Het beste van 2012: Films

Wat zijn er in 2012 veel goede films uitgekomen. Het was dan ook niet heel makkelijk een rijtje te maken, en over de volgorde ben ik het eigenlijk nog steeds niet helemaal eens. Maar goed, hier is hij dan toch:

7. Argo

Het verhaal van de Amerikaanse diplomaten die Iran moeten verlaten vanwege de revolutie was mij niet bekend, maar bewijst wel dat de realiteit vaak absurder is dan welk verzonnen script dan ook. Met name de achtergrond waartegen dit verhaal zich afspeelt vond ik prachtig: het eind jaren '70 decor, de opstand, het geheimzinnige van de operatie. Jammer was dat ik nergens echt een band met de groep mensen ging voelen. Dit zorgde ervoor dat ik iets minder door het verhaal werd meegesleept als wellicht de bedoeling was geweest.

6. Seeking a Friend for the End of the World

We hebben het overleefd hoor, het voorspelde einde van de wereld. Maar als het er toch zou zijn gekomen dan had het er volgens mij zo uitgezien als in deze film. Geen superheldendaden, maar mensen die er met hun eigen beperkingen het beste van proberen te maken. Aandoenlijk en uiteindelijk ook behoorlijk indringend.

5. The Perks of Being a Wallflower

Wat een heerlijk boek was, werd een heerlijke film. Het maakte niets uit dat ik het boek zo kort van te voren pas gelezen had. De film stond prima op zichzelf en was orgineel en goed geacteerd. Oke, ik heb een zwak voor zogenaamde 'coming of age' verhalen, maar juist omdat er al zulke fantastische boeken en films over dit onderwerp zijn is het lastig om nog iets te maken wat iets toevoegt. Dat is in dit geval zeker gelukt.

4. De Rouille et D'Os

Ik dacht van te voren dat dit een film zou zijn over de band tussen een meisje en een orka. Wat dat betreft was de trailer behoorlijk misleidend: het ongeluk met de orka is slechts het begin van het verhaal. Wat volgt is een aangrijpend en ontroerend relaas, dat lastige momenten niet uit te weg gaat. Een indrukwekkende film, niet in de laatste plaats door de topprestatie van Marion Cotillard als de gehandicapte Stéphanie.

3. End of Watch

Doordat veel stukken uit de hand gefilmd zijn lijkt het allemaal super realistisch. Geen standaard politiefilm dus, maar wel eentje die nog een tijdje in mijn hoofd bleef zitten. Dat wij hem in Los Angeles zagen, de plaats waar de film zich afspeelt, droeg hier zeker aan bij.

2. Moonrise Kingdom

Wat een lieve, bijzondere, tikje absurde film. Heel origineel en prachtig verfilmd. Een een hele fijne verrassing.

1. Cloud Atlas

Je houdt ervan of je hebt er helemaal niets mee. Lang, veel en gecompliceerd: het is niet voor iedereen. Ik vond hem prachtig en het gevoel dat ik de helft gemist heb maakt enkel dat ik hem nog een keer wil zien. En daarma nog een keer wellicht.

Het beste van 2012: Boeken

We leven alweer enkele dagen in het nieuwe jaar en zijn de laatste weken al overspoeld met allerlei lijstjes over het jaar 2012. Time Magazine spande de kroon met meer dan 50 verschillende lijstjes. Toch wil ik, al is het aan de late kant, ook mijn bijdrage nog leveren. Al is het maar om voor mezelf vast te leggen waar ik in 2012 echt van genoten heb. Dus hier alsnog mijn 'Beste van 2012', te beginnen met Boeken.

6: Is everybody hanging out without me?

Het boek dat Tina Fey had moeten schrijven: grappig en pretentieloos. In het begin werd ik nog even op het verkeerde been gezet, dacht ik dat het een soort van chronologische autobiografie ging worden. Gelukkig dwaalt Mindy Kaling snel van dit spoor af en doet waar ze het beste in is: het absurde laten zien van alles wat gewoon lijkt. Een lekker leesbaar en ontspannen boek.

5: A Hologram for a King

Dave Eggers is de koning van het beschrijven van het niets. Ook in dit boek gebeurt niet bijzonder veel, maar dat maakt het des te indringender. Geen grote maatschappelijke misstanden deze keer, al is de waanzin van deze tijd tussen de regels door pijnlijk voelbaar.


4: The Perks of being a Wallflower

In stapels in de boekwinkels in Seattle aanwezig omdat de film drie dagen later uit zou komen, maar ik had nog nooit van deze cultklassieker gehoord. Ben ik even blij dat ik er tegenaan liep: een bijzonder boekje dat ook nog eens geweldig verfilmd werd.

3: Why be happy when you could be normal?

Mooi, mooi, mooi. Soms een beetje aan de langzame kant, maar de tragiek en de vertelstijl maken dit ruimschoots goed.

2: Moonwalking with Einstein

Het aangaan door Joshua Foer van de uitdaging om mee te doen aan de geheugenkampioenschappen en deze ook nog eens te winnen werkte dusdanig inspirerend dat ik werkelijk zin kreeg om zelf ook de volgorde van een pak kaarten uit mijn hoofd te gaan leren. Helaas moet ik toegeven dat ik het nog niet geprobeerd heb. Maar de uitdaging staat.

1: The fault in our stars

Ontroerend, puur en heerlijk geschreven. Voor mij het meest indrukwekkende boek van 2012.

LomoKino

We hebben onze analoge verzameling deze kerst uitgebreid met een heel bijzondere camera: een LomoKino. Nu kunnen we niet alleen lomofoto's maken, maar ook (korte) lomofilmpjes. Een hele nieuwe wereld vol experimenten: hoe houd je hem vast, hoe snel draai je de handel, hoeveel licht heb je nodig? Allemaal vragen waar je filmpje na filmpje, probeersel na probeersel pas antwoord op kunt geven. Met ons eerste filmpje hebben we een sfeerimpressie van kerst in Amsterdam proberen te geven. Of het gelukt is? Geen idee! Het leuke aan lomografie blijft immers de extra spanning omdat de film eerst ontwikkeld moet worden. Maar ook het irritante aan lomografie, want je moet of je wilt of niet toch echt op het resultaat wachten. Nog niet ons eigen LomoKino filmpje dus, maar om alvast een beetje een idee te geven van hoe het eruit kan komen te zien hier wat voorbeelden gepost op YouTube van Lomographic Society:

Every Day

Elke dag wordt de 17-jarige tiener A. wakker in een ander lichaam. Dit is voor hem de gewoonste zaak van de wereld: elke dag andere ouders, een andere school, een ander leven. Hij heeft dan ook niet de behoefte om zich te hechten en gedraagt zich de dag dat hij andermans leven overneemt zo netjes mogelijk. Alles verandert als hij een dag in het lichaam van Justin komt en verliefd wordt op zijn vriendin Rhiannon. Vanaf dat moment probeert hij, in welk lichaam hij ook zit, het contact met Rhiannon vast te houden wat ertoe leidt dat zowel zijn als Rhiannons leven een stuk ingewikkelder worden. Een zeer origineel maar wel gecompliceerd gegeven. Schrijver David Levithan stopt dan ook aardig wat energie in het uitleggen wat A. wel kan en wat niet en wat hier de consequenties van zijn. Hier staat tegenover dat de zoektocht naar Rhiannon elke dag na het wakker worden op een andere plek op den duur wat eentonig wordt. De echte twist komt pas tegen het einde van het boek als A. erachter komt dat hij wellicht niet de enige is die op deze manier moet leven. Deze wending wordt echter verder niet echt uitgewerkt en lijkt eerder een opmaat te zijn naar een vervolgboek. Al met al een mooi romantisch boek, dat soms wat versnelling had kunnen gebruiken, of juist wat diepgang had kunnen nemen in de levens die A. overnam. Het leest in ieder geval heerlijk weg en voor een eventueel vervolg houd ik mij zeker aanbevolen.

Homeland seizoen 2

Het eerste seizoen van Homeland was de televisiehit van 2011. Het verhaal van de CIA agente die er van overtuigd was dat er een marinier naar de kant Al Qaida was overgelopen hield miljoenen mensen aan de televisie gekluisterd, waaronder niemand minder dan Barack Obama. Had het eerste seizoen één lange opbouw met een klapper op het einde, het tweede seizoen is een stuk minder evenwichtig. Brody is van teruggekeerde marinier inmiddels opgeklommen tot congreslid en staat op het punt genomineerd te worden als kandidaat voor vice president. Dan komt Saul er achter dat Carrie het al die tijd bij het rechte eind had wat betreft Brody. Er ontstaat een kat en muis spel tussen Carrie en Brody: van haat en liefde, vertrouwen en bedrog, van aantrekkingskracht en afgestoten worden. Soms gaat het verhaal heel snel, terwijl de scenes tussen Carrie en Brody tergend langzaam kunnen zijn. Het was hollen of stilstaan, wat er soms voor zorgde dat mijn aandacht iets verslapte. Ook de manier waarop Carrie de ene keer wel geloofd werd en de andere keer niet schepte aan mijn kant wat verwarring. Wat niet wegneemt dat het weer fantastisch spannend drama was en dat ik blij ben dat er nog een derde seizoen aankomt.

Lomography Redscale XR 50-200

Intussen ben ik alweer geruime tijd aan het fotograferen met de Diana F+. Omdat ik zelf vind dat ik de camera al aardig onder controle heb, vond ik het tijd om te gaan experimenteren met rolletjes. Alleen van het merk Lomography zelf is er al een hele reeks te krijgen met allerlei verschillende resultaten. Er is afwisseling in ISO, in roodgehalte en er is bijvoorbeeld ook slidefilm, dat ontwikkeld als negatief-film prachtige kleurcontrasten geeft. Aangezien ik de zweem rood over veel lomofoto's die ik online zie erg mooi vind, besloot ik een redscale rolletje te proberen. Ik koos voor degene die er op de verpakking het minst rood uitzag: Redscale 50-200 ISO. De ISO had me moeten waarschuwen: voor dit rolletje heb je veel licht nodig. En laat je dat in Nedeland in de herfst nu net niet hebben. Het was de bedoeling om herfstkleuren te fotograferen, maar inplaats daarvan zijn het donker rode foto's geworden van bomen waarvan onmogelijk te zien is welke kleuren de bladeren hadden op dat moment. Het is jammer dat die natuurlijke schoonheid verloren is gegaan, maar de foto's zijn op hun eigen manier toch wel bijzonder geworden. En ik heb weer wat geleerd: in Nederland moet je, zelfs met mooi weer toch echt gevoeligere rolletjes gebruiken, wil het resultaat niet heel donker worden.

Dit bord staat al zo lang ik me kan herinneren in het hertenpark in Pannerden, foto november 2012



Deze boom had prachtige herfstkleuren, in de middag gefotografeerd tegen een strak blauwe lucht, november 2012



Experiment met double exposure, november 2012

Hollywood and Highland Center

Het Hollywood and Highland Center is verre van de mooiste plaats in Los Angeles. Het is een winkelcentrum waar je lekkere milkshakes kunt kopen, naar de bioscoop kunt en een prima hapje kunt eten. Wat het zo aantrekkelijk maakt is de ligging: midden in de gekte van Hollywood Boulevard, met een goed uitzicht op het Hollywood Sign. Geen Los Angeles zonder een bezoekje aan het Hollywood and Highland Center dus. En, wat doe je als je daar dan toch bent? Juist, een foto maken. Soms bewust, soms wat minder bewust, maar feit is dat ik intussen al talloze keren ongeveer dezelfde foto maakte. Vooral de grote stenen olifant blijkt heel populair:

De eerste keer dat ik in Los Angeles was, september 2003

Het jaar dat we samen met de familie in Hollywood waren, maart 2007

Met El Capitan op de achtergrond, maart 2008

Het billboard diende als excuus om deze foto te maken, maart 2009

Hollywood and Highland in de kerstverlichting, dat is dan wel weer een goede reden om een foto te maken, december 2009

Bij de ondergaande zon, ik kon het niet laten, maart 2012

Omdat ik vond dat deze aan de verzameling niet mocht ontbreken: de analoge variant gemaakt met mijn Diana F+ camera, september 2012

Er moet toch wel een hele goede reden zijn, wil ik nog een keer een foto op deze plaats maken. Maar iets in me zegt dat ik die reden wel ga vinden. Zeker gezien het feit dat ik tot nu toe alleen in 2004 en in 2011 de verleiding heb weten te weerstaan..

Nashville

Neem een beetje Jessica Simpson, een beetje Lindsey Lohan, een beetje Kelly Clarkson en je hebt Julliette Barnes, één van de hoofdpersonen in de nieuwe dramaserie Nashville. Juliette (Hayden Panettiere) is een jonge, veelbelovende countryster die het opneemt tegen de gevestigde Rayna James (Connie Britton). Dit zou zomaar een heel clichématig verhaal op kunnen leveren, maar het is veel meer dan dat. Nashville laat twee sterren zien die worstelen met hun carriere en met de mensen om zich heen. Een verslaafde moeder, een verstoorde vader-dochter relatie, een niet zo frisse echtgenoot die burgemeester wil worden en de romantiek van twee jonge talenten die het proberen te maken in de harde muziekwereld: Nashville heeft het allemaal. Soms een beetje soapy, soms wat voorspelbaar, maar over het algemeen fijn meeslepend drama. De serie wordt gedragen door hoofdpersonen Rayna en Juliette, al worden naarmate de serie vordert de bijpersonages ook steeds sterker. Een aangename verrassing was de verschijning van Michiel Huisman als platenproducer. Knap hoe hij zijn plek veroverd heeft in Amerikaanse kwaliteitsseries. Een hele prettige plus in deze serie is de muziek die veelal origineel is. Moet je natuurlijk wel een beetje van het genre houden.

Pinterest (2)

Source: stupiddope.com via Saskia on Pinterest

Glass Beach, Fort Brag: ontstaan uit glazen afval en nu prachtige beschermde natuur

Ik denk dat het een maand of zes geleden is dat ik mijn eerste bord maakte op Pinterest, de social media site waarbij je foto's verzamelt en doorgeeft. Inmiddels ben ik 515 pins verder, verspreid over 23 borden. Pinterest is ook voor mij dus de status van potentiële eendagsvlieg ontgroeid. De belangrijkste reden waarom ik blijf pinnen en repinnen is omdat het bijzonder ontspannend is. Natuurlijk probeer ik mensen te volgen die foto's pinnen die mij aanspreken, maar rondstruinen in recente reisfoto's of in de foto's gelabeled met 'architectuur' vind ik ook heerlijk. Naast het ontspannende effect van het rondkijken in prachtige foto's, is het ook leuk dat er zo langzamerhand een grote collectie ontstaat met foto's die ik mooi vind en/of die mij aanspreken.
Ik heb daarbij ook iets minder voor de hand liggende borden gemaakt, zoals één met prachtige art deco gebouwen, één met lomografie en één met foto's met opvallend veel groen. Zo heb ik niet alleen bijzondere foto's gevonden van plaatsen die ik ken en waar ik ben geweest, maar ook van plaatsen waar ik nog nooit van gehoord had en die inspireren voor eventuele reizen in de toekomst. Even een half uurtje Pinterest, even genieten van al het moois wat iedereen vindt en deelt, ik kan het iedereen aanraden.

Zo bijzonder dat ik me afvroeg of het wel echt was: Fly Geyser in Nevada. Helaas niet toegankelijk voor het publiek

Source: compare-rates.hotel-discount.com via Saskia on Pinterest

Ik ben wel in Zion National Park geweest, maar deze Emerald Pool heb ik niet gezien. Prachtig!

Source: 500px.com via Saskia on Pinterest

Hoe bizar is dit: gekleurde aarde op Mauritius, vulcanisch eiland ten oosten van Madagascar

Source: 1iveyourpotential.tumblr.com via Saskia on Pinterest

Go On

Eén van de nieuwe series die in september zijn gestart is de comedy Go On, met in de hoofdrol Matthew Perry. Perry speelt Ryan King, een sportverslaggever die zijn leven weer op de rails probeert te krijgen na het overlijden van zijn vrouw. Ryan sluit aan bij een hulpgroep die uit een bizarre combinatie van mensen bestaat die allemaal iets of iemand verloren hebben. Geen vrolijk gegeven, maar de serie weet een prettige toon te vinden. Het is luchtig genoeg, zonder plat te worden. Bij tijden is het zelfs hilarisch of juist ontroerend. Niet iedere aflevering is even geslaagd moet ik zeggen. Zeker in de eerste afleveringen moest ik erg wennen aan het karikaturale van de personages. Later zijn het juist die personages die het stukje absurditeit toevoegen wat het bij vlagen hilarisch maakt. Voorlopig lijkt er een seizoen van 22 afleveringen te komen en ook in Nederland is de serie al opgepikt: vanaf 2 december zal Go On te zien zijn op de zender Comedy Central. Niet bovenaan mijn lijstje, maar we blijven kijken.

Arches National Park @lomografie

Een andere manier om Arches National Park te bekijken is door de lens van een lomo-camera, in dit geval een fisheye lens. Dit is wat Jeroen deed afgelopen maart, toen we voor het eerst een lomo-camera mee op vakantie namen. We hadden geen idee wat ervan te verwachten, het enige wat we wisten was dat we voldoende licht moesten hebben. In Arches waren de omstandigheden perfect: er was veel zon, de lucht was prachtig blauw en overal waren er kleurcontrasten. Hoe langer ik naar deze foto's kijk, hoe mooier ik ze vind.

Hoe rechter hetgeen je fotografeert, hoe mooier het fisheye effect, maart 2012

Met name de kleur van de lucht vind ik prachtig, dit krijg ik digitaal niet voor elkaar, maart 2012

De natuur zelf met alle grillige vormen blijft toch wel het meest indrukwekkend, maart 2012

Arches National Park

Bijna net zo leuk als het uitstippelen van een vakantieroute voor mezelf, vind ik het uitstippelen van een reis voor iemand anders. Vooral als het op voor mij bekend terrein is, en voor die ander nog helemaal niet. Ik kan me echt plaatsvervangend verheugen op al die mooie plaatsen die iemand gaat zien, en waar hij of zij nu nog amper beeld bij heeft. De uitdaging is om een route te maken die de wensen van de reizigers uiteraard meeneemt, maar die vooral zo goed mogelijk de mooiste plaatsen aan elkaar verbindt. Terwijl ik met een zuidwest USA route voor een bekende aan het puzzelen was, kwam de vraag bij me op of Arches National Park een plek zou moeten hebben in deze route. Persoonlijk vind ik Arches prachtig, maar dat vind ik ook van Canyonlands, Zion, Bryce Canyon en zo kan ik nog wel even doorgaan. Het heeft wel indruk gemaakt, maar of het nou de meeste indruk was? Waar staat Arches in de rangorde als je niet de luxe hebt om vijf weken te gaan? Al snel kwam ik erachter dat Arches vooral heel praktisch gelegen is. Als je Bryce Canyon en Monument Valley wilt bezoeken, dan ligt Arches bijna automatisch op de route. Zelf plaatste ik zonder er heel diep over na te denken afgelopen maart Arches ook weer in onze eigen route. En misschien moet je er ook helemaal niet zo diep over nadenken. Het zuidwesten van Amerika is zo divers en zo prachtig, als je keuzes moet maken dan blijft het appels met peren vergelijken. En dan is Arches alleen al door zijn veelzijdigheid een goede keuze waar je minimaal een volle dag voor uit moet trekken, liefst meer. Dus ja, ik denk dat Arches op de route hoort als je voor het eerst rond reist in Utah/Arizona. En als je de kans hebt zoals ik had, ga er dan nog een tweede keer heen. Het is misschien niet zo overweldigend als de Grand Canyon, maar het is een park waar steeds nieuwe dingen te zien zijn en waar ook ik nog lang niet uitgekeken ben.

Uitgesleten in de tijd door zand, wind en regen. Onbedoeld prachtige vormen ontstaan door de kracht van de natuur, mei 2004

Uiteindelijk zal deze breken en verdwijnen, maar dat maken wij waarschijnlijk niet meer mee, mei 2004

Het zijn niet alleen de 'arches' die het indrukwekkend maken, de vele rotsformaties in alle mogelijke vormen en groottes maken het uitzicht steeds weer anders, maart 2012

De menselijke maat laat pas echt zien hoog groots en indrukwekkend de 'arches' kunnen zijn, maart 2012

De toegangsweg naar Arches is een avontuur op zich: een steile weg die zich langs de berg omhoog kronkelt terwijl je rechts constant uitzicht blijft hebben op Moab. Mensen met hoogtevrees kunnen beter recht voor zich blijven kijken..

Chihuly Garden and Glass

Eén van de hoogst aangeprezen attracties in Seattle volgens Tripadvisor is Chihuly Garden and Glass. Laten we eerlijk zijn: heel spannend klinkt dit niet. Dit kon volgens mij dus twee dingen betekenen: of er zou in Seattle echt helemaal niets te doen zijn behalve het bezoeken van een 'suf' glasmuseum, of dit zou inderdaad iets onverwacht spectaculairs zijn. Intrigerend dus. Het werd ons gemakkelijk gemaakt want de Chihuly Garden and Glass ligt pal naast de Space Needle en het is mogelijk om een combi-ticket te kopen. Het was wel even schrikken toen we de prijs hoorden: 33 euro per persoon. Alleen de glastentoonstelling zou ook al 19 euro pp zijn geweest, niet goedkoop dus. Ik kan echter niet anders zeggen dan dat het elke dollar waard was. Niks suf museum: het werk van Dale Chihuly is groots, kleurrijk, over de top en prachtig neergezet in een aantal donkere zalen, een glazen kas en in de tuin erbuiten. Het werk is zeer fotogeniek, waardoor je er zelf al fotograferend je eigen invulling aan geeft. Ik heb er heel erg van genoten en onderstreep dat het één van de grootste aanraders is bij een bezoek aan Seattle. En dat terwijl daar nog genoeg andere leuke dingen te doen blijken te zijn.

Een van de grootste en meest kleurrijke installaties in het museum, september 2012

Kleiner en rustiger van kleur, maar ook prachtig van vorm, september 2012

Een glazen plafond waar je graag naar blijft kijken, september 2012

De glazen objecten vormen een geheel met de tuin, september 2012

Het Noordzeekanaal @lomografie

Lomografie is altijd je camera bij je hebben, 'willekeurig' plaatjes schieten en vervolgens hopen dat er iets moois bij zit. Ik leer inmiddels wel steeds beter wat werkt en wat niet werkt, maar het blijft een verrassing wat er uitkomt. Dat is het echter niet alleen. Analoge foto's gemaakt met een Diana F+ zijn per definitie niet perfect. Dit vraagt niet alleen om een andere manier van fotograferen, maar ook om een andere manier van kijken. Bij mijn digitale foto's weet ik eigenlijk direct of ik de foto geslaagd vind of niet. Bij lomo-foto's zit hier beweging in. Foto's waar ik in eerste instantie bijvoorbeeld niet veel in zag, kan ik op een later tijdstip alsnog heel mooi gaan vinden. Dit komt omdat ik dan de rust neem om er goed naar te kijken en omdat ik steeds beter mijn 'digitale verwachtingspatroon' van me af kan zetten. Bij een schilderij kijk je ook niet of het wel zo scherp en natuurgetrouw mogelijk geschilderd is. Bij een lomo-foto zou je dat ook niet moeten doen. Als je een scherpe natuurgetrouwe foto wil kun je deze net zo goed digitaal nemen. En zo geniet ik dus alsnog van foto's die ik op mijn eerste of tweede lomo-rolletje al nam: foto's op 35mm bij het Noordzee Kanaal, onderweg naar Zaandam:



Genomen vanaf de pont naar Zaandam op 35mm met een Diana F+, augustus 2012