Kroningsdag @lomografie

Was het nou koninginnedag, koningsdag of kroningsdag? Omdat ik wellicht nog maar een enkele keer de kans heb om een dag zo te noemen wordt het maar kroningsdag. Ik heb het natuurlijk over 30 april 2013, de dag dat Willem-Alexander tot koning gekroond werd. Het is inderdaad alweer een paar weken geleden, maar dat heb je nu eenmaal als de foto's eerst nog ontwikkeld moeten worden. Dan loop je iets achter de feiten aan. Gelukkig had ik op het moment zelf wel gewoon mijn telefoon bij me waarmee ik live-beelden direct door kon sturen naar Facebook en de rest van de wereld. Waarom zou je er immers anders tussen gaan staan? Geen foto geen bewijs. En ertussen stond ik. Het was in eerste instantie helemaal niet mijn bedoeling om me naar de Dam te begeven. Ik wilde alleen even naar buiten om wat sfeer te proeven voordat bij ons voor in de straat de boel weer vol zou staan. Er was 's ochtends echter helemaal geen sfeer in de stad, want iedereen bleek op de Dam te staan. Voordat ik het wist stond ik er ook , en als je er dan toch bent dan blijf je natuurlijk ook even kijken. Ondanks het gegeven dat ik niet zoveel met het koningshuis heb was het toch wel bijzonder om er te zijn. Het was allemaal heel ontspannen, heel ongedwongen, en er waren natuurlijk mogelijkheden te over om foto's te maken. Bovenstaande foto maakte ik met mijn Diana F+ op Fujichrome film, die de kenmerkende kleurcontrasten opleverde. Onderstaande foto's met de LC-Wide, met X-Pro Slide film.

De menigte gefotografeerd richting het Damrak, 30 april 2013



Links de nieuwe koning op het balkon, maar beter zichtbaar op de grote schermen, 30 april 2013



Een paar uur later was het voor de deur weer gewoon de koninginnedag zoals we die al jaren kennen, 30 april 2013

Hollywood

Het duurde maar liefst zes seizoenen voordat ik door had dat het hoofdpersonage uit de televisieserieCalifornication, Hank Moody, een link had met Charles Bukowski en diens beroemde hoofdpersoon Hank Chinaski. Die weer gebaseerd was op zijn eigen persoon. Ik zou als excuus kunnen brengen dat ik Hollywood van Charles Bukowski niet gelezen had, maar dat is eigenlijk geen excuus. Dat maakt het alleen maar erger eigenlijk, want als fanatieke lezer en Amerika-fan had ik die allang in mijn verzameling moeten hebben. Gelukkig ben ik niet iemand die erg veel ontleent aan het kunnen aangeven van literaire of cinematische verwijzingen. Het had echter wel wat toegevoegd aan de kijkervaring van Californication als ik Hollywood eerder had gelezen, dat moet toch wel gezegd. Want wat is Hollywood een heerlijk boek, ik heb er echt van genoten. Beter laat dan nooit zal ik maar zeggen. Het voelt als Hollywood, het ademt Hollywood. Al kom ik er slechts enkele dagen per jaar en is het boek al bijna 25 jaar oud, toch is er zoveel herkenning. De lucht, de geuren, alles wordt bijna tastbaar. Daarbij is het ook nog eens een heel smeuïg boek, wetende dat een groot deel echt zo gebeurd is bij de totstandkoming van de film Barfly, de belangrijkste verhaallijn in het boek. Die ik nu dus ook nog moet gaan zien ja, om vervolgens wellicht het boek nog eens te lezen. En Californication nog eens te kijken. Maar goed, daarvan blijkt nog een nieuw seizoen te komen, dus dat is alvast geregeld.

LC-Wide

Sinds een aantal weken ben ik in het bezit van een Lomo LC-Wide camera. Hoe langer ik met Lomografie bezig was, hoe meer het gevoel kwam dat ik ook een 'echte' Lomo-camera wilde hebben. Hiermee bedoel ik dus een camera van de LC-familie, de camera waar het voor Lomografie ooit mee begon. Ik merkte dat online met name de foto's gemaakt met de LC-Wide me aantrokken. Door de grote hoek van de lens lijken de foto's diepte te krijgen, een effect dat vooral naar voren komt bij het fotograferen van rechte hoeken. De keuze tussen de LC-A en de LC-Wide was dus snel gemaakt, ondanks het niet geringe prijsverschil. Het is sowieso één van de duurdere camera's uit het Lomography-assortiment, maar daar krijg je dan ook wat voor. Het beeld is prachtig, de lichtmeter een prettig hulpmiddel en de reikwijdte van de lens is echt spectaculair. Eerder liet ik al foto's zien die met de LC-Wide op x-pro slide film gemaakt waren. Ik gebruikte echter ook al Lomography CN 800 iso en 400 iso. De camera is klein, handzaam en zit consequent in mijn tas. Hij doet daarmee de eerste Lomography-regel meer dan eer aan: take your camera everywhere you go. Zondermeer mijn favoriet op het moment.

De Herengracht, april 2013



De Amstel vanaf de Blauwbrug, april 2013



Het Leidseplein bij zonsopkomst, april 2013

Wieliczka Salt Mine

Een half uurtje rijden vanaf Krakau liggen de Wieliczka Salt Mines. Dit was een plaats waar tot in de jaren '90 zout gewonnen werd, maar die nu opengesteld is voor het publiek. Als je een pure, ambachtelijke zoutmijn verwacht dan ben je bij de Wieliczka Salt Mines aan het verkeerde adres. Het is een toeristische, geoliede machine, die talloze bezoekers in korte periodes kan verwerken. Aangekomen word je in grote drommen naar beneden geleid via een houten trap, waarna je via gangen in diverse ruimtes terecht komt. Deze kamers zijn ongetwijfeld ontstaan door de zoutwinning, maar dat is niet waar de aandacht van de gids het meest naar uitgaat. In elke kamer staan namelijk beelden, uiteraard gemaakt van zout, die soms een bekende voorstellen, en soms in een groep een situatie uitbeelden. Niet zelden gaat dit vergezeld met een lichtshow en enige muzikale omlijsting. Het is groots en in die zin wel indrukwekkend, maar het geheel voelt toch meer als een ondergronds museum, dan als een mijn. Daarbij komt dat de licht- en geluidseffecten nogal amateuristisch aandoen. Zo werden we bij een ondergronds meer getrakteerd op wat groene en oranje lichten die knipperden op de maat van Chopin terwijl de gids plichtmatig de knopjes bediende. De grote ondergrondse kathedraal met de kroonluchters was zeker wel indrukwekkend, maar zoals bij zoveel dingen die we zagen onderweg heb ik nog steeds geen idee waarom die daar was. Het had van mij allemaal wat authentieker gemogen, zonder al die opsmuk. Maar goed, daarvoor waren we duidelijk in de verkeerde mijn.

Eén van de vele beelden in de Wieliczka Salt Mines, februari 2013

De gangen gaven je nog een beetje het gevoel dat je echt in een mijn was, februari 2013

De kathedraal, februari 2013

Het toppunt van kitsch, februari 2013

Candy Crush Level 147

Ik had de moed bijna opgegeven: na twee maanden vast te zitten in één enkel level had ik er echt geen zin meer in. Aan het aantal toegestuurde levens van Facebookvrienden lag het niet, evenmin aan het aantal toegestuurde extra zetten. Ik kwam er gewoon niet doorheen, terwijl het op zich helemaal geen gecompliceerd level leek. De enige troost was dat ik niet de enige leek te zijn. Ik zag meer mensen voor kortere of langere tijd stranden op dit punt. Des te frustrerender was het dan wel als ik weer iemand door zag gaan. Wat had hij/zij gedaan? Wat was het geheim? Toch maar boosters kopen? Maar dat weiger ik. Ik geef nog liever op dan dat ik hier serieus geld aan uit ga geven. Zelfs twee maanden frustratie heeft dat niet veranderd. Er leek dus een einde te zijn gekomen aan mijn Candy Crush verslaving.Tot ik even aan een vriend wilde laten zien in welke level ik al die tijd al vast zat, en ik er opeens door was. Hoe? Geen idee. Sommige mensen beweren heel goed te zijn in dit spel. Maar volgens mij is het nog steeds voor het overgrote deel pure mazzel. Voor de pechvogels die nog steeds vastzitten in level 147 hieronder een YouTube filmpje dat misschien hulp biedt. Ik denk het niet, maar ik vind het vooral reuze komisch dat iemand serieus een level van Candy Crush op YouTube zet. En dat er ook nog eens zoveel mensen naar kijken. Eén van de meest onbegrijpelijke hypes ooit, die duidelijk nog niet voorbij is.

Lomography X-Pro Slide 200

Er valt veel onder te brengen onder de noemer Lomography: als het maar analoog is dan ben je al een heel eind. Daarbij is de lol wel dat je houdt van verrassingen, en je je van te voren dus niet al te druk maakt over het te verwachten resultaat. Toch zijn er foto's die we eerder als typisch lomografisch zouden bestempelen dan andere. Dit heeft vooral te maken met de kleuren, wat vervolgens weer te maken heeft met het ontwikkelproces. Ik maakte hier voor het eerst zelf kennis mee toen ik mijn Diana F+ voorzien had van een Fujichrome MS 100/1000 rolletje. Deze werd vervolgens via crossprocessing ontwikkeld, wat betekent dat de film die eigenlijk diafilm was, behandeld werd als een gewoon negatief filmpje. Het merk Lomography heeft zelf ook zogenaamde slide-film en het werd na mijn zeer geslaagde poging met de Fujichromefilm hoog tijd om deze eens te proberen. Ik koos voor de Lomography X-Pro Slide 200 ISO 35mm. Ik deed deze in mijn LC-Wide, mijn nieuwste en op dit moment meest geliefde lomocamera. Het effect is verbluffend: groene, gele, blauwe tinten in combinatie met een soort korreligheid die de foto's een heel speciale uitstraling geven. Net als bij de Fujichromefilm zie je wel dat je contrasten nodig hebt om tot een optimaal effect te komen. Veel licht en een diepblauwe lucht, het liefst met wat wolkjes, geven het beste resultaat. Dat neemt niet weg dat ik de foto van de naderende metro ook spectaculair vind. Het is dus vooral een kwestie van proberen, laten ontwikkelen, kijken en nog meer proberen. Voor een eerste rolletje ben ik in ieder geval zeer tevreden!

Jeroen in de Jordaan, Amsterdam, april 2013



Straatkunst in de Jordaan, Amsterdam, april 2013



Naderende metro bij halte Weesperplein, Amsterdam, april 2013

Lean In

Women, work and the will to lead: dat is waar Sheryl Sandberg zich sterk voor maakt in haar boek Lean In. Sheryl Sandberg is de zeer succesvolle COO van Facebook. In de loop van haar carrière merkte ze geregeld dat er wat betreft vrouwen, leiderschap en werkelijke gelijkheid op de werkvloer nog een lange weg te gaan is. Had ze nog gestudeerd in de veronderstelling dat emancipatie een overbodig goed was geworden, eenmaal in het bedrijfsleven zag ze dat er nog heel wat te doen valt. In haar boek Lean In gaat ze daarom niet alleen in op de verschillen tussen mannen en vrouwen en waar zich dit in uit, maar roept ze ook actief op tot aanpassingen en veranderingen. Persoonlijk vond ik de eerste paar hoofdstukken het interessantst. Hier beschrijft Sandberg hoe vrouwen zich gedragen in het bedrijfsleven, waar hierin de verschillen zitten met hun mannelijke collega\'s en wat hiervan de consequenties kunnen zijn. Ook laat ze zien aan de hand van onderzoeken hoe er nog steeds anders gereageerd wordt op vrouwen dan op mannen, puur op basis van verwachtingen. Verderop in het boek begint Sandberg een beetje in herhaling te vallen. Als Sandberg door blijft gaan over traditionele verhoudingen tussen man en vrouw gezien vanuit de gezinssituatie, haak ik een beetje af. Ik snap dat voor veel vrouwen het moederschap een belangrijke rol speelt in de loop van hun carrière, maar ik vind het boeiender wat er binnen de werkmuren afspeelt dan hoe mensen hun privéleven hierin een plaats geven. Al met al bij vlagen een heel interessant boek met een grote ambitie: Sandberg wil via dit boek en via gerelateerde webpagina\'s, o.a. op Facebook, een community vormen speciaal voor vrouwen in het bedrijfsleven. Uit nieuwsgierigheid zal ik een kijkje nemen, maar ik denk dat het daarbij blijft.

Communisme Tour

De Citytour in Warschau had ons een aardig beeld gegeven van de geschiedenis van de stad en van het land meer in zijn algemeenheid. De communistische periode werd hierbij wel aangestipt, maar niet uitgebreid behandeld. Omdat we veel sporen uit deze tijd in de stad meenden te zien, boekten we na de Citytour een speciale communisme tour. Deze tour zou ons langs de overblijfselen uit deze periode leiden, op een passende manier. Die passende manier bestond uit een piepkleine Fiat die geen Fiat was maar de communistische variant bleek. Samen met twee andere toeristen propten we ons in dit autootje, waar onze 27-jarige gids enthousiast achter het stuur kroop en ons kriskras door de stad voerde. Hij maakte er echt een veelzijdige, interessante tour van. Hij was hierbij niet zozeer gericht op schoonheid, maar op verhalen en ervaringen. We zagen kogelgaten in de muur van een vervallen binnenplaats. We aten Poolse donuts in een bakkerij die sinds de jaren '50 niet gemoderniseerd leek. We zagen de overblijfselen van het Joodse ghetto. We luisterden in de auto naar muziek uit de communistische jaren en aten lunch bij een zogenaamde Milkbar. Zonder me ervan bewust te zijn at ik hier soep met ingewanden, vreemde deegdingetjes en limonade die bestond uit vruchtjes met water. Bijzonder, maar niet perse voor herhaling vatbaar. Natuurlijk zagen we het Paleis van Cultuur en Wetenschap, een cadeau van Stalin aan de stad en letterlijk niet te missen. We liepen over de brede boulevard, waar de parades gehouden werden, en waar nu ironisch genoeg de sexshops en andere discutabele winkeltjes de boventoon voerden. Tot slot eindigden we in een kroegje in de hippe wijk Praha, waar we getrakteerd werden op Poolse wodka. Het was de meest originele tour die ik ooit deed, niet in de laatste plaats door het enthousiasme van Martin, de gids. Echt een aanrader voor iedereen die meer wil zien dan de gebruikelijke toeristische trekpleisters.

Overblijfselen van het Joodse ghetto, Warschau, februari 2013



Communistisch lunchen in de Milkbar, Warschau, februari 2013



Het Paleis van Cultuur en Wetenschap, Warschau, februari 2013



Ons vervoer tijdens de tour, Warschau, februari 2013

Warschau Citytour

De eerste indruk die ik van Warschau kreeg was dat het niet een heel toegankelijke stad was. We kwamen aan op het centraal station van Warschau en het eerste beeld wat we hadden was een wat rommelig geheel van grote moderne gebouwen, braakliggend terrein en tussendoor weinig inspirerende flatgebouwen uit de jaren '50-'60. Gelukkig werd dat beeld de volgende dag in ieder geval voor een deel bijgesteld. De gids van een kleinschalige Citytour, die nog eens extra kleinschalig was doordat we buiten het seizoen waren, bracht ons naar de meest historische plekken van Warschau, verspreid over de stad. Elke plaats had zijn eigen verhaal en zo ontdekten we dat Warschau een buitengewoon interessante en historisch beladen stad is. Het was een vrij standaard tour die voerde langs de oude stad, het presidentieel paleis en vele herdenkingsmonumenten. Als eerste kennismaking met de stad was het helemaal perfect. De enige kanttekening was dat ook deze gids, net als degene die we eerder in Auschwitz hadden, er de vaart erg in had. Hierdoor raakten we af en toe achterop als we foto's wilden maken en misten we hier en daar wat van het verhaal wat de gids te vertellen had.

De oude binnenstad, Warschau, februari 2013

Fujichrome MS 100/1000

Lomografie is niet alleen experimenteren met camera's, maar ook met film. Zo probeerde ik eerder al wat de combinatie van een Lomography XR 50-200 120mm film met mijn Diana F+ zou brengen. Het was niet wat ik ervan verwacht had, maar uiteindelijk wist ik dit wel te waarderen. Toegegeven: hiervoor moest ik wel eerst afscheid nemen van de beelden zoals ik die in mijn hoofd had van hoe de foto's volgens mij hadden moeten worden. Beter nog is het om dat soort verwachtingen helemaal niet meer te hebben. Dan is het verrassingseffect des te groter en kan de foto gewoon op zichzelf staan. In de Lomography Gallery Store in Berlijn kochten wij puur op de gok twee Fujichrome MS 100/1000 rolletjes. Deze 120mm film is zogenaamde slidefilm die vervolgens via crossprocessing ontwikkeld wordt. Dit geeft knallende blauwe kleuren en felle contrasten, wat spectaculaire foto's op kan leveren. De Fujichrome MS 100/1000 stelt hierin niet teleur, integendeel. Met name de blauwe lucht werd diepblauw en bij het tegen de zon in fotograferen kwamen er diepgele en groenige tinten. De combinatie met mijn Diana F+ werkt uitstekend en ik ben dan ook blij dat ik meteen twee rolletjes gekocht had. Overigens is deze film ook verkrijgbaar bij de Lomography Gallery Store in Amsterdam.

Eastside Gallery, Berlijn, maart 2013



Kurfürstendamm, Berlijn, maart 2013



Fontein bij het American Hotel, Amsterdam, maart 2013

The girl in the green sweater

Ik kocht The girl in the green sweater in Warschau, tijdens ons bezoek aan Polen afgelopen februari. Die hele reis werden we herinnerd aan de gevolgen van WOII: het meest natuurlijk door ons bezoek aan Auschwitz, maar ook in de steden Krakau en Warschau is deze geschiedenis nog voelbaar aanwezig. Verhalen over en uit die tijd maakten het nog levendiger en het lezen van The girl in the green sweater droeg daar zeker aan bij. Dit waargebeurde verhaal speelt zich af in Lvov, waar net als in andere grote steden de Joden gedwongen werden om in een ghetto te leven. Daar bleef het echter niet bij, uiteindelijk moest er gevlucht worden om te ontsnappen aan het nazi-regime, iets wat maar weinigen lukte. De familie van de Joodse Krystyna maakte de keuze om het riool in te vluchten. Uiteindelijk verbleven ze daar maar liefst veertien maanden. Niet iedereen bracht het tot een goed einde, maar Krystyna en haar familie wisten op deze manier de oorlog te overleven. Het is niet het best geschreven boek ooit. In het begin kost het dan ook even wat moeite om erin te komen. Het is met name irritant als iets gebracht wordt als een nieuw feit, terwijl het even daarvoor ook al genoemd is. Je zou denken dat een schrijver af en toe even terugleest wat hij of zij al geschreven heeft. Maar naar mate het boek vordert werd ik steeds meer het aangrijpende verhaal in getrokken, waardoor de soms wat haperende schrijfstijl naar de achtergrond verdween. Ik vond het een indrukwekkend boek, dat maar weer eens duidelijk maakte wat we elkaar aan kunnen doen en hoe belangrijk het is om dit niet te vergeten.

Lomokino Krakau - Warschau

Gewapend met een tas vol camera's gingen we dit jaar op vakantie richting Polen en Berlijn. Was het eerder nog de vraag welke digitale camera's we mee zouden nemen, nu werd dit dilemma uitgebreid met de analoge camera's. Aangezien we niet konden kiezen namen we zowel de Diana F+, als de Spinner als de Lomokino mee. Ondanks het sombere weer en dus het gebrek aan blauwe lucht, bleek Polen een goede match te zijn met de Lomokino. Met name de grauwe gebouwen uit het communistische tijdperk kwamen goed tot hun recht met de Lomokino. Het onderwerp licht blijft lastig. Ik had gekozen voor een 800 iso filmpje vanwege het gebrek aan licht, maar ik vind het resultaat hier en daar toch nog wat overbelicht. Een aangename verrassing vind ik de afzonderlijke frames, die op zichzelf ook weer leuke foto's opleveren.

Lomokino Krakow-Warsaw 2013 from SaskiavanT on Vimeo.

Auschwitz, a History

In februari van dit jaar brachten wij zoals eerder verteld voor het eerst een bezoek aan Auschwitz. Het bezoek bestond voornamelijk uit een ruim drie uur durende tour over zowel het basiskamp als Auschwitz Birkenau. Het was zeer uitgebreid en informatief en absoluut aan te raden om te doen bij een bezoek. Het enige nadeel was dat de gids de vaart er wel heel erg in had, waardoor er soms weinig tijd was om foto's te maken of waardoor je achterop raakte. Ondanks de enorme hoeveelheid informatie uit de tour riep het rondlopen daar bij mij ook weer nieuwe vragen op. De meeste boeken die je leest over Auschwitz betreffen ooggetuige verslagen, boeken met persoonlijke verhalen en emoties. De vragen die ik had waren echter wat meer algemeen. Zo vind ik het mateloos intrigerend dat een dergelijk kamp kon bestaan zo dicht bij de bewoonde wereld. Dat het zelfs onderdeel uitmaakte van de bewoonde wereld: er werkten immers mensen van buiten en de gevangenen werkten in fabrieken in de omgeving. Hoe dit allemaal in zijn werk ging en zo kon bestaan is één van de onderwerpen die Sybile Steinbacher behandelt in haar boek 'Auschwitz, a History'. Het is een zeer zakelijk boek dat de geschiedenis van het kamp beschrijft. Het is emotieloos, maar misschien wel daarom zo verhelderend. Ik vond het bijzonder informatief, en daarbij ook nog eens heel prettig leesbaar. Misschien biedt het voor de echte kenner niet zoveel nieuws, maar ik vond het een heel interessant overzicht van hoe dit stuk afschuwelijke geschiedenis heeft kunnen plaatsvinden. Een must-read voor iedereen die Auschwitz gaat bezoeken of heeft bezocht.

Auschwitz Birkenau

Is het wel gepast om Auschwitz te yelpen? Deze vraag stelde een Yelper bij de review sectie van Auschwitz op de site. Of hij daarvoor eerst zelf ook ingecheckt had weet ik niet. Eerlijk gezegd was inchecken op Yelp ook niet het eerste waar ik aan dacht bij ons bezoek aan Auschwitz. Het is zo'n beladen plek waarvan ik me toch wel even afvroeg hoe ik daarop zou reageren. En waarbij vele gedachtes zijn over hoe je zou moeten reageren. Het is een geschiedenis die we ons hele leven al horen, waar we talloze boeken over gelezen hebben en films over gezien hebben. Het is een geschiedenis die dichtbij kan komen, omdat er nog steeds mensen zijn die die periode overleefd hebben en omdat we blijven gedenken. Maar nee, ik was niet overmand door emotie of verdriet. En nee, ik werd er niet depressief van. Ik vond het vooral heel bijzonder om op de plek te zijn waar ik al zoveel en zo vaak over gehoord had. Het was indrukwekkend om het met eigen ogen te zien. Al kon ik me zelfs daar nog steeds in de verste verte niet echt voorstellen wat daar gebeurd was. Het blijft totaal niet te bevatten. En wat betreft het inchecken op Yelp: ja ik vind dat dat moet kunnen en ja dat heb ik gedaan. Wel achteraf pas, dat dan weer wel.

Auschwitz Birkenau, februari 2013



Auschwitz Birkenau, februari 2013



Auschwitz I, februari 2013

Will Grayson, Will Grayson

Twee auteurs die we in het afgelopen jaar ontdekt hebben blijken samen een boek geschreven te hebben: John Green en David Levithan schreven samen het in 2010 gepubliceerde Will Grayson, Will Grayson. Het is net als eerdere boeken van beide auteurs een young adult boek waarin tieners de hoofdrol spelen. Het verhaal draait om twee jongens met dezelfde naam, Will Grayson, die elkaar bij toeval ontmoeten en die verwikkeld raken in elkaars levens. Green en Levithan namen ieder een Will voor hun rekening en schreven om en om een hoofdstuk. Het boek gaat grote onderwerpen niet uit de weg: homoseksualiteit op de middelbare school, pestgedrag, depressies. Dat in combinatie met de centrale rol voor de schoolmusical brengt het soms toch wel heel dicht bij een gemiddelde Glee aflevering. Het blijft hiermee meer uitsluitend een tienerboek dan bijvoorbeeld Greens The Fault in Our Stars en Levithans Everyday. Dat neemt niet weg dat het een heerlijk boek is om te lezen en dat ik het oprecht jammer vond toen het boek uit was. Wat ben ik blij dat beide auteurs nog meer boeken op hun naam hebben staan, want het smaakt nog steeds naar meer.

John Green over Will Grayson, Will Grayson:

Candy Crush Saga

Terwijl ik nog als een malle blokjes zat weg te tikken in Diamond Dash, was een groot deel van mijn Facebookvrienden alweer doorgegaan naar een nieuw tijdrovend spelletje. Candy Crush Saga heet het, en het wordt door maar liefst 54 van mijn 181 Facebookbekenden gespeeld. Het is niet het enige spelletje wat op dit moment gespeeld wordt gezien de vele andere spelverzoeken die ik krijg, maar het lijkt op dit moment wel het meest massaal gespeelde te zijn. Het is zo simpel als maar kan: het is een spel volgens het aloude blokjesdraai principe. Wat het leuk maakt is dat de levels soms best uitdagend zijn, maar ook weer niet te uitdagend. Met een aantal keren proberen kom je er echt wel doorheen. Wat verder leuk is, is dat je ziet in welk level alle anderen zitten en met hoeveel punten ze een level gehaald hebben. Waar je je vrienden echt bij nodig hebt is bij de overgang van episodes. Je hebt drie vrienden nodig om voorbij deze overgangen te komen. Dit stelde mij wel voor enig dilemma. Ik wil namelijk andere mensen in principe niet lastig vallen met het gegeven dat ik een spelletje speel. Dat er zo verschrikkelijk veel mensen zijn die dit spel nu spelen maakte dat ik me daar maar overheen zette. Ik stuurde dus toch verzoeken, maar alleen naar mensen die mij ook verzoeken stuurden. Die zouden het vast niet erg vinden en me helpen naar de volgende episode te gaan. Wat me echt tegenstaat aan dit spel is dat je zo vaak gevraagd wordt om ergens voor te betalen. Met name in de iPad-versie is dit het geval. Iedere speciale kracht kost geld, evenals extra levens die je niet van je vrienden hebt. Op de Facebookversie is dit iets minder, maar evengoed ook nog. Ik wil en ga geen geld betalen voor in-game zaken als boosters of levens. Als dat de enige manier wordt om een spel te kunnen spelen houdt het voor mij echt op. Maar goed, voorlopig kom ik met al mijn spelende Facebookbekenden een heel eind. Tot het volgende spel zeg maar.

Amsterdam op Redscale

Toen ik de resultaten van mijn eerste redscale rolletje ophaalde, had ik mijn tweede rolletje al voor meer dan de helft volgeschoten. Ik kon dus geen rekening meer houden met de resultaten van het eerste rolletje en met de lessen die ik daar van leerde. De kans dat ook deze foto's donkerrood zouden zijn en niet weer zouden geven wat ik aanvankelijk voor ogen had was levensgroot. Geen herfstkleuren in het Vondelpark of op het Kleine Gartmanplantsoen dus, maar wat het dan wel ging worden dat was natuurlijk de vraag. Des te verbluffender vond ik het resultaat. Het is een beetje spookachtig, het Vondelpark lijkt wel in brand te staan. Op het Museumplein is er een blauwe gloed in gekomen en ook de City Bioscoop krijgt een heel andere dimensie met deze film. Het laatste redscale rolletje bewaar ik voor een hele zonnige en dus lichte gelegenheid, maar desalniettemin ben ik erg blij met deze Amsterdamse herfstfoto's.

Het oude Filmmuseum in het Vondelpark, najaar 2012



Het beeld van Vondel in het Vondelpark, najaar 2012



De City Bioscoop aan het Kleine Gartmanplantsoen, najaar 2012



I Amsterdam op het Museumplein, najaar 2012

30 Rock

Met een aflevering van een uur is er een einde gekomen aan de comedy 30 Rock. Na zeven seizoenen nemen we afscheid van Liz Lemon, Jack Donaghy en Kenneth Parcell. Deze serie van de hand van Tina Fey was er één van uitersten. Door de critici goed ontvangen, maar voor het echt grote publiek net een tikje te vreemd leek het wel. Het was absurd en hilarisch op een manier die niet door iedereen gewaardeerd werd. Voor mij was het juist die absurditeit die de serie zo aantrekkelijk maakte. Republikeinse Jack met zijn lesbische moeder, Kenneth met zijn plattelandswijsheden, Tracy met zijn diva-gedrag: de één was nog gekker dan de ander. En dan ook nog de geweldige cameo's: zo zagen we Condoleezza Rice, Al Gore en in de allerlaatste aflevering Nancy Pelosi. 30 Rock stopt op de enige manier die het kon stoppen: met het einde van hun eigen TGS. Natuurlijk moet een serie ermee ophouden voordat deze niet meer leuk is, maar ik vind het evengoed jammer. Want het was absoluut nog steeds ontzettend leuk.

American Idol seizoen 12

Het is weer zover: een nieuw seizoen American Idol is begonnen. Nog steeds met Ryan Seacrest met zijn onnavolgbare 'This...is American Idol', en nog steeds met Randy 'yo yo yo man' Jackson. De rest van de crew is echter vervangen. En dat is ook wel hetgeen waar het tot nu toe om lijkt te draaien. Ondanks het feit dat er al veel talent langs is gekomen gaat tot nu toe de meeste aandacht naar de nieuwe juryleden, of om precies te zijn: naar de vrouwelijke juryleden. Mariah Carey en Nicki Minaj lijken weinig met elkaar op te hebben en elke beetje valse blik of opmerking wordt uitvergroot tot dramatische proporties. Het derde nieuwe jurylid, Keith Urban, zit er soms maar een beetje verslagen tussen, niet wetende hoe hij erop moet reageren. Een prettige verandering ten opzichte van vorig jaar is dat als een auditie slecht is dit ook gewoon gezegd wordt. De superlatieven zijn echter ook weer niet van de lucht. Met name Nicki Minaj heeft al enkele keren geroepen dat ze 'obsessed' van iemand is, wat mij een schromelijke overdrijving lijkt. Volgende week begint 'Hollywood Week', mijn favoriete onderdeel van American Idol, en met wat ik zo heb kunnen zien weer aardig wat echt zangtalent. Hopelijk gaat het vanaf dan iets meer over de deelnemers en iets minder over de juryleden. Zoals altijd is er natuurlijk ook weer een onvergetelijke auditie. Deze keer komt hij van Stefanie Sanson, die overigens nooit de bedoeling had gehad om door te gaan, maar vooral aandacht wilde voor haar band en haar muziek. Iets wat ze ook al bij andere talentenshows deed, en wat ook in dit geval gelukt is:

Vuurwerk @lomografie

Speciaal voor het fotograferen van het vuurwerk met oud & nieuw had Jeroen een Fuji Superia 1600 fotorolletje voor me meegenomen. Nu had ik hier nog helemaal geen ervaring mee. Niet met het fotograferen bij weinig licht, niet met het fotograferen met een 1600 ISO lichtgevoeligheid en niet met het spelen met sluitertijden. Het werd dus één groot experiment. Zoals zo vaak bij experimenten mislukt er een aanzienlijk deel. Van de 36 foto's die ik op het rolletje geschoten heb zijn er nog geen tien het aanzien waard. Maar juist die vuurwerkfoto's, daar waar het allemaal om ging, daar zaten twee waanzinnige treffers bij. Hoe ik deze precies gemaakt heb weet ik niet meer, maar dat doet er eigenlijk ook niet zoveel toe. Het zijn twee prachtige foto's geworden waarvan ik niet verwacht had dat ik ze met mijn Diana F+ zou kunnen maken.

Vuurwerk in Amsterdam, 1 januari 2013