The Neighbors

Deze ietwat absurde nieuwe comedyserie is voor mij de verrassing van het nieuwe televisieseizoen. Het gegeven is al bizar: een doodgewoon Amerikaans gezin komt in een buitenwijk te wonen die volledig bevolkt blijkt te zijn door aliens. Een bizar plot is echter nog lang geen garantie tot succes of zelfs maar tot iets grappigs. De aliens, die menselijke lichamen hebben aangenomen, geven echter een geweldig staaltje maatschappijkritiek door alles wat wij doen en normaal vinden vanaf de buitenkant te bekijken, te bekritiseren of over te nemen. Hilarisch is het als alien zoon Dick Butkus op zijn eerste Halloween verkleed gaat als Debbie Weaver, de menselijke buurvrouw, omdat hij begrepen had dat je als iemand moest gaan die je bewondert. Vervolgens doet hij impressies van haar die spot on zijn en tegelijkertijd elke 'normale' man-vrouw relatie in het belachelijke trekken. Bij de eerste aflevering vroeg ik me nog ernstig af hoe lang dit leuk kon zijn en waar het naar toe zou gaan. Inmiddels zien we dat elke aflevering nog grappiger is dan de vorige en er nog genoeg in de koker lijkt te zitten. Hopelijk denkt een aanzienlijk deel van Amerika er ook zo over en weten ze dit stukje zelfspot te waarderen. Wat mij betreft de leukste nieuwe serie van het seizoen.

Space Needle

Gebouwd in 1962 ter gelegenheid van de Wereldtentoonstelling en bij mij vooral bekend door Grey's Anatomy en Frasier: de Space Needle. Als je in Seattle bent kun je er maar moeilijk omheen, al is het maar omdat hij vanaf zo veel punten zichtbaar is. Dit terwijl hij uiteindelijk helemaal niet zo indrukwekkend is: de Space Needle is verre van de hoogste toren die we ooit bezochten. Het is niet eens het hoogste punt in Seattle, maar liefst vijf gebouwen zijn hoger. Dat neemt niet weg dat een tochtje naar boven toch verplichte kost is als je in Seattle bent. Het uitzicht over de Elliott Bay is mooi, evenals het zicht op downtown en het idee dat je langzaam ronddraait blijft een vreemde gewaarwording. Jammer was dat tijdens ons bezoek de bergen in de verte maar amper zichtbaar waren door bosbranden. Het leukste van reizen vind ik dat je eenmaal weer thuis anders tegen dingen aankijkt dan voordat je ze 'in het echt' zag. In dit geval de begintune van zowel Grey's als Frasier: deze doen mij nu denken aan een fijne vakantie in een stad waar ik erg van genoten heb.

De Space Needle vanaf de ferry richting Bainbridge Island, september 2012

Uitzicht op downtown Seattle, september 2012

Uitzicht op Elliott Bay, september 2012

De Space Needle van onderaf gezien, september 2012

Mindfeud

Wordfeud en Diamond Dash hebben wat mij betreft eindelijk een waardige opvolger waar ik echt plezier aan beleef. Eerlijk is eerlijk, Songpop heeft de wereld aardig in zijn greep gehad, maar mij heeft het niet lang kunnen boeien. Te snel, te weinig keuzemogelijkheden met betrekking tot de muzieksoort en wat het belangrijkste was: ik was er gewoon niet zo goed in. Zeg maar rustig dat ik er slecht in was. Aangezien ik niet van verliezen houd was de liefde tussen mij en Songpop dus snel over. Wat bij mij wel de verslavingssnaar heeft geraakt is het kleurige broertje van Wordfeud: Mindfeud. Maak je bij Wordfeud zo mooi mogelijke woordcombinaties, bij Mindfeud gaat het om symboolreeksen. Alles draait om zes symbolen in zes kleuren die je om en om net als bij Wordfeud op een bord legt. Nog meer dan bij Wordfeud is het de kunst om de x2 en x3 tegeltjes te raken, aangezien alle symbolen in basis evenveel punten waard zijn. Hierdoor is het moeilijker om op voorsprong te komen, en wellicht nog moeilijker om een achterstand in te halen. Natuurlijk is het afhankelijk van mijn medespelers hoe lang Mindfeud in de lucht blijft, maar voorlopig vermaak ik me er nog prima mee. Niet in de laatste plaats omdat ik er redelijk goed in ben en voorlopig nog vaker win dan verlies.

Multnomah Falls

Google 'Oregon' en de kans is groot dat er tussen je zoekresultaten een foto van Multnomah Falls verschijnt. Een must-see dus als je de boekjes mag geloven. Multnomah Falls bevindt zich naast de Columbia Gorge, ik denk een uur rijden vanaf Portland, en een bezoek hieraan maakte onderdeel uit van onze Gorge-tour. Als je de foto´s ziet wekken deze wellicht de indruk dat deze waterval zich ergens diep in de bossen bevindt. Niets is echter minder waar: het was slechts een klein stukje rijden vanaf de snelweg, en de parallelweg gaat er nagenoeg onderlangs. Het eerste wat me er opviel was dat het er koud was. Het zou die dag ruim dertig graden worden in Portland en ik had dan ook niet meer aangetrokken dan een mouwloos shirtje. Gelukkig is er één ding waar je in Amerika van op aan kan bij alles wat maar mensen kan trekken: er is een souvenierswinkel. Zo ook hier, met oa een enorme keuze aan hoodies, dus dat ongemak was snel opgelost. Het tweede wat me er opviel was dat het er donker was. We waren er midden op de dag, maar de zon stond achter de berg en er brandden zelfs lantaarns. Dit maakte het helaas best moeilijk om de waterval goed te fotograferen. Naar boven gelopen over het bruggetje zijn we niet, dit kostte teveel tijd. Het was immers een tour met een vol programma en we waren al vaker dan ons lief was de laatsten die bij de bus verschenen. Wel hebben we evengoed nog uitgebreid foto´s gemaakt:

In mijn nieuwe rode sweater, samen voor de waterval, september 2012

De waterval in zijn geheel, zoals bekend van de vele foto´s, september 2012

Columbia River Gorge

Als er iets is waar ik na tien jaar reizen naar Amerika wel achter ben, dan is het wel dat er niet zoiets is als 'typisch Amerikaans'. Niet wat betreft de mensen, niet wat betreft de steden en zeker niet wat betreft de natuur. Werden we in maart van dit jaar nog overvoerd met rotsen, zand en stenen, in september waren het bomen, bergen en rivieren die de boventoon voerden. Niet eens zover van Portland, onze tweede stop deze laatste vakantie, bezochten we de Columbia River Gorge. Het was een prachtige dag, waarbij we stopten bij een zalmkwekerij, lunchten aan het water en uitkeken over de gorge. Wat nu precies een gorge is, is me alleen nog niet duidelijk. Het wordt omschreven als kloof, als canyon, maar zo zou ik zelf de Columbia River Gorge niet omschrijven. Het was een uitgestrekte rivier in een dal als je het mij vraagt. Bij het woord kloof zie ik toch echt steilere afgronden, of in ieder geval een meer grillig landschap voor me. Ondanks de in mijn ogen dus wat misleidende naam, maar dat zal aan mij liggen, zagen we een mooi stukje groen Oregon. Een stukje waarvan ik dacht dit is dus ook Amerika.

Te zien bij de zalmkwekerij: groot, indrukwekkend en volgens mij toch echt geen zalm, september 2012

Met een boot de river afzakken was ook een mogelijkheid, maar wij hielden het maar bij het kijken naar de boot, september 2012

Lunchen aan de Columbia River, september 2012

Uitzicht op ´Bridge of the Gods´, waar je alleen vanwege de naam al een keer overheen zou moeten rijden, september 2012

Los Angeles @lomografie

Na een wat teleurstellende start met mijn Diana F+ fototoestel, had ik evengoed erg hoge verwachtingen van de foto's die ik op vakantie zou maken. Genoeg licht, genoeg kleuren en genoeg afwisseling om prachtige foto's te maken: het leek een garantie tot succes. Intussen ben ik vier rolletjes verder en een stuk realistischer. Ik heb prachtige foto's gemaakt, maar het overgrote deel is weinig indrukwekkend. Mijn grootste verrassing vond ik bovenstaande Spiderman foto, gemaakt op Melrose Avenue bij Golden Apple Comics. Echt ervan leren doe ik in dit geval echter niet, want ik heb geen flauw idee hoe ik dit gedaan heb. Gelukkig doet dit niets af aan het resultaat. Het lastigste is om te bepalen wat er nu echt op de foto gaat komen. Bij deze foto van Pentages Theatre is het goed gelukt om erop te krijgen wat ik wilde:



Bij deze foto, gemaakt op La Brea Avenue, had ik er graag wat meer op gehad. Dit gebouw is lelijk en vervallen en lijkt zo misplaatst zo midden in de stad. Het is bijna mooi in zijn lelijkheid, afgemaakt met het billboard dat niet toepasselijker had kunnen zijn:



Wat ik van de volgende foto had verwacht weet ik eigenlijk niet. Ik heb deze ook al meer dan eens digitaal gemaakt en dan is hij ook altijd enigszins teleurstellend. Ik had misschien gehoopt dat het lomo-effect iets toe zou voegen, maar wat er niet is kun je duidelijk ook niet fotograferen:



Het leukste van lomografie blijft het wegbrengen van het rolletje en de spanning bij het ophalen van de afdrukken. En de foto's, die zullen ook echt steeds beter worden. Daar ben ik nog steeds van overtuigd.

Ride the Ducks

Elk jaar zien we ze wel langskomen als we op vakantie zijn: de amfibievoertuigen van Ride the Ducks. Ze vormen een opvallend verschijnsel in het straatbeeld van een groot aantal Amerikaanse steden die we bezocht hebben. We zijn er tot dit jaar altijd met een behoorlijke grote boog omheen gelopen. Als we een tour willen doen gaat onze voorkeur eigenlijk altijd uit naar zogenaamde Hop on Hop off bussen. Ten eerste omdat je daar de vrijheid hebt om in en uit te stappen. Maar, eerlijk is eerlijk, ten tweede omdat ik de Duckvoertuigen te schreeuwerig en toeristisch vind. Ik had altijd het idee dat het een hoog 'Toppers' gehalte had, zowel in de tour als in het publiek dat hieraan deelneemt. Niet iets wat mij erg aanspreekt. Toch bleef ik wel altijd even staan kijken naar de lompe, vreemde voertuigen als ze langskwamen. Afgelopen maand zijn we uit nieuwsgierigheid dus maar een keer overstag gegaan. Met het voornemen om het helemaal te ervaren en enthousiast mee te doen stapten we in Seattle in één van de kenmerkende amfibievoertuigen. We zaten er niet ver naast met ons verwachtingspatroon: er werd gezongen, geklapt, met armen gezwaaid naar vreemden op straat, kortom: lolligheid alom. Wat me echter 100% meeviel was dat het ondanks de meligheid wel degelijk een goede tour was. Tussen de grappen en grollen door was het echt wel informatief en dan ook nog eens op een leuke manier. Daarnaast was het lang niet zo gênant als ik had gevreesd. De chauffeur had een heel gezonde hoeveelheid zelfspot en relativering, waardoor het gewoon leuk was en ik me niet ongemakkelijk ging voelen. Dit wil overigens niet zeggen dat ik een dergelijke tour ook in Amsterdam zou doen. Want laten we eerlijk wezen: hoe je het ook wendt of keert, je zit natuurlijk toch voor joker.

Bij de start wordt de toon al meteen gezet door een meeklappende chauffeur met een maffe muts, september 2012

Applaus bij het inrijden van Union Lake, september 2012

Zicht op Seattle vanaf Union Lake, september 2012

De afsluiting van de tour, september 2012

Angels Flight

Downtown Los Angeles heeft nooit heel hoog op ons lijstje gestaan bij het bezoeken van de stad. Er waren altijd wel andere gedeeltes waar we liever heen wilden en zo kwamen we er relatief weinig. Dit terwijl er best wat bestemmingen in downtown op onze to-do list stonden. Bij ons laatste bezoek aan LA hadden we dan ook voor de verandering een hele dag ingeruimd om in downtown rond te struinen. Angels Flight was hierbij onze eerste stop. Deze kortste trambaan ter wereld bestaat met tussenpozen al sinds 1901 en verbindt Hillstreet met het hoger gelegen Olivestreet. Het is een ritje van niets: het is zo voorbij en kost ook slechts 50 cent. Op het moment dat wij er waren was er vrijwel niemand, maar de lijn schijnt ook veel door mensen gebruikt te worden die in de omliggende kantoren werken. Het is een bijzonder gezicht deze tram tussen de moderne hoogbouw. Hij hoeft inderdaad niet bovenaan een lijstje te staan, maar als je in de buurt bent is het leuk om even te gaan kijken en natuurlijk even een ritje te maken. Van ons lijstje kan hij in ieder geval af.

Angels Flight in 1903 (foto van Wikipedia)

De ingang op Hillstreet, september 2012

In de tram, september 2012

GetGlue

Ik snap dat het voor bedrijven die apps maken en zeker voor diegenen die zich bezig houden met social media niet makkelijk is om voorop te blijven lopen. De druk om origineel te blijven en steeds weer verder te ontwikkelen zal heus enorm zijn. De kunst daarbij is echter wel om te doen wat je gebruikers graag zien. Dit lukt helaas niet altijd. Niet iedere update blijkt een succes te zijn als iedereen er eenmaal mee werkt. Soms omdat het niet goed werkt, soms omdat gebruikers niet op de veranderingen in de update zitten te wachten. De laatste update van GetGlue heeft wat mij betreft beide missers gemaakt en wat nu rest is een slecht werkende app met een inhoud die niet meer aansluit bij mijn wensen. Voor degenen die het medium niet kennen: GetGlue is een social media vorm voor entertainment. Een soort Foursquare, maar dan met films, televisieseries, muziek, games en boeken. Helemaal leuk dus wat mij betreft. Het inchecken zelf dient natuurlijk niet echt een doel, behalve dan het sparen voor stickers. Maar aangezien deze niet op te vragen blijken te zijn voor niet-Amerikanen gaat het vooral om de lol van het laten zien wat je doet en het kijken naar wat anderen doen. De makers van GetGlue bedachten echter dat het een goed idee zou zijn om van de app op basis van de voorkeuren een soort van alternatieve tv-gids te maken. Een niet-Amerikaan heeft hier natuurlijk helemaal niets aan, want één: de meeste series kijken we niet live en twee: er staan alleen Amerikaanse providers op. Bovendien, ik wil helemaal geen tv-gids. Daar heb ik ook nooit om gevraagd. Komt ook nog eens bij dat alles nu gericht is op televisie en films, en de boeken- en gameoptie onvindbaar zijn geworden op de iPad app. Gelukkig heeft de iPod app deze nog wel, maar dat zal slechts een kwestie van tijd zijn? Ik heb bijna duizend zuur verzamelde inchecks op GetGlue en ik zou het echt jammer vinden om er nu mee te stoppen, maar als de maker deze lijn voortzetten zal er weinig anders op zitten. Het enige doel wat GetGlue namelijk echt dient is dat het leuk moet zijn, en dat is het met de iPad app nu in ieder geval even niet. Heel, heel jammer.

Grey's Anatomy seizoen 7

Wat betreft Grey's Anatomy lopen we altijd een beetje achter de troepen aan. We kijken zo'n seizoen namelijk het liefst op dvd, zodat we zo veel en zo vaak kunnen kijken als we willen. We zijn alleen niet bereid om hier de hoofdprijs voor te betalen, dus we wachten altijd een tijdje totdat de box wat in prijs gedaald is. Er is immers altijd genoeg te kijken en het is ook niet zo dat je in het dagelijks leven met spoilers te maken krijgt met betrekking tot Grey's. Dat was misschien in de eerste paar seizoenen nog zo, maar ik heb het gevoel dat iedereen inmiddels deze serie op zijn eigen tijd kijkt, waardoor er weinig over gesproken wordt en de kans dat je een verhaallijn te vroeg hoort klein is. Als we dan eenmaal kijken, dan jagen we zo'n seizoen er wel in no-time doorheen: deze keer in ik geloof amper twee weken. De artsen in opleiding in Seattle Grace zijn inmiddels volwassen geworden en het datingstadium ruim voorbij. In seizoen 7 gaat het om echte verbintenissen, zwangerschappen en serieuze blikken naar de toekomst. Centraal staat het onderzoek van Shepherd naar Alzheimer, een ziekte waar Meredith en Webber uiteraard persoonlijk betrokken zijn vanwege Meredith's moeder. Ingewikkelder wordt het als Webbers vrouw Adele ook tekenen begint te vertonen van deze slopende ziekte. Integriteit, professionaliteit en gevoel gaan hier door elkaar lopen wat grote gevolgen kan hebben voor zowel het onderzoek als het ziekenhuis. Uitzonderlijk in dit seizoen is de zogenaamde 'musical-aflevering'. Ik ben hier geen fan van. Ze hebben er weliswaar voor gekozen om alleen de acteurs te laten zingen die ook daadwerkelijk heel goed konden zingen, maar dan nog vond ik het grotendeels ongemakkelijk. Het zal een kwestie van smaak zijn, maar mij deed het weinig. Desalniettemin is het een sterk seizoen, waar Meredith haar zeurderige kant grotendeels achter zich heeft gelaten en zich met echte dillema's bezig houdt. We wachten rustig op seizoen 8.

The Fault in Our Stars

Hazel ontmoet Augustus en ze worden verliefd. Ze laat hem kennis maken met haar favoriete boek, een boek dat haar eindeloos fascineert met name door de eindzin, die in het midden eindigt. Zolang ze het boek al kent wil ze niets liever dan weten hoe het verder gaat, hoe de zin eindigt. Augustus zoekt speciaal voor Hazel contact met de Nederlandse auteur. Dit brengt ze samen naar Amsterdam, waar ze de excentrieke auteur bezoeken en samen een bijzondere tijd hebben. Het had zomaar een prachtig, romantisch avontuur kunnen zijn, deze liefdesgeschiedenis tussen Augustus en Hazel. Auteur John Green geeft er in zijn The Fault in Our Stars echter een zwaardere lading aan: zowel Hazel als Augustus hebben kanker. Ze ontmoeten elkaar niet zomaar, ze ontmoeten elkaar tijdens een een speciale hulpgroep voor tieners met kanker. En de reis naar Nederland komt niet uit een rijke achterzak, maar via de Wish Foundation. Dit zogenaamde Young Adult boek is aangrijpend, hoopvol, romantisch en bij tijden grappig. Het mag dan geschikt zijn bevonden voor de tienerleeftijd, het is een boek dat menig volwassene ook diep zal raken. Een van de beste boeken die ik dit jaar las.

Lomografie

De Diana F+ camera is niet mijn eerste kennismaking met lomografie. Al sinds we bij Urban Outfitters de lomo fisheye camera zagen, toch alweer enkele jaren geleden, ben ik bekend met het fenomeen. In het begin zag ik er helemaal niets in. Waarom een niet onaanzienlijk bedrag besteden aan een camera die enkel één grappig effect heeft? Een effect dat een beetje photoshop toch ook voor elkaar moet kunnen krijgen? De essentie van deze manier van fotograferen ontging me volledig en ik zag de camera vooral als een overgeprijsd hebbedingetje. Totdat diezelfde lomo fisheye via een omweg toch bij ons terecht kwam. De foto's die het opleverde hadden niet alleen het toch wel bijzondere fisheye effect, maar vielen vooral op door de intense kleuren. Vanaf dat moment was ik verkocht. Ook met deze camera bleek het nog helemaal niet zo gemakkelijk te zijn om direct goede foto's te maken. Hij heeft veel licht nodig en het is wennen aan wat hij wel en niet meepakt. Het leuke aan lomografie is, dat dit eigenlijk helemaal niet uitmaakt. Er zijn wel 'regels', maar die zijn vooral bedoeld om het leuk en creatief te houden:

De tien gouden regels van de lomografie:

1. Neem je camera overal mee naartoe;
2. Gebruik 'm altijd, dag en nacht;
3. Lomografie is een deel van je leven;
4. Oefen met opnames uit de losse hand;
5. Ga zo dicht mogelijk bij het onderwerp staan;
6. Denk niet na;
7. Wees snel;
8. Je hoeft niet van tevoren te weten wat er op de foto staat;
9. Achteraf trouwens ook niet;
10. Maak je niet druk over deze regels.

Meer informatie over lomografie op de pagina van Lomography Nederland

Amsterdam gefotografeerd met de Lomo Fisheye Camera:

Diana F+

Sinds enkele weken ben ik de eigenaar van een Diana F+ fototoestel. Dit plastic fototoestel, gebaseerd op een hit uit de jaren '60, wordt gebruikt voor lomografie: een creatieve vorm van analoge fotografie. Ik zag de dromerige, kleurige foto's die je ermee kon maken en dacht: dat wil ik ook. Ver van de grafische perfectie die digitale fotografie biedt, ver van photoshop en van honderden foto's op een kaartje. Met de Diana F+ maak je wazige, bijzondere en onverwachte foto's die je ouderwets moet laten ontwikkelen. Analoge fotografie: terug naar hoe ik ooit begon met foto's maken. Het leek echter makkelijker dan het was. Ten eerste was het een heel gepruts om een rolletje in het toestel te krijgen. Die kunst heb ik ooit wel beheerst, maar dat is inmiddels al heel wat jaren geleden. Het kostte dan ook de nodige frustratie. Met het fotograferen zelf leek vervolgens weinig fout te kunnen gaan. Het is simpel klikklak, zonder tal van standen met nog meer mogelijkheden. De paar standen die op het toestel zitten, blijken echter volledig bepalend te zijn voor het uiteindelijke resultaat. Nu kom je daar bij analoog fotograferen pas achter als het rolletje ontwikkeld is... met als uitkomst dat ik drie rolletjes verder ben en eigenlijk pas vier 'gelukte' foto's heb. Alles wat ik zo'n beetje fout kon doen heb ik wel fout gedaan. Eerst liet ik de sluitertijd op oneindig staan (stand b ipv stand n), waardoor er alleen maar waas op de foto's stond. Vervolgens liet ik de belichting op stand p staan, wat voor 'pinhole' staat weet ik nu. Dit leverde hele donkere foto's op met enkel wat schimmen, als er überhaupt al wat op stond. Geen stand om met een gewone sluitertijd foto's mee te maken in ieder geval. Wat ik met de pinhole optie wel kan is mij inmiddels uitgelegd in de Lomography Galery Store aan de Herengracht hier in Amsterdam. Het werd immers hoog tijd om wat serieus advies in te gaan winnen en waar kan dit beter dan in een heuse lomografie winkel? Ook de andere basics van deze bijzondere manier van fotograferen zijn daar in korte tijd de revue gepasseerd, zonder dat ik hier eigenlijk echt om hoefde te vragen. De bevlogenheid van de medewerkers in deze zaak was niet alleen nuttig, maar ook bijzonder aanstekelijk. Met hernieuwd enthousiasme begin ik nu dus aan mijn volgende rolletje, nog steeds ervan overtuigd dat ik uiteindelijk ook van die kleurige, dromerige foto's zal maken.

Mijn eerste foto's met de Diana F+:

Hotel American, Leidseplein Amsterdam, augustus 2012

Kleine Gartmanplantsoen, Amsterdam, augustus 2012

Seeking a friend for the end of the world

Net zoals wij als mensen niet het eeuwig leven hebben, zal de aarde wellicht ook niet het eeuwig leven hebben. Zolang als de aarde bestaat houdt dit de mensheid al bezig, en spreekt het enorm tot de verbeelding. Het einde van de wereld is dan ook een populair onderwerp voor filmmakers. Zeker dit jaar, het jaar dat alles ten einde zou gaan komen. Wanneer ik denk aan films over het einde van de wereld, dan denk ik bijna automatisch aan vechtende helden in de vorm van Will Smith of Tom Cruise die op instortende bruggen of op randen van een open barstende aarde zich met hand en tand blijven verzetten. Er is altijd nog een weg terug, een verdediging mogelijk. Maar wat nou als dit niet zo is? Als wij, doodnormale mensen, weten dat het einde nadert en we daar helemaal niets tegen kunnen doen? Dit is de situatie waarin Dodge (Steve Carell) en zijn buurmeisje Penny (Keira Knightley) zich bevinden in de film Seeking a friend for the end of the world. Iedereen reageert op zijn eigen manier op het naderende onheil, maar de machteloosheid overheerst bij allen. Dodges schoonmaakster doet of er niets aan de hand is, Dodge zijn vrouw verlaat hem om de laatste paar weken op haar eigen manier door te kunnen brengen, en Dodge zijn vrienden vervallen in moreelloos gedrag. Het is een beetje een vreemde film, met vreemde humor die je met een onbestemd gevoel laat zitten. Het is zinloos om je af te vragen hoe je zelf zou reageren in zo'n situatie, maar het is wel verfrissend om te bedenken dat we dan nog steeds dezelfde mensen met dezelfde gebreken zijn die dit stomweg overkomt. Aanrader.

A Hologram For The King

Alhoewel ik persoonlijk auteur Dave Eggers helemaal niet altijd even toegankelijk vind, lijkt hij inmiddels breed omarmd te zijn. Als ik tenminste af mag gaan op de complete etalage die Selexyz Scheltema inrichtte bij het verschijnen van Eggers nieuwste boek A Hologram For The King. Of Eggers nu werkelijk zoveel fans heeft, of dat hij tot de twijfelachtige categorie auteurs is gaan behoren die je gelezen MOET hebben, maar die veelal in de kast blijven staan is mij niet helemaal duidelijk. De reden waarom ik hieraan twijfel is dat ik niet weet of ik zo maar iemand A Hologram For The King aan zou raden. Het is prachtig geschreven, laat ik dat voorop stellen. Eggers kent de kunst van het weglaten, en tegelijkertijd de kunst van het beschrijven van het niets. Want dat is wat er vooral veel gebeurt in zijn nieuwste boek: niets. Zakenman Alan Clay reist af naar Saoudi-Arabië om een presentatie te geven aan de koning. Het is een kans om een grote opdracht binnen te slepen en voor Clay ook meteen de laatste kans om er financieel weer bovenop te komen. De koning komt echter maar niet opdagen, wat tot lange scenes leidt die voornamelijk uit het bestrijden van verveling bestaan. Clay loopt duidelijk op het randje en zoekt de grenzen van wat verstandig is meerdere keren op. Hij clasht met de cultuurverschillen in Saoudi-Arabië en met zichzelf. Dit alles wordt beschreven door de ogen en met de verwachtingen van de hoofdpersoon, iets wat een beklemmend gevoel geeft. Leegte, frustratie en machteloosheid spelen hierbij een belangrijke rol.
Ik heb zeker genoten van dit boek, dus blijft de vraag waarom ik het niet zondermeer iedereen aan zou raden. Hoe breed Selexyz het ook presenteert, ik vind het een boek voor de liefhebber. Vond je Eggers eerdere publicatie Zeitoun fantastisch, dan kun je A Hologram For The King ongetwijfeld ook waarderen. Ben je meer van de actie en/of fantasy, dan zou ik het boek laten voor wat het was. Hoe enthousiast het ook gepromoot wordt.

Borgen

De afgelopen drie weken stond ons volledige televisieschema in het teken van de Deense serie Borgen. We zagen twee seizoenen, in totaal twintig uur, van wat misschien wel één van de meest hoogstaande en meeslepende series ooit zal blijken te zijn. Alles draait om Birgitte Nyborg, leider van de Middenpartij, die vrij onverwacht minister president van Denemarken wordt. De problemen waar ze vervolgens tegenaan loopt zijn voor Nederlanders ook heel herkenbaar: kleine partijen die dwarsliggen, machtsgrepen in de coalitie, profilering in de pers en de enorme tol die het politieke bestaan eist. Zo idealistisch als Birgitte begint aan haar avontuur, zo door de wol geverfd is ze twee seizoenen later. Regelmatig schoot het door mijn hoofd dat dit het verhaal van Femke Halsema had kunnen zijn, had zij partijleider geweest van een iets grotere partij. De overeenkomsten tussen de vrouwen zijn groot: charismatisch, intelligent, betrokken, idealistisch en beiden zijn politieke dieren. Hoe verder we echter in de serie kwamen, hoe meer ik me bedacht dat het misschien wel goed is dat dit Halsema bespaard is gebleven. Politieke macht houdt uiteindelijk niemand helemaal zuiver en eist meer dan goed voor iemand is. In twee seizoenen ziet Nyborg haar huwelijk stranden, haar beste vriend een beroerte krijgen en haar dochter psychiatrisch patient worden. Daarnaast doet ze compromissen waar ze vroeger niet eens over na had willen denken. Het doet mij dus niet dromen over een politieke carriere, maar het is wel prachtige, prachtige televisie van hoge kwaliteit. In maart 2013 volgt het derde, en voor zover het er nu uitziet meteen ook laatste seizoen. Een Amerikaanse remake schijnt ook in de maak te zijn.

Ice Breakers

De tijd dat alles in Amerika anders was, ligt al een beste tijd achter ons. Overal is Coca-Cola, overal is Mc Donalds en tegenwoordig is ook overal een Starbucks. Toch blijft het leuk dat er nog steeds net even andere merken zijn, andere smaken, en andere verpakkingen. Al is het maar vanwege het vakantiegevoel, dat je door zo'n afwijkend pakje kauwgom mee naar huis te nemen, toch net even wat langer vasthoudt. Op zoek naar simpele pepermuntjes liepen wij in Amerika een aantal jaren geleden aan tegen Ice Breakers. We vonden ze lekker en handzaam, dus namen we een stapeltje doosjes mee naar huis. Een volgende vakantie zagen we dat er nog veel meer smaken waren. We kwamen niet alleen Mints varianten tegen, maar ook de zurige (de naam zegt het al) Sours in een aantal smaken. Het werd een uitdaging om alle smaken te vinden en natuurlijk te proeven, iets wat tot nu toe tot veertien varianten heeft geleid. Ik heb nergens op internet een totaal overzicht kunnen vinden, maar heb wel gezien dat er dit jaar twee nieuwe zijn uitgekomen: de Duo's. Uiteraard zijn ze niet allemaal even geslaagd, maar een echt vieze hebben we pas één keer getroffen: dit was de Iced Tea Lemon. Ik heb hem overigens daarna ook nergens meer gezien. Een goede tweede plaats wat betreft ranzige smaken vond ik de Ice Cubes (kauwgom) Kiwi variant die we dit jaar in Page kochten bij Wal Mart. Veel te zoet en veel te muf: na tien keer kauwen echt rijp voor de vuilnisbak. Onze nieuwste aanwinst is de Cinnamon Mints variant. Of ik hem lekker vind weet ik nog steeds niet, maar bijzonder is hij zeker. Ik kijk uit naar september, als we op onze volgende Amerika trip hopelijk weer een nieuwe, vreemde smaak tegen gaan komen.

Waiting for Superman

In deze documentaire uit 2010 maakt Davis Guggenheim, de regisseur van An Inconvenient Truth, pijnlijk duidelijk waar het aan schort in het Amerikaanse onderwijssysteem. Veel openbare scholen zijn ver onder de maat, ook wel Dropout Factories genoemd, en betere scholen zijn voor veel mensen met lagere inkomens buiten bereik. Om over privéscholen maar te zwijgen. Guggenheim geeft het probleem een gezicht door de verhalen van vijf jonge kinderen te vertellen, vijf kinderen die niets liever willen dan naar een betere school. Het is hartverscheurend om te zien hoe een meisje wiens ouders nooit de mogelijkheid gehad hebben om te studeren, razend enthousiast vertelt dat ze dierenarts wil worden terwijl tegelijkertijd onder in beeld de kans verschijnt dat haar dit gaat lukken via de weg die ze nu volgt: minimaal. Haar ouders doen er evengoed alles aan om haar kansen te vergroten en proberen haar op beter vervolgonderwijs te krijgen. Dit is echter een school waar het aantal aanmeldingen het aantal plaatsen met een factor van tien overschrijdt. Ook de overige scholieren die gevolgd worden proberen om via een loting op de school van hun keuze te komen. Het is onvoorstelbaar dat de toekomst van deze kinderen bepaald lijkt te worden door een balletje in een bingorad. Toch lijkt dit het geval te zijn voor vele kinderen uit zogenaamde achterstandswijken. Is er ook goed nieuws? Ja, de initiatieven die er zijn, hoe klein ook, zijn wel degelijk succesvol. Er zijn dus wel kansen voor kinderen die met een achterstand aan kun schoolcarriere beginnen. En er zijn mensen die hier echt om geven. Dat geeft in ieder geval hoop.

Diamond Dash Club

Al maak ik dan uitstapjes richting spelletjes als Bubble Blitz, val ik soms terug in Bejeweled Blitz en ben ik nog steeds trouw aan Wordfeud, het eerder besproken Diamond Dash houdt me evengoed nog steeds bezig. Het echt fanatieke is er intussen wel af moet ik zeggen. Ik ben nu in level 52 en heb al weken geen records meer gebroken. Ik had inmiddels gehoopt op een nieuwe magische kracht, of wellicht een nog originelere feature. Heel even was ik dan ook blij toen in mijn scherm de Diamond Dash Club verscheen. Dat klonk als een goed idee. De blijdschap was echter van zeer korte duur, want het blijkt om een club te gaan waarin je weliswaar onbeperkt levens krijgt, maar waar je 9,99 euro per maand voor moet betalen. Ik vind dat veel. Ik heb het van heel veel kanten proberen te benaderen, ook van de 'waarom moet alles gratis zijn'-kant, maar dan nog vind ik het veel. Zelfs XBOX-live kost geen 9,99 per maand. Ik hoop maar dat dit geen succes wordt, want als dit een precedent gaat scheppen voor komende Facebookspelletjes, dan zie ik het einde van dit genre snel naderen. Voor mij dan, want 9,99 euro per maand om een spelletje te spelen? No way. Vond ik bij mijn vorige stukje al dat het tegen een grens aan ging door geld voor extra levens te vragen, nu vind ik dat er een grens overschreden wordt. Althans, vragen kan altijd natuurlijk, maar voor mij gaat de lol er zo wel vanaf. Kom gewoon met een nieuwe, leuke magische kracht die je ouderwets kunt vrijspelen door je best te doen. Zo moeilijk is dat toch niet??

Moonwalking with Einstein

'The art and science of remembering everything', een intrigerender ondertitel heb ik zelden of misschien wel nooit gezien. De kunst van het onthouden lijkt ons te ontglippen, nu we alles in een oogwenk op kunnen zoeken en alle kennis van de wereld onder handbereik hebben. Was onthouden vroeger nog een bittere noodzaak, nu wordt het veelal gezien als het onnodig in beslag nemen van hersencapaciteit. Joshua Foer gaat in zijn boek Moonwalking with Einstein op zoek naar de kunst van het onthouden. Dit doet hij tweeledig: aan de ene kant onderzoekt hij de geschiedenis van het onthouden. Hij bekijkt de ontwikkeling en de nut en de noodzaak ervan. Zo concludeert hij dat je een bepaalde basiskennis zult moeten hebben om dingen te kunnen begrijpen. Als je ieder stukje informatie als nieuw ervaart, zul je het niet kunnen plaatsen en nooit grotere verbanden kunnen zien. Dit brengt hem bij de vraag of mensen die veel kunnen onthouden werkelijk een groot geheugen hebben, dat ze slimmer dan de rest van de mensheid zijn, of dat veel onthouden iets is wat iedereen kan leren. Foer gaat de laatste uitdaging aan en laat zich trainen om deel te nemen aan de Amerikaanse geheugenkampioenschappen. De trucs die hij leert om enorme hoeveelheden informatie te onthouden lijken in eerste instantie te simpel om te kunnen werken. Een korte zelftest overtuigde mij echter al: het is inderdaad te leren. Foer wordt natuurlijk heel fanatiek en krijgt het voor elkaar te winnen op Amerikaanse bodem. Daarna moet hij zich gewonnen geven, voor het wereldtoneel is hij nog een maatje te klein en zo neemt hij weer afscheid van deze absurde, maar intrigerende wereld. Vlot geschreven, interessant en meeslepend, dit Moonwalking with Einstein. Of ik het nu ook voor elkaar ga krijgen om binnen twee minuten de volgorde van een willekeurig pak kaarten uit mijn hoofd te leren is nog de vraag, maar ik ga het stiekem toch echt proberen.

Swamp Tour

Terrebonne Parish, waar het eerder genoemde Cajun Justice zich afspeelt, ligt diep in de moerassen van Louisiana. Ik heb het op Google Maps eens opgezocht en het ligt op zo\'n 76 mijl ten zuidwesten van New Orleans. Als je inzoomt zie je verlaten gebied, waarin water en land constant in elkaar overgaan. Het zou kunnen dat we er in de buurt zijn geweest, toen we in 2011 een zogenaamde Swamp Tour gemaakt hebben vanuit New Orleans. Ik denk echter dat we toen iets dichter in de buurt van New Orleans gebleven zijn. Louisiana bestaat voor grote delen uit moerasgebied, en de mogelijkheden om tours te maken zijn dan ook talrijk. Bij een bezoek aan New Orleans hoort een Swamp Tour, dus ook wij boekten er één bij het eerste de beste tourbureau. We werden opgepikt in de stad en via snelwegen die dwars door het moeras waren aangelegd gebracht naar een waterkant waar meerdere boten klaar lagen. In eerste instantie leek het moeras nog helemaal niet zo spectaculair. Water, bomen en gras, meer zagen we vanaf de kant nog niet. Vanaf het moment dat we op de boot zaten was het echter meteen de moeite waard. Met een vliegende vaart schoot de boot over het vlakke water, steeds verder het moeras in. De oorbeschermers die we hadden meegekregen waren duidelijk niet overbodig. Al snel zagen we een enorme krokodil langs de kant liggen. Vanuit ons platte bootje leek dat even raar, het voelde op zijn minst onbeschermd. Maar de krokodil lag heerlijk te liggen en leek niet van plan zich waarheen dan ook te willen bewegen. Vervolgens gingen we dieper het moeras in, waar de begroeiing dichter werd en er achter elke boom een slang of krokodil leek te kunnen bevinden. Het was alsof we even alleen op de wereld waren, echt heel indrukwekkend. Tot slot kregen we nog een demonstratie van de mogelijkheden van de boot: knetterhard, snelle bochten en ja, hij kon ook over land. Echt een superervaring en zeker voor herhaling vastbaar.

Met de boot het moeras in, maart 2011

Een krokodil lag rustig in het zonnetje, maart 2011

Onze tourguide vertelde over planten en dieren in het moeras, maart 2011

Zo dicht begroeid waren sommige stukken, maart 2011

The Future of Us

Wat zou er gebeurd zijn als ik toen en toen een andere beslissing had genomen? Dat is een vraag die iedereen zichzelf weleens stelt. Was het dan evengoed zo gegaan als nu, omdat het lot niet te ontlopen is, of had het leven een totaal andere wending genomen? Emma krijgt in het boek The Future of Us de kans om dit uit te vinden. Het is 1996 en Emma krijgt van haar buurjongen Josh een cd-rom van AOL waarmee ze contact kan maken met internet. Op een niet nader verklaarde manier maakt ze contact met de toekomst en ontdekt ze haar volwassen evenbeeld op Facebook. Tot haar grote afschuw ziet ze dat ze niet gelukkig is in de toekomst. Dit in tegenstelling tot Josh, die met het populairste meisje van de school blijkt te zijn getrouwd. Door bepaalde beslissingen anders te nemen dan ze van plan was, begint Emma haar toekomst te manipuleren. Ze hoopt op deze manier gelukkiger te kunnen worden. Het raakt echter ook Josh en wordt allemaal nog ingewikkelder als heden en toekomst door elkaar gaan lopen. De uitkomst lijkt onvermijdelijk en blijkt dat ook te zijn, maar is daarmee niet teleurstellend. Jay Asher en Carolyn Mackler hebben samen een heerlijk boek geschreven, dat een prominente plaats verdient in het Young Adult genre. Jammer vind ik wel dat ze de kans om een stukje maatschappijkritiek te leveren grotendeels laten liggen. Het onderwerp leende zich daar prima voor en het had niet misplaatst geweest. Neemt niet weg dat het zondermeer een fijn boek is dat ik na de laatste pagina met een goed gevoel weglegde.

Cajun Justice

Reality shows zijn al lang niet meer nu nieuw. De tijden dat we onze ogen uitkeken naar het wel en wee van de gemiddelde Nederlander danwel Amerikaan liggen dan ook al een poosje achter ons. De enige manier om het nog een beetje spraakmakend te krijgen lijkt het opschroeven van de aso-factor. Hoe erger mensen zich misdragen, hoe meer mensen er over praten. Of het daar nu ook direct boeiend van wordt valt zwaar te bezien. Ook aso-gedrag gaat vanzelf een keer vervelen. Nee, om echt wat nieuws te brengen zal er iets verder gekeken moeten worden. Daarvoor zullen zenders op zoek moeten naar unieke figuren, zoals we die zagen bij Die Ludolfs en natuurlijk onze eigen Jan Stam. De Amerikaanse zender A&E lijkt hierin gelaagd te zijn met de nieuwe reality show Cajun Justice. Het is letterlijk ver gezocht: Cajun Justice speelt zich af in de moerassen van Terrebonne Parish, Louisiana. We maken kennis met de plaatselijke sheriff en zijn mensen, die proberen het gebied veilig te houden. Het is een enorm uitgestrekt gebied dat ze bestrijken, met alligators, illegale drugs- en voodoopraktijken. Het lijkt een eigen wet te volgen en het is bijna niet voor te stellen dat dit ook een deel is van het grote Amerika. Het is dat we in 2011 in de buurt zijn geweest en een zogenaamde swamptour hebben gedaan in Louisiana, daardoor kan ik me nog enigszins een beeld vormen bij het gebied waar dit zich afspeelt. Hoe prachtig de omgeving ook is, het zijn de verhalen over de mensen en over hun aanvaringen met de wet die Cajun Justice interessant maken, en bij tijden hilarisch. De kritiek op de show tot nu toe is dat het allemaal verre van accuraat is en dat het een nogal gekleurd beeld wegzet van Terrebonne Parish. Persoonlijk denk ik dat je niet naar dit programma kunt kijken zonder dit te weten. Het is zeer vermakelijke televisie over een bijzonder stukje Amerika, niets meer en niets minder.

Bubble Blitz

Hoeveel tijd kun je nu helemaal kwijt zijn aan een spelletje dat maar één minuut duurt? Een hoop weet ik inmiddels uit ervaring. De 'play again' knop blijkt bijzonder moeilijk te weerstaan, iets wat opgeteld uiteindelijk een heleboel minuutjes kost. En ik ben niet de enige als ik mijn Facebook tijdslijn zo bekijk. Regelmatig worden er nieuwe levels behaald, magische krachten vrijgespeeld en records verbroken. Facebook heeft de onhebbelijke gewoonte om veel van dit soort informatie te publiceren zonder dat je hier direct erg in hebt. Je kunt dit grotendeels voorkomen door de 'share' knop te mijden, maar dan nog verschijnt er meer dan me soms lief is in de tijdslijn. Voordat je het weet wordt je Facebook-wall een soort van wall of shame, want trots ben ik natuurlijk niet op deze verslavende tijdsverspilling. Toch kan ik me af en toe niet beheersen om even een nieuwe variant aan te klikken. Na Bejeweled Blitz en Diamond Dash vond ik het wel weer tijd voor een spelletje waarin in ieder geval weer wat te behalen viel. Zo kwam ik terecht bij Bubble Blitz, de zoveelste variant op het overbekende balletjes schieten. De eerste frustratie momenten heb ik alweer gehad en de eerste twee verspilde uren zitten er ook alweer op. Nieuw of verrassend is het spel niet, maar verder voldoet het aan alle eisen. Of dit een blijver is weet ik nog niet. Voorlopig zitten er nog niet al te veel 'vrienden' in dit spel, en dat is misschien maar goed ook. Dat voorkomt wellicht dat er een competitie-element in komt. Willen winnen is immers het meest verslavende element van dit type spel. En van mezelf kan ik voorlopig nog wel winnen.