Unthinkable

Hoe ver mag en kun je gaan bij het ondervragen van terroristen? Deze vraag staat centraal in de film Unthinkable waarin Samuel L. Jackson een black-ops agent speelt die een terrorist moet ondervragen onder grote tijdsdruk. De Amerikaanse moslim Yusuf heeft bommen geplaatst en zal deze af laten gaan als er niet wordt voldaan aan zijn eisen. Dit levert ronduit afschuwelijke beelden op waarin de grenzen van het toelaatbare steeds vaker en zwaarder overschreden worden. De discussie die de film oproept is zeker interessant. Het is immers gemakkelijk om vanuit idealen te spreken, maar wat moet je echt doen als je een gewetensloze terrorist voor je hebt en er duizenden onschuldige mensen slachtoffer kunnen worden? Hoever kan en mag je op zo'n moment gaan? Helaas komt dit niet helemaal uit de verf doordat de karakters van de hoofdpersonen slecht uitgewerkt zijn en de film mede daardoor niet erg in balans is. De reacties van de hoofdpersonen op de gebeurtenissen zwabberen nogal heen en weer en we krijgen maar matig inzicht in hun beweegredenen. Uiteindelijk krijgen de afschuwelijke beelden de overhand, beelden waarvan ik me na verloop van tijd afvraag of ik ze nog wel wil zien. Wat mij betreft volstaat het kijken van de trailer, die er zeker spectaculair uitziet, maar meer belooft dan we uiteindelijk krijgen:

I treni di Tozeur

Wanneer de temperatuur boven de 30 graden komt en het dus volop zomer is, komt altijd wel even het ultieme zomermoment uit mijn jeugd voorbij. We zitten in de auto, op weg naar het strand. Pa en ma voorin, drie kinderen achterin. We rijden in mijn herinnering over de snelweg en staan bijna stil want het is enorm druk op de weg. We zijn op weg naar Katwijk aan Zee. Deze uitjes maakten we niet heel vaak want vanuit het oosten naar het strand rijden was voor ons een wereldreis. Voordat deze expeditie ondernomen werd moesten alle condities perfect zijn. We gingen dus alleen op de allermooiste en warmste dagen van het jaar. Ik herinner me dat de zee voor ons gevoel al in de buurt was, de ramen mochten open en dat ik een Italiaans duet op de radio hoorde waar ik als bijna achtjarige kippenvel van kreeg. Dit liedje, ik kan het niet nazingen omdat ik 1. niet kan zingen en 2. geen Italiaans ken, zit muurvast in mijn geheugen en hoort bij een mooie, hete en vooral onbezorgde zomer. Als ik 'Italiaanse muziek duet jaren '80' intyp bij Google ben ik er met drie keer klikken achter welk liedje dit geweest moet zijn. Het heet I treni di Tozeur, werd gezongen door Alice en Franco Battiato en was in 1984 de Italiaanse inzending van het songfestival. Het eindigde op een gedeelde 5e plaats, in het jaar dat de Herrey's uit Zweden wonnen met Diggi-loo diggy-ley en de Nederlandse Maribelle meedeed met Ik hou van jou. Dit is waarom warme zomers moeten blijven, waarom het songfestival moet blijven en google helpt herinneringen te koesteren. I treni di Tozeur, daar komt ie nog een keertje:



De video die bij het liedje gemaakt is overigens lang niet zo oubollig als het originele optreden bij het songfestival en mag best gezien worden:

Anna

'Leest als een roman' staat er op de achterflap van dit in 2002 voor het eerst verschenen boek over het leven van Annie M.G. Schmidt, geschreven door Annejet van der Zijl. Ik ben een groot liefhebber van het werk van Annie M.G. Schmidt en een roman over haar leven lijkt me dan ook geweldig interessant. De uitzending begin dit jaar van de op het boek gebaseerde televisieserie levert hernieuwde media-aandacht en een nieuwe, goedkopere, druk van het boek op. Ik maak hier dankbaar gebruik van. Na een pagina of vijftig, waarin ik lees over een moeizame gezinssituatie en de wat plompe tiener die Annie was, leg ik het echter alweer vertwijfeld aan de kant. Gaat dit nou over de bedenker van Abeltje? En van Pluk van de Petteflet, van Jip en Janneke? Het voelt voyeuristisch, alsof ik iets lees wat ik niet mag lezen. Ik moet echt even rustig nadenken over wie of wat Annie M.G. Schmidt voor mij is of was voordat ik verder kan lezen. Eigenlijk heb ik daar nooit echt over nagedacht, ook niet toen ik dit boek oppakte om te gaan lezen. Er is onbewust een beeld in mijn hoofd ontstaan van Annie M.G. Schmidt dat meer op een instituut lijkt dan op een persoon. Toen ik als kind leerde lezen, begin jaren '80, was Annie M.G. Schmidt een begrip. Het was een naam die op talloze kinderboeken stond, zonder dat er voor mij bewust een persoon achter school. Voordat ik verder lees in 'Anna' moet ik dit echt even loslaten, moet ik het ongemakkelijke gevoel kwijtraken. Pas dan kan ik me werkelijk verdiepen in het leven van een boeiende, helemaal niet gemakkelijke vrouw die prachtige dingen heeft gemaakt waar we allemaal nog lang van gaan genieten. 'Anna' geeft niet alleen een mooi portret van een van onze grootste schrijvers ooit, het geeft ook een prachtig beeld van een Nederland uit inmiddels vervlogen tijden. Annie M.G. Schmidt leefde een bijzonder leven, dat door van der Zijl prettig opgeschreven is. Ondanks het voor mij verwarrende begin heb ik het met plezier gelezen. De televisieserie laat ik vooralsnog aan me voorbijgaan. Het beeld dat ik nu heb is goed zo.

Get him to the Greek

Get him to the Greek is een soort spin-off sequel van Forgetting Sarah Marshall, de comedy uit 2008 waarin Rusell Brand het publiek al kennis had laten maken met rockster Aldous Snow. Was Aldous Snow in Forgetting Sarah Marshall nog één van de bijrollen, in Get him to the Greek draait alles om dit over de top personage dat Brand met veel plezier en overtuiging neerzet. De verhaallijn wordt al praktisch volledig weggegeven in de trailer: platenmaatschappij ziet geld in jubileumconcert met van het spoor geraakte rockster Snow. Medewerker en fan Aaron, gespeeld door Jonah Hill, heeft drie dagen de tijd om Snow van London in Los Angeles te krijgen, op de plaats van het concert. Deze drie dagen kenmerken zich vervolgens door veel drank, drugs, seks en uit de hand gelopen toestanden. Uiteindelijk zingt Snow toch, dit zal geen verrassing en dus ook geen spoiler zijn, in the Greek: missie geslaagd. De film moet het dus meer hebben van de humor dan van de verhaallijn. Maar al heb ik een keer of vijf echt moeten lachen, echt grappig vond ik het nergens worden. Het deed mij sterk denken aan de humor van de zeer succesvolle film The Hangover. Die vond ik ook, een enkele lach daargelaten, niet echt grappig. Jeroen vond echter zowel The Hangover als Get him to the Greek hilarisch en we zijn tot de veilige conclusie gekomen dat het een 'mannending' zal zijn. Hilarisch, voor als je ervan houdt dus.

Memphis Beat

Twee dagen voor de première van de nieuwe politieserie Rookie Blue had Amerika al kennis kunnen maken met een andere nieuwe politieserie: Memphis Beat. Deze serie heeft als omschrijving comedy-drama meegekregen, en onderscheidt zich daarmee van reguliere politieseries die meer op het actie-drama vlak zitten. Ik heb hier in de eerste aflvering echter weinig van gemerkt. Het was zeker meer dan slechts onderhoudend, maar onderscheidend kan ik Memphis Beat (nog) niet noemen. De hoofdrol in deze serie wordt gespeeld door Jason Lee, bij mij vooral bekend van zijn rol als Earl in My Name is Earl. Hier is hij Dwight, een detective bij het plaatselijke politiekorps, die houdt van zijn stad en van de mensen. Hij moet zich in deze serie gaan ontwikkelen tot een detective met een hart van goud, die gepassioneerd met muziek bezig is en een sterke band heeft met zijn moeder. In de eerste aflevering wordt hiertoe een aanzet gegeven, het is echter nog niet duidelijk welke kant het op zal gaan. Jason Lee heeft al lang bewezen met verschillende genres uit de voeten te kunnen, maar komt in deze eerste aflevering zowel op drama- als op comedyvlak maar matig uit de verf. Wil deze serie succesvol worden dan zal het publiek de serie moeten snappen. Als het getoonde niet gaat aansluiten bij het verwachtingspatroon van het publiek dan zou dit weleens mis kunnen gaan. Een grote plus vind ik de rol van de locatie: Memphis biedt talloze mogelijkheden daar waar Los Angeles en New York ons als locatie niet meer kunnen verrassen.

Rookie Blue

Op 24 juni keken er ruim 7 miljoen Amerikanen en 1.9 miljoen Canadezen naar de nieuwe Canadese politieserie Rookie Blue. In deze serie gaan we vijf jonge politieagenten volgen die vers van de politieacademie aan hun carrière bij het korps beginnen. In de eerste aflevering maken we met name kennis met Andy McNally, gespeeld door Missy Peregrym. Fanatiek en naïef als ze nog is arresteert ze bij een inval waar drugs en wapens aan te pas komen per ongeluk een undercoveragent. Als ze later van deze zelfde agent een goede tip krijgt over de vindplaats van het bij het eerder gepleegde misdrijf gebruikte wapen lost ze alsnog het delict op en is het, voor deze week althans, eind goed al goed. Het geheel voelt als de start van het eerste seizoen van Grey's Anatomy, maar dan gesitueerd bij de politie. De sfeer van fanatieke jongelingen die zich nog moeten bewijzen is vergelijkbaar met die van Grey's. Ook vertonen de hoofdpersonen nogal wat gelijkenissen, al lijkt Andy in eerste instantie meer op de jongere zus van Meredith Grey dan op Meredith zelf. Als Rookie Blue eenzelfde kwaliteit gaat leveren als Grey's met op den duur wel echt een eigen gezicht, dan gaat het wel goed komen. Vooralsnog vond ik het weinig verrassend, maar het heeft genoeg mogelijkheden.

Cornald Maas ontslagen door de TROS

Vorige week werd bekend dat Paul de Leeuw niet vervolgd gaat worden wegens een venijnige tweet die hij de wereld in stuurde tijdens de uitzending van het huwelijk van de Zweedse kroonprinses Victoria. Hij verwees hierin naar de Apeldoornramp, iets wat misschien niet helemaal van tact of goede smaak getuigde, maar wat inderdaad geen reden tot vervolging zou mogen zijn. Bovendien heeft Paul de Leeuw in al die jaren dat hij televisie maakt toch echt wel veel ergere dingen gezegd, en is bekend dat als zijn humor niet je smaak is je maar beter gewoon niet kunt luisteren of kijken. Een volkomen overtrokken reactie dus die terecht met een sisser afloopt. Vandaag werd Cornald Maas slachtoffer van een van zijn eigen tweets, op een minstens zo discutabele manier als de Leeuw. In Maas' geval is er echter geen sprake van eventuele vervolging, maar van ontslag. De TROS vond in een kritische, maar geestige, tweet van Maas over Sieneke een afdoende reden om te breken met de songfestivalpresentator. Opvallend is dat het om een tweet van ruim twee weken geleden gaat en de TROS nu pas reageert. De Grootste Familie van Nederland laat hiermee niet alleen zien humorloos en beperkt denkend te zijn, maar laat ook zien uitgebreid achter het nieuws aan te lopen. Twitter draait immers om hier en nu, en moet volgens mij ook altijd in die context bekeken worden. Het is opvallend hoe zwaar dit medium opeens weegt voor sommigen, hoe uitspraken op twitter onevenredig zwaar worden opgevat. Met name "oude" media gebruiken twitter als bron om uit te citeren of om te veroordelen zonder de context van het moment mee te nemen. Dit levert volstrekt uit zijn verband gerukte citaten op, die onrecht doen aan de geciteerde persoon en aan twitter als medium. Bovendien leven we nog steeds in een land waar je bijna alles moet kunnen zeggen en je zeker grappen over alles moet kunnen maken, via welk medium dan ook. Dit alles lijkt mij in ieder geval een uitstekende gelegenheid om het Songfestival weg te halen bij de TROS en er weer enig niveau aan te geven. Per slot van rekening hoort Cornald Maas nog altijd meer bij het Songfestival dan dat het Songfestival bij de TROS hoort. De TROS maakte er een Sterren.nl gala van waar veel liefhebbers zich sowieso al niet meer in herkenden. Gelukkig maakt Maas zijn interessante programma's niet bij de TROS, maar bij de AVRO. Ik stel voor dat hij het Songfestival meeneemt en de TROS laat voor wat het is.

Toy Story 3

Het is alweer enige jaren geleden dat Toy Story 1 en 2 uitkwamen. Dit was, om precies te zijn in 1995 en 1999. Zonder specifieke reden had ik deze films nooit gezien, dus heb ik voor het uitkomen van nummer 3 deze week even een inhaalslag gemaakt. Charmante films, zondermeer, en ik zie hoe revolutionair ze waren voor hun tijd. Ze gaven de nieuwe norm aan op grafisch gebied en legden daarmee tot twee maal toe de lat hoog voor iedere animatiefilm die zou volgen. De verhaallijnen waren echter ondergeschikt en weinig verrassend, al was nummer 2 al een hele vooruitgang ten opzichte van het eerste deel. Ook Toy Story 3, waar we deze week voor naar de bioscoop gingen, is grafisch gezien weer spectaculair. We zijn natuurlijk wel wat gewend inmiddels: de uitvoering in 3D is een logische stap, maar wel een goed uitgevoerde. Het echt grote verschil met eerdere delen zit in de aandacht die besteed is aan de verhaallijn. Voor het eerst werd ik echt gegrepen. Er zaten, zoals te verwachten, grappige momenten in, maar ook heel ontroerende. Hierdoor werd de film meer dan een technisch hoogstandje, meer dan een prachtig gemaakte kinderfilm. Er zit een mooie boodschap in en maar weinigen in de bioscoop hielden het de hele film droog. Toy Story 3 is hiermee veruit de sterkste uit de reeks geworden en vraagt om meer.

Generation Kill

In 2003 volgde Rolling Stone journalist Evan Wright een Amerikaans verkenningsbataljon bij de inval van Irak. Hij schreef hier een aantal artikelen over die de basis vormden voor het latere door hem geschreven boek Generation Kill. HBO vertaalde dit boek in 2008 naar een gelijknamige televisieserie. In de zeven delen die de serie omvat zien we hoe de mariniers de eerste drie weken van de invasie beleven. Het is weinig heroïsch: de jongens vloeken wat af, gedragen zich meer dan eens respectloos naar de Iraakse bevolking en lijken zich te verheugen op iedere vorm van geweld. Tegelijkertijd zien we ook hoe gefrustreerd ze raken wanneer missies onduidelijk zijn, zinloos lijken of afgebroken worden voordat ze werkelijk iets voor het volk hebben kunnen betekenen. Generation Kill laat de eerste generatie militairen zien na Vietnam die een oorlog ingstuurd wordt met een open einde. Wright wil ons met name laten zien hoe deze generatie, die opgegroeid is met videogames en mobiele telefoons, zich staande houdt in dergelijk extreme omstandigheden, in een wereld waarin oorlogvoeren radicaal veranderd is. Hij laat ook een land zien dat diep, diep in de problemen zit en een legermacht die eigenlijk niet altijd weet wat daaraan te kunnen doen. De serie laat weer eens zien hoe zinloos oorlog is en hoe uitzichtloos situaties kunnen worden door oorlog, als ze dat al niet waren. Generation Kill is een indrukwekkende serie geworden, die je na de laatste aflevering achterlaat met een knoop in je buik.

America's got talent

Na het eindigen van weer een seizoen American Idol is Amerika alweer begonnen aan de volgende talentenwedstrijd: America's got talent. Dit programma is veel breder van opzet dan Idol, alles en iedereen die denkt iets bijzonders te kunnen kan hier een podium vinden. Dit heeft het risico in zich dat het nogal eens ontaardt in een freakshow, alles voor de kijkcijfers zullen we maar zeggen. Dit jaar doet de Nederlandse in Orlando wonende Simeon Mulder ook een gooi naar de winst. Verkleed als Amadeus Mozart beklom hij 2 dagen geleden het podium bij de auditieronde in Orlando. Hij maakte hier grote indruk met zijn optreden. Niet zozeer met zijn orginele outfit, maar vooral met zijn enorme talent. De zestienjarige Simeon blijkt namelijk een zeer getalenteerd pianist die ook nog eens veel plezier uitstraalt tijdens het spelen. Glansrijk door naar de volgende ronde dus en nu maar kijken hoever dit avontuur zal gaan. Dat Simeon een toekomst vol muziek voor zich heeft is in ieder geval zeker:

One for the Road

De Australische Janelle McCulloch gaat in One for the Road , zoals zovelen, op zoek naar geluk. Na jarenlang vooral veel en hard gewerkt te hebben als journalist, heeft ze het gevoel dat er meer moet zijn dan dat en besluit ze op zoek te gaan naar de meerwaarde van het leven. De meest logische plek om dit te vinden lijkt haar Amerika, het land dat gelukkig zijn tot een kunst verheven heeft. Haar reis start in Los Angeles en voert via de kust van Californië naar San Fransisco. Om daarna voort gezet te worden aan de oostkust, waar de reis loopt van Maine naar Miami. Tegenstrijdig genoeg gaat ze evengoed aan het werk: een gedeelte van de reis wordt betaald door opdrachtgevers waarvoor ze luxieuze hotels moet fotograferen. Een fijne bijkomstigheid is dat ze hier vervolgens ook in mag overnachten. One for the Road is van alles een beetje: het is een reisboek, een boek waarin bijzondere ontmoetingen beschreven worden en tegelijkertijd een boek waarin de schrijver op zoek gaat naar zichzelf. Dit laatste onderdeel krijgt, ondanks de belofte in de ondertitel "travelling America in Pursuit of Happiness" misschien nog wel de minste aandacht. Diepe inzichten blijven uit, veel verder dan dat het soms fijn is om jezelf los te koppelen en een pas op de plaats te maken komt het niet. De reisgedeeltes zijn vooral leuk als je de plaatsen kent en er zelf al beeld bij hebt, want er wordt niet veel tijd gestoken in uitgebreide (sfeer)beschrijvingen. Af en toe begint McCulloch wel aan een stuk dat iets persoonlijker lijkt te worden en iets dieper lijkt te zullen gaan, maar ze stopt ermee voordat je er werkelijk in mee kunt gaan. Hoewel het gebrek aan diepgang en drama soms als een gemiste kans voelt, geeft het samen met het fragmentarische karakter wel een goed tijdsbeeld. One for the Road geeft tussen de regels door een beeld van de dertig+ vrouw van nu, een beeld dat humorvol is en zeer herkenbaar. Van alles een beetje, maar wel die beetjes die ze zelf uitkiest met de grootst mogelijke vrijheid. Juist dat laatste maakt One for the Road een lekker boek, een boek dat prettig wegleest en ook nog een prachtig is vormgegeven.

2010: het jaar van Green Day

Begin juni kwam het nieuwste deel van de Rock Band serie op de markt: Rock Band Green Day. Vernieuwend? Nee. Maar dat lijkt eigenlijk ook niet het uitgangspunt van Rock Band op dit moment. Eens in de zoveel tijd komt er een uitbreiding van de Rock Band liedjes collectie en daar word je, afhankelijk van je muzieksmaak, al dan niet blij van. Ik ben eigenlijk vooral sinds het album Dookie (1994) een Green Day fan en vind het dus geweldig om deze nummers mee te kunnen rammelen op mijn gitaar. De nummers lenen zich ook prima om hard mee te zingen en om er flink op los te drummen. Het regent overigens niet direct achievements zodra je het spel gestart hebt. Hiervoor zul je toch moeten laten zien dat je een doorgewinterde Rock Band speler bent. Geen probleem, met de liedjes van Green Day is dat meer dan leuk.



De Green Day versie van Rock Band was niet het enige Green Day moment van de afgelopen tijd. Eerder dit jaar is American Idiot The Musical in premiere gegaan op Broadway. Nu lijkt de muziek van Green Day in eerste instantie niet erg musicalachtig. Daarbij denk ik namelijk eerder aan meeslepende, dramatische balads of overdonderende koren. Het is de makers echter uitstekend gelukt om de muziek geschikt te maken voor Broadway en tegelijkertijd in ere te houden. Deze musical is niet vergelijkbaar met successen als Mama Mia, waar liedjes als omlijsting gebruikt worden bij een losstaand verhaal. Het in 2004 uitgebrachte album American Idiot vertelt zelf al een verhaal en een wens om dit op het toneel te brengen is er vanaf het begin geweest. De pers heeft vooralsnog gemengd gereageerd. Wel waren er twee Tony Awards (Best Lighting Design en Best Scenic Design) en één Tony nominatie voor beste musical. Het plan ligt er om later in het jaar naar de voorstelling te gaan dus een echte impressie volgt nog. Voor nu moeten we het nog even doen met de trailer:

American Idiot The Musical

24 seizoen 8

Dit was het dan: na 8 seizoenen heeft Amerika de allerlaatste aflevering van 24 gezien. In deze 8 seizoenen zagen we keer op keer Jack Bauer vechten tegen al het onrecht in de wereld. Niets bleef hem bespaard, zo zagen we meerdere atoombommen langskomen, maar ook gifaanvallen en het nodige schiet- en steekwerk. Jack redde Amerika, de wereld en zichzelf, in 8x 24 uur. Het vernieuwende aan 24 was dat het een serie in realtime was. Wat in het echt een minuut zou duren, duurde in de serie ook een minuut. Elk verhaal seizoen speelde zich af in 24 uur en werd dus ook uitgezonden in 24 afleveringen. Zelfs de reclametijd werd in het realtime gegeven meegenomen. Dit was in het begin vernieuwend en zelfs spectaculair, maar werd in de loop van de jaren steeds onbelangrijker. Er is heel wat geweld voorbij gekomen in al die jaren. Met name de martelscenes riepen de nodige vragen op bij zowel publiek als politiek. In de serie kreeg dit opvolging in seizoen 7: Jack moest hierin terecht staan voor een rechtbank waarbij de vraag was hoe ethisch zijn handelen in de loop der jaren was geweest. Hiermee leek de serie tegemoet te komen aan de groeiende kritiek op het geweld in de serie. In het laatste seizoen wordt dit echter weer volledig losgelaten. Als Jack persoonlijk geraakt wordt door de gebeurtenissen komt niet alleen zijn zucht naar rechtvaardigheid boven, maar zien we ook een wraakzuchtige kant van onze held. Deze kant is meedogenloos en op momenten volslagen over de top. Het leek er dan ook lang op dat Jack voor het eerst in al die jaren niet zeker was van zijn schijnbare onsterfelijkheid. Ik zal het einde hier niet weggeven, maar volstaan met de woorden dat het een 24-waardig slot is. Met seizoen 8 nemen we op een spectaculaire manier afscheid van een eens innovatieve serie waar een miljoenenpubliek jarenlang van genoten heeft. We gaan hem missen: bye bye Jack...

American Idol 2010 de finale

In een weinig spannende finale namen Crystal en Lee het nog eenmaal tegen elkaar op. Het was meer van hetzelfde: de liedjeskeuze was niet erg verrassend en de jury wist zo langzamerhand echt niet meer wat nog te zeggen. Er werd wel weer goed gezongen, van zowel Lee DeWyze als Crystal Bowersox kan niet anders gezegd worden dan dat het getalenteerde zangers zijn. Maar naar wie de winst zou gaan leek niemand meer echt belangrijk te vinden. Het was een onderhoudende avond die maar niet echt op gang leek te komen. Zo weinig spannend als de finale was, zo spectaculair werd de uitslagenavond. Niet zozeer vanwege de uitslag; die was meer een bijkomstigheid. Het was vooral een fantastische show waarin de 10 finalisten samen enorm leuke optredens deden. Er waren combinatieoptredens met grote bekende artiesten en voormalig Idol-kandidaten, evenals originele medleys. Hiernaast draaide de avond grotendeels om het afscheid van Cowell. Er werden filmpjes met hoogtepunten uit zijn 9-jarige Idolsavontuur getoond, hij werd bejubeld en als vanouds gepest zoals hij anderen het leven zuur had gemaakt. Aan het einde van deze wervelende show zouden we haast vergeten dat er nog een winnaar bekend gemaakt moest worden. Het werd Lee DeWyze, maar het voelde als een duo-overwinning. Crystal en Lee waren samen overtuigend de beste kandidaten van Idols 2010. Het seizoen waarin Ellen haar debuut maakte en Simon afscheid nam. Het seizoen dat talloze sterke vrouwen telde, maar door de mannen gedomineerd werd. Het wachten is op de audities van seizoen 10 en bovenal op een antwoord op de vraag: wieowie gaat Simon Cowell vervangen? Wordt vervolgd

De eerste foto's van Amsterdam

Verspreid door Amsterdam staan al een tijdje grote borden met foto's van de stad. De foto's zijn gemaakt op de plek waar ze staan, maar tonen een Amsterdam uit lang vervlogen tijden. Ze maken deel uit van een tentoonstelling met de naam 'De eerste foto's van Amsterdam' die in het Stadsarchief te zien is. Het Stadsarchief is voor mij typisch zo'n gebouw waarvan ik weet waar het staat, maar waar ik verder nooit erg veel aandacht aan geschonken heb. De door de stad verspreide borden hadden echter mijn aandacht getrokken en zo kwam ik toch nog eens in dit prachtige grote pand aan de Vijzelstraat terecht. De tentoonstelling bestond uit honderden foto's, gemaakt door bekende en minder bekende fotografen aan het einde van de negentiende eeuw. Het geheel was wat krap van opzet waardoor je elkaar nogal eens in de weg stond, maar verder zag het er geweldig uit. De leukste vraag is natuurlijk constant: waar is de foto gemaakt? Om vervolgens de vergelijking met het heden te trekken. Na het zien van de tentoonstelling hebben we de bijbehorende wandeling langs de grote foto's in de stad gemaakt. Dit viel een beetje tegen, deels omdat de foto's niet altijd even mooi of handig neergezet waren, en deels omdat vandalen het nodig hadden gevonden sommige foto's te bekladden. Ik had gehoopt dat je echt een verleden/heden vergelijking kon maken of deze zelfs kon vangen in één beeld. Dat laatste leek praktisch onmogelijk. De locaties waren vaak te krap om de foto's op afstand te bekijken of de foto's stonden te dicht tegen de weg aan. Het was een heerlijke wandeling over de grachten, maar het bracht je niet op verrassende plaatsen of ideeen. Het is overigens, als je toch in het Stadsarchief bent, erg de moeite waard om beneden in de kelder een kijkje te nemen. Dit is een prachtige ruimte met een permanente tentoonstelling over Amsterdam met een filmzaal waar we een documentaire over Amsterdam in de jaren '80 zagen. Dit was een geslaagde aanrader van een van de behulpzame medewerkers van het Stadsarchief. Als je de fototentoonstelling nog wilt zien moet je trouwens opschieten: deze is nog te bezichtigen tot 27 juni.

Fringe seizoen 2

Fringe, ook weleens de 2010 versie van X-Files genoemd, heeft onlangs een buitengewoon sterk tweede seizoen afgesloten. Was het in het eerste seizoen nog zo dat de rode draad vaak ondergeschikt was aan het verhaal van de week, in het tweede seizoen voert het overkoepelende verhaal de boventoon. Centraal staat het alternatieve universum, waaruit Peter afkomstig blijkt te zijn. Dit levert ingewikkelde situaties op waar je als kijker automatisch in mee gaat denken, maar waar de schrijvers iedere keer weer goed uitkomen. Er zitten twee afwijkende afleveringen in het seizoen: aflevering 11 is een bonusaflevering die eigenlijk in het eerste seizoen thuishoort. Als je dit niet in de gaten hebt dan lijkt het even of de schrijvers vergeten waren dat een personage niet meer in leven was. Het is dus een aflevering die volkomen buiten het verhaal valt, maar daarom niet minder geslaagd. Dan is er nog een aflevering die door kijkers aangeduid wordt als 'the musical-episode'. Deze aflevering wordt breed gezien als minder geslaagd, of door sommigen zelfs als ronduit belachelijk omschreven. Zover zou ik niet willen gaan. Er zitten dingen in waar je van moet houden, maar het verhaal blijft op peil en haakt mooi aan bij de afleveringen die erop volgen. Niet voor herhaling vatbaar overigens wat mij betreft, zover zou ik dan weer wel willen gaan. Joshua Jackson trekt goed bij in dit seizoen. Vond ik hem in het eerste seizoen nog de zwakste schakel, in dit seizoen zit hij beter in zijn rol wat hem een stuk geloofwaardiger maakt. John Noble is weer weergaloos als de ietwat verstrooide Walter Bishop. Hij leunt wat minder op geestige opmerkingen alleen en geeft een prachtige emotionele lading aan de persoon van Walter. Hij laat wederom zien veruit de sterkste acteur van de serie te zijn. Het zou niet meer dan terecht zijn als zijn prestatie van dit seizoen beloond gaat worden met een Emmy. In maart werd al bekend dat er een seizoen 3 gaat volgen van Fringe. Deze zal bestaan uit 22 afleveringen, en ik kijk er naar uit.

Date Night

Wat een feest moest dit worden: comedygiganten Steve Carell (The Office) en Tina Fey (30Rock) samen in één film. Het verhaal van Date Night is niet erg vernieuwend: Phil en Claire Foster, een echtpaar met een wat ingeslapen huwelijk, gaan uit eten in de stad. Wanneer blijkt dat ze maanden te voren hadden moeten reserveren om in een hip restaurant terecht te kunnen geven ze zich uit voor een stel dat wel een reservering heeft maar niet aanwezig lijkt te zijn. Dit stel blijkt echter in allerlei onfrisse zaken verwikkeld. Phil en Claire worden door de persoonsverwisseling meegesleurd in deze zaken met alle gevolgen van dien. Wat ik zo jammer vind aan dit soort films dat het niveau van de humor vaak af lijkt te moeten dalen naar een platvloersheid waar ik persoonlijk niet zo van hou. Dit kan een keuze zijn om een zo breed mogelijk publiek te bereiken. Het doet de film in mijn ogen echter geen goed en Carell en Fey hebben dit ook absoluut niet nodig. Het is dankzij deze twee topacteurs dat de film toch meer dan onderhoudend is en een aantal leuke momenten kent. Het lijkt mij voor een volgend project een goed idee als zowel Carell als Fey zich meer bemoeien met de inhoud en uitwerking. The Office en 30Rock vind ik namelijk vele malen leuker.

Zeitoun

Schrijver Dave Eggers leerde de familie Zeitoun kennen bij een eerder McSweeney's project, genaamd Voices from the Storm waarin slachtoffers van orkaan Katrina hun verhaal doen. Ook de familie Zeitoun kreeg te maken met de gevolgen van deze natuurramp en deelde hun ervaringen. Dave Eggers besloot vervolgens een heel boek te wijden aan het verhaal van deze familie en publiceerde in 2009 het inmiddels breed geroemde Zeitoun. Abdulrahman Zeitoun, een in Syrië geboren Amerikaan, was eigenaar van een schilders- en bouwbedrijf in New Orleans. Als de orkaan nadert besluit hij, zoals hij eerder ook deed, in de stad te blijven om op zijn bezittingen te passen. Zijn vrouw Kathy, een Amerikaanse die zich tot de Islam heeft bekeerd, gaat met de kinderen richting Baton Rouge, waar ze bij familie verblijft. Zeitoun ziet de stad onderlopen en trekt er in de dagen na de orkaan met zijn kano op uit om hulp te bieden waar hij kan. Ondertussen wordt de stad steeds spookachtiger en gevaarlijker, plunderingen en geweld nemen hand over hand toe. Als Zeitoun aangezien wordt voor plunderaar wordt hij gearresteerd en neemt het verhaal een wending die doet denken aan de boeken van Kafka. Hij lijkt al zijn rechten kwijt te zijn en wordt behandeld als terrorist. Bewijzen dat hij niets kwaads in de zin had blijkt een praktisch onmogelijke opgave. Het boek Zeitoun is een schokkend verhaal over angst, racisme en heel veel verkeerde keuzes van de heersende orde. Het laat zien hoe een modern en vrij land als Amerika blunderde in tijden van nood en zich in de greep liet nemen door haat en vooroordelen. Mijn eerste ingeving na het lezen van dit boek was een forse afkeer voor de Amerikaanse reactie, maar wanneer je er dieper over nadenkt gaat wat er hier gebeurde veel verder dan dat. Dit is wat er gebeurt wanneer angst voor bevolkingsgroepen de overhand krijgt, dit is het gevolg van onbegrip en haatzaaierij. Over de hele wereld maakt men zich hier schuldig aan, dit is zeker niet alleen een Amerikaans probleem. Voor de zoveelste keer zeggen we nu met zijn allen: 'dit nooit meer', maar we weten ook dat het tegen beter weten in is. Zeitoun is een buitengewoon indrukwekkend boek, dat jammer genoeg nog heel lang actueel zal blijven.

She's out of my league

Hoe kan een perfecte 10 nou vallen op een 5? Om deze vraag draait het in She's out of my league. De mooie Molly laat haar telefoon op het vliegveld bij de beveiliging liggen en komt zo in contact met beveiligingsmedewerker Kirk. Kirk zorgt dat zij haar telefoon terugkrijgt. Hij kan het haast niet geloven als Molly hem vervolgens werkelijk leuk blijkt te vinden. Deze film moet het niet hebben van de diepzinnige verhaallijn want deze is buitengewoon voorspelbaar. Deze film wordt gedragen door de acteurs en door de dialogen. Samen maken zij er een charmante film van die wellicht niet heel lang blijft hangen, maar wel goed is voor een fijne zondagmiddag. Of alle zondagmiddagen om ons heen even gezellig bleven na het zien van deze film was overigens nog maar de vraag, aangezien de meest gehoorde opmerking bij het naar buiten lopen 'wat denk je dat ik ben?' leek te zijn. Een grappig bijverschijnsel van een film die dergelijke oppervlakkigheid juist op de hak wilde nemen.

De gedroomde finale

Eén van de dingen die dit seizoen van American Idol een beetje 'sleepy' maakten, om met Randy Jackson's woorden te spreken, was dat het verschil tussen de beste twee en de rest wel erg groot is. Dit was al duidelijk vanaf de eerste live-show, waardoor de afvalrace een weinig schokkende werd. Ook het afvallen van Casey deze week was dus geen verrassing, de verrassing was eerder dat hij er nog steeds was. Eindelijk zijn we dan aangekomen bij de zogenaamde kippenvelmomenten, de momenten waarop de kandidaten alles geven en werkelijk indrukwekkende prestaties neerzetten. Team Lee of Team Chrystal dus, het prachtige duet dat ze samen deden vorige week maakt de keuze er niet gemakkelijker op:



Om er maar vooral voor te zorgen dat Amerika niet van het spoor zou gaan en in een vlaag van verstandsverbijstering toch nog 'goldie locks' naar de finale zou laten gaan, oftewel Casey, werd deze week voor Lee het beproefde 'Halleluja' uit de kast getrokken door Simon Cowell. Een gegarandeerd succes in iedere talentshow, Lisa won er hier al eens X-Factor mee, en ook Lee weet het indrukwekkend neer te zetten:



Dit trekt mij definitief in de richting van Team Lee, mede door het emotionele filmpje van het concert dat hij 'thuis' in Chicago gaf. Prachtig hoe die jongen zijn tranen inslikte en verder zong: ultieme emo-televisie zoals alleen Amerikanen die kunnen maken: (met name vanaf 3:00 minuten)



Het was een lange rit, maar liefst 41 uitzendingen hebben we er inmiddels op zitten, maar het einde is in zicht. Ik ben klaar voor de grote finale! Go Lee!

Sha-la-lie met de smurfen en het WK voetbal

Je zou het bijna vergeten naast alle aandacht voor de komende verkiezingen en de voorbereidingen van het WK voetbal, maar ergens volgende week zal ook nog het Songfestival plaats vinden. Sieneke is er in ieder geval klaar voor laat Cornald Maas via Twitter weten. Ondanks de keelontsteking heeft ze zojuist een verrassend goede repetitie achter de rug. 'Plus een toporgel' twittert Maas, dit terwijl eerdere berichten aangaven dat een draaiorgel te zwaar zou zijn voor het podium. Sha-la-lie, zo slecht dat het zomaar eens kans zou kunnen maken, dat is overwegend de mening in Nederland. Volgens de bookmakers maakt Nederland echter geen schijn van kans. Misschien dat we met de smurfenversie meer succes zouden hebben:



Ook smurfen in de versie van de Mosselman van Sha-la-lie. Ik dacht dat we in de jaren '90 alweer afscheid genomen hadden van deze happy-hardcore, maar het blijkt nog te bestaan. Wordt Sha-la-lie hier dan beter van?



Voor deze WK-versie heb ik geen goed woord over: de zang is niet eens zuiver, de tekst is zo mogelijk nog slechter dan die van het origineel en ja, ook hier smurfen:



Is het liedje dan zo volledig kansloos? Ja, in de huidige versie wel als je het mij vraagt. Maar het had echt beter en eigentijdser gekund. Zie hier de versie van Paul de Leeuw, ondanks de slechte kwaliteit van het filmpje veruit de beste optie:

Linchpin

Linchpin is het meest recente boek van Seth Godin, de auteur van onder andere Purple Cow, The Dip en Tribes. In Linchpin legt Godin uit hoe we onszelf onmisbaar kunnen maken binnen een organisatie. Nog steeds is het in veel bedrijven zo dat de werkzaamheden gestructureerd worden als ware het lopende band werk. Hierdoor kan iedereen elke baan uitvoeren op dezelfde manier, iets wat een hoge mate van continuïteit, maar ook voorspelbaarheid met zich meebrengt. De wereld is echter ingrijpend veranderd in de afgelopen honderd jaar, evenals het bedrijfsleven. Meer en meer steken begrippen als authenticiteit de kop op. Godin houdt een gepassioneerd pleidooi voor het omarmen hiervan, van datgene wat je bijzonder maakt. Hij beschrijft de meerwaarde van het geven, van het tonen van originaliteit, ook of misschien wel juist als daar niet om gevraagd wordt. Wordt een kunstenaar, in welk opzicht dan ook luidt zijn devies. Linchpin is hierdoor een enorm optimistisch en inspirerend boek geworden. Zeker als het je niet helemaal lukt om je aan te passen aan de stroperige en politiek ingewikkelde omgeving waarin je werkt is Linchpin een heerlijk boek. Het stimuleert je om je creativiteit en zelfs je anders-zijn te gebruiken, zelfs als dit betekent dat een aantal mensen je wellicht raar zal vinden. Het zal je uiteindelijk daar brengen waar je wilt zijn, op een plek waar je meerwaarde gewaardeerd zal worden en zich uit zal betalen. De schrijfstijl van Linchpin is wel even wennen. De hoofdstukken zijn nogal fragmentarisch en springen soms van de hak op de tak. Dit is even wennen, maar houdt het leestempo wel lekker hoog. Luister hier wat auteur Seth Godin zelf te zeggen heeft over zijn boek:

Being human seizoen 1

Met Being Human komt de BBC alweer met een prachtige serie. De serie draait om een weerwolf, een vampier en een geest. Met zijn drieën wonen ze in het huis waar Annie, de geest, is overleden. Ze doen hun best om zo menselijk mogelijk te zijn. Dit doen ze door zo min mogelijk op te vallen en hun anders-zijn strak onder controle te houden. Natuurlijk lukt dit niet altijd en worden ze voor persoonlijke uitdagingen geplaatst. Being human doet me een beetje denken aan de Amerikaanse serie Angel, maar is een stuk soberder. De special effects zijn ingetogen en worden slechts spaarzaam ingezet. In de zes afleveringen die het eerste seizoen telt zijn de hoofdpersonen vooral bezig met het zoeken naar balans in hun situatie en naar zichzelf. Voor een volgens seizoen ligt alles open, iedere mogelijke verhaallijn kan nog ingezet worden. Hierin ligt natuurlijk ook een risico, want het schrijven van een echte verhaallijn is nog heel zo gemakkelijk niet. Veel series hebben niet voor niets een tegenvallend tweede seizoen. Met Being Human kan het nog alle kanten op. De BBC heeft in ieder geval wederom een prachtserie gemaakt en ik kijk zondermeer uit naar het vervolg.

Aftellen

Het is American Idol de afgelopen twee weken niet echt gelukt om mijn aandacht volledig terug te krijgen. Het afscheid van Siobhan Magnus twee weken geleden was weinig verrassend, evenals de daaropvolgende uitschakeling van Aaron Kelly. Toegegeven, ik had verwacht dat Casey eerder zou gaan dan Aaron na het bedroevende optreden van vorige week, maar het publiek heeft hem blijkbaar het voordeel van de twijfel gegund. Dat Siobhan maar een beperkte groep aansprak en dus de eindstreep niet zou halen was al eerder duidelijk. Ik vind het persoonlijk ook niet erg bevorderlijk voor je image als je fans in de zaal besmeurd onder het nep-bloed in beeld komen. Aanhaken bij de vampierrage kan een tactiek zijn geweest, maar voor mij bevestigde het enkel dat die Siobhan een beetje raar was, misschien zelfs wel een beetje creepy. Het wordt nu tijd om te gaan kiezen: wordt het team Lee deWijze of team Crystal Bowersox. Lee vind ik als artiest interessanter. Zijn wisselende uitstraling en soms tegenvallende optredens zouden hem echter weleens op kunnen breken. Als hij goed is dan is hij ook meteen briljant, maar hij kan er ook nog weleens flink naast zitten. Crystal is constanter in haar optredens, maar begint een beetje te vervelen. Daarbij komt dat zij maar moeizaam contact maakt met het publiek. Ze doet hier wel ontzettend haar best voor, maar dit geeft het soms iets onoprechts wat mij betreft. Het wordt een finale om naar uit te kijken, maar de weg er naar toe is inmiddels wel een lange gebleken. Hier het laatste optreden van Aaron Kelly:

50 succesmodellen

'Als je twijfelt of dit boek iets voor jou is, dan is het zeker iets voor jou'. Met deze uitspraak op de buitenkant van 50 succesmodellen liet ik mij overhalen het te kopen. Niet dat ik me werkelijk afvroeg of dit boek iets voor mij zou zijn. Ik ben dol op modellen dus zeker op een boek volledig gevuld met modellen. Nee, wat ik mij afvroeg was of het heb-gehalte van dit boek niet vele malen hoger lag dan de leesbaarheid. Voor een bladerboekje vond ik hem toch wat aan de dure kant. Maar goed, de aantrekkingskracht van dit hebbe-boekje bleek te groot om hem te laten liggen en dan is de aankoop per definitie een goede beslissing. 50 succesmodellen oogt als een klein moleskine notitieboekje, inclusief een lintje dat fungeert als bladwijzer. Het bevat veelal modellen uit de moderne managementliteratuur, kort toegelicht met simpele voorbeelden. Het leuke aan modellen vind ik dat ze je het gevoel geven dat de meest complexe vraagstukken terug te brengen zijn naar overzichtelijke en beinvloedbare situaties. Het vraagt echter wel om iets meer uitleg en diepgang om een model te snappen en goed toe te kunnen passen dan de paar zinnen die er hier aan besteed worden. Simpel vind ik prima, maar hier is simpel tot een kunst verheven. Het openbarende aha-moment dat de meeste modellen zo intrigerend maakt blijft hierdoor voor mij achterwege. Zo is 50 succesmodellen uiteindelijk dus meer een naslagwerkje voor mensen die de stof al ergens in hun hoofd hebben zitten, dan een werkelijke toevoeging aan de managementliteratuur. Het had van mij abstracter gemogen en met wat meer diepgang, maar verder blijft het een geweldig leuk boekje. Het zal het ongetwijfeld goed doen als welkoms-, afscheids- of promotiecadeautje in menig bedrijf.