Maid of the Mist

Als enthousiast Amerika-ganger stonden de Niagara watervallen al langere tijd op mijn verlanglijstje. Ze liggen echter niet zomaar spontaan op je route, dus met enig puzzlewerk wisten we dit jaar een combinatie van bestemmingen te vinden waar de watervallen in pasten. Via Chicago vlogen we naar Buffalo, waarvandaan het nog zo'n 25 kilometer is naar Niagara Falls. We namen hiervoor de plaatselijke bus die ons in drie kwartier tijd via Grand Island naar de watervallen bracht. Niet de meest toeristische optie, maar wel een avontuurlijke en zeker de goedkoopste: voor 3,75 dollar pp heb je een retourtje en word je op de stoep gebracht en weer opgehaald. Nadeel is wel dat deze bus niet al te frequent rijdt, dus je moet wel echt even naar de vertrektijden kijken wil je niet anderhalf uur voor joker op de bushalte zitten. Eén van de manieren om de Niagara Falls goed te bekijken is vanaf een tochtje met de Maid of the Mist. Bij vertrek krijg je een blauwe poncho voor over je kleding en dit is niet voor niets. Hoe dichter je bij de watervallen komt, hoe meer de boot zijn naam eer aan doet want je wordt werkelijk drijfnat van het vallende en opstuivende water. We hebben dan ook gemerkt dat het helemaal niet zo slim is om heel fanatiek bovenop de boot het meest begeerde plekje vooraan in te pikken. Je camera wordt daar net zo nat als jijzelf en de kans dat je je lens een beetje druppelvrij houdt is echt nul. Als je beneden achterop het dek gaat staan ben je wat dat betreft beter af: de boot draait genoeg om de hele ervaring mee te pakken en je kunt een stap naar binnen doen om je lens zo nu en dan even schoon/droog te poetsen. Ga je voor de waterervaring dan moet je natuurlijk wel boven gaan staan, want water zul je voelen. De boten gaan ieder kwartier zo'n beetje en het tochtje van zo'n dertig minuten is de 13,50 dollar pp meer dan waard. Wij hadden ook nog eens het geluk om een prachtige dag te treffen in het naseizoen, dus tijd en ruimte genoeg om prachtige foto's te maken:

Always looking up

Het komt eigenlijk nauwelijks voor dat ik een boek bewust wegleg met de bedoeling het niet verder te lezen. Het komt weleens voor dat ik afgeleid word door een ander boek en dat een boek blijft liggen met een kaartje ergens halverwege het boek. Het is dan nog steeds wel mijn bedoeling om het ooit uit te lezen, maar over het algemeen komt dat er dan niet meer van. Always looking up van Michael J. Fox belandde in de zeldzame eerste categorie. Ik ben tot bladzijde 78 gekomen, en realiseerde me toen dat ik echt geen zin meer had om door te lezen. Toen ik het kocht had ik wel zin in een fijn en optimistisch boek. Het is immers niet niks om in een ijdele wereld als de entertaiment geconfronteerd te worden met Parkinson en ik bewonder hoe hij hiermee naar buiten getreden is. Ik had graag gelezen over de kracht en inspiratie die hem ertoe brengt om elke dag zijn bed uit te komen en zijn bijdrage te leveren. Always looking up gaat inderdaad over zijn bijdrage aan het onderzoek naar de ziekte, maar de inspiratie is ver te zoeken. Voor mij zijn het vooral neuzelverhaaltjes over zijn toch wel financieel bevoorrechte bestaan en die boeien me echt niet zo. Hij heeft vooraan gestaan bij de Tour de France omdat hij Lance Armstrong kent, tja. Hij heeft langere tijd in een villa in Frankrijk doorgebracht, het zal wel. Nergens komt het echt verder dan de oppervlakte en dat is jammer. Ik vermoed namelijk nog steeds dat Michael J. Fox wel degelijk een inspirerend persoon is. Misschien dat dit verderop in het boek aan bod komt, of schrijft hij nog eens een boek waarin het beter uit de verf komt. Always looking up verdwijnt hier in ieder geval in de kast, dus ik zal het niet weten.

FreshBerry

Terwijl in Nederland het yoghurtijs nog geen erg hoge vlucht lijkt te nemen, kom je in Amerika inmiddels op elke straathoek wel een Frozen Yogurt Cafe tegen. Ik ben er wel fan van, maar concurrentie maakt ook kritisch. Werd ik nog helemaal gelukkig toen ik voor het eerst bij een Pinkberry was, inmiddels is er wel meer voor nodig om indruk op me te maken. Een exacte kopie van Pinkberry doet dat in ieder geval niet, en dat is eigenlijk precies wat FreshBerry is. De keuze in ijs is nagenoeg gelijk, evenals de toppings en, helaas, ook de prijs. Voor een bakje FreshBerry zoals hierboven afgebeeld betaal je niet minder dan 6 dollar. Ik was zoals gezegd niet heel erg onder de indruk, al was het zeker wel lekker. De Frozen Yogurt Cafes zullen erg goed hun best moeten gaan doen, want niemand neemt meer genoegen met gewoon 'lekker'. We gaan nu actief op zoek naar superlekker, origineel en betaalbaar. Voor tips hou ik me aanbevolen.

Fordson

Faith - Fasting - Football: dat is waar de documentaire Fordson ons graag iets over wil vertellen. Centraal staan een aantal Islamitische jongeren die wonen in het stadje Dearborn, Michigan. In Dearborn wonen bovengemiddeld veel mensen van Arabische afkomst, waarvan er ook nog eens bovengemiddeld veel naar de Highschool gaan waarvan Fordson het football team is. Het overgrote deel van het football team is dan ook Islamitisch. Het gevolg is dat er voor een wedstrijd niet uit de bijbel gelezen wordt, maar uit de koran en dat er tijdens Ramadan gevast wordt door praktisch het hele team. Genoeg ingrediënten om een beeld te schetsen van de plaats die moslims innemen in een post 9/11 Amerika. Een Amerika vol angst en vooroordelen zou je zo denken. Die vooroordelen blijken vooral bij mij te zitten, want al wordt er in de film wel buitensporig gereageerd door de autoriteiten wanneer twee jongens in Ohio een groot aantal mobiele telefoons aanschaffen met als enige doel een extra zakcent te verdienen, echt kritisch wordt het nergens. Misschien dat de documentairemaker het niet wil laten zien, of misschien ben ik inderdaad bevooroordeeld en gaan wij hier in Nederland moeizamer om met moslims in de maatschappij dan men in Amerika over het algemeen doet. Want ondanks dat er natuurlijk een over de top naar racistisch stukje afkomstig van FOX in de documentaire zat, zag ik toch vooral jongeren die werkten aan hun toekomst en een heel aardige balans hadden gevonden in de trots voor hun land en de trots voor hun geloof. Neemt niet weg dat ik nog steeds niet helemaal geloof dat het allemaal zo simpel is, maar het beeld wat geschetst wordt is prettig en dat is ook wat waard.

Contagion

De meeste films over rampen en dergelijken liggen zo ver van de realiteit af dat ik er gemakkelijk naar kan kijken zonder een onderbuikgevoel te krijgen. De wereld vergaat zomaar niet, en zeker niet door een grote vloedgolf of door de komst van vijandige aliens. Zelfs een epidemie zag ik over het algemeen niet als een reëel gevaar. Tot Contagion. Deze film laat pijnlijk goed zien wat een naderende ramp doet met mensen: hoe ze hun familie willen beschermen, welke rol geld speelt, maar ook hoe mensen zich op kunnen offeren voor een hoger doel. Ook de macht die de media heeft in dergelijke situaties krijgt een belangrijke plaats in deze film. Contagion laat één van de grootste nachtmerries van de mensheid zien: de opkomst en razendsnelle verspreiding van dat ene virus waar we geen verweer tegen hebben. Ik weet niet of ik het nou een hele goed film vond of niet. Wat ik wel weet is dat ik al dagen niet zomaar iets beet pak in de openbare ruimte, of iemand kan zien hoesten, zonder even te denken aan de film. Hij blijft ergens hangen en niet op een heel prettige manier. Ik denk dat dit een compliment is.

John Hancock Center

Zoals in New York de strijd om het mooiste uitzicht gevoerd wordt door het Empire State Building en het Rockefeller Center, zo heeft Chicago de Willis Tower (voorheen Sears Tower) en het John Hancock Center. Het John Hancock Center is 344 meter hoog en stamt uit 1969. Van buiten is het een donker gebouw, met veel staal en donker glas. Indrukwekkend door de hoogte, maar mooi is anders. De plaats die het inneemt in de skyline vind ik wel mooi, vooral in combinatie met de hogere Willis Tower. Een fijne manier om het uitzicht vanaf de Hancock te zien is al dinerend in de Signature Room op de 95e verdieping, maar dit is prijzig en je moet hiervoor beslist reserveren. Een nog betere optie is dan de Signature Lounge op de 96e verdieping. Met een beetje geluk heb je een plekje aan het raam en kijk je al drinkend van je cocktail naar de ondergaande zon boven Chicago. Wel op tijd gaan, want anders zie je deze zonsondergang al staande in de rij, terwijl anderen de cocktails drinken. De toegang tot de Signature Lounge is gratis, maar de drankjes zijn dat zeker niet.

Robots & Hamsters

Robots vernietigen de wereld, een KIA komt aanrijden met een aantal uit de kluiten gewassen hamsters, zij gaan dansen, robots gaan meedansen, iedereen blij, en uiteindelijk kopen we een KIA? Ik zeg echt niet dat elke commercial een uitgesproken boodschap moet hebben of perse heel dicht bij het produkt moet blijven, maar dit slaat voor mij toch echt nergens op. De eerste keer dat ik dit filmpje zag, op groot scherm ook meteen in een bioscoop, zat ik echt te kijken met een combinatie van verwarring en verbijstering. Wat hier het punt in is ontgaat me echt volledig. Maar goed, op YouTube is de commercial inmiddels 4,5 miljoen keer bekeken en mensen schijnen het leuk te vinden. Het zal aan mij liggen.

Look me in the eye

Terwijl we tegenwoordig kinderen bij de minste of geringste afwijking van de zogenaamde standaard al een diagnose plus een etiket meegeven, kwamen we zo'n dertig jaar geleden niet veel verder dan dat kinderen in sommige gevallen als raar werden bestempeld. Zo kon het ook gebeuren dat John Robison pas op zijn veertigste de diagnose Asperger te horen kreeg, nadat hij al jaren op zoek was geweest naar de reden voor zijn anders voelen. Dit was het moment dat er eindelijk heel veel puzzle stukjes op zijn plek vielen. Hij schreef hierover het indrukwekkende Look me in the eye, het verhaal van Robisons leven tot dan toe. En wat voor leven. Het begint met een lastige jeugd in een problematisch gezin. Hij doet wel zijn best om zich aan te passen aan zijn omgeving, maar normale dingen zoals het maken van vrienden gaat hem maar moeizaam af. School wordt ook geen succes en zodra het kan pakt hij zijn spullen en gaat weg. Zijn omzwervingen brengen hem overal en nergens. Als hij echt in contact met zijn talenten komt, brengt hem dat op gegeven moment zelfs op tour met Kiss als de man van de special effects. De kracht van het boek is niet dat het over iemand met Asperger gaat, maar dat het door iemand met Asperger geschreven is. John schrijft zoals hij is, met de beperkingen en wonderlijkheden die Asperger met zich meebrengt. Zo vertelt hij vrij uitgebreid over technische zaken, zoals het sleutelen aan auto's. Dit is iets waar hij in uitblinkt en waar hij helemaal in op kan gaan. Aan de andere kant vertelt hij vrij emotieloos en tussen neus en lippen door dat zijn eerste huwelijk stukgelopen is ergens in de loop van de tijd. Het zou heel normaal zijn om dat even uit te leggen, maar dit gebeurt maar heel sumier. Juist deze afwijkende insteek maakt het boek heel bijzonder en geeft het een speciale dimensie. Het boek verdient het om zorgvuldig gelezen te worden, de meerwaarde zit in dingen die niet of nauwelijks benoemd worden. Een bijzonder boek van een bijzonder iemand. Voor wie na het boek nog een ander perspectief op het verhaal wil is er nog het boek Running with Scissors van Augusten Burroughs, de jongere broer van Robison.

Cowboys & Aliens

'The dog never dies'. Deze omschrijving las ik eens voor films die van buitensporig veel actie en explosies aan elkaar hangen waarbij een personage waar iedereen affiniteit voor voelt op het eind op miraculeuze wijze ongeschonden uit de strijd komt. Vaak is dit dan in de vorm van een knuffelig dier, een dapper kind of een aandoenlijke antiheld. 'The dog never dies': een niet zo flatteuze typering die zeker opgaat voor de actie- sci-fi-thriller Cowboys & Aliens. En dat is niet het enige cliché dat voorbij komt: van een held met geheugenverlies die een schurk blijkt te zijn maar toch een held, tot de constatering dat je als je maar samenwerkt de vijand wel kunt verslaan. Weinig verrassend dus, ondanks een sterke cast met onder andere Daniel Craig, Olivia Wilde en Harrison Ford.

Morning Glory

Eén van de leuke dingen aan vakanties in Amerika vind ik het wakker worden met ontbijttelevisie. Amerika kent inmiddels een lange traditie van ochtendshows waarin een goede mix gevonden is tussen nieuws en luchtige onderwerpen. Vooral bij de lokale varianten kun je je hart ophalen: alles wat maar enigszins nieuwswaardig lijkt krijgt een live-verslag en zo wordt zelfs de redding van een hondje uit een kuil gebracht als ware het breaking wereldnieuws. Bij de ene show slaat de balans wellicht wat harder door richting de non-onderwerpen dan bij de andere, voor mij kan het over het algemeen niet stompzinnig genoeg zijn. In de film Morning Glory staat zo'n Amerikaanse ochtendshow centraal. Becky Fuller (Rachel McAdams) gaat als producent aan de slag bij het noodlijdende programma Morning Glory. Om het programma te redden krijgt ze de serieuze Mike Pomeroy (Harrison Ford) zover om presentator te worden naast Colleen Peck (Diane Keaton). Pomeroy voelt zich als serieuze journalist eigenlijk veel te goed voor dit werk, zeker als Fuller de onderwerpen tot een bedenkelijk niveau af laat zakken om de kijkcijfers maar op te krikken. Morning Glory is geen originele film, maar wel buitengewoon geestig. Hij is zeer geslaagd binnen zijn genre: romantisch, grappig en hier en daar een beetje ontroerend. Geen film die je bijblijft, maar wel goed voor een geslaagde avond.

In the name of identity

In the name of identity van de Frans/Libanese schrijver Amin Maalouf is een uitgebreid essay over de rol van identiteit in de verschillende samenlevingen. Het boek verscheen in het Frans al in 1996, werd in 2000 in het Engels vertaald en is nog altijd even relevant. In vijf hoofdstukken gaat de schrijver op zoek naar de wisselwerking tussen de identiteit zoals mensen die zien en de actualiteit zoals deze zich ontwikkelt. Religie speelt hierin een belangrijke rol; hoe groter de rol die religie speelt op het wereldtoneel, hoe meer mensen geneigd zijn zichzelf in de eerste plaats te identificeren met een bepaald geloof en in tweede plaats pas met het land waar ze wonen of de familie waarvan ze afstammen. Dit kan weer enorme gevolgen hebben op het moment dat er conflicten ontstaan en alles wat mensen nog hebben om op terug te vallen hun identiteit is. Maalouf maakt een heldere en interessante analyse van de problemen die ontstaan rond identiteitsvorming. Zijn invalshoeken zijn origineel en zetten aan tot nadenken. Vervolgens laat hij aan de hand van voorbeelden zien hoe er anders en in zijn ogen constructiever naar problematieken rond bijvoorbeeld integratie gekeken kan worden. Jammer is wel dat hij uiteindelijk niet verder komt dan wat niet meer is dan een kleine bijdrage aan een breed gevoerde discussie. Echt de diepte in gaat het nergens. Mooi vond ik wel het moment waarop hij een donkere president voor Amerika als een nog lang niet voor te stellen toekomstbeeld zag. Zo zie je dat sommige dingen dichterbij zijn dan je denkt, en zeker heel wat minder onmogelijk zijn dan men soms vreest.

Des hommes et des dieux

De Franse arthousefilm Des hommes et des dieux verscheen in 2010 en werd in zijn genre niet alleen zeer gewaardeerd, maar ook een commercieel succes. De film is breed bejubeld en won al meerdere prijzen, waaronder de Grand Prix op het filmfestival in Cannes. In deze film wordt het op waarheid gebaseerde verhaal verteld van een groep monniken die in een afgelegen klooster samenleven in de bergen van Algerije. Wanneer zij met toenemend terrorisme te maken krijgen dat vooral gericht lijkt te zijn tegen niet-moslims, zien zij zich voor de keuze gesteld te blijven of te vluchten. Als groep zijn ze diep verankerd in de plaatselijke gemeenschap, iets wat de beslissing erg bemoeilijkt. Eén van hen dient met beperkte middelen als dorpsdokter, anderen helpen met lezen en schrijven in het achtergebleven gebied waartoe het dorp zeker te rekenen is. Ze voelen zich thuis in de gemeenschap en willen zich niet gedwongen voelen het dorp te verlaten. Het verhaal wordt heel langzaam verteld, waarbij geprobeerd is de innelijke strijd van de monniken goed in beeld te brengen. Mij ging het allemaal iets te langzaam, het wist me niet echt te raken. De hoofdpersonen neigden naar karikaturen en er werd soms voor wel erg clichématige beeldspraak gekozen. Zo vond ik de Laatse Avondmaal scene tenenkrommend ongemakkelijk, alhoewel ik me ook wel voor kan stellen dat er mensen zijn die hem sereen en integer vonden. Het is een indrukwekkend verhaal, maar in alle opzichten zo geisoleerd dat ik moeite heb met het gebrek aan context. Aan mij was dit Franse drama niet helemaal besteed, maar er waren in de zaal voldoende mensen die er erg van genoten hebben.

Weeds seizoen 5

Een serie over een huismoeder die vanuit een keurige buitenwijk cannabis gaat verkopen na de dood van haar man. Dit alles als manier om het hoofd boven water te houden. Zo begon de serie Weeds in 2005 op de Amerikaanse zender Showtime. Een beetje vreemd, maar wel leuk, al was mij niet duidelijk hoe ze deze simpele verhaallijn boeiend zouden kunnen houden. Inmiddels is seizoen 6 alweer afgerond en is het antwoord op deze vraag gegeven: de kracht van de serie is de inmiddels bizarre verhaallijn en de steeds zwarter wordende humor. In seizoen 5 is de handel via de tunnel naar Mexico stil komen te liggen omdat Nancy (Marie-Louise Parker) deze verraden heeft. Dit blijft niet zonder gevolgen en er wordt door de Mexicaanse drugsbaron Esteban, waarmee ze inmiddels ook een relatie was aangegaan, een prijs op haar hoofd gezet. Alles verandert wanneer ze zwanger blijkt te zijn van hem. De Botwins trekken in bij Esteban en er lijkt even een iets stabielere situatie te komen. Hier komt echter al snel een einde aan als Nancy en hun zoon de politieke ambities van Esteban in de weg zouden kunnen staan, iets waar niet iedereen even blij mee is. Intussen komt Celia terecht in een rebellenkamp, wat hilarische taferelen tot gevolg heeft. Weeds seizoen 5 slaat een nieuwe weg in, een weg waarop de familie Botwin steeds meer hardcore wordt, alhoewel er nog voldoende klunzigheid zit in de personages. Juist die klunzigheid van onder andere Andy en Doug maakt de serie zo charmant. Voorlopig blijft het nog leuk deze volslagen over de kop geslagen komedie, en ook seizoen 6 zet deze lijn door, waarover later meer. Inmiddels heeft maker en bedenker Jenji Kohan laten weten dat seizoen 7 weleens het laatste zou kunnen zijn. Dit seizoen zal later dit jaar te zien zijn op Showtime.

The Emperor of all Maladies

Vaak wordt de ziekte kanker gezien als een verschijnsel van deze tijd, als een logisch gevolg van onze ongezonde leefstijlen en leefomgevingen. Kanker bestaat echter al eeuwen, in geschriften uit het oude Egypte wordt van de ziekte al melding gemaakt. Toch is er nog steeds relatief weinig over bekend, zowel over de oorzaken als over de genezingsmogelijkheden tasten artsen en onderzoekers nog vaak in het duister. Zelfs op de vraag wat kanker nu eigenlijk is is nog niet echt een antwoord gegeven, niet op een leesbare manier voor leken tenminste. Hierin heeft de Amerikaanse dokter en schrijver Siddhartha Mukherjee in zijn The Emperor of all Maladies verandering proberen te brengen. In dit magistrale werk heeft hij geprobeerd een biografie te schrijven van kanker. Hij vertelt over de jarenlange zoektocht naar wat de ziekte inhoudt, over de onderzoeken naar genezingsmogelijkheden, maar ook over het politieke klimaat wat niet alleen invloed heeft gehad op de acceptatie van de oorzaken, maar ook op de ziekte zelf en de patienten. Mukherjee heeft een geweldige pen, waarmee hij ingewikkelde processen begrijpelijk uitlegt en de juiste toon raakt wanneer hij schrijft over de mensen om wie het uiteindelijk gaat. Geen lichte kost dit boek, maar een must voor iedereen die echt geïnteresseerd is in de ziekte die ons allemaal het zij direct, het zij indirect eens zal raken. In het volgende filmpje vertelt Mukherjee over de totstandkoming van zijn boek, dat in het Engels al een tijdje in de boekhandel ligt en in februari in vertaling zal verschijnen.

Fair Game

De film Fair Game vertelt het waargebeurde verhaal van CIA agente Valerie Plame en haar man, voormalig ambassadeur Joseph Wilson. Wanneer deze laatste ontdekt dat het bewijs voor de aankoop van uranium door Saddam Hoessein vervalst is maakt hij dit bekend in de media. Niet lang daarna wordt de geheime identiteit van zijn vrouw onthuld in de pers. Het lekken van de identiteit van een CIA agent is een misdaad en er volgt een onderzoek op het allerhoogste niveau. Fair Game laat zien hoe groot de belangen zijn geweest rond de besluitvorming om Irak binnen te vallen, en hoe groot de consequenties waren toen Wilson onrecht en leugens aan het licht wilde brengen. Politiek op het allerhoogste niveau is een naar spel, en gerechtigheid blijkt ook in het land van de vrijheid een rekbaar begrip. Pijnlijk is ook te zien hoe het huwelijk van Plame en Wilson onder druk komt te staan en hoe er uiteindelijk geen winnaars zijn. De film heeft absoluut indruk gemaakt en ik ben dan ook erg benieuwd naar het gelijknamige boek waar ongetwijfeld verder uitgewijd wordt over hoe dit allemaal zo heeft kunnen gebeuren.

When in Rome

When in Rome is een remake van het in 1954 verschenen Three Coins in the Fountain. Waarom een remake van dit verhaal gemaakt moest worden is me volstrekt onduidelijk. Maar als je het dan toch doet, doe het dan goed. When in Rome slaat wat mij betreft in ieder opzicht de plank mis: hij is niet grappig, de hoofdpersonen spreken niet aan en het verhaal is een versimpelde versie van een gemiddeld bouquetreeksboekje. Als deze film in de jaren '80 op video was verschenen dan hadden er ongetwijfeld tenenkrommende teksten op de hoes gestaan als 'doldwaas avontuur' en 'knotsgekke komedie'. Het geheel doet oubollig aan, iets wat een film uit 2010 zich niet kan veroorloven. Halverwege vroegen wij ons af of de hoofdrolspelers (Kristen Bell en Josh Duhamel) zich tijdens de opnames gerealiseerd hebben dat ze in een hele slechte film zaten. Wat moet dat een pijnlijke constatering zijn geweest, alhoewel het me nog pijnlijker lijkt om daar bij de premiere pas achter te komen. Al met al heel slecht dus, dit When in Rome. Sommige films zijn zo slecht dat ze weer leuk zijn, maar zelfs dat kan ik van deze film niet zeggen. Helaas.

Je blijft

Het boek Je blijft is het debuut van Anna Drijver, beter bekend als actrice uit kaskrakers als Komt een vrouw bij de dokter en het onlangs uitgebrachte Loft. Dat zij ook over schrijftalent blijkt te beschikken was voor mij een onverwachte, maar aangename verrassing. Het verhaal in Je blijft draait om Daaf en Dora, die binnen een vriendengroep verliefd op elkaar worden. Het boek beschrijft in eerste instantie een liefdesgeschiedenis, die zich afspeelt in Amsterdam. Daarnaast gaat het om verlies, om rouw en de verwerking hiervan. Geen kleine thema's om op te pakken in een debuutroman en al helemaal niet in een roman waarvan de doelgroep vanaf vijftien jaar is. Wanneer ik de eerste helft van het boek lees ben ik me van dit laatste niet bewust. Het verhaal doet me op dat moment nog wat kleffig en wat normaaltjes aan. Het leest als een trein en boeit ook wel, maar het laat me zitten met de vraag wat de meerwaarde ervan is. Wanneer ik ergens lees dat het bedoeld is voor de wat oudere jeugd is het me in één klap duidelijk: dit is inderdaad het boek dat ik als vijftienjarige had willen lezen. Wonend in het oosten van het land, met plannen om naar Amsterdam te gaan, had ik graag gelezen over een groep jonge volwassenen in Amsterdam, die samenkomt in het Vondelpark, Nederlands gestudeerd heeft en leuke dingen samen doet. Als de dertigplusser die ik inmiddels ben, kijk ik vooral terug op deze fase en vind ik het allemaal erg herkenbaar, maar juist daardoor misschien niet zo vreselijk interessant. In de tweede helft van Je blijft vallen dit soort gedachtes volledig weg en doet de leeftijdsaanduiding er niet meer toe. Het boek neemt dan een dramatische wending die meeslepend beschreven wordt met sterk voelbare emoties. Het echte schrijftalent van Drijver komt hier naar boven en mijn eerdere kanttekeningen verdwijnen op slag. Je blijft is een prachtig boek geworden waarvan ik denk dat ik het als vijftienjarige fantastisch had gevonden, maar wat ik ook nu zeer weet te waarderen. Met name de tweede helft vraagt om meer en ik kijk dan ook uit naar Drijvers volgende boek. Volgens mij heeft zij nog een aantal prachtige boeken in zich en of deze dan aangeduid worden voor 15 plussers of 30 plussers, dat is uiteindelijk niet zo relevant.

Unstoppable

Hoe een flinterdun verhaallijntje toch meer dan genoeg kan zijn bij het maken van een spannende film, bewijst het onlangs uitgekomen Unstoppable met Chris Pine en Denzel Washington. Een enorme goederentrein raakt door een menselijke fout onbemand op drift en dreigt in een bewoond gebied voor een ramp te zorgen. De ervaren Frank (Washington) en de jonge Will (Pine) doen er vervolgens alles aan om deze ramp te voorkomen. Ondanks het feit dat de verhaallijn dus weinig om het lijf heeft en de afloop ook niet erg verrassend is, is het toch een bloedstollend spannende film geworden. Het tempo ligt hoog, en zowel de personages als de actiebeelden zijn geloofwaardig. Ethan Suplee, beter bekend als Randy uit My Name is Earl tekent voor één van de bijrollen, laat ik zeggen niet de grootste heldenrol uit het verhaal. Een waanzinnig spannende film dus, een bioscoopbezoek meer dan waard.

The Next Three Days

Het moeilijkste bij het goed vertellen van een verhaal is denk ik het bepalen van de mate waarin je zaken uitlegt en waarin je zaken aan de verbeelding van de lezer danwel kijker overlaat. Daarbij komt dat publiek divers is, terwijl ik verhaallijnen al snel te veel uitgespeld vind, kan een ander het nog heel lang allemaal aan de vage kant vinden. Om zoveel mogelijk mensen aan te spreken, iets wat bij mainstream films niet onbelangrijk is, is kortom echt een kunst. Bij de onlangs in de bioscoop verschenen film The Next Three Days ligt het grootste probleem voor mij op dit vlak: te veel informatie in een iets te langdradig verhaal. Als de leidinggevende van Lara (Elizabeth Banks) dood wordt aangetroffen op een parkeerterrein wijst alles in Lara's richting. Ze wordt gearresteerd en schuldig aan moord bevonden, en komt terecht in de gevangenis zonder een kans daar ooit nog uit te komen. Haar man John (Russell Crowe) blijft in haar onschuld geloven en terwijl hij de opvoeding van hun zoontje Luke volledig op zich neemt, blijft hij moeite doen om Lara's onschuld te bewijzen. Als dit uiteindelijk een kansloze missie blijkt neemt hij drastischer maatregelen en gaat de film over in een klassiek achtervolgingsverhaal. Voor mij is de hoofdmoot in het verhaal de onvoorwaardelijke liefde van een man voor zijn vrouw en voor zijn zoon. Hij blijft in haar geloven en heeft alles over voor haar en een gezamenlijke toekomst. Juist daarom had ik het mooier gevonden als de precieze toedracht van de moord waar het allemaal mee begon in het midden was gelaten. Helaas maakte de regisseur een andere keuze en verliet ik toch wat teleurgesteld de bioscoop. The Next Three Days was zeker geen slechte film, maar de cruciale keuzes die gemaakt waren vielen voor mij niet goed uit. Desalniettemin was het een spannende film die zeker het zien waard is.

Spooks seizoen 9

Ook in het negende seizoen van de succesvolle BBC serie Spooks wordt weer de nodige strijd aangegaan met terroristen die een bedreiging zouden vormen voor de vrije wereld. Grote wereldconflicten worden daarbij niet uit de weg gegaan. Zo komt het vredesproces in het Midden-Oosten aan bod, maar ook de rol van Amerika op het wereldtoneel blijft niet onbesproken. Centraal is echter een persoonlijk verhaal: het verhaal van de MI5 agent Lucas North (Richard Armitage). Vanaf het moment dat Lucas opdook in seizoen 7 van de serie (2008) hangt er al een mysterie rond dit personage. De zware martelingen die hij in een Russische gevangenis had moeten ondergaan hebben hun sporen nagelaten en vooral in het begin hangt er een vraagteken rond zijn loyaliteit. In de zes afleveringen die dit negende seizoen van de serie telt wordt het mysterie rond Lucas ontrafeld, een mysterie dat al begonnen blijkt te zijn bij zijn start bij MI5. Een nieuw gezicht dit jaar is Beth Baily (Sophia Myles), die eveneens haar carriere bij MI5 op een wat twijfelachtige manier start, maar toch een volwaardig lid van het team wordt. Ze is echter geen Ros Myers (Hermione Norris), waarvan we helaas in het vorige seizoen afscheid moesten nemen en die nog echt gemist wordt, in ieder geval door mij. De cliffhanger draait, niet voor het eerst, om Sir Harry Pears (Peter Firth), de drijvende kracht achter Spooks en zonder wie Spooks geen Spooks meer zal zijn wat mij betreft. Laten we hopen dat het goed afloopt. Wordt vervolgd in september 2011.

Bride Wars

Kate Hudson en Anne Hathaway spelen in Bride Wars hartsvriendinnen Liv en Emma, die beiden als grote droom hebben om ooit in de maand juni in The Plaza te trouwen. Als ze ongeveer tegelijk ten huwelijk worden gevraagd lijkt die droom uit te komen, maar deze wordt ruw verstoord als blijkt dat beide bruiloften door een vergissing op dezelfde dag gepland zijn. Om toch bij elkaars bruiloft te kunnen zijn zal één van de twee moeten wijken, maar dit gaat natuurlijk niet zomaar. De vriendschap komt even onder druk te staan, maar wees niet bang, uiteindelijk komt natuurlijk alles gewoon goed. Het is duidelijk een dertien in een dozijn film, één met een voorspelbaar verhaal en een duidelijke moraal. Hij wordt nergens echt verrassend en het einde is ronduit jammer. Toch is het een prima film om een regenachtige zondagmiddag mee door te komen. Anne Hathaway is even charmant als altijd en ook Kate Hudson is toch wel erg vermakelijk als de bitchy Liv. Bride Wars is een lekkere bank-hangfilm, waarbij het feelgood-gehalte helaas iets te vaak ten onder gaat aan de te zoete voorspelbaarheid.

Everyday Ethics

Inspired solutions to real-life dilemmas: dat belooft het boek Everyday Ethics van Joshua Halberstam mij te brengen. Dat klinkt in eerste instantie als een zelfhulpboek, het genre waar Amerika in uitblinkt. Ik vind het op een stapel bij Kramerbooks in Washington, waar het gepresenteerd wordt als een lezenswaardig boek dat aandacht verdient. Het blijkt geen nieuw boek te zijn, de eerste druk verscheen al in 1993, maar bij een vluchtige doorbladering wordt mijn nieuwsgierigheid zeker gewekt. Mij trekt niet zozeer de zogenaamde zelfhulpbelofte die op de kaft uitgesproken wordt, maar de alledaagse onderwerpen die vanuit een verrassende hoek benaderd worden. Everyday Ethics handelt over vriendschappen, over hoe we communiceren en welke clichés we hierbij hanteren. Halberstam gaat hierbij niet altijd even zachtzinnig te werk, waardoor je bij sommige observaties enigszins beschaamd aan jezelf moet toegeven dat je je ook schuldig maakt aan bepaalde maniertjes in je omgang met mensen. Het boek geeft daarnaast een verfrissende kijk op oordelen en beoordeeld worden, iets waar we allemaal dagelijks mee te maken hebben. Je kunt uiteraard niet zonder omdat je anders geen waarde toekent aan de dingen om je heen, maar het kan vaak wel anders. Grappig is wel dat de schrijver soms zo stellig in zijn beweringen is, dat hij zich in mijn ogen even schuldig maakt aan bepaalde oordeelsvorming als hij op andere punten in het boeken afwijst. Ook de schrijver blijkt niets menselijks vreemd te zijn, ergens wel een geruststellende gedachte. Everyday Ethics is over het algemeen gelukkig meer beschrijvend dan voorschrijvend en de ondertitel lijkt dan ook meer bedoeld om aandacht te trekken dan dat het werkelijk om een zelfhulpachtig boek gaat. Ik heb het met plezier gelezen en er ook zeker wat van opgestoken, maar grootse inzichten, die zijn uitgebleven.

One Day

One Day van David Nicholls beschrijft twintig jaar uit het leven van Dexter en Emma. Bij aanvang van het boek zijn dit gewoon twee studenten, die elkaar ontmoeten op de dag van hun afstuderen. Het is dan 15 juli 1988 en Dexter en Emma staan nog aan het begin van hun volwassen leven. Hun wegen blijven elkaar vervolgens kruisen, ondanks de uiteenlopende kanten die ze uitgaan. Het bijzondere van dit boek is de structuur waarbinnen het verhaal verteld wordt: Nicholls beschrijft van elk jaar één dag, de 15e juli, de dag waar het allemaal mee begon. Hierdoor mis je soms stukken uit het verhaal, maar blijft ook de vaart erin en zie je beter de veranderingen die Emma en Dexter ondergaan. Alhoewel ik op zich geen fan ben van dergelijke gekunstelde structuren, werkt het in dit boek wat mij betreft briljant. Het is na ieder hoofdstuk spannend om aan een volgend hoofdstuk te beginnen, juist doordat je weet dat je dan weer een jaar verder bent. Je vraagt je af waar Dexter en Emma zullen staan, welke beslissingen ze genomen hebben en hoe bepaalde beslissingen uitgewerkt hebben. Op een meeslepende manier vertelt Nicholls over de keuzes die ze maken, over hun successen en hun mislukkingen. Ondanks alles wat er gebeurt houdt de vriendschap tussen beiden stand, maar het gaat allemaal niet vanzelf. One Day is één van de meest ontroerende boeken die ik het afgelopen jaar gelezen heb. Het is zo'n boek dat je niet weg kunt leggen en dat nog tijden in je hoofd blijft nadat je het uit hebt. Een verfilming zit er inmiddels al aan te komen, met Anne Hathaway als Emma en Jim Sturgess als Dexter. Mijn favoriete quote uit het boek komt uit de mond van Emma, die op een prachtige manier commentaar kan geven op het leven:"You start out wanting to change the world through language, and end up thinking it's enough to tell a few good jokes"

The Social Network

Eens in de zoveel tijd dan is iemand op de juiste plaats, met het juiste briljante idee en zijn er de juiste omstandigheden om het uit te werken en er uiteindelijk gruwelijk rijk van te worden. Dat is in ieder geval de manier waarop Mark Zuckerberg omschreven wordt: hij is de grote man achter het succes van Facebook en werd hier in korte tijd ongelofelijk rijk mee. Dit succes is alles behalve onomstreden en heeft geresulteerd in meerdere rechtzaken. Ben Mezrich deed in het boek The Accidental Billionaires een poging de gebeurtenissen rond de oprichting van Facebook te beschrijven. Volgens sommigen schreef hij pure fictie, volgens velen een versie die best weleens dicht bij de realiteit zou kunnen liggen. Mark Zuckerberg zelf heeft zich er amper over uitgelaten en ook de overige hoofdrolspelers houden voornamelijk hun mond, al dan niet gedwongen door gerechtelijke uitspraken. Het heeft de makers van The Social Network er in ieder geval niet van weerhouden Mezrichs versie uit 2009 als uitgangspunt te nemen voor een verfilming van het tot ieders verbeelding sprekende Facebookverhaal. Bij het kijken naar de film is het waarheidsgehalte ook niet van het grootste belang. Het verhaal is dusdanig spannend, goed verfilmd en intrigerend dat ik het eigenlijk het liefst gewoon wil geloven zoals het me verteld wordt. The Social Network is een bijzondere film geworden, die scherp het gevoel van deze tijd vastlegt en tegelijkertijd de mythe rond Facebook doorprikt en in stand houdt. We krijgen immers nog steeds weinig zicht op de beweegredenen van de hoofdpersoon, die ondanks zijn al dan niet bewuste daden een mysterie lijkt te blijven. Wat de waarheid ook moge wezen, na het uitkomen van de film voelt de tot dan toe teruggetrokken levende Zuckerberg zich genoodzaakt een antwoord te geven in de media door onder andere 100 miljoen te schenken aan een scholenproject in Newark. Een mooi gebaar, maar dat kan het beeld van de Mark uit de film die willens en wetens zijn vriend voor miljoenen belazert niet wegnemen. Het publiek gelooft liever een verhaal vol list, bedrog en intriges, dan dat van een onschuldige jongen die zomaar multimiljonair werd. Daar zal Zuckerberg het toch mee moeten doen uiteindelijk. Een briljante film om absoluut te gaan zien. Zie hier de prachtige trailer:

Resident Evil: Afterlife 3D

Resident Evil: Afterlife kwam in Amerika uit op het moment dat wij in New York waren, en kwam zodoende op het lijstje met te bezoeken films. De film blijkt het vierde deel in een reeks te zijn, iets wat ik niet wist. Daarnaast blijkt hij gebaseerd op de succesvolle gelijknamige gamereeks. Van dit laatste was ik me ergens wel vaag bewust. Al deze voorkennis heb je echter helemaal niet nodig om je te vermaken bij deze prima te happen actiefilm. Het verhaal is niet te diep, de actie spectaculair en de 3D-effecten zagen er waanzinnig goed uit. Milla Jovovich redt als Alice de wereld van het zogenaamde T-virus. Het virus verandert mensen in zombies en Alice neemt de taak op zich de weinige overlevenden die er nog zijn naar een veilige plek te brengen. Dit alles gaat natuurlijk niet zonder slag of stoot. Eind september is de film ook in Nederland uitgekomen, waar hij wisselend werd ontvangen. Een veelgehoorde kritiek was dat eerdere delen beter waren, maar dit neem ik maar voor kennis aan. Wat ik wel kan zeggen dat ik me met deze film prima vermaakt heb, al moet ik toegeven dat er niet bijzonder veel van is blijven hangen.