleen van het merk Lomography zelf is er al een hele reeks te krijgen met allerlei verschillende resultaten. Er is afwisseling in ISO, in roodgehalte en er is bijvoorbeeld ook slidefilm, dat ontwikkeld als negatief-film prachtige kleurcontrasten geeft. Aangezien ik de zweem rood over veel lomofoto's die ik online zie erg mooi vind, besloot ik een redscale rolletje te proberen. Ik koos voor degene die er op de verpakking het minst rood uitzag: Redscale 50-200 ISO. De ISO had me moeten waarschuwen: voor dit rolletje heb je veel licht nodig. En laat je dat in Nedeland in de herfst nu net niet hebben. Het was de bedoeling om herfstkleuren te fotograferen, maar inplaats daarvan zijn het donker rode foto's geworden van bomen waarvan onmogelijk te zien is welke kleuren de bladeren hadden op dat moment. Het is jammer dat die natuurlijke schoonheid verloren is gegaan, maar de foto's zijn op hun eigen manier toch wel bijzonder geworden. En ik heb weer wat geleerd: in Nederland moet je, zelfs met mooi weer toch echt gevoeligere rolletjes gebruiken, wil het resultaat niet heel donker worden.

Dit bord staat al zo lang ik me kan herinneren in het hertenpark in Pannerden, foto november 2012



Deze boom had prachtige herfstkleuren, in de middag gefotografeerd tegen een strak blauwe lucht, november 2012



Experiment met double exposure, november 2012